Berichten van 1 november 2007

1 november kind.

Je lacht niet meer.

Je hartje is gebroken.

Je snapt het niet

Je vraagt je af waarom.

Je bent te klein om alles te begrijpen.

Je mist je mama zo.

Je hebt toch zoveel pijn.

Je staat nu voor haar graf.

Je legt er witte rozen.

Je bracht er vroeger rode voor haar mee.

Je moet nu verder kind.

Je zult je moeder nooit vergeten.

Je denkt altijd aan haar al word je honderd jaar.

Ik ben oud en wijs ik kan het zeker weten.

Ik mis mijn mams, al meer dan vijftig jaar.

Haar graf bestaat niet meer

Maar ik ben haar niet vergeten

Want ik hou nog net als toen, zo innig veel van haar.

De vlucht.

Nu er nog twijfelschemer hangt

Vlieden witte zwanen

In de grijze herfstlucht.

Ik denk aan warme dagen

Blauwe zomerliefde.

Voor de koude heen gevlucht.

Ik verlang naar jou mijn lief

Door watten wolken weggedreven.

Bang voor d’ eerste gure winterzucht.

Halloween

Straks komen al de boze geesten

Het zijn vanavond gruwel feesten.

Wil je die geesten allemaal zien

Volg mij de nacht van halloween.

Als straks het daglicht is vergaan.

Komen zij voor je venster staan.

Hoor het geknetter van hun botten.

Neen, met hen valt niet te spotten.

Ze grijpen je zo dadelijk vast.

Jongens en meisjes opgepast.

Als je vanavond ligt te dromen.

Zullen ze aan je bedje komen.

Kruipen uit kelders en uit hoeken

Ze komen jou dit keer bezoeken.

Daar een met lichtgevende ogen.

Komt in je kamertje gevlogen.

Zij komen overal vandaan.

Dansen in de volle maan.

Zie dat skelet daar in de gang.

Hij wenkt naar jou hij maakt je bang

Kijk, een met vieze rotte tanden.

En dikke bulten op zijn handen.

Binnenin brand er een licht.

In zijn oranje dik gezicht.

Wie komen daar nu weer naar binnen.

Twintig afschuwelijke spinnen.

Ook nog een vreselijke rat.

Springt van de kast recht in je bad.

Monsters met rooddoorlopen ogen.

Die zeker bloed hebben gezogen.

Je zult ze allemaal wel zien.

Straks In de nacht van halloween

De ogen van een kind.

Toen ik een gedicht wou schrijven weigerde opeens mijn pen.

Ik vond enkel zinnen zonder inhoud ik was leeg, ja ik beken.

Ik zat te dubben en te denken maar gedwongen lukt het niet.

Ik vond geen thema, zocht verloren woorden die de muze achterliet.

En dan keek ik naar beneden in de ogen van een kind.

Ik kreeg meteen de inspiratie die ik daar altijd in vind.