Urk

URK

     
 
We waren onze grote boot zat,
zochten naar een kleinere.
Ze hebben er ook heerlijke paling

Eliza

  


  


  \

  
Eliza

 

  

  

  

Eliza

Terug van mini vakantie

Het was erg leuk, mijn zoon en ik hebben onze verjaardag  op de camping gevierd.

We hebben met 25 mensen gebarbecued, het was echt knoert gezellig, alleen moest moeders zo nodig op haar achterhoofd vallen. Ik zou even achteruit met mijn stoel omdat er een foto gemaakt werd, er was een kuil in het grasveld en natuurlijk moet moeders daar haar stoeltje in zetten, ze ging  met de beentjes omhoog achterover en kwam behoorlijk hard op haar achterhoofd terecht.( Hoe krijg ik het voor elkaar)

Was even duizelig had mazzel dat het daar bij bleef, van de schrik had diegene die de foto wou maken moeders niet met haar beentjes in de lucht gefotografeerd, gelukkig maar.

Heb mooie cadeaus gehad, mijn jongste broer stond ook als verrassing op de zelfde camping, helemaal leuk. Er was even een misverstand, dat  echt  mij weer  overkomt.

We gingen inchecken, ik zeg;

” ik laat nog even de hond buiten de camping plassen”.

Mijn vriend heeft dat niet gehoord, hij komt naar buiten ziet mij niet, denkt,

’ze is vast naar haar zoon op zoek’,

 dus stapt in de camper en rijden maar. Ik zie hem instappen geef een gil dat ik er aan kom, jammer ik kon met mijn hondje achter de camper aanlopen( rennen) Op de kruising geen camper meer. Er was een mijnheer,

”Mijnheer heeft u een camper gezien,”

ik wist niet waar onze standplaats was, en na een jaar weet ik al helmaal niet waar mijn zoon gestaan had.

“Ja mevrouw rechts af”

Rechts af dan maar en ja hoor daar stond de camper  met een vriend die heel verbaast was toen hij mij zag.

(GOD hoorde mij brommen)niet alleen God, ik maakte toch wel even bekent dat ik er niets van snapte, maar oké een misverstand zit in een klein hoekje??of op een grote camping?

Eliza

Mini vakantie

We gaan op mini vakantie ,

mijn zoon en ik zijn 9 augustus jarig,

hij kampeert op en camping in Drenten,

we gaan samen onze verjaardag vieren.

Zaterdag zijn we weer terug,

fijne week allemaal.

  

  

  
Eliza

                                                 De Joodse bruiloft

We gingen naar een nieuwe standplaats  voor de camper, vlak bij de standplaats stond een schattig Kerkje.

Het was open, binnen was het piep klein, mijn kloppend hart voor de fotografie sloeg op hol.

Mijn vreugde kon niet op toen er de andere dag een bruiloft werd ingezegend. Ik voelde me net een paparazzi maar het mocht, ik hoefde me niet te verschuilen in de bosjes om mooie foto’s te kunnen maken,
helemaal geweldig. 

De kronen op hun hoofd … de indrukwekkende hoge hakken van de dames…het bruidje wat zo lief was om even haar zilveren schoentjes te laten zien door haar bruidsjurk wat op te tillen ... het rondje om de kerk … de snoepjes die gestrooid werden … het bruidsmeisje wat moe was en gewoon op de grond ging zitten, het speelde zich allemaal voor de kerk buiten af

Dat is het fijne van foto’s maken, je geniet er ieder keer weer van  als je ze ziet, waarschijnlijk maak ik dit  geen tweede keer mee.

                                                Eliza

                                             

De zomer klok tikt door

Deze zomer is het geen ‘WEER’

Het ‘WEER’ wisselt elke keer.

Zo is er zon, zo is er regen.

De mensen kunnen er niet meer tegen,

ze worden zelf zoals het ‘WEER’.

Hun humeur gaat op en neer.

Zo kan je lachen, zo kan je huilen

Want zo loop je in de zon,

 zo moet je voor de regen schuilen.

En de zomer klok tikt maar door

Eliza

Ja... ja!

Gisteren diep uit mijn hart het gedichtje: wij Samen , Rocky en ik. Vandaag zo iets treurig. Ik was eerst met de buurvrouw en de honden door het Mariëndal gelopen. Thuis gekomen even achter de pc, bedacht me opeens dat ik nog een boodschap moest doen, ik zou visite krijgen Christien mijn vriendin.

Als ik bij haar ben heeft zo ook altijd lekkere hapjes, nu had ik garnaaltjes in gedachte, die moest ik dus nog halen. Eerst dacht ik, ik ga even gauw zonder Rocky dat gaat wat sneller, meteen daarop dacht ik; ik kan hem beter even nee nemen, als Christien er is duurt het een tijd voor ik Rocky weer kan uitlaten, dus boodschappentas en Rocky mee.

Als ik zonder Rocky ga, neem ik altijd de zij ingang van het winkelcentrum, als Rocky mee is neem ik de hoofd ingang omdat ik hem daar dan binnen aan het begin van het winkelcentrum vast leg aan een stellage van de groenteman, Rocky mag niet mee het winkelcentrum in. Oké de boodschappen zijn gedaan, ik pak de tassen en ga aan de wandel naar de zij ingang van het winkelcentrum.

Ik loop al een tijdje richting huis, zie ik een kennis, die vraagt;

 “waar is je hond”?

“Die is thuis ik had een beetje haast”

“Maar ik zie je net lopen met Rocky?”

“Oh help… ik heb hem vergeten, hij ligt nog voor in het winkelcentrum”

Treurig hé dat is dat warrige hoofd van mij, gisteren wij samen,

vandaag Rocky alleen in het winkelcentrum.

Ik heb hem vandaag maar wat extra verwend, voelde me best een beetje schuldig.

Eliza

Wij samen

Rocky en ik wij samen

Het moest zo wezen dat wij

 elkaar tegen kwamen.

Ze hadden alweer en andere hond,

Het moest zo wezen dat ik je vond.

Rocky en ik wij samen,

Jij moest weg toen ze een

andere hond namen.

Ik beloof je Rocky, het blijft

  
  
  

Eliza

  

  

  

  

Deze kerk moet de grootste kerk ter wereld worden,
ze zijn al 30 jaar bezig aan deze kerk te bouwen,
en er zou nog wel eens dertig jaar
 voor nodig zijn om hem gereed te maken. 
In geen een kerk mochten we fotograveren,
maar omdat deze nog in aanbouw is mocht het wel.
Er  was zelfs een klein winkeltje in, waar je allemaal
 dingen kon kopen wat met die kerk te maken had.
Het geld hebben ze heel hard
nodig om verder te bouwen.

Eliza

  

  

  

  

Mooie foto's van een klooster.

Eliza

Vandaag

 Vandaag was het moeilijker als gisteren.

Vandaag was het definitief het einde van een tijd perk met onze zus.

Uitgezwaaid door haar medebewoners  reden we achter de auto waar ze in lag naar het crematorium.

Daar was ook een kleine zaal waar ze weer dicht bij ons stond. Er was muziek  koffie met cake, maar alles was gisteren al gezegd en dat was goed.

Toen de plaat “Droomland “werd gedraaid brak ik,  het is 7 jaar geleden dat mijn man overleed  ik zat weer terug in de tijd dit werd ook op zijn crematie  gedraaid  .

Ik ben nu erg moe.



Eliza

Lieve Blog vrienden,

Gisteren heb ik het indrukwekkendste  moment van mijn leven meegemaakt .

Mijn zus was verstandelijk gehandicapt  in haar vertrouwde omgeving  het tehuis, hebben wij afscheid genomen met al het personeel  en medebewoners ( cliënten .)

Het was …ontroerend…lief…rommelig…ongekunsteld…onvoorspelbaar…echt…en warm. Er gebeurde van alles, er was een scenario waar licht de hand aangehouden werd maar waar ruimte was voor het onverwachte. In de huis kamer op het grote televisie scherm waren allemaal foto’s van mijn zus  te zien ook video filmpjes, we mochten er iets bij zeggen als we het leuk vonden of verdrietig dus er werd gelachen en gehuild.  Mijn zus lag in haar slaapkamer opgebaard, alle bewoners van hun huiskamer gingen samen de kist halen allemaal hadden ze een roos gekregen die ze op de kist legde.  Die werd midden in de kleine huiskamer gezet zo intiem. Marco Borsato zong: Afscheid nemen bestaat niet’.  De een huilde heel  hard de ander klapte in haar handen de derde boog toen ze de roos op de kist lag,  het was zo onroerend, door verschillede bewoners ( cliënten) werd er nog wat gezegd op hun manier  maar zo echt! Het voelde warm. Veel  verzorgers van mijn zus en haar medebewoners waren er. Van de dag opvang van de andere kamers,  iedereen die  met Hilleke gewerkt had , door enkele van hun werd verteld hoe Hilleke was.

Er was een pastorale medewerker die met ons allemaal ging bidden, hij betrok de bewoners er ook bij , hij had uit een sprookjes boek een verhaal gehaald van een grote oude beer die ziek werd en dood ging, alle bewoners van het bos gingen naar zijn hol om afscheid te nemen, op dit moment stroomde bij mij de tranen over mijn wangen door de eenvoud waarmee alles zo duidelijk uitgelegd werd.

 Achter mij hoorde ik iemand zeggen:

”Hilleke is nu naar de hemel”, waarop een ander zei ;

”Ja met de auto’ zo puur, zo echt,  zo ontroerend.

We kregen koffie met soesjes omdat ? … Hilleke ze zo lekker vond, werd er in koor geroepen.

Na afloop kregen we advocaat met slagroom omdat? …Hilleke dat graag lusten.

Die kregen we in kleine plastiek glaasjes waar een voetje onder zat. In die voetjes was ook advocaat gelopen dat kreeg je er met het lepeltje niet uit, een bewoner verzamelde alle glaasje en zat in een hoekje met zijn vingers de glaasjes leeg te halen. Het was niet storend, alles kon .

 Zo beleefde ik het meest bijzonderste moment uit mijn leven.

Eliza

  

  

  


Eliza

 Het was gezellig en lekker gegeten werd er ook.