Konijntjes.
Eliano’s oom heeft vorige week een konijntje gekocht. Het heet Snuffeltje.
“O! Bompa, wat een lief klein konijntje,” zei klein manneke.
Het is zo’n klein pluizig ding. Ik vind het zelf ook schattig.
Woensdagavond was het zover.
“Bompa, mag ik ook een konijntje?”
Ik keek hem nietszeggend aan, hoewel ik op dat moment al wist dat er een konijntje zou komen.
“Please bompa?”
De bomma die aan de andere kant van de zetel zat knikte achter zijn rug naar mij.
Ik had niet anders verwacht, want wat zou zij haar zonnetje weigeren. Daarom zei ik:
“Elianoke, dat moet je aan de bomma vragen.” Wetende wat het antwoord zou zijn.
“Het mag van bomma!”
“Dan zal ik er eens over nadenken,”plaagde ik.
“ Goed, je krijgt een konijntje” zei ik onmiddellijk daarna.
“Joepie, gaan wij er eentje kopen, waar oom Grigori Snuffeltje gekocht heeft?”
“Neen, want hij heeft er 15 euro voor betaald en dat vind ik te veel, en daarbij, ik wil een hangoor konijntje.”
Dus wij op het net, zoeken bij kapaza. Wat een keuze!
Slachtkonijnen las klein manneke bij een aanbieding.
“Wat bedoelt men daarmee?” vroeg hij.
“Niets van aantrekken dat zijn niet die welke wij zoeken,” ontweek ik
“O! Kijk hier wat snoezige,”wees hij.
Inderdaad het waren dotjes, hangoortjes voor 5 euro.
Vlug de verkoper gebeld.
Het was wel een adres op een 40 km van mijn huis.
Het was een vriendelijke dame die ons de foto’s van
Het hele nestje doormailde, waaruit wij dan het
mooiste mochten kiezen. Bovendien werkt de mevrouw in Antwerpen waar wij dan ergens afspreken om de diertjes te halen.
Klein manneke koos een grijs en de bomma, jaloers als ze was koos er een tweede, een bonte angora net een lapjeskatje.
Tegen het einde van volgende week mogen de kleintjes pas van de moeder weg. Zolang moet klein manneke nog geduld hebben en dat is moeilijk. Wel tien keer per dag vraagt hij waarom de konijntjes nu nog niet kunnen komen.
“Zeg bompa,” zei hij gisteren avond, “ Als wij dat moedertje nu eens mee kochten, dan moesten wij toch niet langer wachten.”
“En die andere vijf kleintjes dan?”
“Die kunnen wij toch ook kopen bompa.”
Gisteren nacht had ik een verschrikkelijk nachtmerrie. Ik was een gigantische wortel, honderden konijnen met vlijmscherpe tanden zaten mij na. Telkens verschanste ik mij achter een dikke deur. Maar de hongerige monsters knaagden er telkens weer een gat in.
Klein manneke riep altijd maar.
“Zie je wel bompa dat ze al van hun moeder weg mogen!”
Charme van de Leeftijd
