Ja...ja

Wij samen

Rocky en ik wij samen

Het moest zo wezen dat wij

 elkaar tegen kwamen.

Ze hadden alweer en andere hond,

Het moest zo wezen dat ik je vond.

Rocky en ik wij samen,

Jij moest weg toen ze een

andere hond namen.

Ik beloof je Rocky, het blijft

  
  
  

Eliza

  

  

  

  

Deze kerk moet de grootste kerk ter wereld worden,
ze zijn al 30 jaar bezig aan deze kerk te bouwen,
en er zou nog wel eens dertig jaar
 voor nodig zijn om hem gereed te maken. 
In geen een kerk mochten we fotograveren,
maar omdat deze nog in aanbouw is mocht het wel.
Er  was zelfs een klein winkeltje in, waar je allemaal
 dingen kon kopen wat met die kerk te maken had.
Het geld hebben ze heel hard
nodig om verder te bouwen.

Eliza

  

  

  

  

Mooie foto's van een klooster.

Eliza

Vandaag

 Vandaag was het moeilijker als gisteren.

Vandaag was het definitief het einde van een tijd perk met onze zus.

Uitgezwaaid door haar medebewoners  reden we achter de auto waar ze in lag naar het crematorium.

Daar was ook een kleine zaal waar ze weer dicht bij ons stond. Er was muziek  koffie met cake, maar alles was gisteren al gezegd en dat was goed.

Toen de plaat “Droomland “werd gedraaid brak ik,  het is 7 jaar geleden dat mijn man overleed  ik zat weer terug in de tijd dit werd ook op zijn crematie  gedraaid  .

Ik ben nu erg moe.



Eliza

Lieve Blog vrienden,

Gisteren heb ik het indrukwekkendste  moment van mijn leven meegemaakt .

Mijn zus was verstandelijk gehandicapt  in haar vertrouwde omgeving  het tehuis, hebben wij afscheid genomen met al het personeel  en medebewoners ( cliënten .)

Het was …ontroerend…lief…rommelig…ongekunsteld…onvoorspelbaar…echt…en warm. Er gebeurde van alles, er was een scenario waar licht de hand aangehouden werd maar waar ruimte was voor het onverwachte. In de huis kamer op het grote televisie scherm waren allemaal foto’s van mijn zus  te zien ook video filmpjes, we mochten er iets bij zeggen als we het leuk vonden of verdrietig dus er werd gelachen en gehuild.  Mijn zus lag in haar slaapkamer opgebaard, alle bewoners van hun huiskamer gingen samen de kist halen allemaal hadden ze een roos gekregen die ze op de kist legde.  Die werd midden in de kleine huiskamer gezet zo intiem. Marco Borsato zong: Afscheid nemen bestaat niet’.  De een huilde heel  hard de ander klapte in haar handen de derde boog toen ze de roos op de kist lag,  het was zo onroerend, door verschillede bewoners ( cliënten) werd er nog wat gezegd op hun manier  maar zo echt! Het voelde warm. Veel  verzorgers van mijn zus en haar medebewoners waren er. Van de dag opvang van de andere kamers,  iedereen die  met Hilleke gewerkt had , door enkele van hun werd verteld hoe Hilleke was.

Er was een pastorale medewerker die met ons allemaal ging bidden, hij betrok de bewoners er ook bij , hij had uit een sprookjes boek een verhaal gehaald van een grote oude beer die ziek werd en dood ging, alle bewoners van het bos gingen naar zijn hol om afscheid te nemen, op dit moment stroomde bij mij de tranen over mijn wangen door de eenvoud waarmee alles zo duidelijk uitgelegd werd.

 Achter mij hoorde ik iemand zeggen:

”Hilleke is nu naar de hemel”, waarop een ander zei ;

”Ja met de auto’ zo puur, zo echt,  zo ontroerend.

We kregen koffie met soesjes omdat ? … Hilleke ze zo lekker vond, werd er in koor geroepen.

Na afloop kregen we advocaat met slagroom omdat? …Hilleke dat graag lusten.

Die kregen we in kleine plastiek glaasjes waar een voetje onder zat. In die voetjes was ook advocaat gelopen dat kreeg je er met het lepeltje niet uit, een bewoner verzamelde alle glaasje en zat in een hoekje met zijn vingers de glaasjes leeg te halen. Het was niet storend, alles kon .

 Zo beleefde ik het meest bijzonderste moment uit mijn leven.

Eliza

  

  

  


Eliza

 Het was gezellig en lekker gegeten werd er ook.

Echte vrienden

Mijn zus.

Mijn zus is vannacht overleden.

Nog een half uur, dan is er al weer

een nacht en dag voorbij.

De wereld draait gewoon door

De tijd staat niet stil

Ik sta even stil

Ik denk aan haar zoals ze was

Een zus, ’anders’ maar MIJN zus

Kwetsbaar en lief,

Soms boos door onbegrip

Of gewoon omdat ze boos was.

Maar het was MIJN zus

Eliza

  
  

  

   

Eliza
 

In Skopje stonden prachtige bronze beelden.

  
Heerlijk ijs en prachtige nieuwe
 gebouwen  gebouwd na de aardbeving.

 
Oud en nieuw door elkaar heen.

  

 
Lief straatje en nog de huizen na de aardbeving.
Eliza

Troost

Ik zal de troost bij mijn kleinkinderen vinden,

Zij leven hun onbezorgd leven,  zijn nog zo puur.

Oma zijn is een dankbare taak.

Ze worden zo gauw groot.

Eliza

Schitterend ‘Weer’

Als het snert weer is, schrijf ik er over, dus nu is het al drie dagen stralend mooi weer in Den Helder dat moet dan ook  beschreven worden. De kano’s varen nu geregeld door de sloot jammer dat er ook motorbootjes nu in de sloot varen, het lawaai van de motor vind ik super jammer. Het is maar voor een paar maanden zolang het mooi weer is, de hele winter en alle dagen die  niet mooi zijn die zijn er  zeker en vast  meer als die paar mooie dagen, jammer genoeg natuurlijk.

Mijn bruine kleur is weer bijgebruind, ik hou het vol een kwartier aan de voor kant dan met een boekje in de hand niet lui gestrekt nu maar recht op in de stoel met de rug naar de zon toe nog een kwartier, als er geen wolkjes voor de zon schuiven dan is dat lang en warm zat  zodat de rug aan de achterkant ook weer op kleur komt. Een minpuntje mijn benen aan de achterkant blijven nu wel achter in het kleur proces. Ja dat is dan pech ik kan niet alles hebben.

Als mijn buurvrouw mij niet komt halen om te wandelen s’morgens , ga ik  zelf keurig het rondje door Marieëndal met Rocky wandelen ik wil er echt een gewoonte van maken het is een goed begin van de dag, hoewel ik wel eens denk mmmm… mijn bedje ligt nog zo lekker, dat verhaal ken ik al een hele tijd ,discipline… doorzetten …gewoon doen,het word een kluif voor mij, maar elke dag die ik wel loop  is meegenomen. Fout dit moet je gewoon helemaal niet denken:  ‘GEWOON DOEN’

Eliza          

Echt paar

Hij hield van haar,
maar wist niet hoe hij het zeggen zou.
een man met weinig tekst, maar heel oprecht,
eerst aan haar graf heeft hij die ene zin gezegt:
'Ik ben zo eenzaam zonder jou.'

********************************************* 
Wonder

Liefde is een wonder
je kunt haar niet verzinnen,
niet oproepen of organiseren,
ze is er, ineens.
Je weet niet vanwaar ze komt
of waarheen ze gaat,
en je voeld ook geen enkel verlangen
om dit soort vragen te stellen.
Er gebeurd iets.
En áls het gebeurd, heb je het gevoel
dat het gebeuren móést,
en dat niets of niemand het
had kunnen tegenhouden

****************************************

Vandaag heerlijk naar de rommeltjes markt geweest en tot mijn tevredenheid weer een boekje van 'Toon Hermans'voor een prikkie gekocht.
Eliza