Dingen in je leven
Er zijn leuke dingen in je leven waar je graag naar toe gaat, er zijn minder leuke dingen die je toch ook meemaakt omdat het bij het leven hoort.
Zo vind ik een ‘uitnodiging’ voor een bruiloft heel fijn, vooral als het zo’n ouderwetse bruiloft is, met muziek en wat toneelstukjes over de bruid en bruidegom, een polonaise, lekker eten en drinken (matig) Daar houd ik van, niet zo’n bruiloft met een deftige receptie met ‘hangtafel’ ( zodat je niet op je gemak kunt zitten) want, daar is het niet voor bedoeld. Even feliciteren cadeau geven, een drankje en een bitterbal en dan eigenlijk met goed fatsoen weer wegwezen, dat vind ik echt naar.
Zo moest ik maandag naar een crematie, dat zijn dan de dingen van het leven die je niet graag doet, toch bewijs je een laatste eer aan een dierbaar persoon die het zelf niet ziet, maar de nabestaande erg blij mee zijn als je de moeite neemt. Ik weet wel, een kaart kan ook, maar als die personen me dierbaar zijn en me zo hebben gesteund toen, ‘mijn man’ overleed, dan bewijs je die laatste eer aan de overledenen maar, ook aan de mensen die verder moeten zonder hun geliefde vader
Het was wel een hele onderneming, dan mis je het autootje waar je vroeger dan samen instapte en er zo naar toe kon gaan. Nu was ik om half 9 bij Joop om Rocky te brengen 10 over 9 met de bus naar het station.
De trein ging om 3 minuten over half 10, ik zou naar Heerhugowaard, daar overstappen naar Hoorn, van Hoorn naar Purmerend, daar naar mijn schoonzus die met haar man en haar moeder (mijn schoonmoeder) ook naar de crematie gingen. Ome Wim en Tante Lien waren eigenlijk niet echt familie, maar zijn wel altijd als familie beschouwd.
Mijn schoonvader en schoonmoeder hebben ome Wim en tante Lien (dat word je al gauw genoemd in Amsterdam, Ome of tante of opa en opoe, al waren ze dat niet van je) leren kennen toen ze kwamen wonen op een woning 3 hoog. Waar ome Wim en tante Lien ook woonde maar die (ik weet het niet zeker) op drie hoog achter.
Ze zijn 30 jaar buren geweest, hebben lief en leed gedeeld, tijdens de oorlog en daarna. Mijn schoonouders zijn toen verhuisd, maar ze zijn elkaar nooit uit het oog verloren, mijn man en zijn 2 zussen hadden er gewoon een tante en oom bij en toen ik later verkering kreeg met mijn man, wist ik ook niet beter of ome Wim en tante Lien waren familie. Nu is mijn schoonmoeder 87 jaar en alleen van de vier nog over en dat betreurd ze uitermate, het was ook een broos mensje wat naar de kist schuifelde om afscheid te nemen en dat moment deed mij de das om.
Het is al bijna vier jaar geleden dat Simon mijn man overleed, maar toch alles kwam weer terug toen ik moedertje zo zag schuifelen, want toen haar zoon overleed zei ze de woorden “je lichaam is niet meer bij ons maar je ziel is nu bij je vader”.
Toen braken de tranen, die ik best ingehouden had toch weer door. Ik zat bewust helemaal achteraan, zodat ik nu na de plechtigheid niet langs de kist hoefde, maar gewoon de zaal uit kon lopen en even op het toilet bij kon komen, want het was toch heftiger als dat ik dacht.
Daarna het condoleren, ging het weer goed en ik had graag nog wat met de kinderen van ome Wim en tante Lien (die was al eerder overleden) gepraat, maar Piet de man van mijn schoonzus had ons wel gebracht, maar die ging gelijk de auto halen en bleef er inzitten tot wij kwamen, dus het kopje koffie werd snel opgedronken, even gedag zeggen en dan weer naar huis.
Nu, voordat ik werkelijk thuis was, was het kwart over 8 s’avonds, het was me het dagje wel. De reis met de auto doe je in anderhalf uur, naar Amsterdam, Almere, maar met de trein kost het je zeker 2 en een half uur en niet door het traject, maar omdat de wachttijden tussen de treinen die ik moest hebben elke keer 20 minuten was. Dat maakte de rit zo lang en als je dan eindelijk in Den Helder bent is de bus net weg en moet je een uur wachten op de volgende bus. Toen had ik het niet meer, ik denk, ik neem een taxi als ik maar thuiskom, mooi niet, er stonden geen taxi’s meer bij het station
.
Het huilen stond me toen ook weer nader als het lachen, ik had er een hele dagreis opzitten en ik kon nog 1 uur wachten. Een hoeraatje voor de mobiel, ik wist dat mijn zoon naar voetballen was, dus die kon ik niet bellen, maar Iris waar Rocky, s’middags was, (hij zou bij haar blijven tot ik thuis was,) heb ik gebeld en de situatie uitgelegd, ze zei onmiddellijk “je word wel even gehaald” en binnen 10 minuten stond haar man met de auto voor het station, ik was echt blij dat ik kon instappen en naar huis kon gaan. Misschien denkt u wel, is dat nu alles, maar voor mij was het echt heel vermoeiend, toen ook nog thuis de kachel brandde, een lichtje aan was en Rocky mij tegemoet vloog, toen dacht ik waar heb ik dat aan verdiend, dat ik zulke goede vrienden heb, want Iris had dat thuis geregeld.
Kwart over 8 lag ik in bed, heb even tv gekeken om negen uur was ik zo gaar als boter en heb geslapen tot de andere dag 8 uur, heerlijk.
Ik was blij dat ik gegaan ben, maar toch ook weer heel erg blij dat ik weer thuis was. Het zijn de dingen die gewoon in je leven voorkomen, dat hoort er ook bij, maar als je nog met z’n tweeën bent, is alles makkelijker, ook om samen je emoties te delen, ‘alleen’ is toch maar ‘alleen’.
Eliza
De computer
