Nog eens eten

Eten

 

 

Ja weet u nog, had het de vorige keer over eten koken.

Nu, we zouden stoofperen eten. Mijn man en ik vinden ze echt lekker, alleen een verschil, Simon at de peertjes bijna heet, ik heb ze het liefst koud, niet uit de ijskast, maar gewoon koud.

 

De tafel was gedekt, we konden eten. Mijn man had haast, hij moest nog een klus doen na het eten. De peertjes kwamen zo van het vuur en er word suiker mee gekookt, dus u begrijpt wel dat het gloeiend heet was.

 

Mijn man schuift aan schept de peertjes op, de aardappels, vlees en jus. Ik zeg tegen hem:

 

“Kijk uit met die peertjes, ze zijn heet !”

 

Krijg geen antwoord; zie dat mijn man een flinke hap van de peertjes neemt en gelijk het op een schreeuwen zet. Echt,  het was best een gek gezicht. Ik kijk hem aan en zeg:

 

“Je hebt toch blazen van je moeder geleerd ?”   

 

Nou ik heb echt moeten vluchten, want helemaal rood aangelopen, kwam mijn man me achterna. Ja zeg, ik had hem toch gewaarschuwd ! Maar dat zijn keel zo verbrand was, wist ik natuurlijk ook niet. Simon heeft 14 dagen alleen koud voedsel en koud drinken kunnen  nuttigen. Kon hij zich er gelukkig niet weer aan verbranden…

 

 

31-10-2007 om 20:47 geschreven door Eliza

 

 

 

 

Kerstsfeer.

 

Langzaam ben ik in de kerstban gekomen, zag het even helemaal niet dit jaar, maar dan gebeurt er altijd wel wat waardoor ik toch ook onder invloed van het kerstgebeuren kom.

 

Eerst al de kaartjes die dagelijks in de bus vallen, dan denk ik, ja, ik kan toch niet niets van mij laten horen, de andere kennissen hebben mij ook in gedachten gehad.

 

Ten tweede: heb ik een kerst-cd nu opstaan, met het allermooiste kerstlied: “Stille nacht, Heilige nacht” gezongen door Mahelia Jackson. Mooier kerstlied kan ik mij niet voorstellen, krijg altijd kippenvel als ik het hoor.

 

Ten derde: in het overdekt winkelcentrum was een kerstmarkt, heel gezellig; er waren mooie kerststukjes opgemaakt door toevallig ook een kennis van vroeger, van de radiopiraterij: Ineke. Zo leuk om elkaar weer te zien. Zij stuurde ons destijds elke week een bandje met Nederlandse en Duitse muziek; haar man was vrachtwagenchauffeur, die wou elke week een ander bandje in de auto, dus kregen wij als piraat ook een bandje, de mooiste muziek stond erop. Een gouden tijd en nu kwam ik haar tegen in het winkelcentrum. Ik heb van haar voor 5 euro een heel leuk stukje gekocht, echt mijn smaak, met zelfs  twee echte witte narcissen erin

 

     

 

Ik ben vanmorgen ook even bij de buurvrouw geweest die aan haar heup geopereerd is, of ik misschien nog wat boodschappen kon doen. Was ze erg blij mee. Eergisteren hadden we samen haar eigengemaakte soep opgegeten, vandaag bracht ik haar mijn eigen gemaakte appelmoes en dat werd ook in dank afgenomen. Zo leuk vind ik dat, zo moest het met iedereen zijn.

 

Buurvrouw haar klein dochter was de kerst boom aan het versieren, vroeg de buurvrouw of ik het ook versierd had, nou een beetje, ik heb geen plaats voor een kerstboom. Kwam de buurvrouw met een klein kunstboompje aan in een pot die allemaal kleurtjes gaf al je de stekker erin deed; van glasvezel, elk topje geeft een andere kleur. Hij kan mooi op tafel en ik mocht hem houden. Dus dit jaar zit ik toch weer in de kerstsfeer.

 

 

Zo komt er altijd wel wat op mijn pad. Ik zou het verschrikkelijk vinden als dat niet meer gebeurde. Heb ook gelijk kerst kaarten en kerstpostzegels gekocht,  die ga ik morgen allemaal schrijven dan ben ik ook weer gerust. Is elk jaar het zelfde met mij sinds Simon er niet meer is.

 

Eliza

 

 

 

 

Dieren van de kinderboerderij in de Donkere Duinen

 

Ik heb u verteld van de kinderboerderij met dat gezellige varken; er zijn nog allerlei andere dieren daar, er lopen ook kippen en hanen gewoon los en deze haan was er een van.

 

Een prachtbeest toch, de pauw kon natuurlijk niet onderdoen en liet mij zijn verenpracht zien.

 

 

Ook heel veel geitjes rennen daar. Als je brood of iets anders eetbaars bij je hebt, dan moet je goed uitkijken, zeker niet je mooiste kleren aan hebben, want ze staan zo tegen je op om het lekkers uit je handen te grissen. Meestal blijf ik dan ook buiten het hek. Ik heb het een keer meegemaakt, ze vlogen tegen me op zodra ik binnen kwam, met zeer modderige poten; ik zag er niet uit. Nu maal ik daar niet zoveel meer om, maar ik moest toen nog wel een stukje naar huis lopen en ik was echt smerig hoor.

 

Eliza

 

Trouwen

 

Mijn zoon ging trouwen met zijn Monique. Het stel was al twee jaar bij elkaar, Monique was 7 maanden zwanger van Sven. Simon mocht het nog meemaken, hij was zelfs getuige. Het zou niet zo’n hele grote bruiloft worden, we zouden naar het stadhuis gaan, daar werd getrouwd en dan zouden we naar een hotel gaan op de kop van Den  Helder. Het hotel staat op een prachtige plek aan zee.

Daar zouden we een broodmaaltijd eten en dan was het klaar, ook omdat Monique wel wat rust kon gebruiken.

 

   

 

Het moest allemaal gewoontjes, niets geks, niets zoals vroeger. Een bruidstaart was ook uit den boze, maar ik weet nog van mijn bruiloft hoe blij ik was met de bruidstaart die mijn moeder voor mij had besteld. Dus ik wou per se ook een bruiloftstaart voor hen. De eerste hapjes aan elkaar geven ! Bah ! wat een oubollig gedoe, moeten ze gedacht hebben. Maar op dat moment was moeders wil “wet”, ze vonden het achteraf ook wel mooi.

 

  

 

Ze wilden geen gekke dingen, maar twee moeders hadden toch het levensverhaal van hun kinderen opgetekend. We vroegen toch wel eventjes aandacht voor ons verhaal. Ook dansen zouden we niet doen, maar als ik mijn zoon toch zo’n 18 jaar op dansles heb gedaan, nou, dan bestond het niet dat hij niet even met zijn moeder danste ! Moeder had  eerst op de radio wat fijne muziek gezocht en dan zoonlief gewoon in de armen genomen en even fijn met hem gedanst. Ik vind de foto hiervan geweldig, omdat ik er maar voor de helft opsta, net slank genoeg. Dus Chris had alles geregeld, maar zijn moeder ging haar eigen gang. Hij zei later: “Ik had ook niet anders verwacht mam !” Het kind kent zijn moeder ook al zo lang, gelukkig maar .

Nu na negen jaar, gaat het stel uit elkaar en daar heb ik echt geen hand in gehad.

 

Eliza

 

 

Tuin onderhouden

 

De tuin was vroeger mijn alles, ik kon er uren in doorbrengen, had hem dan ook opgebouwd van niets naar meestal veel bloemen, vooral wilde bloemen. Ik vind zo’n hele deftige tuin, alles precies, niets voor mij, zo ben ik ook niet. Dat kwam in mijn tuin dan ook naar voren. Ik praat nu over het verleden, want toen ik ging verhuizen kreeg ik natuurlijk ook een andere tuin. Zo natuurlijk is dat misschien niet, maar ik had de mazzel dat ik wel weer een vrij grote tuin kreeg, die al aangelegd was. Ook zoals ik het mooi vond, alleen, alles groeide wel erg hard Ik wist toen even niet meer hoe het verder moest.

 

  

 

Er was een bevriende buurman die WEL zijn tuin helemaal,elk stukje, precies had. Toch  had ik wel even moeten nadenken voordat ik de buurman, goed bedoeld, mijn tuin liet bewerken. Ik stond er bij en ik keek er naar, oh, in het begin dacht ik, nou dat ruimt lekker op, maar later kreeg ik het Spaans benauwd, wat niet wonderlijk was, want de buurman was een Spanjaard ! Een fijne man, maar die echt zijn eigen zin deed in mijn tuin en niet erg luisterde. Als zijn vriendin zei: “Laat dit maar staan !” en ze draaide zich om, was het er al uit ! Hetzelfde met mij, ik had opeens een heel lege tuin. Ik heb er echt een traantje om gelaten, want zo heftig  had het van mijn ook niet gehoeven. Maar ik heb een hele lieve zus in Amsterdam, die het weekend erop kwam, mij meenam naar een tuincentrum en plantjes ging ophalen met mij. Toen was het niet meer zo leeg.

 

 

Als ik nu in de tuin kom, vind ik het nog steeds een beetje leeg. In deze tijd gaat alles een beetje minder worden, dus heb ik er wel vrede mee.

 

Eliza

 

 

 

 

Het verdronken bos.

 

Vanmiddag ben ik de appelschilletjes die ik gisteren geschild had voor mijn eigen appelmoes, naar de geitjes en schaapjes gaan brengen. De wind waaide best behoorlijk en er kwamen grijs blauwe wolken aan. Ik had echt het idee dat er sneeuw uit zou kunnen vallen,  dus ik stevig doorlopen. Rocky stom verbaasd dat het vrouwtje er zo de pas in had, nou dat vond hij wel prima hoor, rende heen en weer voor mij uit, oortjes wapperend, staartje parmantig in top. Heerlijk om te zien hoe Rocky, ondanks de kou,  het fijn vond om buiten te zijn.

 

Eigenlijk vond ik het koud zat en wou na de geitjes rechtsom keren, maar Rocky nam bij de hoek gewoon de bocht andersom, het Marieëndal in. Daar zag ik hoeveel water er is gevallen de laatste tijd. Hele stukken bos stonden blank, de bomen allemaal met de voeten in grote plassen water. Je rook het, ook net zoals je een plant te nat begiet, dan krijg je die typische gronderige aardegeur. Zo rook het ook in het bos, alles heel erg nat en toen dacht ik aan de titel: “het verdronken bos”.

 

 

Ja, dan ik ook maar het bochtje om, maar een klein rondje om het water heen, ik vond het ook al wat te donker en ik ben echt geen held in het donker.  Het zag er allemaal zo anders uit, voelde mij niet op mijn gemak. Rocky wel hoor, die vond het prachtig. Ineens zie ik ook de huizen, die eerst achter bomen verscholen waren. Nu de bomen kaal zijn,  komen de huizen tevoorschijn en lijkt je te wandelen in een andere omgeving. Toch fijn dat Rocky even nog een ommetje wou, ik vond het uiteindelijk met rode oortjes van de kou, toch ook wel lekker.

 

 

Eliza.

 

Het verdronken bos

 

Gelaten staan de bomen

te dromen

Het water word hun te machtig

Weg gouden kleuren, niets meer prachtig

Alles water, alles modder, alles nat

Het doet me wat

Ik zie het allemaal aan

Ben blij met de verharde paden,waar wij lopen gaan

Wind droog het bos !

Waai er op los !

De bomen zullen je dankbaar zijn

Met hun voeten in het water is niet fijn

 

Eliza

 

 

 

 

Knuffelen, wat is daar mis mee ?

 

Als je zoals ik een echt knuffelmens bent, dan vind je het de gewoonste zaak van de wereld om, als het zo uitkomt, iemand een fijne knuffel te geven. Ik weet niet beter, kan de hele dag wel af en toe je even vast pakken, even zien of je er nog bent ! Gewoon als je gelukkig bent, hoort het er voor mij bij. Maar dat niet iedereen dat gewend is, daar ben ik achter gekomen…

 

Iemand had een afspraakje geregeld voor mij. Marjan kende ik van vroeger, die was ik tegen gekomen in het winkelcentrum. Ze vroeg hoe het ging, ik zei wel goed, maar af en toe wat eenzaam. Ze wist een leuke man die ook alleen was, dus ik had op een gegeven moment een afspraak.

 

Dood zenuwachtig, als een meisje van 18, wachtte ik op wat er komen ging. Ik had bij mij thuis afgesproken, hoorde wel van alle kanten dat ik dat niet had moeten doen. Maar ik voel mij in mijn eigen huis het veiligst,  zag  niet in waarom niet. 8 uur zou mijn afspraak komen. 5 voor 8 daar gaat de bel ! Ik doe open, staat er een lange mijnheer voor de deur, met in zijn handen een grote bos kleine zalmkleurige roosjes…

 

 

Ja, en dat ben ik hé, ik trok hem zowat naar binnen. Toen hij mij de roosjes overhandigde, kon ik niet anders doen dan hem een dikke knuffel geven. Ging ik ook nog zeggen: “Wat ruik je lekker !” Nou, dat was dus echt veel te enthousiast. De man wist echt niet wat hem overkwam.

 

“Gaan we zitten ?” vraag ik,  “Wat hij wil drinken ?”

 

Koffie was goed. Ga ik koffie maken, ondertussen de man z’n oren van z’n hoofd kletsen. Het was echt een hele aardige man, maar hij was totaal anders dan ik. Had geen mobiele telefoon, had geen computer, terwijl ik hem voor mijn computer had gezet en mijn blog had laten zien. Ik maar vertellen en laten zien en hij maar geamuseerd luisteren. Zegt hij toch op een gegeven moment:

 

“Zou ik geen koffie van je krijgen ?”

 

  

 

Was ik de koffie totaal vergeten ! Wat kan een mens dan suf doen, tenminste ik hé. Maar ja, ik had even geen handleiding hoe ik een afspraakje op mijn 62ste moest afhandelen, ik had puur uit mijzelf gehandeld. Maar dat was dus veel te heftig. Ik deed of ik hem al jaren kende, vroeg hem het hemd van het lijf. Hij gaf daar redelijk antwoord op. We hebben nog een keer gebeld en toen kreeg ik te horen dat hij nog niet aan een echte relatie toe was. Of het aan mijn overenthousiasme gelegen heeft ?  Ik denk het wel. Hoe ik dan wel had moeten doen ? Ik was mij zelf, meer niet…

 

Eliza

 

 

 

 

Het huis aan de dijk

 

We moesten verhuizen, want Simon werd gek in de flat. Er woonde een gezinnetje boven ons met kleine kinderen, die de hele dag heen en weer aan het hollen waren. De moeder was nog jong en had graag harde muziek aan. Als je kon doen wat je wou en eruit kon, dan viel het wel mee, maar Simon zat aan huis gekluisterd met zijn rolstoel, hij kon geen kant op.  Het was ook geen persoon die in allerlei clubs zat. Hij had wel hobby’s, maar die voerde hij thuis uit, dus altijd in huis.

 

Het was een prachtige grote flat. Ik vond hem soms te groot,  maar voor Simon ideaal en hem heeft het ook wel veel gedaan dat we naar een kleinere woning gingen. Maar daar waren geen buren boven zijn hoofd,  dat huisje was een soort bungalow, heel lief maar klein. We hebben er ons acht jaar gered. Daar had Simon wel veel contact met de mensen buiten. Onze voortuin grensde aan de stoep en het was maar een klein voortuintje, dus je kon vanuit de huiskamer met de mensen praten .

 

 

We  keken wel tegen de dijk aan, maar daarop was genoeg te zien aan vogels.

De reiger werd Simon zijn vriend. Simon had hem zo tam gemaakt dat hij zijn stukjes knakworst, want daar had Simon hem mee gelokt, van de salontafel binnen kwam ophalen.

 

 

Simon was daar heel trots op, hij had dan ook wat te doen. Een keer ging het mis, toen de reiger binnen was ging de deur achter hem dicht ! Nou, dat werd paniek ! De reiger wou door het raam naar buiten, dat was echt naar, niet voor ons, maar wel voor hem. Gelukkig kreeg ik de deur weer open, kon hij naar buiten en kon ik de ravage opruimen. Ik had een windlicht, een glazen kom met zand en een kaars er in, er stonden planten op de vensterbank, alles er af en kapot. Dus je kunt je wel voorstellen dat ik even werk had om het op te ruimen. Ik dacht, die zien we nooit meer terug, maar ‘s avonds stond hij al weer tegen de  deur te tikken om knakworst !

 

Eliza

 

 

 

 

Jantje lacht en Jantje huilt…

 

Al vaker heb ik de natuur vergeleken met ons leven, we krijgen voorbeelden uit de natuur zoals vandaag…  Zo is het prachtig weer en schijnt de zon gewoon lekker warm,  zo komt er een donkerpaarse lucht aan, waaruit dan een fikse regenbui uit komt.

 

  

 

Zo is het met mij in ieder geval ook. Gisteren was er voor mij die donkerpaarse lucht, er was even geen spoortje licht. Vandaag schijnt de zon ― af en toe ― en heb ik  zelfs appelmoes gekookt, aardappeltjes wat voorgekookt, die ga ik vanavond bakken,  kipnuggets  uit de vriezer gehaald en ik ben vast van plan vanavond lekker te eten ! Vandaag had ik het weer voor mijzelf over, gisteren was ik er gewoon even niet. Weet ook niet meer wat ik gegeten heb, een beetje van dit en dat, maar vanavond word het een feestmaal.

 

Zo zie je, Jantje huilt en Jantje lacht…

 

Eliza

 

 

 

 

De Griekse en de Hollandse berenklauw

 

  

 

U kent ze misschien wel, het zijn giftige planten, maar om te zien best wel mooi.

De Griekse berenklauw die vind je niet zomaar aan de slootkant, die is echt uit Griekenland ooit meegekomen en verspreid door stekken, want dat doet hij goed. Er komen allemaal nieuwe stekken naast de oude plant en hij wordt groot. Wij hadden hem ook als stek gekregen en wij gaven hem ook weer door, vandaar dat hij dus meer  gezien wordt.

 

Mijn man was wel teleurgesteld, want die dacht dat hij een heel bijzondere plant had, die niemand nog bezat en alle planten mochten van hem verdwijnen, maar niet zijn Griekse berenklauw.

 

De Hollandse berenklauw is heel anders, die heeft een kroon van witte bloemen, net kant en enorme bladeren. Hij staat over het algemeen aan de slootkant of in  de bossen. Hij staat ook bij ons aan de slootkant en de gemeente probeert hem vaak uit te roeien, maar hij komt steeds terug. Ze zijn giftig, maar niet zo dat je eraan dood gaat. gewoon net als brandnetels maar dan erger. Dus als je er niet aan komt en hem alleen maar bewondert, omdat hij mooi is, is er niets aan de hand.

 

De Griekse beren klauw groeit in de hoogte heel mooi, maar heeft ook  behoorlijke prikbladderen. Dus, als de stengels hemaal op zijn, toch wel even de handschoenen aan om ze te verwijderen. Maar mooi bloeit hij wel en ik ben blij dat hij de verhuizing heeft overleefd, want ik wou graag Simon zijn plant toch weer in deze tuin zien en dat is gelukt.

 

 

Eliza

 

 

 

 

 

 

De clown

 

  

 

Ik had een verzameling clowns, was bezeten van clowns. In het andere huis, voordat Simon en ik naar het huis bij de dijk gingen wonen, had ik een grote flat, waar ik in een kamer wel drie honderd verschillende clowns had.  Ik kreeg ook van iedereen clowns en vond en vind ze nog geweldig.  Toen  ik 50 jaar werd was er een groot feest. Ik had een super vriendin, die ik jammer genoeg een beetje uit het oog heb verloren. Die maakte toen voor mij een koud buffet, zo geweldig. Toen ik jarig was kwam ze met de grootste verrassing, er kwam een echte clown. Ik moest  een beetje huilen, vond het zo geweldig en wou hem ook gelijk houden, maar dat ging helaas niet door. Ik was zo overdonderd, dat had ik echt niet verwacht. Zo leuk,  ik zal het nooit meer vergeten, het was een onvergetelijke verjaardag. We gingen verhuizen naar een veel kleinere woning en  ik moest  afscheid nemen van mijn clowns. Dat heeft me toen heel wat gedaan, maar er was geen ruimte meer voor ze. Ze zijn wel goed terecht gekomen en 5 van mijn aller mooiste en dierbaarste heb ik zelf gehouden.

 

 

Eliza

 

 

 

 

 

 

 

 

Donkere dagen voor Kerst

 

 

 

Als je ‘s morgens wakker wordt is het nog donker. Vanmorgen regende het ook nog hard, dus ik heb Rocky even in de tuin laten plassen een kop thee gemaakt een broodje en hup zo mijn bedje weer in, een extra kussen onder mijn hoofd en dan dat spannende boek pakken en lekker de dag de dag laten, de regen de regen en mij volkomen in het boek storten. Mensen die niet lezen begrijpen het misschien niet, maar mensen die wel lezen zullen het herkennen; voor velen zal het gewoon niet mogelijk zijn om hetzelfde te doen als ik en heel eerlijk, die mensen benijd ik wel, want die moeten nog ergens voor zorgen of gewoon dagelijks naar het werk; ze hebben een doel. Maar ik ? Ik moet echt wel een hoop doen, maar schuif het elke dag gewoon op, morgen maar weer… Het is niet goed, maar niemand die protesteert !

 

En ja, overal worden de huizen weer versierd met mooie lichtjes, maar ik voel er helemaal niets voor, kan de puf niet opbrengen om iets te ondernemen. Een beetje verloren voel ik me. Nu merk je extra dat je geen partner hebt om mee te praten, mee naar tuincentrums te gaan, samen versieren. Er is geen “samen” meer, dat weet ik al bijna 4 jaar, maar het drukt nu toch weer op mijn schouders. Ik zal gerust wel weer wat licht in de duisternis zien, maar even  ben ik er niet. De kaarten komen weer binnen,  “prettige dagen” ? Ik zal er wel wat van moeten maken, maar vandaag niet…

 

Eliza

 

 

 

 

 

 

Foto’s en herinneringen...

 

Ik heb vanmiddag nog eens mijn foto’s bekeken van vroeger. Ga ze nu op mijn blog zetten. Ze zijn niet allemaal even duidelijk, maar je kan toch zien waar ik het over heb. En als je dan naar die oude foto’s kijkt, word je toch wel vredig, je gaat gewoon terug in de tijd…

 

 

Ik zit naast een van de eerste televisies denk ik. De ‘rookstoel’ naast de tv;  de rugleuning kon naar beneden, door een stang over uitsparingen lager te leggen, zodat je helemaal kon liggen. Het kleed op de grond,  eronder lag  vloerbedekking van een grove riet structuur.

 

 

Alles komt dan weer boven en aangezien ik toch (buiten wat dingen die ik niet begreep), wel een fijne jeugd gehad heb, zit ik met een glimlach te kijken. Je maakt de tijd dat we in Zandvoort waren en alle  grote schoolvakanties weer mee. Het strandwinkeltje van vader en moeder (als toiletkoning en koningin). Het was toch zeer belangrijk werk; stel als ze er niet waren je dan een kuiltje in het zand had moeten maken om te poepen of de zee extra  bevuilen. Ze waren ook trots op hun blinkende wc en niet te beroerd om op de kleintjes te passen als je even zelf wou zwemmen. Ja, zo  heb ik vanmiddag echt weer terug in mijn leven gekeken…

 

  

 

Carnaval foto’s… wat was ik ? 23 jaar, er was een klein café waar de carnaval onder de stamgasten werd gevierd, een ander kwam er niet binnen, dus je was onder vertrouwd volk. Het was leuk om je te verkleden, uitbundig feestvieren, heerlijk vonden we dat. Elk jaar weer een andere creatie bedenken en dan, als je het  niet meer wist, maar als ouwe opa en oma. Een geraamte schilderen op een trui en dikke zwarte panty. Ik moest het aantrekken, Simon aan het schilderen… Ik stond boven op tafel, mocht twee uur niet bewegen totdat het witsel droog was.

 

  

 

Als clownvrouw en clownman… Simon maakte elke creatie zelf, gewoon leuke tijden. Ja dan ben ik toch wel erg blij dat we foto’s gemaakt hebben, het maakt me wat weemoedig maar het is ook heel fijn om je het allemaal  weer te herinneren omdat  het door de foto’s niet helemaal verdwijnt.

 

Eliza

 

 

 

 

Goede morgen...

 

Goede morgen, het zijn twee woorden

Die ik elke morgen hoorde

Nu ben je uit mijn leven weggegleden

Gewoon zo maar overleden

Dat was de afspraak niet

 

We zouden heel oud worden samen

Het leek erop, kind er kleinkinderen kwamen

Jij werd ziek, maar je kon daar niet zo maar aan doodgaan

We hadden nog heel wat jaren te gaan

 

En ineens, onverwacht ,

Ging je heen in de nacht

Het was beter voor jou

Maar ik sta nu in de kou

 

Het klinkt boos,

Maar ik voel mij zo machteloos

Zo zonder jou,

Hoe moet dat nou ?

 

Wij waren 42 jaar bij elkaar

Een helft is nu weg, zo maar

Het is zo, als wel eens word beweerd

Ik ben van een ledemaat geamputeerd

 

Je gaat verder, het leven gaat gewoon verder

Maar elke morgen, geen “Goede morgen!”

en elke avond geen “Welterusten schat.”

dat is wat ik vreselijk mis, mijn ogen zijn nu nat

 

Van tranen, die maar blijven stromen

Maar je moet er zelf uitkomen

Het blijft zo als het is

Maar jij bent het, die ik zo vreselijk mis

 

Eliza

 

28-09-2007

 

 

 

De boerderij

 

 

De boerderij is voor mij een plek waar ik echt heel veel genoten heb. We stonden op een camping, vlak bij de boerderij, zodoende ben ik in aanraking gekomen met een paar superlieve mensen. Mocht in de loop der jaren van alles meemaken wat maar op een boerderij is. Ben bij een bevalling van een koe geweest, die met een keizersnee haar kalf ter wereld moest krijgen. Ik was stomverbaasd;  die vetlagen waar doorheen gesneden moest worden, voordat de veearts eindelijk bij het kalf kon. Beetje eng om naar te kijken, maar ook machtig interessant .

 

Zo draaide ik ook schaapjes in het weiland om, als ze op hun rug lagen. Ze konden zich dan niet terug rollen en moesten een klein duwtje hebben; als ze dat niet kregen gingen ze na een tijdje dood want dan was alles ingeklapt en stikken ze. Ook bij het lammetjes krijgen was ik graag aanwezig, hoewel ik ook vaak met de schaapjes meevoelde die voor het eerst moesten bevallen. Ze hadden ook pijn. Moest vaak hun kopje vasthouden als de boer bezig was het  lammetje te halen. Ze hebben prachtige ogen de schapen en die stonden echt angstig dan.

 

 

Op een gegeven moment mocht ik, omdat ik autorijles had, met een oude auto over het land rijden, dan deed ik nog wat ervaring op. Die auto was een kleine bestelwagen. Als er een schaap dood was, werd het met de auto opgehaald. Zo ook een dag dat de boer en boerin weg moesten. Ik zou een beetje op de schapen passen. Ik liep drie keer een rondje langs de schapen, alle dagen. Deed ook net of ze van mij waren ! De 2de keer dat ik langs liep, lag er een schaap dood . Erg vond ik dat. Ik dacht, ik ga de auto halen, laad dat schaap op en breng het naar de stal. En als niemand er dan bij is, dan gaat alles. Kon de auto starten en reed zo het weiland in naar het schaap. Er lag een schuine plank in de auto, die kon je tegen de achterkant aan zetten en dan rolde je het schaap zo de auto in (dacht ik).

 

 

Nou, zo gezegd zo gedaan. Het viel tegen ! Het schaap gaf niet mee natuurlijk, was zo stijf als een plank, heb me rot getild. Terwijl ik met dat schaap aan het worstelen was, komt er ineens een enorme zucht uit dat beest ! Ik ben van mijn leven nog niet zo geschrokken…Sloeg zo wat steil achterover en stinken ! Niet te geloven !

 

Ik heb nog even afgewacht of het schaap nog meer verassingen had, maar dat was zijn laatste zucht, niet uit zijn bekkie, maar uit de andere kant…

 

Later hoorde ik van de boer, dat er altijd lucht in zo’n schaap blijft hangen en als je er dan mee aan het tillen gaat, gebeurt het dat dan die lucht ontsnapt. Had ik graag geweten, was ik niet zo geschrokken.

 

Maar alweer wat geleerd !

 

Eliza

 

26-02-2008 om 00:00 geschreven door Eliza

 

 

 

Gevaarlijk spelletje...

 

We woonden vroeger achter de Albert  Cuip, de grootste markt van Amsterdam. Als kind zijnde haalde je kattenkwaad uit, maar 1 keer is me dat absoluut niet goed bevallen. Mijn broers hadden een spel uitgevonden. Als de mark ‘s avonds afgelopen was, kwamen er altijd grote vrachtwagens om de boel op te ruimen en wat deden mijn broers, zij gingen aan de achterklep hangen en reden zo een stukje mee met de vrachtwagen. Als de vrachtwagen dan harder ging rijden lieten ze los. Ze hadden gezegd dat het leuk was, en een fluitje van een cent. Toen wou ik mij niet laten kennen, dus ik ook op een gegeven moment hangen aan de klep en dan mee laten slepen… Ja, maar toen de vrachtwagen harder ging rijden dorst ik nooit meer los te laten. Wat hebben mijn arme beentjes toen gerend, doodsangst heb ik uitgestaan en was zeer dankbaar dat er een voorbijganger was die de vrachtwagenchauffeur verwittigde dat ik achter aan die klep hing. Ik heb nog nooit zo op mijn kop gehad, eerst door de vrachtwagenchauffeur en later thuis door mijn ouders, want ik was zo van streek dat het verhaal er wel uit kwam, terwijl ik mijn broers had  moeten beloven het niet te vertellen, want nu kregen zij een nog zwaardere straf dan ik. Zij hadden het voorbeeld gegeven. Ik mocht een week niet naar buiten na school, zij twee weken niet !

 

 

Eliza

 

 

Het “toverstokje”

 

Dat ik op mijn leeftijd nog les krijg van mijn kleinzoon Sven in seks, is niet te geloven !

Gisteren belde mijn zoon op:

 

“Mam, kan je de kinderen te slapen hebben, het is wel kort dag, maar ik kwam een paar vrienden tegen en die gingen te stappen en ik wou graag mee?”

 

“Ik vind het prima knul,  breng maar.”

 

“Ok, fijn mam !”

 

 

Daar waren ze dan, met hun 6 knuffeldieren. Sven met zijn Nintendo computer en Indra met haar paraplu. Het regende wel toen ze kwamen, maar de andere ochtend was het prachtig mooi weer, maar toen moest de paraplu mee, tegen de zon. Ik had wel gezegd dat ik de paraplu niet zou vast houden onderweg, dat moest ze zelf doen. Ze hebben heerlijk geslapen, maar werden om 5 uur wakker, dat was toch echt te vroeg. Ze zijn allebei wat verkouden, dus ik vroeg of ze wat wilden drinken ? Ja oma, groene limonade !” OK, maar toen zakte ik weer voor mijn oma diploma. Ik vroeg of ze honger hadden ? Ze keken elkaar eens aan… nou, als oma zegt dat we honger hebben, dan hebben we honger !

 

“Willen jullie een broodje kaas ?”

 

“Ja oma.”

 

Dus twee broodjes kaas, niet goed natuurlijk om 5 uur ‘s morgens. Sven had hem aardig gauw op, maar Indra die zat er mee te teuten en op een gegeven moment:

 

“Oma ! allemaal kruimels in bed nou kan ik niet slapen !”

 

“Pffff…”  Knuffels opzij, kruimels uit bed werken, rest van het broodje door oma opgegeten, lekker slapen nu. Dat lukte tot 8 uur knappe tijd. Toen moest er gewassen en aan gekleed, dus Sven moest schoon ondergoed aan.

 

“Indra je mag niet kijken hoor !”

 

Maar hij gaat vlak voor zijn zus toch zijn onderbroekje uitdoen.

 

Indra gelijk: “Ha ha… ik zie een piemel !”

 

Ik keek  even om het hoekje, staat Sven te zwaaien met zijn slurfje.

 

“Oma, ik heb een toverstokje !”

 

“Oh ja ?”

 

“Ja :”  

 

Hij pakt zijn piemel, haalt het velletje naar achter en zegt:

 

“Kijk oma, daar is de echte !”

 

Dat was dan zijn eikeltje. Zegt Indra ook nog:

 

“Ja en soms is hij hard en dan weer zacht, goed hé !”

 

Toen vond ik het toch welletjes.

 

“Prachtig ! Maar nu echt aankleden, want we gaan met Rocky even wandelen, zullen we de geitjes en de schaapjes wat appel brengen en dan komt pappa jullie weer halen.”

 

Idra moest per se haar paraplu mee en  ondanks dat ik had gezegd “Ik draag je plu niet !”, sta ik er toch mee op de foto. Dus weer gezakt. Al met al toch een leerzame ochtend. Deze tijd is echt zo heel anders dan toen ik klein was. We hebben vast wel eens wat gezien van onze broers,  maar geen haar op je hoofd dat je er wat van zei en nu gaat het allemaal zo frank en vrij. Het is ook beter in deze tijd dat er vroeg geleerd wordt hoe het allemaal zit, maar dat "toverstokje" vond ik nog zo heerlijk onschuldig.

 

  

 

 

Eliza

 

 

 

 

 

Gelijkenissen

 

Heeft u dat ook dat u op uw vader of moeder lijkt ? Bij mij is het zo, dat ik heel veel op mijn moeder lijk. Ik heb een jeugdfoto van mijn moeder en een van mij en ja hoor, je ziet erg de gelijkenis. Het was wel apart dat mijn twee broers en ik ook wat van elkaar weg hebben en dat alleen mijn zusje Kitty zo’n donker uiterlijk had en dat zij echt op mijn vader en zijn familie lijkt.

 

  

 

Dat heb ik trouwens wel geweten hoor… Tante Beb, een zuster van mijn vader, woonde bij ons om de hoek. Ze kwam heel vaak en meesstal nam ze voor Kitty iets mee en ik kreeg een aai over mijn bol ! Dat is als je klein bent echt wel heftig hoor. Vroeg me altijd af wat ik verkeerd gedaan had ? Mijn moeder heeft daar toen een eind aan gemaakt, ze zei: “Beb als je wat voor Kitty meeneemt, dan ook voor Els of anders voor geen van tweeën”.  En nog meer apart vind ik, dat ik heel het karakter van mijn vader heb en Kitty dat van mijn moeder. Wat zit dat toch wonderlijk in elkaar !  Ja, hoe dat allemaal ontstaat is vooraf bepaald en daar moet je het dan mee doen …

 

Eliza

 

 

 

Foto’s

 

Foto’s maken ga ik steeds leuker vinden. Nu heb ik een foto van Liv, mijn buurmeisje, gemaakt boven 1 hoog op dat piepkleine balkonnetje.

 

Wat ik allemaal in deze foto zie ? Ten eerste een beeldschoon meisje, prachtig krullend haar, kijkt heel dromerig. Ook zie ik een meisje op een piepklein balkonnetje, eenzaam…

 

 

Ze heeft er niet voor geposeerd, maar de foto vind ik echt mooi geworden .

Voelde me wel een beetje schuldig. Liv was 2 uur bij mij beneden in de tuin. Ze mag  dan doen en laten wat ze wil, had heerlijk met een waterpistool al mijn plantjes nat gespoten wou weer naar een slak kijken. Die zoeken we dan, zetten hem op een groot wit papier en het mooiste vond ze dan als hij uit zijn huisje kwam. Eerst de voelsprietjes, dan de oogjes op steeltjes, dan komt zijn lijfje er onder uit en glijdt hij (of zij) over dat vel papier. Samen met Indra, mijn kleindochter kunnen ze daar zeker een uur naar kijken.

 

Maar nu was ze alleen en speelde ze net zo met de slak. Totdat ik nog eens een kijkje ging nemen in de tuin en daar Liv vond, die heerlijk met haar kleine garnalenvingertjes de slak helemaal uit zijn huisje aan het halen was. Huisje fijn geknepen en nu maar kijken hoe trek ik die slak eruit.

 

 

Het is natuurlijk wel het willen weten hoe zoiets in elkaar zit, maar dat vond ik echt niet leuk hoor. Probeer haar duidelijk te maken, dat die slak een levend wezentje was die je dan gewoon dood maakt. Dat gezichtje van haar… door mijn preek begreep ze nu wel dat dit niet de bedoeling was. Ik heb haar toen ook naar boven gestuurd.

 

Ik kwam terug met Rocky  van een wandeling, stond Liv er, denk ik, nog over na te denken op dat piepkleine balkonnetje  Ik pakte gauw mijn camera om dat vast te leggen.

 

Eliza

 

24-05-2008 om 09:10 geschreven door Eliza