Berichten van 29 december 2008

Eén God

God, helpt mij uit mijn twijfel.

Nu men de wereld mijn dorp noemt,

kan Ik mijn dorpelingen niet verstaan

Herstel die toren van Babel weer.

Want spraken wij dezelfde taal

wij zouden ons begrijpen.

Geen oorlog of geen honger meer.

Geen nieuwe messen slijpen

Wat wil nu juist die Pakistaan.

En wat die Irakezen.

God, voor ’t gemak gebruik één naam.

voor mensen die geloven.

Dan zouden ze uw naam verstaan.

Niet met elkaar aan ‘t vechten gaan.

Dan waren er geen goeden meer,

dan waren er geen slechten.

Als u zo groot bent, begrijp ik wel,

is het moeilijk om te kiezen.

Want macht dat brengt ook ijdelheid.

Men zou zijn naam verliezen.

Al was het Jan al was het Piet.

Maar geen twee namen kiezen.

Het schept verwarring in ons hoofd.

Zeg, wie is er de beste nu.

Is het Mohammed, Jezus, Boeddha.

Toe Beslis nog liefst vandaag.

Anders stelt een atheïst als ik,

‘t bestaan van een God in vraag.

Drag queen.

“Bompa, jij droeg toen een rokje,”zei mijn kleine deugniet

Toen ik hem de foto, waarop ik pakweg zeven maanden oud was toonde.

Het pakje dat ik droeg leek wel op een jurkje, maar dat was het niet.

Mijn moeder noemde het Barbateuse maar hoe het in het Nederlands heet ik weet het niet.

Daar zat ik dan met een wit kanten kraagje, hemelsblauwe bofmouwtjes en een dito bol rokje waar onderuit amper een broekje kwam gluren.

“Bompa, waarom had jij maar één krul?” vroeg klein manneke met een vermakelijke, wat spottende lach.

Eén krul midden op mijn hoofd, de schoonheid zoals moeder ze toen zag.

Was mijn moeke bijziende of was mijn piemeltje zo klein, dat ik misschien nog een meisje zou kunnen worden?

Ik met een jurk hoe kon het toch bestaan dat vreemde pak waarvan mij de naam is van ontgaan.

En dan die krul niet aan te zien, den bompa als drag queen.

Uitgemergeld zo lag zij daar.

De kanker had haar geveld.

Ik wou haar helpen maar

Zij werd te zeer door de pijn gekweld.

Haar weerstand brak in d’ hoogste nood

Ik bood haar troost, het leed was groot.

Tot ze tevree haar ogen sloot

en ze genoot van de zoete omhelzing van de dood

Voor mijn moedertje overleden november-1963

De tijd

Plots kreeg hij die rare tik.

Hij zei aanhoudend tak.

Zij had het zeker niet voor tak.

Zij zei voortdurend tik.

Ze hebben ’t al eeuwen aan de stok.

Zij tik en hij weer tak.

‘K Weet dat er al de tijd instak.

In ’t tikke, takke van de klok

De grootste uitvinding aller tijden.

Men zegt dat de grootste uitvinding aller tijden het wiel is.

Ik ben het daar helemaal niet met eens.

Volgens mij zijn er twee grootste uitvindingen aller tijden. De stoel en het bed.

Zeg nu zelf, waar brengen wij de meeste tijd door. Op een wiel? Maar neen, in bed en op een stoel. Denk eens hoeveel heerlijke momenten je had gemist als er geen bed was geweest. Je had liggen vrijen op de kasseien. Standje 36, 38, 44 en 70 uit de kamasutra hadden nooit bestaan, binnen de kortste keren waren je ellebogen, je knieschijven, je beide oren en je neus naar de bliksem. Met een baksteen onder je hoofd zou je nooit zachte dromen hebben gehad. De computer was nooit uitgevonden, als er geen stoelen waren geweest. Kan je het je voorstellen uren rechtstaande voor je pc-tje? Hoe zou het de ridders van de ronde tafel niet vergaan zijn en onze ministers, urenlange vergaderingen, rechtop. Wij hadden zelfs geen stoelgang wat ons leven aanzienlijk zou verkorten. Neen, volgens mij is het wiel overschat. Bovendien zonder het wiel geen industrie, geen auto’s geen pollutie! Zonder het wiel liep hier alles nog op wieltjes.

Die avond na de regen.

Weet je nog die avond toen je drijfnat voor mij stond

Ik toonde je de badkamer en waar je d’ badhanddoeken vond

Ik gaf je mijn gele kamerjas die te breed was en te lang

Je acteerde wat verlegen en ook een beetje bang.

Je slurpte van de hete thee die ik je had gebracht.

Wat vond ik je toen sensueel, dat had je wel verwacht.

De kamerjas viel bij ongeluk open of was het voorbedacht.

De onschuld die je speelde leek mij plotseling verdacht

Je lichaamstaal vertelde mij wat je toen verwachte.

Ik streelde zacht je eupen, je keek verlangend en je lachte.

Die avond werd het summum, een droom een liefdesfeest.

Nooit ben ik een regenbui als toen, zo dankbaar nog geweest.

Dan liever dood.

Ik mag geen dode takken uit het bos meenemen

Of zelfs geen gevallen blad

Men zegt dat ik dan de natuur zal verstoren.

Want boompje sterft en insect vreet.

Zo kan het overleven.

En ik zou mij laten cremeren?

Dat nooit, liever dood!

Blijvende haat.

Zij hadden haar baby in stukken gehakt.

Wat zij zo lief had van haar afgepakt.

Onder haar eigen smekende ogen.

Zo kil en zonder mededogen.

Ze lachten nog!

En toch.

Zijn broer.

Hij zal hem later wreken.

Heel hun dorp in vlammen steken

Hij zal die smeerlappen zeker pakken

Ze met zijn machete in stukken hakken

Antwerpen.
 

Van op de toren zie je haar.

De moeder van mijn lief.

De Schelde als een zilveren lint.

Antwerpens adelbrief.

Antwerpen ‘k werd geboren daar.

‘k Zong er mijn eerste lied.

En nu nog steeds bezing ik haar.

De stad die zoveel bied.

De Sinjoor is zegt men vaak.

Een arrogante chauvinist.

Die kent ons warme hart niet goed.

Die heeft de pointe gemist.

Ik ben er in ’t zuiden opgegroeid.

In ’t Noorden zal ik gaan.

Nog eens langs ‘t mooie Schelde lint.

Kijk ik mijn stad, mijn liefde aan.

Bevallen van een prins.

Iedere dag bevallen is hard.

Dag na dag die barensweeën.

Het zweten, worstelen.

Zal ik ooit een prins baren.

Eén toevallig samenvallen

van klanken en woorden

die treffen in uw hart.

Kom mijn muze, mijn baker,

spreidt je prinselijke bakermat.

Storm op zee.

Een loodgrijze lucht doorspekt met okerkleurige slierten,

dreef ergerlijk traag naar het sidderende binnenland.

Op het inktzwarte water dreef een zachtjes deinde zijlboot.

Het naakte, sluimerende meisje liet niets vermoedend

haar zinnelijke lichaam strelen door de zwoele avondwind.

De driest oprukkende zomerstorm sleurde de laatste.

flarden gele zonnegloed uit de kobaltblauwe hemel.

Als een verslindend monster hapte de tempest om zich heen.

De eerste vette druppels spette open op ‘s meisjes welvende buik.

Het weerloze scheepje danste stuur en kansloos,

op de woeste witte kolkende schuimkoppen.

Het slokkende zeewater sleurde het vaartuig naar haar laveloze laagte.

Op een bed van wiegende zeeanemonen ontving Poseidon zijn nieuwe bruid.