Sven en Indra

 

Belevenissen van ’n dag.

 

Paniek gisteren, de zwaantjes de kleintjes waren weg, gewoon weg?? Er zwommen hier twee grote zwanen heen en weer in de sloot, we hadden wel gehoord dat ze verhuist waren naar een rustig slootje even verder op, maar ook weer ongelukkig gekozen. Er zijn  2 lagere scholen  vlakbij, de vader zwaan is half zwemmend en half vliegend met zijn grote vleugels heen en weer in die sloot bezig om zijn vrouwtje en de kinderen te beschermen. Kleine kinderen die naar school gaan zijn bang voor hem, dus zitten ze weer in de problemen.

 

Wij wisten dat gisteren niet, dus toen we die twee zwanen zagen zwemmen heen en weer, waren we allemaal hevig geschrokken en verontwaardigt, we dachten echt dat de kleintjes verdwenen waren, want een van de buren had ze dus ook niet meer in het slootje gezien. Word ik opgebeld door de andere buurvrouw die zeer verdrietig was, want ze had ook al te horen gekregen omdat de kinderen bang waren, dat er werd gegooid met stenen en zand naar de zwanen, toen we dus die 2 zwanen zo zagen zwemmen en zoeken( in onze ogen), dachten we niet anders dat de kinderen van de zwanen weggehaald of dood gemaakt waren, wat kan een mens in zijn hoofd halen hé. ( het was ook een zeer groot toeval dat er 2 andere zwanen in onze sloot zwommen)

 

Maar we hadden zo ons best gedaan om ze geboren te laten worden,  we waren helemaal van de kaart toen we dachten dat ze er niet meer waren.

Ik zat achter mijn pc, toen er geroepen werd op het pad, het was een buurtbewoner die zijn hond uitliet,”weet jij waar de zwanenbaby’s zijn"? Ik treurig vertellen dat ze weg zijn en dat ik nu toch ook maar weer een stukje in de krant wou laten zetten,  hoe kinderen er toe kunnen komen om geweld tegen de zwanen te gebruiken, en dat het misschien een goed idee was als de leraren op de school er even een half uurtje les aan zouden kunnen wijden, om de kinderen te leren hoe het werkt met zo’n mannetjes zwaan,  Dat hij alleen zijn kinderen maar beschermt dus,  het zelfde als de kinderen door hun ouders worden beschermd . Ik had al een groot stuk geschreven, word er weer geroepen aan het hekje ” Els de zwanen met hun kinderen zitten nog gezond en wel in het slootje even verderop.”

 

( Pff, ben ik even blij dat ik alles altijd uitgebreid opschrijf,  dus nog niet verstuurd had, was echt iets geweest voor mij )

 

( De buurt bewoner was speciaal even gaan kijken, en kwam op zijn brommertje dit even melden. We hebben een grote saamhorigheid in de buurt gekregen,  door de geschiedenis met de zwanen, dat bevestigt voor mij,  samen sterk, maakt dingen mogelijk.)

 

Dat moest ik toch gaan zien, de buurvrouw die ook zo verdrietig was  opgehaald,  wij naar het slootje, jammer de camera vergeten, want we zagen ze dus echt gezond en wel op de kant nu ook weer vlak langs het fietspad zitten,  ma zwaan met 5 kleine zwaantjes om haar heen, en pa zwaan heen en weer klappend met zijn vleugels, best beangstigend, wat nu ? Wij stonden te kijken toen de dieren ambulance aangereden kwam, die hadden ook een telefoontje gehad dat de zwanen werden gepest. Pff ik had niet verwacht dat dit avontuur nog zo’n staartje kreeg, we dachten we zien het gezin zwaan gelukkig groot worden in onze sloot, maar zwanen zijn slim, onze sloot is vrij breed, staat altijd veel wind op en er is bijna geen kroost wat eten is voor de kleintjes. Het slootje is uitstekend dus daar werd naar toe verhuist.

Maar het slootje loopt ook een heel stuk achter het voetbal veld nog door, dus waarom vader zwaan perse een plekje vlak bij de school heeft gekozen?, hij kan het ons niet vertellen.

 

We dachten heel simpel, we lokken het gezin zwaan gewoon achter de voetbalvelden dan heeft niemand last van ze, vader zwaan liet zich het brood goed smaken en zwom wel met ons mee de goede richting op, maar moeder en kleintjes hadden duidelijk instructies gekregen om daar in dat stukje sloot te blijven, we hebben wel een uur geprobeerd om het voor elkaar te krijgen, en dan kun je zien, dat de natuur ( dus ook de zwanen zich niet laten dwingen, hoe goed het ook bedoeld is van ons.

 

Dus met een ongerust hart moeten we het toch overgeven aan de natuur, we lopen nu wel  met het hondje  toch even ’die’ richting op als hij moet plassen, om toch  te zien of alles in orde is. Het duurt ongeveer 2 weken en dan zijn de kleintjes zo groot, dat pa zwaan het wat rustiger aandoet met beschermen. Laten we hopen dat de  mensen de zwanen zolang met rust kunnen laten. Ik ben me er wel van bewust  dat het zeer angstig voor de kinderen is, die er toch maandag weer langs moeten om naar school te gaan.

Ja ja,  het is me een avontuur .Ik weet nu ook dat hele kleine brandnetelplantjes ook gemeen kunnen prikken .

 

 

Eliza

 

De rots in de branding

mijn steun en toeverlaat.

De rots in de branding,

die er altijd voor je staat.

De rots in de branding

is zelf kopje onder gegaan.

Mijn rots in de branding

Kon het zelf niet meer aan

 

 ********************

 

Strooi uit mijn as

voor alle winden

dat wat mijn lichaam was

de weg kan vinden

naar alles wat het eens beminde

naar wolk en zee

en zich daar mee verbinden

 

*******************

 

Niet zelf geschreven.

 

Nog drie foto’s van vanochtend.

 

 

 

Mij zelf beloven

Hoe vaak heb ik mij zelf belooft,

ga niet s’nachts achter de pc zitten.

Hoe vaak heb ik mij zelf belooft,

tel eerst tot tien voor dat je iets zegt.

Hoe vaak heb ik mij zelf belooft,

eet niet alles wat los en vast zit.

Hoe vaak heb ik mij zelf belooft,

ruim alles  achter je kont op.

Hoe vaak heb ik mij zelf belooft,

bemoei je niet met anderen hun zaken

Hoe vaak heb ik mij zelf belooft,

lief te wezen  voor mij zelf.

Hoe vaak heb ik mijzelf belooft,

doe eens rustig dan vergeet je niet zo veel?

“HEEL VAAK”

 

 

Eliza

 

Mira

 

Mira is de hond van mijn kennis, de buurvrouw verderop waar ik veel mee wandel. Het is een heel erg lief hondje. Ik weet niet precies hoe oud ze was toen ze een lichte beroerte kreeg, daardoor hangt haar tongetje altijd uit haar bekkie, ze kwijlt de hele dag, daar kan ze niets aan doen, dat heb ik u laten zien, Maar nu is Mira naar de trimster geweest en dat wou ik niet onthouden.

 

 

Eliza

 

 

10 minuten

 

 

 

Tien minuten lopen lang mijn geliefde pad, wat dat aan foto’s oplevert, ik ben zelf iedere keer weer verbaast dat bijna elke dag de sloot kant veranderd.  Ik had de camera mee om de zwanen te fotograferen, maar helaas het nest was leeg en geen zwanengezin te bekennen, misschien even op vakantie, even bij komen van alle drukte rond de bevalling.

 

 

Maar dan op de terug weg toch even die boom zoeken waar ik, nu in deze tijd die grote paddenstoel tegenaan had gezien, hé waar is hij nou? ik weet zeker dat ik hem van de week gezien heb. Ja hé,  ik ben wel eens een beetje vergeetachtig maar wat die paddenstoel betreft die was er toch echt. Na er twee keer voorbij te zijn gelopen vond ik de paddenstoel toch tegen de boom, maar het gras en kleefkruit was zo gegroeid, het groeide er gewoon tegen en over heen. Ik heb het wat weggetrokken en toch de paddenstoel gefotografeerd.

 

 

Toen zag ik ook, dat de eerst kale handen van de knotwilgen, nu  ineens allemaal kleine takjes hadden, super snel gaat dat. Hoe de witte kleine bloemen heten die nu weelderig groeien weet ik niet, maar het staat feestelijk gelijk een bruidskleed. De giftige berenklauw komt ook met zijn grote bladeren(  net handen) weer in grote hoeveelheden uit de grond, terwijl ze toch elk jaar weggehaald worden vanwegen hun giftigheid. Dit alles zie ik in de 10 minuten die ik loop om Rocky zijn ochtend behoefte te laten doen, en ik geniet er elke dag weer van. Het tuintje van de buurvrouw staat  vol met allemaal mooie bloemen en de papaver heeft nu nog alleen groenblad maar over een niet al te lange tijd komen dan de mooie rode bloemen weer te voor schijn. Wat kan een mens met al die weelde gelukkig zijn, gezondheid ,de natuur ,de zon, ook de regen, onze huisdieren ons gezin, er zijn zoveel dingen die we  gewoon vinden en  soms onderwaarderen.

 

Eliza

 

 

 

 

Een mens bewaard zijn eigen ik

Heel diep onder zijn huid

En wat er van binnen in je leeft

Komt er maar zelden ui

**********************************

 

Uit het dagboek ’Verstoorde Leven’

Van Etty Hillesum,oktober 1942

 

Ik begin last te krijgen van slapeloosheid,dat mag niet. Heel in de vroegte ben ik uit m’n bed gesprongen en ben neergeknield aan m’n venster. Doodstil stond de boom daar in de grauwe roerloze ochtend. En ik heb gebeden: Mijn God, geef me diezelfde machtige en grote rust in me ,die er ook in jou natuur is: En als je me wilt laten lijden geef me dan het grote, alles vervullende lijden, maar geef me niet de duizend verterende zorgjes, die van een mens niets overlaten. Geef me rust en vertrouwen.’

 

    *********************************************

 

‘Ik vecht niet tegen de dood,

 maar ik wil zo lang mogelijk vrijen met het leven

 

       *******************************************

 

(Niet zelf geschreven.)

 

 

Nog wat zwanengeluk

 

 

 

Eliza

 

Moederdag.

 

Deze moederdag in 2009 is een van de fijnste moederdag geweest zins jaren. Mijn zoon Chris zou s’middags met Indra en Sven, ‘mijn kleinkinderen’ komen. S’morgens had ik mij zelf getrakteerd op een lekker ontbijt, wat ik in het zonnetje buiten heb opgegeten

Chris had voor mij 'op mijn verzoek ' ijsbloempjes gekocht voor moederdag, ik vind ze altijd zo fleurig

 

 

De kleinkinderen vinden het heerlijk  als oma hapjes maakt, ik  had  mijn best weer gedaan. We zaten gezellig buiten het was mooi ’weer’

Indra had alleen een bedrukt snoetje ze had hoofdpijn.

Pappa zei aanstelleritis, maar oma vond toch dat ze er pips uitzag.

Ik vroeg aan Chris of ze een halve paracetamol mocht. Daar gaf hij geen antwoord op dus oma met Indra naar de keuken, oma neemt een halve paracetamol laat die in wat water oplossen en zou Indra dat geven.

Maar Indra zei “oma ik kauw altijd op een aspirientje het smaakt naar pepermunt.” Oma zegt “nee dat smaakt niet naar pepermunt, het is best wel wat vies maar  oma neemt een druifje die je daarna meteen in je mond moet doen.”Oma ik wil geen druifje”,”oma heeft ook een aardbei zullen we die dan meteen er achteraan doen?”Oma had de aardbeien net gekocht en nog niet geproefd, nou dat was goed.  Ik doe de lepel met een beetje water en de halve gesmolten paracetamol in het mondje van Indra, ze begint meteen te brullen vies… vies,  ik dacht gauw het aardbeitje er achteraan, maar toen werd er nog harder gebruld en er werd minstens de helft uitgespuugd, er moesten 2 druiven aan te pas komen om de smaak van die halve paracetamol weg te werken, achteraf was de aardbei ook hartstikke zuur, dus dat verhielp de vieze smaak van de paracetamol niet.

 

Ik had wel kunnen bedenken dat ze thuis kinder paracetamol kreeg, die smaakt naar pepermunt, nu weet ik ook ineens weer dat Chris vroeger sinaspril kreeg die smaakte naar sinasappel. (de kinder paracetamol ligt nu in mijn keuken la, dan heeft ze in iedergeval een pepermunt smaakje.) Indra ging even liggen in oma’s bed, dan zou de hoofdpijn zo over wezen.

Sven vroeg toen” oma mag ik even achter de computer?” “Dat is goed maar doe dan zachtjes als Indra het weet dan komt ze ook meteen,”en ja hoor nog geen twee tellen later was de hoofdpijn over en wou ze ook achter de pc.

Chris wist daar een oplossing voor, we gingen eerst buiten de lekkere hapjes van oma op eten en dan naar het strand samen even lekker uitwaaien.

 

 

 

 Als we dan weer terug waren had oma ijs en mochten Indra en Sven hun eigen ijsje maken. Ik had een pot met 4 vakken gekocht waar allerlei dingetjes in zaten die je over je ijsje kon doen, ook aardbeiensaus en slagroom had ik gehaald. Dus met dat feest in het vooruitzicht wandelen naar het strand.

 

 

Oma en pappa heerlijk op een terras, kinderen lief spelend in het zand, Rocky ook mee, dat is echt genieten hoor en heel gezellig. Zo hebben we 2 uurtjes gezeten, toen weer terug naar huis, Indra zou voor pappa een ijsje maken en voor haar zelf. Sven zou voor oma een ijsje maken en ook voor hem zelf. Oma had alles klaar gezet, pappa en oma wachten buiten wat komen zou. Het duurde oma toch te lang en ze ging eens kijken hoe ver ze waren met de ijsjes. Het was een feest om te zien, Indra had ijs en daarop heel veel dingetjes die ze lekker in het ijs aan het roeren was, ondertussen steeds een hap er van eten “Dit is pappa zijn ijsje ik heb vast geroerd”.

 

 

 

Schitterend,  toch nog even wat ijs voor pappa er bij gedaan slagroom er op en klaar, ik kreeg ook een heerlijk ijsje van Sven. Chris bracht daarna de kinderen naar hun moeder en had mij uitgenodigd om bij hem te komen eten. Ik had 2 uurtjes om de boel bij mij even op te ruimen en af te wassen. We hebben buiten gegeten heerlijk, heel rustig heel fijn. Zo’n Moederdag mag herhaald worden van mij, daar was niets mis mee.

 

Eliza

 

 

Vaarwel allen,die ik liefheb.

En als er  slaapplaatsen boven zijn…

tot weerziens in de hemel.

 

    ****************************************

 

Men moet niet treuren

om het niet meer zijn.

Men moet zich verheugen

over wat is geweest.

 

                            ***************************************

 

Als ik dingen niet meer weet,

als ik de namen niet meer ken

en wat ik weet meteen weer vergeet,

zodat ik onherkenbaar ben,

begin dan een heel oud lied

dan zing ik mee en aarzel niet

 

.

 

( niet zelf geschreven)

 

 

Even wat foto’s van Indra ,mijn kleindochter.

Ze is altijd in voor foto’s maken en poseert als en echt fotomodel.

 

 

 

 

 

                                                  

 

Hoera voor de zwanen baby’s.

 

 

Na lang wachten en strijden en op ons hoeden zijn voor en zeer strijdlustige vader zwaan, heeft de familie zwaan in  ieder geval al 4 zwanen baby’s in het nest  liggen. Er zijn een paar eieren die nog niet uitgebroed zijn. Maar wij als adoptie opa’s en oma’s hebben trots al foto’s gemaakt en beschuit met muisjes gegeten. We hebben samen actie gevoerd om de eieren te behoeden voor wegneming, Het was best wel eng om langs vader zwaan te gaan, maar er was een alternatieve weg door ons bedacht, dat hebben we kenbaar gemaakt in de zondagskrant die heeft er een stukje over geschreven.  Heel veel mensen hebben dat gelezen en er rekening mee gehouden. Wat ons 3 jaar niet is gelukt , is net een dag voor Moederdag waarheid geworden, we zien straks een gelukkig gezin vader, moeder en kinderen zwaan zwemmen in  onze sloot.

 

 

Eliza

 

 ‘Weerribben’

 

 

 

 

 

 

 

 

Eliza

( Ik mocht het verslag van ons dagje uit schrijven, voor ons club blad, ik heb daar mooie foto’s van gemaakt, die laat ik ook aan u zien)

 

                               Dagje uit naar’ de Weerribben’

 

 

Lang al voorpret, ‘het dagje uit van de koersbal club’,  nu toch de dag aangebroken om werkelijk te gaan.

We hadden het ‘weer’ mee, ieder had zijn beste humeur mee, de bus vertrok om 8uur precies.

 

 

Eerst even een compliment voor Jannie van Nieuwkasteel, die alle voorbereidingen en de organisatie op zich genomen had, alles was tot in de puntjes geregeld. Een mooie bus een super vriendelijke buschauffeur, die de hele reis alle bezienswaardigheden, door er over te vertellen, aan ons liet zien. Binnen een half uur had onze nek al veel gymnastiek gedaan door van links naar rechts te draaien .

 

We zouden om 11 uur koffie drinken in Bolzwart, maar in de twee uur die we reden zijn we eerst door de Wieringenmeerpolder langs allerlei kleine dorpjes gereden, en na dat we  over de afsluitdijk waren, reden we nog langs allemaal Friese plaatsjes, voor we naar Bolzwart gingen. Daar stond het gebak en de koffie al klaar, heerlijk.

Toen richting Vledder, waar mooi gedekte tafels en heerlijk eten op ons stond te wachten.

Na het eten wat echt lekker was, op naar Overijssel,  naar het Nationaal park ’de Weerribben’

 

 

Dit is een enorm natuurgebied, waar we in een boot stapte en door ‘de Weerribben’ gingen varen, het was veel water en veel land en nog meer riet, maar 'zo' uitgestrekt,  daar waren we toch met ze allen van onder de indruk. We waren alleen iets te vroeg in het jaar, de planten groei was nog niet aan de bloemen toe, die er weelderig moeten bloeien. Helaas kon dat niet anders in verband met vakantie van de mensen. Ik heb mijn hart kunnen ophalen door veel foto’s te maken die mooi gelukt zijn. Op de boot werden we ook weer voorzien van koffie of thee.

Na het varen wacht de bus met aardige buschauffeur weer, om ons naar Den Helder terug te rijden

Het was een prettig gezelschap een fijne chauffeur en een prima georganiseerde tocht.

 

 

Els Engel

 

Eliza

Nog wat foto’s van ons dagje de ‘Weerribben’

 

 

 

 

 

 

 

Eliza

 

Je voetstappen zullen

dan misschien verdwijnen

Je hebt ze toch eerst neergezet

De afdruk stroomt vol water

En vervaagt de harde lijnen

 

Zo zal de tijd de pijn vervagen

Maar de herinnering blijft

 

%%%%%%%%%%%%%%%%%

 

Vriend,

 

Hij had opeens iets wijs de laatste tijd

Alsof hij wist wat met ‘leven' word bedoeld

Alsof hij ergens in zijn maandenlange strijd

Iets van de eeuwigheid al duidelijk had gevoel

 

Je kon het zien, dat hij het niet meer haalde

 En dat hij aan de grote reis begon

Toen ik de laatste maal de trap afdaalde

Was ‘t of ik achterbleef… op een leeg perron.

 

 

(Niet zelf geschreven)

Dieren Arts

 

 

 

Eindelijk dan de moed om met Rocky naar de dierenarts te gaan.

 

Aangezien ik zelf panisch ben van injecties,  ik 'MOEST' met Rocky de jaarlijkse inenting halen.

 

Ik heb het zo lang mogelijk uitgesteld met alle schuld gevoelens natuurlijk want stel je voor dat hij net ziek word, dan is dat mijn schuld

Alle moed bijeen geraapt, toen we dan bij de praktijk aangekomen waren  kwart voor 1, was de deur wel open maar er was gelijk een vrouwtje die vroeg

 “Komt U voor het spreek uur?”

 “Ja dat kom ik” ,’

“Dat begint pas om half 2 dus gaat u nog maar een eindje wandelen?”

 

‘Hallo’ we hadden net in die hitte al een half uur gewandeld, er stond wel een water bak voor honden dus Rocky kon slobberen ik  had de neiging ook op mijn knieën  te gaan slobberen zo warm had ik het.

 

Nou daar stonden we dan, hadden helemaal geen zin om te gaan wandelen maar waren ook nog niet welkom in de praktijk.

7 minuten lopen terug,  had ik een  vistent gezien, Rocky en ik  naar de vistent

Moest ongeveer een half uur zien door te brengen, ik heb het mij lekker laten smaken niet 1 maar 2 dingen bestelt, waarom nou?,  het werd een broodje zoute haring, een broodje visburger, plus een blikje ijskoude cola voor mij en dat was toch zo zalig.

Rocky lag lekker in de schaduw dus we hebben tot 5 voor half 2 gewacht en dan maar weer naar de praktijk.

 

Zijn we aan de beurt, Rocky krijgt zijn prik,  alles word nagekeken, we mogen naar buiten, we zijn precies 10 minuten binnen geweest.

"Wat gaat me dat kosten?"  
"54 euro mevrouw"

Mevrouw kreeg bijna een appelflauwte, ben wel verzekerd maar weet niet of dit er onder valt.

Maar ja… als je een beest neemt maakt niet uit wat voor een beest dan ga je gelijk een verbond aan,  je zal tot zijn dood indien mogelijk goed voor het dier zorgen .

En daar hoort alles onder, dus ook de dieren arts.

Hopelijk gaat alles goed en voel ik mij niet meer schuldig, want elke dag dat ik later ging voelde ik me rot .

 

Wat ik wel jammer vind,  dat het zo duur is, want voor heel veel mensen zit het er niet in dat ze een beest kunnen aanschaffen,  alleen al de rekening van de dieren arts zal voor velen te duur zijn

Mag mij zelf gelukkig prijzen dat ik het kan betalen alleen een beetje mopperen is mens eigen hé.

 

De droge brood dag gisteren heb ik vol gehouden tot half 12 s, avonds toen moest ik in de koelkast wezen en die grote groene stralende  ' Reine Claude pruim’, was de slang uit het paradijs, hij verleide mij totaal en riep niets anders als “eet mij... eet mij “

 

En helaas toen was het gedaan met mijn wilskracht en ik kan u vertellen er is niets lekkerder als verboden fruit, toen gingen er een paar kersen achteraan een hele grote aardbei en een klein trosje druiven.

Ik had dat fruit speciaal voor vandaag gekocht zou er een fruitdag tegen aangooien nou dat is mislukt door de dierenarts (makkelijk om iemand de schuld te geven toch? ) ja want om dat ik niet in de wachtkamer mocht wachten ‘MOEST’ ik wel naar de visboer .Toch?

 

Ja ja ik bak ze weer bruin hé, maar ik hou de moed er in morgen weer een droge brooddag.

 

 Dag!!!!!!

 

 

Eliza (eerder geschreven,  herplaatst)

Muis

 

 

 Kijk uit muis

 

Het is niet pluis

 

De kat komt er aan

 

Zal maar een blokje om gaan

 

 

 

Kat kijk niet naar de grond

 

Want daar komt je vijand de hond

 

Weg lopen snel

 

Anders pakt hij je wel

 

 

 

Hond kijk uit voor het paard

 

Die is 10 honden waard

 

Loop niet tussen zijn benen

 

Je kunt dan nergens henen

 

 

 

Paard kijk uit voor de mens

 

Het is nou eenmaal zijn wens

 

Jou te bezitten op je rug te rijden

 

Laat hem er niet afglijden

 

 

 

Mens kijk uit voor de muis

 

Laat hem niet in je huis

 

Al je eten

 

Word aangevreten

 

 

 

Kat doe je werk ga je gang

 

Maak de muis bang

 

Maar de muis niet gek gaat de hond vragen

 

De kat weg te jagen

 

 

 

De hond voelt zich heel wat waard

 

Blaft zelfs tegen het paard

 

Met mens op zijn rug

 

En de mens fluit de hond “terug’

 

 

 

En zo is het kringetje rond

 

Van mens... paard... hond... kat... en muis

 

Het is zo maar uit mijn duim gezogen

 

Het is niet zielig, mens en dier moeten elkaar gedogen

 

18-07-2008 om 00:00 geschreven door eliza  (Herplaatst)





Jammer geen foto van een muis.

Mijnheer Snoek

 

 

 

Mijnheer Snoek zegt onder water

 

Tegen Mevrouw Snoek “hou je snater”

 

hoe kan ik nou zo,n klein eendje verschalken

 

als jij zo zit te balken “

 

Maar Mevrouw Snoek die zelf moeder is .

 

weet gewis.

 

Wat het is om een kind te verliezen

 

De reiger had er laatst een van haar, tussen zijn kiezen

 

Dus die leid Vader Snoek af,

 

En Moeder Eend er vandoor in draf

 

De kleintjes vlug achter haar aan

 

Mijn heer Snoek moet een andere maaltijd zoeken gaan

 

Het moraal ?

 

Gevaar kennen we allemaal

 

 Eliza