Foto's door elkaar uit het archief

Klein beetje

Het gaat niet zo, dat je ineens de geest zult geven.
Bij élk verdriet verlies je kleine beetjes leven,
er komt van lieverlee een leegte in de lijven,
met net te weinig fut om langer hier te blijven,
en alle pijn en alle tranen die je schreit,
ze zijn een duit in 't zakje van de eeuwigheid.

                           *

Dood

Ga maar  even zitten , Dood,
Ik ben net bezig aan een vers,
een héél vers
krentenbrood.

                           *

Doodgewoon

Het doet je goed eens aan de dood te denken,
je dagen worden er wat duidelijker van,
je dient te weten dat geen mens voor je kan leven,
maar ook, dat niemand anderds voor je sterven kan.

Ik spreek er 's avonds wel es over met de kind'ren
of 'k maak 'n grapje met de dood, dat kan geen 
   kwaad,
als j ' overpeinst waar je ten slotte komt te 'liggen',
dan weet je af en toe wat beter waar je 'staat '.

                           *
geschreven door 'Toon Hermans'

 

Herseninfarct

Ik herinner mij nog heel goed de ochtend dat mijn man heel verdwaast naar boven kwam, hij was naar het toilet  en zou weer gaan slapen, maar op het toilet was mijn man omgevallen, wel weer opgestaan naar boven gegaan en mij wakker gemaakt om dat te vertellen. Ik zag zijn gezicht, de mond hing aan een kant neer, mijn man zijn vader had een maand of twee geleden een hersenbloeding gehad die had ook de mond toen zo erg scheef, maar dat was heel veel erger als wat mijn man had. Toch schrok ik enorm, Chris onze zoon was inmiddels ook wakker geworden en was ook erg angstig omdat we dat met Opa pas meegemaakt hadden. Ja toen de dokter kwam moest mijn man naar het ziekenhuis, inmiddels was er uitval van zijn benen, later in het ziekenhuis deden zijn handen het ook niet meer, hij kon heel moeilijk praten, ja het was best heftig.  Hij heeft toen een maand in het ziekenhuis gelegen, door heel veel doorzettingsvermogen en door eindeloos oefeningen doen kon hij weer goed praten, zijn armen en handen waren weer in orde, maar mijn man was wel veranderd in karakter. ik heb toen een gedicht gemaakt. Dit is al jaren geleden mijn man is al 7 overleden, maar misschien troost het iemand die het ook mee maakt. 

Mijn man, is nu mijn kind
wat ik zelf heel moeilijk vind.
door een herseninfarct geveld,
zijn we samen even uitgeteld.
Maar het leven gaat door, is de kreet,
dat is iets wat je zelf wel weet.
Maar hoe? pak je alles weer op,
je hele wereld staat op zijn kop.
Je man was je steun en toeverlaat,
maar nu alles anders gaat,
weet ik het soms niet meer.
Je vraagt je af keer op keer,
doe ik het goed, doe ik het fout?
niets is meer vertrouwd.
Maar eens hoop ik te weten
en het dan niet, steets weer te vergeten.
Ik weet, ik doe altijd mijn best,
de tijd doed de rest.

Eliza

  

 

 

Eliza

Zoals ik mij zelf zie

Wie naar mij kijkt, ziet het volgende:

Een vrouw die 25 kilo te zwaar is,

Haren op haar benen heeft ( mijn scheer apparaat is kapot)

Als een berouwvolle zondaar met het hoofd naar beneden loopt

( ik weet nog steeds niet goed raad  met mijn overgewicht,

bovendien heb ik er een zere voet door gekregen).

Met een kapsel dat verpest is door de vele permanentjes.

Toen ik mij zelf laatst in en winkelruit zag schoot ik in de lach, ik ben precies mijn moeder op die leeftijd!

Maar wat zie ik als ik naar mijzelf kijk?

Een vrouw met leuke ogen, die als ze in een goed humeur is uitgesproken schalks kijken.

Mijn rechter ooglid is iets langer dan het linker, dat is mijn permanente knipoog voor mens en dier.

Als ik lach geeft mijn ietwat onvolmaakt gebit er wat persoonlijks aan.

Kortom ik zie mijzelf niet als Mevrouw schoonheidfout,maar als een aardige verschijning

Verder voel ik mij meer dan alleen mijn uiterlijk.

Ik ben een  sociaal betrokken mens, ben voor velen een uithuilschouder.

Alles bij elkaar een tevreden mens het laatste wat ik van plan ben is, mij te neer laten slaan door een paar uiterlijkheden die wat beter hadden gekund.

                                               Overgeschreven van  ‘Mevrouw T. Noorddijk’

Dit verhaal had ik gelezen in de ‘ Libelle’ een weekblad. Dat was al in 1997

Ik vond het toen zo goed dat ik het in een boekje geschreven heb. Ik heb dat boekje gevonden en vind dat het nu nog meer op mij slaat. Ik vind het zo positief , daar kan ik een voorbeeld aan nemen.

Eliza

Hinkel-de-pinkel, daar komen wij aan.
we hebben geen kouzen en schoenen meer aan.
Al met de handjes op de rug,
hinkel-de-pinkel en dan weer terug

                    *  

'k Moet dwalen, 'k moet dwalen,
langs bergen en langs dalen.
Daar komt een kleine springer in het veld,
hij zwaaide met zijn hoed,
hij stampte met zijn voet.
Kom, laten wij nu dansen gaan,
dansen gaan,
en de anderen moeten blijven staan.

                *

Hier is de sleutel
van de Bibelebontse berg.
Op de Bibelebontse berg
daar staat een Bibelebonts huis
wonen Bibelebontse mensen.
en die Bibelebontse mensen
hebben Bibelebontse kinderen.
En die Bibelebontse kinderen
eten Bibelebontse pap
met een Bibelebontse lepel
uit een Bibelebontse nap

                  *
Dit laatste versje ken ik goed, maar ik weet niet meer het spelletje  wat er bij hoort ?
Of was het ook zo'n aftel versje?

Eliza

  

  

  

 

Eliza

Waarom?

“Waarom…zijn de bananen krom?”

“Omdat ze niet recht zijn.”

Makkelijker kan het niet worden uitgelegd.

Ik heb het echt ooit aan mijn vader gevraagd.

Nu zou ik  graag nog zo veel vragen aan mijn vader willen stellen

Waarom … ik zo ben zoals ik ben?

Waarom … kan ik niet van mijzelf houden?

Waarom … kan ik niet stoppen met eten?

Waarom … ben ik vaak zo onzeker?

Waarom … ben ik zo klein?

Waarom … kwets ik vaak mensen terwijl ik dat niet wil?

Waarom …neem ik mijzelf niet serieus?

Waarom … denk ik vaak niet na voor ik wat zeg?

Ik hoor me vader zeggen:

“Omdat je bent wie je bent, Klaar, net als die banaan.”

Kan het zo simpel zijn?

Eliza

  

  

   

  

Eliza

Voor jou

Zie je de blauwe lucht

hij is er voor jou.

Ruik je het pas gemaaid gras

gemaaid voor jou.

Voel je de warmte van de zon

hij schijnt voor jou

Zie je de glimlach van een kind

het lacht naar jou.

Er is zoveel om voor te leven

een fijn en gezond leven

wens ik jou.

Eliza

  

  

  

  

Eliza

Vandaag donderdag 13 september 2012

Gelukkig ze bestaan nog de heren, de mannen die nog met respect kijken naar een  vrouw, die complimenteus zijn, heerlijk gewoon daar hou ik van.

Dus geen man die zegt

” ik heb het tegen u hond,”

geen man die zegt:

” ik had je niet gezien ,“

maar een oudere vriendelijke man die ik bijna elke dag tegen kom in Marieëndal , die toen het zonnetje even achter de wolken vandaan kwam  zei :

”de zon gaat schijnen als ik u zie”

Nou dan smelt ik hoor, mijn dag kan al niet meer stuk.

Het is gek maar als ik  ga wandelen met Rocky ga je toch uit kijken naar de andere mensen met hun hondje die er ook dagelijks lopen.

De mevrouw met haar twee kleine bruine hondjes, de ene loopt altijd aan de riem de andere loopt los, zo nieuwsgierig als ik ben vroeg ik laatst eens: “waarom mag deze niet los?”

“ Hij mag niet los omdat hij dan in het water springt en zo ver weg zwemt, dat ik er niet meer bij  kan en ik niet weet hoe lang hij dat volhoud”

De mevrouw met de grote herdershond die niet bijt maar zo dreigend is, die zo’n kabaal maakt, als ze mensen ziet met honden slaat die mevrouw al een ander pad in. Dan die vriendelijke mijnheer, zijn hond is een spierwitte boxer, een vrouwtje, die een robuuste borst heeft, een stevige kont en zeer vriendelijk is. (Ik  heb wat met die hond ra… ra …hoe kan dat? ) De man heeft sneeuwwit haar en de boxer hoort gewoon bij hem. Dan die hele grote mijnheer, die loopt met twee hele kleine vederlichte hondjes die je zo in je jaszak doet, het is een grappig gezicht die hele grote man en die sierlijke kleine hondjes, ik denk dan, die man heeft vast een heel klein hartje met veel liefde voor zijn hondjes.  

Ja… zo ziet u maar, een hond zorgt er voor dat je de dag kan beginnen met iets vertrouwt.

Eliza

  



  



  

Klein kinderen worden groot,
ze zitten niet meer op mijn schoot.
Ze groeien boven mij uit,
nemen nu zelf vaker gezond fruit.
Mijn schoenmaat is 38 best klein,
Sven zijn voeten voelen zich in
 maat 40 pas fijn.

Eliza

Het kan nog mooier

Ja het kan nog mooier, na het zeggen:

” Oh wat een schattje, ik heb het tegen uw hond”

Nu was het nog mooier, ik kon een longfunctie onderzoek doen via het Asmafonds. Dat kan nooit geen kwaad dus wij er heen. Moesten we ons gewicht en lengte opgeven, als we dat niet invulde zouden we daar gewogen en gemeten worden. Nou dat kan ook geen kwaad,  ik was aan de beurt, mocht mijn schoenen wel uitdoen met wegen, ik schrok mij een ongeluk, 89 kilo.

 “Ik trek een kilo af voor u kleren, 88 kilo” .

 Ik schrijf het gewoon keihard op en dan? Thuis is mijn oude weegschaal een ietsepietsie liever die gaf 84.5 aan  het gewicht schommelde van 80 kilo naar 85 kilo en omgekeerd. Daar hij (of zij? ) dat al zo’n 5 jaar doet  maakte ik er niet zo veel van. Af en toe natuurlijk een dieet die met de zelfde vaart weer vergeten werd. Oké nu mijn lengte, dat was helemaal heftig.

” U bent 1 meter 53,”

ik verschoot helemaal, op mijn nieuwe paspoort dit jaar aan gevraagd staat;
1 meter 55.

“Dat kan niet “  zei ik nog al heftig.”

“Op mijn oude paspoort stond zelfs; 1 meter 57.”

“Ja mevrouw het spijt me, maar met het ouder worden krimpt u”.

Nou lekker dan, ik moet maar niet honderd worden dan moeten ze mij met een vergrootglas zoeken. We gingen naar huis, onderweg zou ik nog even een boodschap doen in het winkelcentrum. In het winkelcentrum kom ik een bekende tegen, ik roep:

”hallo Kees” Kees keek eens om en zei;

“He Els, ik had je helemaal niet gezien”

Nou ja!… ik hoef niet eens meer ouder te worden ze zien me nu al niet meer.

Eliza

Vandaag even ander ‘weer’

Daar gaan we weer,

we schrijven weer over het ‘weer’ ,

toch wel moeilijk voor mensen die

Nederlands moeten leren.

Weer en ‘weer’,  de zelfde letters maar

 een andere betekenis, moeilijk toch?

Het waait hier nu pittig de lucht is licht grijs, de zon wil er wel door heen piepen maar dat lukt niet erg. Koud is het niet, even lekker zo.
Gisteren was het gewoon nog super warm.

 Dit was uw weervrouw, nu over naar de orde van de dag.

Weet u, ik heb wat met bloemen maakt niet uit wat voor bloemen, wilde bloemen, uit de tuin bloemen, uit de bloemenwinkels bloemen, als het maar bloemen zijn. Echt voorkeur heb ik niet alleen maak je me niet echt blij met orchideeën. Dat vind ik zo’n keurige deftige bloem die ruimte nodig heeft om te schitteren, ze zijn echt wel erg mooi maar ik heb dan liever een veldboeket .

Laatst had ik een klein boeketje bloemen gehad, dat was erg leuk ingepakt, er zat een servet om heen in een paars ruitje, er zat een nep bloemetje in ook met een ruitje op zijn bolletje, de bloemen heb ik met verpakking zo in de vaas gezet dat stond erg leuk, de bloemen die ik toen kreeg zijn al lang dood, maar de verpakking daar ben ik zuinig mee omgegaan ik koop bloemetjes ’n beetje in de kleur van het servet en het nep bloemetje, ik heb er al drie keer weer plezier van gehad.

Eliza