Herinnering

Foto’s die goed zijn gelukt 

Prachtig modern gebouw 

Delfts blauwebus
  

Zigeuner echtpaar
 

Het hart van Delft
 

De stok roos staat daar mooi te wezen
 

De mooie natuur 

Waterspiegeling
 

Zonfiltering 

Eliza

Klein vervolg op de kunstnagels

Prachtig vind ik ze nog steeds, maar nu in de praktijk moet ik er mee leren omgaan. Op de pc de goede letter aanslaan, valt even niet mee

Ik tik nu geregeld een letter hoger aan om dat deze nagel langer is.
 
Mijn kettinkje met het clowntje er aan, een geschenk van mijn moeder en zus, die kreeg ik wel af, maar de volgende morgen echt niet weer om. Ik kan het oogje niet meer in het sluitinkje krijgen, de nagel zat er wel tussen maar niet het oogje. Ik geef heus niet gauw op, maar  als je dan probeert voor de spiegel  te kijken of het zo lukt, beslaat de de spiegel van mijn eigen lucht, een wazige vlek op de spiegel,  het word nog moeilijker. Ik blijf natuurlijk oefenen  het moet toch weer gaan lukken, ik ben nu eenmaal niet in de luxe positie dat ik s’morgen vroeg kan vragen ”Schat kun jij even mijn kettinkje omdoen”, erg jammer want sinds ik het kreeg,  al weer heel wat jaartjes geleden, hangt het om mijn hals. Ik geef helemaal niet om dure sieraden, maar dit kettinkje is mij zeer dierbaar. Dus toch maar weer op gevoel oefenen. Ik hoor u denken: ‘dan vraagt ze het toch aan iemand? er is toch altijd wel iemand te vinden die het even om wil doen?

 Ja dat is vast wel het geval, maar het clowntje heeft nog al scherpe voetjes en armpjes, en daar heb ik echt last van s,nachts. Maar ik vraag het toch vandaag aan iemand,  dan komt het oude gezegde;

‘wie mooi wil zijn moet pijnlijden’ weer van pas.

Ik doe het dan voorlopig niet meer af.

Eliza

Voor jou

Ik staar omhoog, en zoek naar jou

In het zwarte van de nacht.

Ik stel me voor. dat jij daar bent

en gewoon naar me lacht.

Ik zie je niet, ik hoor je niet

maar doordat ik je zo mis

ben ik van het feit doordrongen

dat daarboven mijn ‘iets’ is.

Ik sluit mijn ogen en beleef

een intensief moment.

Ik weet gewoon, ik voel gewoon

dat jij dicht bij me bent.

*************************

Wij kunnen onze agenda vullen en

zelf geen blad overslaan.

Totdat éénmaal de dag zal komen

Dat wij op Gods agenda staan

*****************************

Ga maar vlieg maar weg

Hoog in de lucht, achter de wolken

Waar de zon je zal verwarmen

En als je daar dan bent

Stuur dan wat van jouw kracht en warmte terug

Zodat jouw liefde ons altijd zal omarmen

**************************************

Niet door mij geschreven

Een klein vervolg op de strijkplank.

Het was zo goed uitgedacht en het is ook goed, maar als je het in de praktijk wil brengen, kan het zijn dat er even iets niet helemaal goed gaat. Ik wou vandaag een snipperdag, dat betekend voor mij, geen huishoudelijke klusjes, lekker in bed lezen, niet ergens heen, geen visite.

Wel even Rocky in de tuin laten plassen, dan gauw naar mijn bed, ik had een kop koffie gemaakt 2 sneetjes brood, de strijkplank over mijn bed geschoven, daarop de koffie, het brood, boek en mijn brilletje. Ik lag er nog niet in, dus heel voorzichtig onder het dekbed, niet voorzichtig genoeg,  stoot mijn knie tegen de strijkplank, de koffie zwiept over de beker heen, mijn lammetjes van het overtrek, kregen voor het eerst koffie.

Toen wou ik de strijkplank even een eindje wegschuiven, pak ik per ongeluk de hendel onder de strijkplank beet die er voor zorgt dat de plank omhoog of omlaag gaat. De strijkplank ging nu omlaag en ik zat klem tussen strijkplank en bed pffff. Eerst maar de beker koffie leeg drinken dan kan die geen kwaad meer, toen kon ik zonder veel trubbels de strijkplank verschuiven. Ik uit bed, keukenpapier gepakt, de koffie opgedept van het schaapjes overtrek.

Daarna lekker weer in bed met mijn super spannend boek die ik nu wel weer op de strijkplank over mijn bed kon zetten, dat is best handig, want het zijn meestel dikke pillen, dat houd moeilijk vast. Nu staat het boek op de strijkplank, en hoef ik het maar lichtjes tegen te houden om makkelijk om te slaan. Dus het blijft een super uitvinding, maar je moet eerst even oefenen en het liefst zonder een volle beker koffie.

Eliza

Nagels

Nepnagels daar gaat het over.

Ik had een prachtig verjaardag cadeau gehad, een bon voor een nagelstudio.

Een vriendin heeftd altijd van die mooie nagels, dat zei ik vlak voor mijn verjaardag ook nog tegen haar, wat een verbazing, op mijn verjaardag kreeg ik een bon van haar, voor kunstnagels. “Joh, dat is toch niets voor mij, op mijn leeftijd, ik durf er niet eens naar binnen te gaan, aan die worst vingertjes van mij is niets meer te verbeteren.” “We gaan samen niet zeuren”. Dus het grote avontuur begon zaterdag om 3uur. En ik ben helemaal gelukkig met de mooie nagels en vingers die ik nu heb. Mijn vingers lijken nu langer, mijn nagels worden niet zo gauw vuil, het is gewoon een wonder. Jammer dat het wonder € 45 - kost,  ik kreeg deze  nagelstudiobon voor mijn verjaardag.  Maar een ding is zeker, ik kijk  nu uit wat ik allemaal uitgeef, en ik ga zeker zorgen dat ik mijn nagels kan bij houden. Als ze hard groeien moet je ze na drie weken laten opvullen . Maar als ze dan weer drie weken verder zijn dan zijn er weer nieuwe nodig. Ik ben nu zelf  grootste fan van mijn nagels.

Ik had er vannacht al een nachtmerrie over, ik was aan het soppen geweest en mijn nieuwe nagels waren allemaal gebroken, dus ik had maar 2 dagen van mijn mooie nieuwe nagels mogen genieten. Hele opluchting, toen ik wakker werd zaten mijn nagels, nog glimmend en wel erop.

Er zouden een heleboel gezegdes en uitdrukkingen niet zijn, als we geen nagels hadden, o.a:

Nagel bijters, mensen treiters

Je ogen uitkrabben (waarmee? als je geen nagels hebt.)

Het bloed onder de nagels weghalen

Geen nagels om op zijn gat te krabben

Je bent een nagel aan mijn doodskist

 (volgens mij is dat een ander soort nagel)

Als we geen nagels hadden, wat doen we dan met jeuk?

Hoe pak je iets van de grond als het plat is?

Waar moet je met al die flesjes  nagellak heen?

je hebt dan ook geen nagels op je grote teen

Geen nagelbijten meer, geen afgekloven stompjes

Dan waren onze vingers maar rare hompjes

Dus ook geen nepnagels,

 geen nagelschaar of nageltang tang

zo ziet u maar weer,

de nagels zijn van levens belang.

Eliza

Zebra vinken

Zebra vinken, zo heten de kleine gekleurde vogeltjes die ik dus in een kooitje heb. Ik had er helemaal geen problemen mee, ze hoorde gewoon in dat kooitje. Maar nu ik de foto’s heb gemaakt en ze op mijn p.c. zag, toen voelde ik in ene iets van droefheid voor de vogeltjes. Ze zitten jaar in jaar uit maar in dat kooitje, deze zullen vast hier in kooitjes geboren zijn dus niet anders weten, Maar als je nagaat, het zijn tropische vogeltjes dus eens hebben hun voorouders vrij en frank mogen vliegen door het regenwoud misschien, misschien zijn ze op een hele nare manier in een of andere verpakking hier mee naar toe genomen. Weer zo iets waar ik nooit bij stil heb gestaan totdat ik deze foto’s nam die mij nu pas duidelijk laten zien, dat ze eigenlijk in een soort gevangenisje zitten. Ik geef ze braaf te eten schoon drinkwater, meestal 1 keer in de week een schone kooi, maar dat is het dan ook, Gelukkig zijn ze met z’n tweetjes en ze maken nooit  ruzie, zitten elkaar heel lief op te poetsen, zitten samen uit een bakje te eten, liggen stevig tegen elkaar aan in het mandje van touw. Ik vind dat wij mensen een voorbeeld aan deze beestjes kunnen nemen. Als wij in zo’n kleine ruimte per twee zouden gestopt worden, ik ben bang dat wij dan niet zo aardig voor elkaar zouden zijn.

Eliza

Waar foto’s al niet toe kunnen lijden, toch?

De hond…

Ze heeft haar hond moeten laten inslapen

Omdat hij ongeneeslijk ziek was,

Ze heeft lang geaarzeld

Omdat ze alleen is

En de hond haar warmte en liefde gaf…

Ze heeft hem door vrienden laten wegbrengen

ze kon er niet bij zijn,

bij dat wanhopige afscheid,

omdat ze alleen is

en de hond haar wereld liefdevol invulde…

Ze huilt om hem, als niemand het ziet,

omdat dit verdriet háár verdriet is,

ze zo lang geaarzeld heeft

wat ze moest doen,

door de hond kon ze het leven beter aan

Ze loopt verloren door de kamer,

overal mist ze hem,

zijn mand is er nog, zijn etensbak,

ze voelt de zachtheid van zijn tong,

ze hoort hem blij- opgewonden blaffen…

Ze heeft haar hond moeten laten inslapen,

Niemand weet hoe ze zich voelt,

Ze heeft de juiste keuze gemaakt,

Maar ze is zo alleen

Zonder de aanhankelijkheid en de warmte

Van haar hond

Geschreven door Margreet van Hoorn

Bennie

Bennie de zwemhond

zwemt graag in de sloot rond,

hij heeft dan zo’n plezier,

en al roep Joop dan honderd keer

 ‘Bennie kom hier”,

hij komt even niet hij zwemt,

en Joop staat in zijn hemd,

 maar dat vind hij niet

 erg hij geniet,

als hij Bennie zo bezig ziet.

Als Bennie  moe is komt hij eruit,

naar Joop  blaft hij dan luid,

“Joop ik ben moe

ik kom niet aan de kant”

Joop geeft hem zijn helpende hand.

Even lekker schudden Joop word nat

Bennie tevreden,

hij heeft zijn bad weer gehad.

Hé Rocky nu is het jouw beurt, het water is fijn

‘Nee niets voor mij , ik ben te klein.

Eliza

Ode aan de strijkplank 

Tegen wil en dank,

heb ik een strijkplank .

Die hoorde bij de huishoud uitrusting,

vind het nog steeds om te strijken een onding.

Strijken is niet mijn hobby zoals u ziet.

Het is ook zeker dat ik niet geniet,

als ik weer dat bloesje sta te strijken,

vind het  niet iets wat mijn dag kan verrijken .

Maar een gekreukelde broek, is geen gezicht

dus het strijkwerk moet worden verricht.

Maar er is licht in de duisternis, echtwaar!

zet de strijkplank maar klaar.

Om je hondje op te zetten

moet je opletten,

kun je hem op jouw hoogte kammen

dus een plus punt, niet zwammen.

De strijkplank kan over m’n bed worden geschoven,

niet te geloven.

Een fijne tafel om boek, bord en bril op neer te leggen

We kunnen dus met zekerheid zeggen,

gebruik de strijkplank niet alleen om te strijken.

Ere voor de  ‘STRIJKPLANK’ u zult nog opkijken.

Eliza

Ps: ik ben gek op schaapjes, dus was al helemaal blij dat ik een overtrek met schaapjes had gevonden.

Ziek

We zaten te kijken naar een film, die ons het leven van een primitieve stam ergens op een zoet lief Zuid-zee-eiland voorschotelde.

We zagen hoe primitieve mensen met speren een primitief beest achterna zaten. En nog meer heerlijke dingen deden. Ze dansten een religieuze dans, bij wijze van petitionnement aan de goden. Hun vrouwen gingen persoonlijk water halen, helemaal aan de bron met een vaas op hun hoofd,  zingend  en lachend en heupwiegend, en dat allemaal zonde b.h.

Het beest dat ze hadden gevangen, braadden ze aan het spit en voor ze begonnen te eten dansten ze nogmaals een religieuze dans, inplaats van zegen- deze- spijzen- amen.

Ineens realiseerde ik me bijzonder duidelijk, dat ik op een stoel zat, zoals dat overigens gebruikelijk is in de bioscoop. Maar dat ik daarvoor ook al op een stoel had gezeten aan de koffie tafel en daarvoor aan mijn schrijftafel een dáárvoor aan ’t ontbijt, alweer op een stoel. Naast mij zaten Marie en Jan en om ons heen al die andere mensen op hun stoel.

Ons leven beweegt zich van stoel naar stoel. Jan , die aan een bankbedrijf is, zit op zijn kantoor op een stoel en thuis en in de bioscoop en in zijn auto.

Marie mag dan nog weleens door ’t huis dribbelen, maar haar streven is uiteindelijk de stoel, s’middags als de boel aan kant is. En ten naastenbij alle belangrijke dingen des levens krijgen we uit de tweede hand,  gezeten in een stoel. Bossen meren en watervallen zien we op de film, sport in het stadion, religie beleven we op een stoel voor de radio, dansen, musiceren en zingen zien we op de televisie, de liefde beleven we hoofdzakelijk aan de hand van de films.

Thuis ook wel misschien, maar als je ’t Jan in gemoede zou vragen, zou hij zeggen: Thuis? Dat is geen liefde dat is Marie.

Wat we dan nog uit de eerste hand aan natuur beleven is de Keukenhof, waarvoor we zondags in de rij staan en waarvoor we f 1,50 betalen. Ook daar gaan we op een stoel zitten op het terras en kijken zo naar de bloemetjes. Het komt er op neer, dat we de hele loopbaan van wieg tot graf als toeschouwers en luisteraars  op stoelen zitten uit te zitten.

Wie weet is het over een paar eeuwen zo ver, dat we de paar dingen die ons nu nog niet uit de eerste hand worden genomen, zoals eten en drinken en kinderen krijgen, ook niet meer zelf hoeven. En dat we ze slechts nog op televisie zien. Maar voor die tijd zullen we wel ziek zijn. Zúllen we ziek zijn? We zijn het al. Dát is het natuurlijk waar we allemaal onder lijden: Stoelziekte! Daarom heeft Jan depressie en is Marie zo moe. Zwaar ziek zijn we allemaal, maar weten het niet, want iedereen heeft het zelfde en het valt dus niet op.

Laten we er in hemelsnaam iets aandoen voor het te laat is. Gauw, gauw! Desnoods alleen, inplaats van de keukenkraan, die bron ver weg in het bos, waaraan we water moeten gaan halen met een vaas op ons hoofd… allicht gaan we dan weer zingen en heupwiegen. Of desnoods alleen de verplichting om eenmaal per maand een beest te vangen en het te braden aan het spit in onze achtertuin. En religieuze dansen… Hm, ik ben bang dat die verboden zullen zijn, maar we zouden het voorzichtig kunnen proberen. Mits we het niet op zondag doen.

Geschreven door 'Annie M.G. Schmidt

Ik vind het  geweldig geschreven, en laat u er zo ook van genieten.

Eliza

Avond lucht

Elke keer die mooie avondlucht.

ontlokt mij steeds weer een diepe zucht.

Het is een wonder van de natuur.

zo zuiver zo puur.

Als ik het vroeger op een schilderij zag’

dacht ik ,’dit geloof ik niet’

tot je het met eigen ogen ziet.

Het is een prachtig gezicht,

vandaar dit gedicht.

Eliza

Foto’s door mijzelf gemaakt.

Nog wat foto’s van Warmehuizen.

Eliza

Huis van mijn nicht en gezin in:
 

Warmehuizen

 Overgroot mamma was er gelukkig ook nog bij, zij is 88 jaar.

Een nichtje van mij  woont in Warmehuizen, ik was daar nog nooit geweest. Ze trouwden pasgeleden in een kerkje, in een klein plaatsje vlak bij Warmehuizen “Enigeburg”. Daar had ik ook nog nooit van gehoord, ik ben gek op  kleine plaatsjes en dorpjes. Toen ze trouwden werd er meteen een afspraak gemaakt, over drie weken is mijn man jarig dus komen jullie(mijn zoon ,kinderen, en ik ) dan eens kijken in Warmehuizen. Wij op een zondag naar Warmehuizen. Het was heerlijk weer, we konden lekker in de tuin zitten, maar voor dat we in die tuin zaten hebben we bijna 2 keer een rondje dorp gereden, we konden het moeilijk vinden, ik zag dus wel  al wat van dit mooie dorp. Toen  ik beleeft een tijdje op verjaardag  had gezeten dacht ik, nu knijp ik er met mijn camera  even tussen uit, om wat foto’s te maken. Heerlijk  om op zo’n  rustige zondagmiddag met en stralend zonnetje door de stille slaperige straatjes te lopen om foto’s te maken. Voelde me  niet helemaal op mijn gemak, ik fotografeerde huizen waar misschien mensen achter de ramen zaten, die misschien zouden denken; ‘wat  is dat voor iemand ?’ Ik kreeg het gevoel dat ik de rust van de mensen verstoorde, zo stil was het er. Ik ben wel blij met de foto’s die ik gemaakt heb. ik doe de foto’s onder dit verhaal, als vervolg.

 De kerk toren, bijna overal te zien

De kerktoren die zag je in verschillende straatjes steeds weer tevoorschijn komen, het is echt het middelpunt van het dorp.

 
Rocky, als altijd heerlijk in zijn mandje voor onder in de auto slapend alsof hij gewoon thuis is. Een super makkelijke hondje om mee te nemen

Eliza

In de dorps straat, de mooie kerk
 

 Foto’s die ik genomen heb,

in het plaatsje Warmhuizen.

ik vind kerken altijd mooi
 

Dit is het Parochie huis
 

mooi beeld en bel in de gevel
 

Christus beeld
 

prachtige boerderij in oude stijl gelaten
 

de voor tuin, mooi  

Een prachtige vila nieuw gebouwd, maar wel voor het strooien dak gekozen

Heer

Ik heb genoeg.

Ik heb twee ogen

als diamanten zo kostbaar,

een mond

om te fluiten

en een gezondheid

die niet te betalen is.

Heer

Ik heb genoeg.

Ik heb de zon

aan de hemel.

ik heb een dak

 boven mijn hoofd.

Ik heb werk

voor mijn handen.

Ik heb een welgevulde tafel

om van te eten

en ik heb mensen

om lief te hebben.

HEER = IK HEB GENOEG !

Geschreven door Phil Bosmans

Het diepste verdriet

                          word zo dikwijls verzwegen

Voor het diepste geluk

                              schieten woorden tekort

Wij zijn met ons diepste verlangen verlegen

Waar het liefste bezit slechts herinnering

wordt.

************************************ 

De strijd is over en ook de pijn,

’n ieder zegt: ‘Het zal wel beter zijn’

Maar ’alles’ is over en dat doet zeer

We beseffen het goed

we zien je nooit meer.

**************************************    

Het afscheid deed zo’n pijn

en nog duizend malen meer

zonder mijn lief te moeten zijn

*******************************************   

Even nog woensdag middag

Gisteren had ik Sven en Indra ook dus, heerlijk rustig zonder vriendjes.

Alleen  het brood eten werd even een klein drama.

Indra en Sven zouden knakworst op brood eten, ik had speciaal witte puntbroodjes gehaald, daar passen die knakworstjes goed op, dus ik dat bereiden.

Is het klaar komt Indra de keuken in, ziet de broodjes, begint gelijk te zeuren,

”oma ik lust dat bruine niet boven op”.

“Wat nu bruine boven op? Ik heb juist broodjes gehaald zo dat je geen korst hebt?”

”Ja maar oma Indra lust het gewoon niet dat bruine boven op, ze pulkt het er thuis ook altijd af”.

Dat was Sven die ook even de keuken in kwam.

“Wat een flauwe kul zeg, het is helemaal niet taai of hard,”oma’s antwoord.

Begint ze tranen met tuiten te huilen,

”oma ik mag toch wel een eigen mening hebben? ik lust het gewoon niet”.

Nou dan sta ik toch wel echt even met mijn oren te klapperen hoor.

“Als jij een eigen mening mag hebben, mag oma dat ook, we zijn er uit, jij lust het niet, en ik vind het flauwe kul en wat nu?”

Ze was gelijk stil zat me aan te kijken, ”toch lust ik het echt niet”.

Ik heb het bovenste kapje eraf gesneden en eigenlijk denk ik dan, waar maak ik mij zo druk om. Vroeger had je als kind helemaal niets te eigen  meningen. Je ouders zeiden wat je moest eten en je at het, wel af en toe met tegen zin, maar je at het anders kreeg je niets. Dat was voor ons als kind vaak niet leuk, nu zeggen ze dus rustig; ( nou rustig! ) "ik lust het niet en ik mag  een eigen mening hebben". Of ze dat nu op school leren?, of zijn onze kinderen  zoveel generaties verder, dat ze ‘hun’ kinderen  mee laten beslissen? Ik ben er nog niet uit wat nu beter is. In onze generatie waren ouderen nog op een afstand, je leerde respect te hebben voor je ouders. Nu zijn de ouders vriend en vriendin van de kinderen. Of dat nu goed is?? Ik vind het moeilijk, het is wel gezelliger als je zo met je ouders kunt omgaan, maar houvast en een beetje opzien naar je ouders lijkt me toch ook fijn?

En dan komt oma nog eens, waar staat die? Kijk aan zulke dingen dacht ik gewoon niet ik deed wat in mij opkwam,  nu ga ik er bij denken en raak ik in de knoop.

Zo ziet u maar waar ik het al niet druk mee kan hebben, ik ben mijn draai aan het zoeken, of ik moet  een knoop uit elkaar halen. Een ding, hoe het ook heet ik kom er altijd wel weer uit, gelukkig maar.

Eliza

Eliza

Hoera ik mag weer.

Ik mag Sven en Indra weer uit school halen, het is woensdag dus s’middags zijn ze vrij, en als ik dan op ze kan passen vind ik het leuk, heb ik ze fijn ’n paar uurtjes .

Ik merk wel dat ze veranderen, in ene groot worden, niet meteen meer luisteren wat oma zegt, dat komt waarschijnlijk ook omdat er vriendjes mee naar oma gaan, zo ook vorige week woensdag.

“Oma mag Moo mee om te spelen?” vraagje van Sven.

“Als het van zijn moeder mag vind ik het wel goed hoor,maar wie is Moo?”

“dat ben ik” zei een jongen die naast Sven op het schoolplein liep.

Wat ik zag was een jongen met haren tot op zijn schouders, haren voor zijn gezicht, heel apart gekleed een beetje als een student, driekwart bruine jas aan?

“Als je moeder het goed vind is het prima, maar vertel eens waar komt de naam Moo vandaan?”

“mijn naam is Mohamet maar ze korten het af naar Moo”

Oké, de moeder van Moo kwam er net aan, ze vond het prima en zou hem om half 4 weer ophalen.

Sven had tussen door gauw in mijn oor gefluisterd dat dit jongentje niet zo druk was als zijn vorige vriendje.

Indra keek meteen een beetje sip “nou heb ik geen vriendinnetje”.

Dat werd ook opgelost, voor de deur stonden Astrit en Liv, of Liv met Indra mocht spelen. Dus klaar, maar nu had ik geen 2 kinders maar 4 om mij heen.

Ik zou een restje patat op maken voor Sven en Indra, dat moest dan  gedeeld, Astrit kwam met een doos frikadellen aan, dus er kon gebakken worden. Aardappel kroketjes waren ook nog voorradig, dus geen punt, bakken maar.

“Oma heb je een groot wit vel papier, dan gaan we slakken zoeken en een slakken race houden”

 Lang geleden hadden ze dat ook een keer gedaan Indra en Liv, het had schijnbaar diepe indruk gemaakt dus daar kwam het vel papier.

Moo was met Sven aan het spelen, allemaal autotjes laten glijden van de 2 railsen die ik nog steeds in de tuin heb staan. Maar zodra de meiden met de slakken bezig waren moest Moo er het zijne van hebben. Ja dan Sven er ook bij,  ging het meteen fout, de meiden wilden zelf de regie in handen houden, die werd meteen overgenomen door de mannen. Oma moest scheidsrechter zijn. “Mannen jullie weer naar je eigen speelgoed en meiden, de jongens mogen af en toe even komen kijken.”

Onder tussen zaten de aardappel kroketjes in de olie, dat was te hard gegaan, ze waren dus donkerbruin tot zwart, het kan dus ook mis gaan bij mij hoor. Geen nood, ik had niet alle kroketjes gebruikt dus een nieuwe lading er in. De patatjes waren al lekker opgegeten, de frikadellen had ik in stukjes gesneden en ik ging met de schaal rond, komt de vraag van Moo;

“zit hier varkensvlees in?”

“ja dat denk ik wel”

“dan mag ik het niet eten.”

Ohh,wat nu? Even de vriezer in ( wat een weelde dan) daar lagen nog wat kippen saté’s

Dus even ontdooien in de magnetron, lekker warmen in een pan kokend water en Moo ook gelukkig.

Dan ben ik eigenlijk op mijn best, improviseren vind ik enig. Alles was dus voorzien van eten. Het was ook stralend weer.

“Oma mogen Moo en ik naar de geitjes in de kinderboerderij?”vraagje van Sven.

“Ben je al eens alleen ergens naar toe geweest?”

“Nou oma toen ik laatst bij Dillen was, zijn we ook op de fiets naar het bos geweest.”

Natuurlijk had ik even mijn zoon moeten bellen om het te vragen, maar ik geloofde Sven en zei:

”Gaan jullie maar wij komen er ook zo aan”.

“Hoe laat moeten we terug zijn”

Toen had er al een lampje bij mij moeten gaan branden, niet dus .

“Half 4 want dan komt Moo zijn moeder hem weer ophalen.”

Als ik het nu terug lees was ik wel dom bezig, waarom vroegen ze hoe laat ze terug moesten zijn? Als ik ook naar de geitjes ging met de meiden dan zag ik ze toch daar?

Ze waren weg en na een kwartier had ik het al niet meer, ze hadden het ook over de uitkijktoren gehad, straks gaan ze daarop en valt er een naar beneden,

“Meiden kom op we gaan naar de geitjes” het stukje naar de geitjes is maar kort en kan echt geen kwaad. Toen we bij de geitjes waren, geen jongens. Ik had het niet meer, voelde mij zeer onverantwoordelijk. Dus de meiden weer mee naar huis en maar hopen dat de jongens gewoon zo weer voor mijn tuinhekje zouden staan. 

Wat was ik opgelucht toen ik die 2 koppies boven de heg zag verschijnen.

“Waar waren jullie nou”?

“Bij de geitjes en daarna even in het bos bij de klimboom”

“Dat hadden we niet afgesproken ik ben hier niet blij mee”.

Twee jongens hoofden keken mij een beetje schuldig aan, ik was veelte blij dat ze er weer waren en heb ze  verder maar met rust gelaten.

Toen de moeder van Moo kwam, werd het gelijk door de meiden in geuren en kleuren vertelt.

De moeder van Moo was ook niet blij, want uiteindelijk zijn ze nog maar acht jaar, en hij was ook niet eerder alleen weggeweest.Toen bedacht ik dat het ook maar aan Monique en Chris verteld moest worden,  het bleek dat ze de vorige keer met dat andere vriendje ook geen toestemming hadden gehad.

“Maar oma ik had nu toch verkeersles gehad, en er zijn toch knoppen om het licht op groen te laten springen?”

Nog even een zwak tegen gepruttel van Sven. Zijn moeder trapte daar niet in, begon gelijk over kinderlokkers in het bos, daar was ik het niet helemaal mee eens, omdat ik vind dat ze dan bang gemaakt worden. Maar volgen Chris en Monique kan je ze niet genoeg waarschuwen.

Dus ik moet nu ook zeker als de kleinkinderen komen van mijn roze wolk afstappen, en in de werkelijkheid gaan staan, als was het alleen maar om mijn kleinkinderen te begeleiden, waardoor ze niet bang hoeven te zijn

En keurig afwachten wanneer ze wel groot genoeg zijn om alleen dingen te ondernemen. Ik zal  vanmiddag geen vriendje meenemen, dat als een beetje straf.  Sven wist echt wel dat hij niet met Moo alleen mocht gaan. En nu besef ik dat ze in een andere fase zitten, dat ze niet klakkeloos alles maar aannemen.

Dat hoort gewoon bij het groter worden, Oma moet op herhaling voor haar Oma  examen.

Dat gaan we dus serieus doen, ik wil graag die oma blijven waar alles een beetje mag, maar ik moet wel verantwoording nemen.

Deze les was best heftig want ik heb echt in angst gezeten of hun niets was overkomen.

 (Oma vind het leuk, maar was best moe van de schrik en 4 kinderen is toch anders als 2.)

Eliza

Zo maar een dag in de week

Ja zomaar een dag in de week. Vandaag  heb ik alleen s’middags van half 3 tot half 4, 55 + gymnastiek gedaan, wat dus standaard is maar verder kan ik doen wat ik wil. Ik weet eigenlijk nooit precies wat ik op ’n dag doe, meestal kijk ik  gewoon hoe het loopt  en wat in mij op komt. Rocky uitlaten  4 keer per dag , dat is ook standaard. Vanmorgen was ik met Rocky aan de wandel in Marieëndal, het is nog steeds heerlijk weer dus dan wandel je met  plezier.  Op de terug weg loop ik langs de flats liggen er naast onze vuilnisbak grote zakken met allemaal plastiek verpakkingen. Als iets te groot is dan past het niet in de vuilnisbak maar in mijn ogen was het helemaal niet te groot, dus ik meteen woest de zakken zelf maar in de vuilnisbak proppen, de zakken waaide  dwars over het grasveld heen. De buurman van de flat 1 hoog,  stond het allemaal zo eens te bekijken en vroeg, ” buurvrouw wat doe je nou”?

“Ik stop zo als gewoonlijk het vuil waar het hoort, het past makkelijk in de vuilnisbak, maar het ligt er weer  naast.”

“Maar buurvrouw dat moet helemaal niet in de vuilnis bak, heeft u van de week geen zak gekregen met een brief, of we plastiek verpakking wilden scheiden,  in de zak doen en bij de vuilnisbak zetten?

Oei wat was dat nou? Ik moet bekennen dat ik nog al eens post ongeopend weg leg, dan kan het  soms  3 dagen duren voor  ik er naar kijk,  ook met deze post, zodoende wist ik echt van niets.

”Nou jij bent ook een mooie, waarom zeg je dan niets?”

“Ik vond het wel grappig zo als je stond te mopperen en met die zakken in de weer was.

”Nou ik schaam me anders dood hoor, ja misschien  maak ik nu wel mijn post meteen open .”

Buurman vertelde dat het toch wel een heel gedoe was, we moeten er bijna een schuur bij hebben als we dit een maand moeten bewaren voor  ze het op komen halen. Het  gescheiden afval  kan  her gebruikt worden,  dat is  goed voor de ozonlaag.

Ja, zo maar op een dag in de week, word ik  wakker  geschud, we hebben een groot probleem hier op aarde.

Ik heb er over gelezen en van gehoord, maar dacht  eerlijk ‘het zal wel, wat kan ik er aan doen?’ Nu, dit is al een heel klein begin en als we allemaal de moeite zouden nemen!  Misschien kunnen onze kleinkinderen er dan van profiteren ?

Eliza