Even weg

We waren op het eiland 'Pag'
het was daar schitterend, die dag
 was het 32 graden, lekker warm dus.

  

  

  

  

De broer van mijn vriend en zijn vrouw waren
 ook met de camper in Joegoslavië. Daar zijn
we toen twee dagen mee opgetrokken.
Eliza

  

  

  

 

Eliza
Laatste foto, zo zagen mijn voeten eruit,
,door de warmte en het zitten in de auto werden ze super dik.

  

  

  

  

Eliza

  

  

  

  

Eliza

In voormalig Joegoslavië waren veel zwerf honden, dat vond ik heel erg, maar deze hond lag aan een klein stukje kettig in de zon, een heel klein hokje als eventuele schuilplaats, ik weet niet wat ik zieliger vond.
Je ziet hele armoedige huizen, maar ook hele mooie grote huizen, grote verschillen. Prachtig uitzicht over een valei. De berg was ook reuzachtig.
Eerste foto is een eethuisje, we wilden een snellehap dus we namen een hamburger, die was echt niet te eten, zonde.

  


Eliza

  

  

  

Eliza

Het stormt

Het is echt al weer een tijdje geleden dat het zo gestormd heeft. Het is bar en boos, moest net en tuinstoel uit mijn nieuwe tuintje halen. Hij was er achterover in geklapt, boven op  mijn bolchrysant , ja daar doe ik het niet voor.  Ik kijk nu net uit het raam de prullenbak  is open gewaaid, als ik dat laat zitten is de prullenbak morgen vol water, maar het is niet erg aanlokkelijk om nu naar buiten te gaan. Wauw de wind staat precies op het huis, moeilijk om de deur open te maken, de prullenbak is dicht daar heb ik wat opgezet, mijn tuinklompjes naar binnen anders regen die ook vol. Ik heb een vest aangedaan, ik denk wel zal ik de kachel aan doen? maar ik ga straks tv kijken in mijn slaapkamer, dan kruip ik gewoon lekker onder de dekens.

Mijn vriend heeft opgebeld dat hij weer zonder ongelukken thuis is gekomen, hij moet drie uur rijden, en het heeft onderweg ook gestormd, toen hij belde was er hier nog weinig aan de hand , kan ik nu niet meer zeggen.

Eliza

                                                                
  De uitkijk toren weerspiegeld
               in het water.

Vandaag 23 Septembert

Vandaag de tuin nog even nagelopen, ik ben er nog  lang niet, het terras moet nu nog schoon  gemaakt worden tussen de tegels moet het gras er uit gehaald worden. Maar dat  is voor latere zorg, ik heb even genoeg van tuinieren.

Vandaag heb ik een overwinning op mij zelf gehaald. Ik ben met mijn vriend op de hoge uitkijktoren geweest. Ik heb hoogte vrees, dacht met mijn wrakkige knieën dat red ik nooit. Voor dat ik die kijkoperaties aan mijn knieën kreeg zei mijn vriend als een grap:

”als jij geholpen bent aan je knieën gaan wij die uitkijktoren op”

Nu ben ik al en tijd geleden geholpen, iedere keer als we langs de uitkijk toren liepen zei hij:

“Ben je al zo ver”.

Daar heb ik vandaag een eind aan gemaakt, we liepen er langs en daar kwam het weer:

”en zullen we?”

“ja dat is goed,kom mee.”

Nou daar keek hij wel een beetje van op, wij eerst de berg op waar de toren bovenop stond. Toen had ik al zo wat een appelflauwte ik had geen adem meer. Er stond een bankje, vriend al een beetje grijnzen zo van:

”die gaat zitten en we kunnen weer terug”

Niet dus, ik was uitgepuft en toen begon de klim naar boven. Arme Rocky die moest ook mee naar boven, die loopt nooit trappen maar nu wel. Ik ben bang dat hij morgen met een paar manke pootjes voor mijn staat, mij verwijtend aan kijkend:

”dat is jouw schuld”

Wat was ik blij dat er boven op de toren ook een bank stond daar viel ik amechtig op, maar !! ik heb het gered, het uitzicht was mooi, naar beneden was minder, ik keek steeds tussen traptreden door naar beneden. De berg weer af vond ik het moeilijkst, ik ben zijwaarts er afgelopen hele kleine stapjes.

Toch ben ik dik tevreden over mijzelf.

Eliza

De tuin

Aan het licht in mijn huiskamer moet ik nog wennen de lege tuin is niet meer zo leeg, ik heb de raad van mijn lieve schoonzus opgevolgd en;  

heide plantjes, mini viooltjes , 2 bol chrysanten en een begonia gekocht. In het tuincentrum was de verleiding zo groot er stond zo veel moois ik kon niet kiezen. Toen ik deze planten op de kar had dacht ik echt dit is genoeg, maar nu ze in de tuin staan zie je ze bijna niet terug, dus morgen toch nog even weer terug naar het tuincentrum heerlijk want er stond nog zo veel wat ik graag mee wou nemen.

Ik heb vandaag  erg veel spierpijn gehad, donderdag dus eerst een uur zwemmen met echt deze keer pittige oefeningen in het water, toen ik thuis kwam lag er  nog ’n grote berg tuinafval in de tuin  ik dacht als morgen de tuinman terug komt zou het toch prettiger zijn als hij verder kon werken en zich niet om het afval hoeft te bekommeren.  Hij had wel al heel veel afval en boomstamstukken van de perenboom naar de vuilnisstort plaats gebracht, deze berg was voornamelijk kleine stukken van de perenboom veel wortels van de planten die hij er uit gehaald had. Veel dennennaalden van de dennenboom die hij ook mooi  heeft gesnoeid. Ik heb geen groene grote bak waar je dat normaal in doet, het moest in zakken maar elk takje stak gewoon door de zak heen. Ik denk ik doe het gewoon, ik gooi dit kleine spul onder de knotwilgen langs de slootkant, de slootkant verzakt heel erg dus ik dacht dat vul ik mooi op.  Heb alles keurig netjes platgetrapt en neer gelegd. Natuurlijk terwijl ik met armen vol het fiets pad oversteek komt er een mevrouw langs  die zegt;

”dat vind ik niet netjes van u”

Waar ik het vandaan haalde weet ik niet maar ik zei

”ik heb er een vergunning voor.”

Ik voelde me lelijk betrapt. Het ergste komt nog vanmorgen zag ik ook WEER de lui van de gemeente om het onkruid tussen de  hegjes achter onze tuin te schoffelen. Mij hart sloeg een slag om, straks zien ze het tuinafval bij de boom nog leggen. Ik ben gewoon niet hard genoeg voor zulke uitspattingen, het tuin afval vergaat echt wel, in het bos valt  ook alles op de grond ze maken zelf van boomstammen allemaal muurtjes.  In ieder geval ik ben zeker wel tien keer heen en weer gelopen, dus in de tuin bukken armen vol pakken door het hek van mijn tuin friemelen, over het pad onder de boom weer bukken zo veel mogelijk langs de kant netjes neerleggen ja,  ja, ik word er weer moe van als ik het lees. Dus vandaag veel spierpijn maar het was voor een goed doel, een fris en fruitig tuintje.( fruitig  niet meer de perenboom is weg)

Eliza

  

Helppp...wat heb ik  nu weer gedaan, alles was echt wel te hoog en te veel,
de peren boom had dit jaar weinig peren gegeven de takken van de
peren boom hingen over de tuin van de buren. Ik kon het zelf niet klaren
dus een tuinman erbij."Mevrouw wat wil u?" "de peren boom moet er aangeloven "
Een tak van de peren boom viel over het boompje heen, dat als een paraplu'tje
 in het midden van tuin staat. Boompje z'n pruik half geschalpeerd.
Dus boompje helemaal van zijn pruikje ontdaan,
oh.. wat een licht, oh... wat kaal helpp...
  
  

    

  
Fijn dat ik foto's heb van hoe het was,
ook een beetje schreinend.
Maar alles komt wel weer goed,
het duurd alleen een tijdje.
Eliza

Kom bij mij

Ben je verdrietig, … kom bij mij, ik troost je.

Ben je vermoeid, … kom bij mij, ik verwen je.

Ben je blij,             … kom bij mij, ik deel je blijdschap.

Ben je koud,         … kom bij mij, ik verwarm je.

Ben je op zoek

naar een vriend,  … kom bij mij, ik zal er zijn.

Ben je een

prater,                   … kom bij mij , ik luister.

Ben jij op zoek

naar een plek

om te schuilen,   …  kom bij mij,  ik ben thuis.

Eliza

Dit is ook een gedichtje uit het boekje, ik schreef dat in Juli 2007.

Waarom
zwerft mijn hart, vergeefs in het rond?
Rust toch ergens uit!
Zoals alles uit zichzelf ontstaat, zo
zal het wordden, en niet anders. Aan het
verleden moet je niet denken en ook
geen  gedachten over de toekomst vormen:
geniet hier de vreugden
die onverwacht gaan en komen.

Bhartrahari

*

Een kreeft greep met haar scharen,
een slang en sprak daarbij,
een vriend van mij moet recht zijn
en wars van draaierij.
 
Oud grieks vert. L. Lehmann

*



 

 

Schijnt de zon, of valt er regen?

Vandaag is het echt wisselvallig. Vanmorgen scheen de zon we wilden ons rondje lopen, we waren nog niet bij het eerst bankje in Marieëndal of een dikke bui overviel ons, we gingen terug we waren bijna uit Marieëndal scheen de zon weer. Nou kom op dan toch ons rondje maar, ja niet dus we waren nu even verder als het bankje, daar was weer een bui, en de lucht voorspelde niet veel goeds dus rechts om keer en niet meer bedenken, bijna thuis scheen de zon weer vrolijk. De buurvrouw kwam vanmiddag het zonnetje scheen;

“zullen we nu ons rondje lopen?”

“prima doen we “.

Inmiddels was ik met Rocky voor de tweede keer kledder nat geregend we waren even een kopje thee drinken bij Joop. Dan kan ik wel gaan wachten tot de regen ophoud, maar hoelang duurt dat?. Nu heerlijk ons rondje gewandeld toen we vlak bij huis waren vielen al weer de eerste regendruppels, geen ramp Rocky weer afdrogen hij liep te bibberen als een juffers hondje hij heeft toch zo’n hekel aan water.

Lekker zitten achter mijn pc,

kopje koffie mee.

Laat het ‘weer’ maar wisselvallig zijn,

hier is het fijn.

Eliza

  

  

  



  
Eliza

Klein beetje

Het gaat niet zo, dat je ineens de geest zult geven.
Bij élk verdriet verlies je kleine beetjes leven,
er komt van lieverlee een leegte in de lijven,
met net te weinig fut om langer hier te blijven,
en alle pijn en alle tranen die je schreit,
ze zijn een duit in 't zakje van de eeuwigheid.

                           *

Dood

Ga maar  even zitten , Dood,
Ik ben net bezig aan een vers,
een héél vers
krentenbrood.

                           *

Doodgewoon

Het doet je goed eens aan de dood te denken,
je dagen worden er wat duidelijker van,
je dient te weten dat geen mens voor je kan leven,
maar ook, dat niemand anderds voor je sterven kan.

Ik spreek er 's avonds wel es over met de kind'ren
of 'k maak 'n grapje met de dood, dat kan geen 
   kwaad,
als j ' overpeinst waar je ten slotte komt te 'liggen',
dan weet je af en toe wat beter waar je 'staat '.

                           *
geschreven door 'Toon Hermans'

 

Herseninfarct

Ik herinner mij nog heel goed de ochtend dat mijn man heel verdwaast naar boven kwam, hij was naar het toilet  en zou weer gaan slapen, maar op het toilet was mijn man omgevallen, wel weer opgestaan naar boven gegaan en mij wakker gemaakt om dat te vertellen. Ik zag zijn gezicht, de mond hing aan een kant neer, mijn man zijn vader had een maand of twee geleden een hersenbloeding gehad die had ook de mond toen zo erg scheef, maar dat was heel veel erger als wat mijn man had. Toch schrok ik enorm, Chris onze zoon was inmiddels ook wakker geworden en was ook erg angstig omdat we dat met Opa pas meegemaakt hadden. Ja toen de dokter kwam moest mijn man naar het ziekenhuis, inmiddels was er uitval van zijn benen, later in het ziekenhuis deden zijn handen het ook niet meer, hij kon heel moeilijk praten, ja het was best heftig.  Hij heeft toen een maand in het ziekenhuis gelegen, door heel veel doorzettingsvermogen en door eindeloos oefeningen doen kon hij weer goed praten, zijn armen en handen waren weer in orde, maar mijn man was wel veranderd in karakter. ik heb toen een gedicht gemaakt. Dit is al jaren geleden mijn man is al 7 overleden, maar misschien troost het iemand die het ook mee maakt. 

Mijn man, is nu mijn kind
wat ik zelf heel moeilijk vind.
door een herseninfarct geveld,
zijn we samen even uitgeteld.
Maar het leven gaat door, is de kreet,
dat is iets wat je zelf wel weet.
Maar hoe? pak je alles weer op,
je hele wereld staat op zijn kop.
Je man was je steun en toeverlaat,
maar nu alles anders gaat,
weet ik het soms niet meer.
Je vraagt je af keer op keer,
doe ik het goed, doe ik het fout?
niets is meer vertrouwd.
Maar eens hoop ik te weten
en het dan niet, steets weer te vergeten.
Ik weet, ik doe altijd mijn best,
de tijd doed de rest.

Eliza

  

 

 

Eliza