Het Leven

Foto's Workum 

   

    

    

Een dagje Workum

Verleden jaar ben ik ook al eens een dagje naar  Workum  geweest,  toen waren we met een bus een dagjes tocht aan het maken als doel het ‘Jopie Huisman museum’. Ik was toen ook al helemaal verrast door de eenvoud en toch de precisie waar mee Jopie Huisman schilderde.

Jopie was van beroep eigenlijk voddenboer, hij deed in lompen en metalen die haalde hij op, sorteerde, zocht ze uit en verhandelde het weer.

Maar door dat hij zoveel materiaal in zijn handen kreeg die al een heel leven achter de rug had, zag hij de schoonheid er van, hij ging in zijn fantasie het leven na, wat zo’ n voorwerp had gehad. Je ziet in het museum ook de echte voorwerpen die Jopie dus na geschilderd heeft, en het is verbluffend zo precies hij dat kon. Er hangt een schilderij van een grote gebreide onderbroek met 2 lange gebreide kousen er overheen, je ziet op het schilderij elke steek die gebreid is, daar moet hij maanden aan gewerkt hebben echt je moet het zelf zien om het te geloven.

Jopie heeft nooit een schilderij verkocht en zijn grootste wens was een klein Museum waar zijn werk dan werd vertoond.

Er werd een ‘vrienden van Jopie stichting ‘opgezet, waar nu nog mensen ‘vriend’ van kunnen worden. De stichting bestaat uit familieleden vrienden en goede bekende van Jopie, die al  het werk om een museum tot stand te laten komen,  ‘vrijwillig  zonder betaling’ gerealiseerd hebben, dat heeft Jopie nog net mee gemaakt,  helaas is hij te vroeg gestorven.

Het museum is piep klein maar zo mooi opgezet, de mensen die er werken zijn ook weer vrijwilligers de grootste fanclub die Jopie heeft, vandaar dat het museum draaiende gehouden kan worden. De entree is:  5 euro, dus dat is  te doen, meer hoeft niet, zo groot is het niet, dus alles redelijk in verband. Het is wel beter als je eerst het filmpje ziet over het leven van ‘Jopie Huisman’, daarin word Jopie gevraagd wat over zijn leven en zijn schilderijen te vertellen, dat is ontroerend en mooi, daarna pas de schilderijen gaan bezichtigen,  ik weet zeker dat als u ooit eens gaat, u net zo verrast word als ik, je kunt er over schrijven maar ‘ZIEN’ is echt de moeite waard.  Je kunt er souvenirtjes kopen, kaarten –bloknootjes –schilderijen kopie’ s- en boekenleggers.

Ik heb weer voor vrienden de boeken leggers meegenomen die zijn best bijzonder. Er staat een kleine afbeelding op van ‘n  schilderij die Jopie gemaakt heeft. Ze zijn dubbelgevouwen en aan de binnenkant zit een magneet. Dus als je de boekenlegger om het blad vouwt die je net gelezen hebt, en je het boek even wilt wegleggen, dan klikt de magneet zich vast en kan de boekenlegger er niet uitvallen, ik vind  het  geniaal bedacht.

Eliza

Foto's dagje Workum , doel:  Jopie Huisman museum

Foto’s van een dagje Workum doel het Jopie Huisman museum

 Zelfportret            boekenleggers  met magneet

                                Verpakking

   
Folder
  

 Eliza                                          

Ik staar omhoog en zoek naar jou

In het zwarte van de nacht

Ik stel mij voor, dat jij daar bent

en gewoon tegen ons lacht.

Ik sluit mijn ogen en bleef

een intensief moment.

Ik weet gewoon ik voel gewoon

dat jij dicht bij ons bent.

**********************

Loop niet voor me

misschien volg ik niet

Loop niet achter mij

Misschien leid ik niet

Loop gewoon naast me

En wees mijn vriend

***********************

Er mag geen rouw en weenen wezen

Want sterven is niets dan genezen

Van aardsch gebrek tot hemelsch goed

De tijd valt lang voor hen die waken

maar God zal samen waker maken

die Hij gescheiden tot zich riep

*******************************

Dagje Hoorn

Oud treintje, dat Griezel heet 

Ik was een dagje in Hoorn, bij een goede vriend, die vlak met zijn huisje bij de spoorlijn woont van uit de tuin kon ik mooie foto’s maken. Ik was alleen een beetje laat met mijn camera, anders had ik ook nog die mooie locomotief kunnen fotograferen, die had een hele mooie koperen pijp nog op het dak en allemaal stoom, en later kwam er nog een oud treintje met mensen langs rijden, dat is ook een attractie van Hoorn, toen dacht ik pas ik heb toch de camera mee, dus die 2 mooie treintjes hoop ik de volgende keer op de foto te zetten. Het was een super gezellige dag

.

 de houten wagons                                     het huisje van vriend

Ik heb een lief klein boeketje bloempjes mee naar huis gekregen, en ik hoop dat ze nog lang mooi zullen staan in het vaasje, dan kan ik nog terug denken aan die fijne dag.

 6 treinen rijden per uur langs het huisje    van uit de tuin de spoorweg overgang

                                                                                    Lief boeketje

Verzoen

je

met

het

leven

                                             Om een beetje gelukkig te zijn,

                                   een beetje hemel te hebben op aarde,

                            moet je je verzoenen met het leven,

                                       met je eigen leven zoals het

                                                is, nu ! Je moet vrede

                                                     nemen met je werk,

                                                    met de mensen om

                                                        je heen, met hun

                                                     fouten en gebreken.

                                                                Je moet blij

                                                           zijn met je man

                                                       met je vrouw, ook

                                                                al weet je nu

                                                         misschien, dat je

                                                        niet de ideale man,

                                                    niet de ideale vrouw

                                              getroffen hebt! ( Ik geloof niet

                                                               dat die bestaan ) je

                                                     moet vrede nemen met de

                                                      grenzen van je portefeuille,

                             met je gezicht, dat je niet zelf gekozen hebt,

                                           met je huis, je interieur, je kleding,

                                        met je eigen levensomstandigheden,

                                         ook al is alles beter bij je buurman

                                   zoveel beter en zoveel mooier (meen je).

                                  VERZOEN JE MET HET LEVEN!

                                                             Je hebt maar een huid.

                    Je kunt niet meer in en ander huid geboren worden. 

                                                                            Geschreven door Phil .Bosman
foto's ook niet van mij

Vandaag is al weer gisteren

Ik wou vandaag nog even mijn heg laten zien waar ik super trots op ben, ze zijn nu allebei geknipt. Maar het is nu al weer 2 minuten over 12, dus vandaag is al weer gisteren. Er had nog nooit zo’n lange pauze gezeten tussen het knippen van de twee heggen, aan iedere kant van het hekje een stuk. Ik had er ook best een hekel aan dat ik het niet meteen gelijk gedaan had. Nu heb ik mij zelf maar weer een schouderklopje gegeven van grote meid, de heg ziet er weer keurig uit. Ja als je jezelf geen complimentje geeft!

Nee dat is niet helemaal waar, er zijn mensen langs gelopen die zeiden dat het er piekfijn uit zag, ik heb er ook echt geen hekel aan, als je aan het knippen ben dan zie je het zo opknappen,  het ruikt ook lekker en door dat je bezig bent denk je niet zo erg aan eten. Maar op die ene dag was de klus mij gewoon te veel,  gisteren dacht ik eerst de heg en dan wat anders, en ik heb zomaar een keer naar mijzelf geluisterd, en ben blij met mijzelf.

Eliza

Eliza

Toilet

In ons dagelijks bestaan is de toilet toch wel zeer belangrijk, je zou kunnen stellen dat je niet zonder kan. Voor mensen die de Nederlandse taal moeten leren, is alleen  naar de wc gaan voor een “grote boodschap- poepen – drukken – schijten -- kakken” al 5 benamingen voor 1 handeling, hoe moeten ze dat dan in hemelsnaam weten wat we bedoelen. En dat wij er van die mooie hokjes voor hebben is ook niet voor iedereen weggelegd. Ooit ben ik Joegoslavié geweest op een camping, toen ik daar ook (het keurigste is vind ik ‘1 grote boodschap’. Maar zeer verwarrend, want boodschappen doen is toch weer heel wat anders.) moest doen. Zelf je rolletje toilet papier onder je arm meenemen. Oké deurtje zat er nog net voor, maar ik schrok mij een ongeluk toen ik het deurtje open deed. Het was ongelofelijk smerig, er waren twee handgrepen aan de zijmuren een gat in de grond en mikken maar, brrrrr. Iedereen kan niet zo goed mikken en dat was te zien, maar ja als je hoge nood heb( ook weer zo iets hoge noot( dan met een t) is ook weer heel wat anders). Goed dan doe je het toch maar met dat gat en de zijgrepen,  broek op je knieën en proberen maar. Een idioot praatje natuurlijk maar zo eerlijk, als je harde hoopjes- drolletjes hebt, is het natuurlijk makkelijker die floepen er uit,  even 1 hand los met het papiertje aaien klaar. Maar heb je pech dat het smeuïg is wat goed kon door de olijfolie  die daar veel werd verwerkt in het eten, dan had je een probleem. Ik wou niet omvallen in al die viezigheid maar als het zo smeuïg is smeer je het lekker uit over je billen en dan blijf je vegen, het lijkt onsmakelijk maar het is toch de realiteit, dat gaat toch heel erg moeilijk met een hand aan het handvat, gebogen door je knieën, dan maar zien of het lukt. Dus als buitenlandse mensen uit die omgeving hier naar toe komen dan weten ze toch echt niet wat hun overkomt. Prachtige kamertjes mooi geschilderd meestal op gesierd met allemaal leuke dingen, je steekt met een druk op de knop het licht aan, je kunt er heerlijk uitgebreid zitten, de rol papier hangt keurig op een houder, en je heb een fijne houding om overal bij te komen. Dan is er nog de luchtverfrisser even een spuitje en je waant je in een bos, rozentuin,  of aan zee.  En nog word er kleinerend gedaan als we het hebben over het ‘kleinste kamertje’ in de woning. Bij deze ‘ONTERECHT’ Voortaan is de benaming “het belangrijkste kamertje” meer van toepassing.

Jutter markt straatcircus.

Elke dinsdag tot eind augustus is er in de binnenstad van Den Helder juttermark,daar had ik u al van verteld.

Nu was er afgelopen dinsdag  net als elk jaar,  weer het straat circus, Dat  gratis optreed op het grote plein in de stad. Verleden jaar was ik ook met mijn kleinkinderen daar om mee te genieten van het circus,jammer dat ik het deze keer vergeten was, maar mij zoon Chris was er wel en die heeft mij hele leuke foto’s gestuurd”, die zal ik u laten zien,(natuurlijk weer die trotse Oma)

De clown pakte de oortjes van Indra en Sven om te steunen auw, de vuurspuwer kreeg een behoorlijke vlam door de wind, de acrobaten deden hun best, de aap zocht een bruid,en u raad het al ,dat werd Indra wat een plaatjes hé," het mooie meisje en het beest.'

En dan het stel vrolijk lachend voor de camera wat een hip stel, toch?

Eliza

Nog wat foto’s van Marieéndal

       Dacht je dat ik bang was?

Nogmaals Marieéndal

alle kleuren groen

mooie rode besjes 

Na het eten zijn Rocky en ik nog even een rondje Marieéndal gelopen,en natuurlijk de camera mee, want je weet maar nooit.

De eerste die we tegen kwamen was de buurman met een grote Sint- Bernard hond. Het verschil tussen de 2 honden, moest ik toch even vast leggen, en Rocky maar praten tegen hem, dat heeft hij vast van mij ik kan er ook wat van. Daarna nog wat opnamens gemaakt van alles wat ik interessant vind om te fotograferen. Het was lekker weer, niet zo heel warm, een beetje wind precies naar mijn zin. Ik heb vandaag een rustige dag gehouden, wel onverwacht 2 keer een korte visite, maar dat was  gezellig. Ik zou de tweede helft van de heg knippen, maar de heg was zo nat en ik sta er echt helemaal tegen aan om de bovenkant te knippen dus we zien wel, het is nog niet eerder gebeurd, dat er zo lang tijd tussen zat, het zint me ook eigenlijk niet.

Ik hoorde gepiep wachte even, en ja hoor daar was het waterhoenjong,
                                                                 de ekster poseerde ook mooi 

Verder heb ik het nu wel een beetje moeilijk, ik lijn toch, dat had u vast begrepen, nu moet ik alle zeilen bij zetten, ik ben echt zoekende, ik heb maar een flinke tomaat en wat radijsjes gegeten. We kregen wel een complimentje van de honden trimster, ze zei dat Rocky afgevallen was. Ja toen hij terug gebracht werd zonder zijn vachtje zag ik het ook. dat is prima want hij was 3 kilo te zwaar. Ik geef hem nu kalkoen vleeswaren en zet evengoed zijn droge brokken klaar, maar daar kijkt hij gewoon niet naar om. We doen ons best om toch nog wat meer af te vallen. Als we echt goed zijn afgevallen laat ik iemand een foto van ons maken en dan ziet u het ook. Dit zijn uitspraken om mij te helpen het vol te houden, mijn knie‘en, en heupen doen soms zo zeer, en ik wil nog heel veel met mijn kleinkinderen doen dus gewoon’ DEZE’ keer wel volhouden.

 grillig zoals de bomem soms groeien

          Zonlicht door de dunne stammetjes en besjes op de voorgrond
 

                    
De riet sigaar, zo word hij hier genoemd,   kleurrijk zo'n boomstammetje.
                                                                                      

Eliza

Mijn geliefd Marieéndal

De fuut is toch een prachtige vogel
 

Iedere keer ziet het er weer anders uit, ik kan het nooit genoeg fotograferen.

Jonge knotwilgen geplant waar veel bomen werden weggehaald door dat er gebouwd word 

Dat is zo mooi dat zonlicht gefilterd door de bomen
 

Het asvelt was nog niet droog toen de paardehoef erin gezet werd



Eliza

Kon-Fu

 Mooie foto’s gekregen

Help Mamma ik zit vast

Schuif is op zij

Hij valt wel hij valt niet

Ik hou van jou

Foto’s niet door mij gemaakt,beschrijving wel

Eliza

 Er zullen handen zijn
 die je dragen,

 armen waar in je veilig bent,

 mensen die zonder vragen,

 zeggen dat je welkom bent.

 *************************

Twee harten elkaar gevonden

Twee handen aan elkaar verbonden

Samen waren wij één

Alleen…ging jij heen.

Ik had niet in de gaten

Dat jij mijn hand had losgelaten

*******************************

Niet zelf geschreven

Foto’s wel zelf gemaakt

Roddelen

Het leven is een ramp met veel troost, laten we het daar maar op houden, dan valt het altijd nog een beetje mee. De troost bestaat in chocoladebiscuitjes, kleine kinderen, Johannes Brahms en roddelen.

Bij sommige vrouwen, de lijn-bezeten vrouwen, vallen alleen de chocoladebiscuitjes ook nog af. Maar roddelen blijft altijd, dat is een vreugdevolle, bezigheid, niet aan leeftijd of stand gebonden. Men kan er lang over kibbelen, of roddelen een specifieke vrouwelijke bezigheid is. Wij vrouwen beweren namelijk niet en zij mannen beweren van wel, en met volmaakte zekerheid vaststellen wie gelijk heeft, kan men  niet. Maar hoe het ook  zij, het komt mij voor, dat mannen er niet dát hooggestemde genot uithalen, wat er in zit. Zij kunnen het roddeltje niet zo savoureren als wij, dat is bepaald een lacune in hun levenskunst.

Hoe gezellige de kamer, hoe dieper de stoel, hoe geuriger de narcissen op tafel, hoe lekkerder het roddeltje, en hoe verfijnder ook.

Want er zijn namelijk verschillende nuances. De grofste soort: ‘Zie je die , dat is die vrouw van Kolenbonker, ze zeggen dat die… nou je begrijpt het wel…’, bij dat soort behoeven we niet eens stil te staan. Nee er is een soort roddelen, waaraan ieder zich met vreugde overgeeft: ‘Wat vind jij van Emmie? Ik moet zeggen ik mag haar dolgraag hoor, ik ken haar al jaren en het een schat van een meid maar zie je, ze is niet helemaal  eerlijk…’

Het is heel akelig, heel pijnlijk en moeilijk om dit aan Emmie in haar gezicht te zeggen, maar als ze er niet bij is , word het zo gemakkelijk en zo plezierig bij de thee en de sigaret. De nobelste vrouwen doen dit en doen het met smaak. De nobelste vrouwen zijn ook blij als ze een nieuwtje hebben. Ze rekenen bij wijze van spreken al uit: Vanmiddag komt Loes, wat heb ik haar aan te bieden, ’s kijken, port, krakelingen en de echtscheiding van Tine.

En altijd komt er in zo’n gesprek voor: Zeg ik wou het je iets vertellen maar je mag het volstrekt aan niemand zeggen. Kan ik daarvan op aan? Natuurlijk zegt de ander, vertel gauw.

Een ander op haar beurt, is zo gelukkig met het roddeltje, dat ze een bosje tulpen gaat aan bieden aan de derde: Maar zul je er vooral met niemand verder over spreken? Tot dat het nieuws in een grote kring weer terug komt bij nummer een, die dan verontwaardigd is. En waarom ? Een man die spinazie zaait word toch ook niet boos als de spinazie opkomt?

Ik heb eens een vrouw gekend, die nooit een kennis-sen-nieuwtje vertelde, die nooit een aanmerking had achter de rug van haar schoonzuster en die nooit een geheim doorvertelde. Waar ze is gebleven, weet ik niet. Zij moet wel  zijn gebarsten, want dat houdt geen vrouw lang vol.

Een verhaal uit  het boek van Annie M.G.Schmidt

Rotzooi

Ik ben zelf een rommelkont, maar  rotzooi daar kan ik slecht tegen.

Vooral rotzooi op straat, de keukens in de flats zijn verbouwd, en als daar dan rotzooi uitkomt oké, maar we hebben een afvalbak waar je de dingen in kunt doen. Afval  die niet in de afvalbak  past zoals; hout – zeil – onder vloer- gasstel  enz, die mag je mits ze goed vast gebonden zijn ( bijvoorbeeld die planken- rollen zeil- ondervloer voor zeil)  dan naast de afvalbak neerleggen. ( als je het 'NIET' naast de afvalbak legt, nemen de vuilophalers het 'NIET' mee)

Denkt u nou niet dat de flatbewoners dat deden, het zijn wel algtonen, maar ze hebben ogen in hun hoofd, ze zien toch hoe anderen dat doen? Er lag al 2 maanden  ondervloer voor zeil, naast de  flat, dat is licht spul de eerste de beste dag waaide een rol al over de straatweg naar de overkant, even verderop planken waarschijnlijk van een muur uit de keuken, wel keurig vastgebonden maar ' NIET' naast de afvalbak.
Ik heb dat 2 maanden aangekeken en mij verbeten, toen ik gisteren  boodschappen had gedaan en de hoek om kwam langs de flats,  schoot het me verkeert. Wat een asociale buurt word het, ik schaam me bijna dat ik hier woon. Nu kon ik 2 dingen doen, me weer verbijten en naar binnen gaan, of gewoon de rotzooi oppakken bij de flats en naast de afvalbak leggen.

Ik heb dat altijd gehad,  vroeger bij de dijk waar ik 8 jaar heb gewoond, samen met mijn man  nog, gebeurde het regelmatig dat er meeuwen plat gereden werden, ik vond dat al een rot gezicht, maar als er dan nog auto’s overheen reden werd ik er beroerd van. Ik ben schijnbaar de enige die dat heeft,  want er ging niemand de meeuw van het wegdek afschrapen  ( dat moest als er nog eens over heen gereden werd,) dus als ik het zag gebeuren dan stond ik al met mijn krantje klaar om de meeuw op te nemen en in de afval bak te deponeren. Dan kon je hem nog makkelijk pakken, maar als er nog eens overheen gereden werd was het werkelijk schrapen.

Ik dacht als de mensen mij zien slepen met ‘HUN’ rommel,  ze zich wel zouden gaan schamen. De rollen ondervloer waren vrij licht dus dat was niet zo’n probleem, maar de planken was een ander verhaal, dat was zacht boord en door de regen in die 2 maanden waren die planken gewoon vol gezogen en lood zwaar. Dus tillen was voor mij geen optie, ik dacht ik sleep ze er naar toe, het is echt een stukje van niks, maar het bosje planken was langer als ik, slepen ging ook niet, duwen dan maar, ja dat ging ook niet, ondertussen word ik echt kwaad, ik stond vond ik eigenlijk een beetje voor schut. Toen wist ik het, ik pakte de planken  duwde ze om hoog tot ze stonden, dan gaf ik ze een duw zo dat ze toch een lengte voor uit vielen, tussen de 2 flats in gaf dat een enorme knal. ‘Lekker net goed’ dacht ik, dan gaan ze wel achter de gordijnen kijken wat er aan de hand is. Dat klopte bij de derde knal kwam toch de buurman uit het middelste trappenhuis van de flat naar buiten,  een klein mannetje, ik denk van Hindoestaanse afkomst, die beduide dat ik de planken los moest laten zodat hij ze kon optillen, ik probeerde uit te leggen dat we het misschien samen konden proberen, maar daar was geen spraken van. Hij torste de planken op zijn schouders, ik zag dat het voor hem ook best zwaar was gelukkig waren het maar zo’n tien stappen. Ik bedankte de buurman en hoop toch dat het misschien effect  gehad heeft.

Ja ik voel me dan nog niet zo oud, maar nu heb ik mijn iets oudere leeftijd gebruikt om de schuld  gevoelens op te roepen van diegene waarvan de rommel was. Misschien ijdele gedachten, in ieder geval had ik toch 1 mens naar buiten weten te krijgen, ik kijk niet meer tegen rommel aan onder de flats, en heel misschien bedenken ze zich bij de volgende keer, en word het afval netjes bij de afvalbak gelegd. ( ik hóór mijn zoon Chris nu zeggen ”Mam droom maar lekker verder” )
 

 Ik fotografeer mijn eigen schoonheid, s'morgens om half 6
genomen uit mijn voordeur

De lucht in de ramen van de flat,
maken mij dan al weer milder, dit is mijn schoonheid

 

Eliza