Adam en Eva

  

  

  

  

Eliza

Tjonge… tjonge

Tjonge…tjonge ik ben van de Hemel weer keihard op aarde beland,  ik was 2 en ’n half uur in de Hemel met mijn vriendin samen hebben we twee uur naar een concert geluisterd gezongen door het; ‘Huisduiner koor.’

‘Huisduinen’, een dorp onder de rook van Den Helder, het was geweldig, we hebben zo genoten. Ik kom thuis ga Rocky even langs het pad achter uitlaten, zie ik vier kinderen ongeveer 11 jaar aan de overkant  van de sloot zand of stenen naar de 2 zwanen gooien zomaar,  de zwanen waren in het water zijn eigenlijk veel te tam denken dat ze van iedereen die ze zien brood krijgen, dus vol verwachting zwommen ze naar die kinderen en krijgen een lading zand op hun veren.  Waar is dat nou toch voor nodig. Ik geef een brul naar de overkant:

“Hé laat dat, sodemieter op, weg wezen”

Hoor ik zeggen van de overkant:

“Wil je een beetje op je worden passen”

zo’n klein snot joggie.

‘Ja, dat wil ik als jij geen zand naar de zwanen gooit, ben je nou helemaal betoeterd,  gooi brood maar geen zand.”

“ Fuck you tering wijf.??

 Eigenlijk moet ik dan de wijste zijn en niets meer terug zeggen, maar ik werd woest.

“Wie moet er hier nu op zijn woorden passen”

Er werd nog twee keer herhaald wat ze eerder zeiden, het was te ver weg het liefs was ik naar de overkant gezwommen om zo’n gassie bij zijn kleine nekkie te pakken en mee naar z’n ouders te nemen, niet dat ik de illusie heb dat ze zullen vertellen waar ze wonen. Keihard kom je dan weer op de aarde terug na een geweldig concert. Daar ga ik nu nog maar van nagenieten, alleen ik begrijp niet waarom die kinderen perse die zwanen iets aan moeten doen.

Loopt Pa Zwaan  op het fietspad als moeder Zwaan aan het broeden is, dan kan Pa Zwaan best wel lastig zijn, maar nog geeft het hun niet het recht zand of stenen te gooien. Een kind houd dacht ik over het algemeen van dieren ?

Eliza

  

  

 

  

Eliza

Verrassing

Vanmiddag naar de mevrouw geweest in het  tehuis voor oudere mensen, klinkt toch iets beter als bejaarde tehuis vind ik.  Was gezellig, ik wilde uitproberen of Rocky bij haar een half uur wou blijven zonder in een soort wolfgehuil uit te barste. Vrijdags morgen  ga ik altijd een halfuur in het tehuis vrijwilligers werk doen. We hadden bedacht dat als Rocky niet de boel op stelten zet, dat ik hem dan dat half uurtje naar die mevrouw zou brengen. Hoeft hij niet alleen thuis te zijn, als ik hem dan ophaal, nog een uurtje blijf, zijn we allebei tevreden. Ik heb Rocky bij de mevrouw geïnstalleerd en ben weer weg gegaan, ik dacht ik loop de gangen wat door, blijf 10 minuten weg en dan ga ik weer terug. Ik loop op de gang er hangen allemaal schilderijen, aangezien ik ook een poging tot schilderen doe, was ik de schilderijen een voor een aan het bekijken, komt er een mevrouw uit haar kamer, ik klets altijd tegen iedereen  meestal word er heel vriendelijk terug gepraat.

“Wat zijn die schilderijen mooi hé mevrouw, fijn toch dat u daar elke dag naar kan kijken,wat een mooie kleuren.”

De mevrouw knikt en zegt; “ja dat vind ik ook, ik kan het zo niet”

“Ik probeer af en toe iets te schilderen, daarom sta ik zo te kijken.”

We lopen samen een stukje de gang op zegt die mevrouw,;

”Wilt u misschien een schilderij zien die iemand voor mij gemaakt heeft, het kerkjes uit mijn dorp waar ik geboren ben. De dominees vrouw heeft het geschilderd, wij hebben vroeger schuilhokje gespeeld op het kerkhof.”

“Dat wil ik best wel zien hoor”

We lopen weer terug naar haar kamer en gaan naar binnen,daar hangt een heel lief schilderijtje, het was een in aquarel geschilderd  landschap, een kerkje met inderdaad grafstenen, ‘n vaart er voor met 2 bootjes op de voorgrond, 2 zeilbootjes die afgedekt waren met blauw zeil, mooie paden die naar het kerkje toe liepen, het was schattig.

“Nou mevrouw ik kan best begrijpen dat u dit schilderij op zo’n mooie plek hebt gehangen, het is erg mooi.”

“Ja, ik kom uit Friesland “

“Oh, maar daar heb ik ook drie jaar gewoond”

Het werd een zeer gezellig gesprek ik was totaal vergeten wat ik op de gang deed. De mevrouw was in mijn ogen nog helemaal  niet oud dus moest ik natuurlijk weer nieuwsgierig zijn ;

 “hoe komt het dat u zo jong in dit huis zit, heeft u het naar de zin?”

“Hoe oud denkt u dat ik ben?”

“Ik dacht net zo oud als ik, ik word 67 dit jaar.”

“Ik ben 70 jaar, ik heb een hersenbloeding gehad, ik kan niet meer alleen wonen”

Toen kwam het levensverhaal van de mevrouw er achteraan, dat ze altijd schooljuffrouw was geweest en diploma’s had gehaald met handwerken. Ineens wist ik weer waar voor ik op de gang liep, mevrouw wou naar beneden en ik op een draf naar mijn mevrouw.

“ Waar was je nou? “

“Ik dacht, ik maak het half uurtje maar vol dan weten we zeker of hij blaft of niet”

“Rocky heeft wel de hele tijd voor de deur gelegen maar geen lawaai gemaakt”

Achteraf dacht ik slim van Rocky, ik had mijn jas achter gelaten dus hij wist gewoon dat ik zo teug zou zijn.

Ik ben daarna terug naar mijn eigen huisje gegaan en heb mij gelukkig geprezen dat ik nog zelfstandig zonder hulp kan leven zoals ik dat wil. Daar sta ik weinig bij stil maar vanmiddag werd het mij duidelijk hoe goed ik het heb.

Eliza

HELEMAAL even geen LENTE

Zo jammer, het is grauw, miezerig, gewoon snert weer, je zou bijna de snert pan weer opzetten voor een heerlijke dikke… geurende… warme kom erwtensoep met veel lekkere sappige rookworst, helppp… het water loopt in mijn mond.

Vandaag begonnen met een kom muesli, lekker stevig, s’morgens is het belangrijk om goed te eten, heb ik van mijn kalenderblaadje en van alle goede vrienden die weten dat ik soms vergeet s.morgens te eten, omdat ik Rocky uitlaat als we wakker zijn, dan meestal gelijk even achter de pc duik, s’middags vaak weg ben en dan om half 4 wel eens denk ,heb ik eigenlijk al wat gegeten?, ja,  als ik dan aan het eten ga, u weet ’t met dit hopeloos geval.

Elke dag kan ik opnieuw beginnen, dus dat heb ik vandaag gewoon gedaan.

Eliza

                                            

Zondag

Zondag is een aparte dag,
hoef je niet te werken, alles mag
Maar ben je alleen,
waar ga je dan heen?
Iedereen wil van zijn vrije
dag genieten,
dus zeker geen visite.
Dan loop je een beetje verloren,
wil ergens toch graag bij horen.
Maak zelf maar wat van de Zondag,
het word vanzelf weer Maandag.

                  *

Een goede vriend

Een goede vriend... zal er altijd voor je zijn
Een goede vriend... staat altijd achter je wat je ook doet
Een goede vriend... neemt afstand als je hem niet nodig hebt
Een goede vriend... spreit zijn armen weer wijd openen
Een goede vriend... en druk je tegen zijn hart
Een goede vriend... heeft elk mens nodig.

                    *
eigen werk.

                                            

Eliza

Vandaag geen Lente

Vandaag was de Lente al  op de vlucht, er stond een gore wind die best koud was, de krokussen waren allemaal  dicht,  ze hadden hun bloemblaadjes  beschermend om hun heen, we mochten even snuffelen aan de Lente. Vandaag  heerlijk gezwommen, veel oefeningen gedaan heel heftig meegedaan, ik voelde me schuldig omdat ik drie dagen het lijnen helemaal aan de kant had gegooid. Was verleden week juist zo blij dat er na drie weken weer wat af ging, maar voelde mij op een gegeven moment helemaal niet lekker, had weinig lust overal in, had het heel erg koud, niet happy dus. Had kaneel beschuitjes gekocht, toen ik 1 beschuitje wilde eten, ging bijna het hele pak er achter aan. Ik kwam s’middags thuis van de mondharmonica club hing er gebakken vis aan de deurknop van de voordeur. Voor dat het gesprek met mijn vriendin (die het daar neer gehangen had)  afgelopen was had ik al 1 groot stuk gebakken vis, koud achter mijn kiezen. Het tweede stuk daar heb ik mijn zoon voor gebeld of hij het hebben wou voor bij zijn avond eten, anders was het er zeker weten achter aan gegaan. En dan is de beer los, er gaan  zachte witte sneetjes brood met dik pindakaas achter aan, zachte witte sneetjes brood met ontbijt koek en dik boter, het laatste runder braadworstje, enz… enz… echt afschuwelijk ik kon niet stoppen. Drie dagen gewoon eten wat ik wilde, vandaag is het goed gegaan, niet te weinig gegeten maar genoeg. Ik wil echt  stoppen met het lijnen als ik er vandaag ook een potje van maak. Dus een makkie is het niet. een goede vriend zei wel iets treffends:  ”Je doet 3 stappen voor uit en 1 stap weer achteruit, blijven er toch 2 goede stappen over."
Ben blij met goede raad, is altijd welkom. 
Daar hou ik me maar als een redding boei aan vast.

Eliza                                                     

De lente

Gisteren en vandaag voelde we dat de lente in aantocht is, gisteren scheen de zon volop je zag  gewoon de krokusjes uit het gras hun kopjes opsteken en later door het warme zonnetje hun hartjes openen, felle oranje hartjes in een mooie kleur paars, de sneeuwklokjes die zich openen om dan ineens parasolletjes  te zijn. De vogeltjes fluiten er op los,heerlijk laat de lente maar komen.

Eliza

  

  

  


  

Eliza

Mijn vader

Mijn Vader was niet groot
Maar heeft tot zijn dood
Met groot gebaar zijn hele leven
Veel zorg en liefde aan ons gegeven
Denk terug aan hem met genegenheid
Ik was zijn kleine meid.

                *

Poppenkast

Jan Klaasen en Katrein moeten jeugt herinnerringen van elk kind zijn, Ik weet dat mijn Vader ons mee nam naar de Dam in Amsterdam.

Daar voor het paleis stond een poppenkast
We hielden mijn
Vaders hand stijf vast.
Want het moest vrolijk zijn
Maar Katrein kwam op.
en sloeg Jan Klaasen
met een stok op zijn kop
Ook een politieagent met boef
Kwam steeds langs soef...soef
Dan die dood van Pierlala
Riep altijd "Ik kom er aan ha...ha..."
Wij gilden het uit,
"pas op daar komt hij aan."
Als het te eng werd ging
ik achter mijn Vader staan
Mijn Vader was mijn held
Thuis werd alles in geuren,
 en kleuren verteld.

            *
Eigen werk, 
 Eliza
                                                   

                                                

Verdrietig

Vanmorgen om half elf was ik bij de mevrouw die ik regel matig bezoek voor haar en voor mij  een beetje gezelligheid. Ik trof haar aan behoorlijk in paniek en boos aan.

Ze zat op het randje van haar bed heel verdrietig te zijn, ze moest nodig plassen maar voelde zicht te wiebelig om zelf op te staan en met haar rolator naar de toilet te gaan. Alleen al door aanwezig te zijn, haar een beetje te kalmeren en dan zachtjes samen op te staan om naar het toilet gaan voelde ze zich al iets blijer. De opluchting na een grote plas hielp daar ook vast aan mee.

Ze was boos en vertelde dat ze wel 6 keer gebeld had, dat er wel iemand kwam die zei: U kunt het zelf, probeert U het maar. Toevallig toen ik er zat, kwam er ook een zuster binnen,

“Jij was eerst dat lieve zustertje dat op drie hoog zat nu je naar beneden bent gekomen ben je helemaal niet zo lief meer”. Dat was het eerste wat mevrouw zei.

“Ik ben nog de zelfde lieve zuster, maar U bent veranderd.”

“Als je maar weet als het langer zo door gaat, maak ik er werk van”

“mevrouw we doen ons best, het is erg druk, en u kunt echt zelf naar de toilet, ik geef u een bruis tablet, zal ik het vast in een glas doen”?

“Wat moet ik met die grijze tablet? Ik heb altijd een witte”

“Die witte krijgt u s’morgens deze tegen de middag, hier zit ijzer in”

Verpleegster doet een beetje water in het glas en de bruistablet.

“Ruik eens hoe dat stinkt” zegt mevrouw, Ik zei tegen haar “er moet meer water bij”

“Dat wil ze niet, dan heeft ze te veel water, is het te weinig is het ook niet goed” zegt de verpleegster.

We doen er gewoon meer water bij dan mengt zich dat goed,  heeft ze genoeg gedronken dan is het klaar. " Zullen we dat doen “? vraag ik.

Word mijn hand vast gepakt en zegt mevrouw, “zo is het lekker” ja dan gaat er wat in mij om. Ik begrijp best dat ze moeilijk is, dat er teveel tijd druk is voor het personeel, dat mevrouw niet helemaal begrijpt dat ze niet in de totale verzorging zit, dat ze anders naar een verpleeg instelling moet.

Ik begrijp het gerust, toch voelde ik een soort medelijden, dat misschien niet gegrond is, maar  ik vond het net een vogeltje die gevangen zit in een net die zijn vleugeltjes nog wil uitspreiden maar geen kant meer op kan, een vis die op het droge word gegooid en dan spartelend en naar adem snakkend langzaam dood gaat. En dan ben je 82 jaar.

                                                   

Eliza

                                                        

Help... wat is er fout?

Help… wat is er fout?

Help…sorry ik ben oud

Help…daar kan ik zelf weinig  aan doen

Help…wie geeft me een troostende zoen?

Help…ik weet best wel dat ik soms lastig kan zijn

Help… mijn lichaam voelt niet meer zo fijn

Help...het doet niet meer zo goed wat ik wil

Help… ik ben in paniek, wie maakt me stil

Help…ik zit in een huis, tussen vier muren

Help… waar is mijn  eigen huis, mijn vroeger buren?

Help…ik heb zes keer gebeld, ik moet naar de WC

Help…ik ben wat wiebelig, wie gaat er met me mee?

Help…soms vind ik dit leven niet meer fijn

Help…moet ik HIER voor 82 jaar zijn?

                                                             

Eliza

Gisteren druk

Gisteren druk, vandaag zo’n dag dat je niet vooruit te branden bent, maar goed dat Rocky zeker twee keer een wandeling maakt en ik mee mag  met hem, anders was ik geloof ik de hele dag in pyjama gebleven. Het weer is al een paar dagen grauw, dat gaat gauw vervelen.

Gisteren vrijwilligers werk gedaan, s’middags een lotgenoten middag gehad van het Asmafons, daar hebben we heel leuk geschilderd. Ik heb wel eens vaker geschilderd maar dan op een wit doek waar je zelf eerst je tekening moest opzetten. Nu was het doek voorgedrukt met een klaprozen veld en wolken, alles zonder kleur, dat mochten we zelf naar wat je leuk vond in schilderen.  Ik heb een hele gezellige middag gehad en het resultaat ziet u nu in mijn blog, ik ben niet ontevreden alleen er kan nog veel meer kleur in dan moet je er meer tijd insteken als in een middag. Wat echt jammer was dat de kwasten waarmee we konden schilderen echt niks waren, veel te hard en te stug, maar we moesten roeien met de riemen die we hadden. De setjes waren compleet;

 doek met tekening… verf… mengbakje…en dan twee kwasten. Het zijn hele goedkope zetjes, dat geeft helemaal niets alleen de kwasten zijn wel van belang. Als je het leuk vind zo te schilderen is het wel  beter iets meer geld uit te geven voor de kwasten,  die zijn dan wat afgetopt zo dat je echt met een smal puntje kunt schilderen en ze zijn van veel zachter haar gemaakt. Ja daar heb je ook nog weer kwaliteiten in. Maar begin je er eenmaal aan zul je zien hoe leuk het is.

Eliza                                                 

 

  

 

  
Eliza
                                    
 

  

  

 

  

Eliza

Vandaag 28 februari  2013

Vandaag heeft het zonnetje zich de hele dag verstopt gehouden dan is de wereld maar grijs hoor,we kunnen er niets aan veranderen gelukkig maar. Vanmiddag heerlijk gezwommen, voel me echt een vis in het water, merk ook met oefeningen doen dat er een heel stuk buik niet meer in de weg zit. De 7.5 kilo zijn het meest van mijn buik af, een beetje in mijn gezicht maar dat was een vol maantje en nu is het half vol. Drie weken heeft het stil gestaan op de 80 kilo vanmorgen was ik 79 kilo. Ik ben begonnen half Januari met 86.5 kilo, ik begin er nu echt in te geloven dat ik de 70 kilo haal en dan zien we wel weer. Voor mijn lengte mag ik maar 55 a 60 kilo wegen. Maar we gaan eerst voor de 70 kilo.

Gisteren hebben we in de tuin van mij een Merel gevonden die gewoon aan de grond genageld stond? Ik weet niet of die Rooide kater er iets mee te maken heeft, maar de Merel zat echt verstijft op de grond en dat was niet van de kou.

Ik kon hem zo op pakken, heb hem nu niet naar het vogel asiel gebracht maar achter in de tuin op de composthoop gezet. De buurvouw heeft hem nog geaaid hij liet dat gewoon toe. Toen we terug kwamen van het wandelen met de honden was hij weg.

Eliza                       Dit vogeltje is geen merel denk ik maar wel lief.
              

 Eliza