Jefke.
Jefke is, zoals je het op een beleefde mannier zou zeggen een beetje simpel van geest. Bij heel wat caféklanten valt dat niet eens op. Want Jefke praat volwaardig mee over alle onderwerpen die in een gemiddeld cafégesprek voorkomen. Hij weet alles over koers en voetbal. Vraag mij wie er vorig jaar de tour gewonnen heeft en ik moet u het antwoord schuldig blijven, maar Jefke verkondigd met een ongekende hartstocht wie in 1970 de gele en de groene trui gedragen heeft, of wie in 2001 eerste tweede en derde waren.
Tot mijn spijt moet ik bekennen dat sport aan mij niet besteed is, noch een fietskoers noch een voetbalwedstrijd kunnen mij bekoren. Jefke is in de ban van alles wat sport is. Hij is er door begeesterd.
O wee, de toevallige cafébezoeker die Jefke niet kent en met hem een gesprek over de koers begint, die geraakt het schriele mannetje niet meer kwijt. Uren dramt Jefke door. In een notendop vertelt hij hem dan de wielrenners geschiedenis van 1960 tot 2008.
“Ik heb de grote allemaal gekend mijnheer, hier kijk maar eens,”zegt Jefke fier en toont de man zijn onafscheidelijk petje.
“Hier getekend door mijn beste vriend,”snoeft hij en houd hem zijn bezoedeld ‘klakske’ voor, waarop de klep de Handtekening van Eddy Merkx nog vaag zichtbaar is.
“Vroeger gingen wij altijd samen trainen,”liegt hij dan vol overtuiging.
“Ja, ja, ik heb vroeger nog gekoerst. De ene wedstrijd na de andere won ik. Ik was de grote belofte van Vlaanderen, zoals Tom Boone. Merkx, die reed ik zo uit mijn wiel. Helaas, ik had een slechte doktoor daarom kon ik niet meer mee met de anderen. Ik wist dat die mannen allemaal slikten of spoten. Ik sprak er met mijnen doktoor over, hij heeft mij geholpen. Hij schreef mij placebo’s voor. Mijnheer neemt dat nooit, het is geld in het water, ze helpen maar een tijdje. Nochtans sterk spul zei de dokter. Ik ben er gelukkig tijdig mee gestopt want de apotheker waarschuwde mij dat ik er aan verslaafd zou geraken.”
“Jefke, laat nog eens zien hoe je het kanaal hebt over gezwommen, dan krijg je van mij nog een pintje”zegt de waardin die ziet dat de toevallige klant erg verveeld wordt door Jefke taterwater.
Dan gaat Jefke op een schabelletje staan, werpt zich plat op zijn buik en begint een soort vlinderslag te demonstreren waarbij hij heel de cafévloer afdweilt.
Ja, want voor een pintje doet Jefke alles. Het is dan ook onmiskenbaar dat het kereltje een zwaar alcohol probleem heeft.
In het café hangt de lange naam ‘In de donkere wolk den baas is zatter dan ’t volk,”was Jefke, tot voor kort, kind aan huis. In ruil tegen wat eenvoudige klusjes kreeg Jef er zijn pilsjes gratis. Maar vorige week kwam daar een eind aan. Toen in de voormiddag Julia de uitbaatster van het toilet terug kwam, zat Jefke in een wat ongemakkelijke houding op een barkruk.
“Wel Jefke, je zit daar zo raar,”stelde Julia vast.
“Ach, maske ik krijg opeens zo’n krampen in mijn buik. Ik ga eventjes naar huis een pilletje innemen.”
“Maar bijlange niet Jefke, ik heb hier goede pilletjes staan, Immodium, ken je dat?”
“Neen, Julia ik denk dat ik zwanger ben, ik heb weeën.”
“Jef zevert niet, mannen worden niet zwanger. Bovendien je hebt niet eens een lief. Kom vent neemt zo’n pilletje.
“Neen, maar ik heb er thuis beter, voorgeschreven door mijnheer doktoor”zei Jefke.
“Jongen toch, je zit zo ineen, ga maar eens eerst naar de koer, voor dat je het in je broek doet.”
“Ik kan niet gaan op een vreemd toilet.”
“Maar enfin Jefke je gaat hier bijna elke dag. Komaan, jongen voor het te laat is. Zie, het zweet staat al op je voorhoofd.”
Inderdaad Jefke zweette, maar dat had een heel andere reden dan zijn geveinsde buikkrampen.
“Ik ga ineens naar huis Julia, ik kan niet meer.”
Met zijn handen op zijn buik zakte hij voorzichtig van zijn kruk.
“Hier Jefke je klakske nog,”zei Julia bezorgt en ze reikte hem zijn onafscheidelijke pet aan.”
Jefke pakte naar de pet, loste zijn greep en de fles jenever die hij tussen zijn broek had gestoken viel in stukken op de grond.
“Wel jij dief!”riep Julia verbouwereerd.
“Eruit, en ik wil je hier nooit meer zien!”
Met gebogen hoofd verliet Jefke de herberg met in zijn gedachten maar één ding.
“Waar kan ik mijn pintjes nu nog gratis krijgen.”
Gisteren, zag ik hem al gedreven rondzwemmen in café ‘Welkom’.
Eén god
