Dinsdag

Nog wat foto’s van dinsdag

 

Ja nou ,ik was er mee, samen spelen moet kunnen.
 

Rocky lekker in het zonnetje,  vachtje groeit al weer aardig.

"Hé oma ik ben fotomodel" 

even gek doen  

 

Kijk oma



Ik ga zeker op ballet

Eliza

                          

                          

                                 Amsterdam

 

Het grote nadeel van in Amsterdam wonen is, dat

men nooit in Amsterdam komt. Wij vrouwen

althans nooit!

Als we in de Rivierenbuurt  wonen, zien we iedere

dag De Gruyter, Albert Heyn, de Vana (supermar-

kten)en lijn 25.

Als we in de buurt van ‘t Hoofddorpplein wonen,

zien we Albertheyn, de Gruyter, de Vana en lijn 9 in
de verte. Niet dat dat allemaal niet boeiend

zou zijn, maar niet zo typisch Amsterdam.

Wanneer we tegen onze schoonzuster in Gouda zeg-

gen: Heerlijk, ik woon in Amsterdam! De Gruyter,

Albert Heyn, Simon de Wit! Dan zegt ze: Maar

dat hebben we thuis ook.

En nu is het pijnlijke, dat wij ook nooit naar Am-

sterdam kunnen gáán! Gisteren kreeg ik een boekje

in handen voor toeristen: ‘Welcome to Amster-

dam’. Wat een stad stond daarin beschreven! Al die

foto’s van grachten, al die handige kaartjes, en alles

van Hendri de Keyser op een kluitje.Wat een moge-

lijk heden, al die prachtige oeroude gebouwen, al die

musea. Ik kreeg toch zo’n verlangen om eens naar

Amsterdam te gaan. Maar hoe doe je dat, als je er
woont . 
.
                        

                       

Als ik nou Mrs. Johnson was, uit Birmingham, dan

wist ik het wel. Ik zou tegen mijn man zeggen, in

het Engels dan: Kom, we gaan naar Amsterdam,

het eten is er goed en de naaitwotsj is er mooi! Dan

zou ik de kans krijgen een weeklang door al die

wonderlijke grachtensteegjes te kruisen, geveltjes te

kijken, me helemaal te laten zinken in de historie

van Amsterdam, met het gidsje in de hand. Gabriël

Metsu te zien, te mijmeren in de schemer op de

Groenburgwal… wat zou het heerlijk zijn. Maar als

je niet Mrs Johnson bent, en je woont in Amsterdam

dan kom je er nooit.

Of denkt u, dat het mogelijk is, dat je als huisvrouw

in de Watergraafsmeer ’smorgens na het ontbijt

zegt: Kom, kinderen. Het is woensdag vandaag, dus

moeder gaat saait-siejen! Vort jullie naar school,

moeder gaat geveltjes in de Koestraat bekijken.
Daar komt immers nooit iets van!

                  

                  



Wat treurig om te bedenken, dat je al vijfentachtig
jaar lang in Amsterdam kunt wonen, zonder
ooit de Montel-Baanstoren gezien te hebben. Je
krijgt er zo’schuldgevoel van ook. Ik ken een oude
juffrouw, die haar hele leven aan ’t piekeren was:
Nou bén ikAmsterdamse, en ik heb nog nooit het
Mauritshuisgezien. Op haar zeventigste verjaardag
hoorde ze, dat het Mauritshuis in Den Haag was.
Toen zei ze opgelucht: Hé hé dan hoef ik er dus ook
niet heen. Maar goed, hoe moeten we het aanleggen
om een keer naar Amsterdam te gaan? Er zit geloof
ik niets anders op: we zullen naar Engeland moeten

en vandaar uit een trip naar Holland maken.

Amerika is zo ver, daar wil ik u niet helemaal heen-

sturen, maar u zult wel met koffers en een rugzak en

een grote bril naar Engeland moeten reizen. In Har-

wich mag u de hele dag in een wachtkamer blijven zit-

ten en dan, dan begint de reis naar Amsterdam.

                    

                    

Gidsen en kaarten en een stadsplan en een lijst van

Hotels hebt u in de hand. U komt aan in Hoek van

Holland. In de trein zit u te popelen: we gaan naar

Amsterdam! Aan het Centraal Station ziet u al dat

wemelende water, de Sint Nicolaaskerk, de bootjes ,

en u roept verrukt: O, wat bjoetifoel!

U hebt maar een week de tijd, die week moet u goed

benutten. Begijnhof niet vergeten, Trippenhuis,

Schreierstoren, Zeedijk, Oude kerk, Kolkje…Denk

er om, zaterdag zit u weer op de boot naar Engeland,

dan is het afgelopen, het bezoek aan Amsterdam

u komt er nooit weer! Wat, hebt u het Rembrandt-

huis vergeten? Dat is wel bijzonder jammer, die kans

is dus verkeken voor altijd. Want eenmaal in Enge-

land aangekomen, neemt u direct de boot terug,

u gaat weer naar het Hoofddorpplein, denk u er aan?

Daar zit u dan weer voor de rest van u leven bij Albert-

 Heyn, de Gruyter en de Vana. Uw buurvrouw vraagt:

Waar zijn jullie heen geweest? Dan kunt u zeggen: naar

Amsterdam. Een hele week. Wat een zeldzaam mooie

stad.  Moet u ook eens heen gaan!

Zo goed !!!!


Aleen de foto's zijn niet erg mooi,
maar ik wou er graag oude foto's bij,
die heb ik overgenomen uit een boek over Amsterdam

 

Geschreven door  Annie M.G.Schmidt.

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is ons maar geleend,

de vele mooie dingen.

Ons onbetwistbaar eigendom,

zijn de herinneringen.

 

***************************     

 

Belangrijk is niet de weg die je gaat,

maar ook het spoor dat je achterlaat

 

********************************    

 

De wind stak op des morgens vroeg.

Een vogel groette blij.

De aankomst van een nieuwe dag.

Juist toen was het voorbij.

Het aardse leven van een mens.

Wees niet bedroefd mijn  kind.

Want hoor, de geest van wat eens was,

zal voortgaan op de wind.

 

**************************************

 

 

Zondag.

 

Vanmorgen toen ik waker werd en naar buiten keek, zag ik een plaatje wat ik 6 weken geleden ook zag.

Alles ligt weer onder een behoorlijk pak sneeuw.

Ik ben wat laat wakker 10 uur en denk, wat zal ik doen? Eerst de tv even aangezet, op sport. En ja hoor tennis. Ik vind tennis heel fijn om naar te kijken, dus gauw er uit, eerst langs de keuken theewater opzetten, dan naar het toilet, dan theezetten twee rijstwafels met boter maken, Rocky even in de tuin uitlaten, dat ging niet zo makkelijk  het tuinpad lag ook onder een pak sneeuw, ik in mijn badjas op pantoffels ( gelukkig met en dikke zool) de bezem gepakt en het tuinpad zo goed mogelijk schoon geveegd, wat voor de boven buren vast een vreemd gezicht zal zijn geweest, ik met blote benen in een badjas sneeuwruimen.

Ik vergeet vaak dat ik bovenburen heb, maar ik ben bedekt dus niet in mijn nakie. Rocky geplast, gauw weer met een noodvaart mijn nog warme bedje in, lekker wat kussens in mijn rug, tennis kijken. Het is loei spannend, het kopje thee en de rijstwafels smaken prima.

Het is fijn om zo de dag te beginnen, heerlijk om zelf te mogen beslissen dat ik lekker in bed tv kijk. De wedstrijd is afgelopen er komt er nog een achteraan, maar nu de tv uit.

 

 

 

Gewassen en aangekleed kon ik nu echt even buiten met Rocky.

Hij vind het weer schitterend in de sneeuw, deze sneeuw is nog zo puur en zacht dat vind ik ook prima, maar straks al dat gedoe weer met platgereden gladde sneeuw, daar is echt niets aan hoor. Maar dat het er mooi uit ziet, is zeker waar.  De buren zijn de stoep aan het sneeuwvrij maken , dus ik ook dan maar, de sneeuw is nu nog te hanteren.

 

 

Rocky is  ook op de stoep tot hij in de verte  een hond zag,  ik kon gillen wat ik wou, dwars over het grasveld door de dikke sneeuw ging Rocky naar de andere hond over de grote straat weg, hij en ik hebben nog steeds mazzel gehad dat er geen auto’s op dit moment  rijden, of zo als laatst dat ze op tijd konden stoppen. Ik vind het zo jammer om hem aan de riem te leggen, maar dat gaat toch maar gebeuren de volgende keer, liever een Rocky aan de riem als een platte Rocky.

 

 

 

 Ik vind wel dat ik na het schoonmaken van de stoep (ook het stukje waar de postbode met de post elke dag moet lopen dat vind ik wel zo netjes, ben toch blij dat ik altijd post krijg ) een lekkere warm kom soep wel verdiend heb.  Ik gebruik dan zakjes voor 1 kop soep, ik heb een vrij grote kom, doe  daar 2 zakjes in, deze keer kerriesoep, dat is lekker pittig ik word er warm van, een tosti erbij die wel even wat te hard gaat op het vuur, geen probleem het donkerste er afhalen, met wat tomatensaus… mayonaise en augurkjes, een lekkere maaltijd. ( Ik ben makkelijk wat eten betreft)  zo kabbelt mijn zondag  gewoon verder,  nog wat foto’s gemaakt van de vogels in mijn tuin,  op het schoongemaakte pad wat strooivoer gegooid,  daar komen ze wel op af, ik maak door het raam de foto’s, ik ben blij met mijn fotoprogramma op de pc, daar kan ik alles wat  mee corrigeren.  Het word dan wat scherper. Het is nu half 4 ik ga de foto’s wat kleiner maken en dan bij mijn verhaal doen, nog een fijne zondag allemaal.

 

 

 

 

 

Eliza

 

 

Vandaag

 

Vandaag is weer een dag die ik niet zo bedacht had, wel dat ik om 11 uur even een half uur vrijwilligers werk ga doen in de keuken van een verzorging tehuis.

De maaltijden inpakken die dan buiten het tehuis naar de omwonende ouderen worden gebracht.

 

Rocky plast alle molshopen plat 

 Dit zijn weer de knotwilgen iedere keer iets anders.

Ik heb Rocky even naar Joop gebracht, hij heeft toch wat vlooitjes opgelopen, en zit zich helemaal kapot te bijten. Ik durf hem niet een halfuur alleen te laten ben bang dat hij  echt plekken krijgt. Straks ga ik hem in bad doen even alle vlooitjes de schrik van hun leven geven, ik hoop dat ze niet kunnen zwemmen, daarna ga ik hem lekker afdrogen en gauw een anti vlo middel toedienen, dat spuit je in zijn nekvel dus eerst wassen anders was je het anti vlo middel er weer af. Ik vond nog een half liter witte wijn in een kartonnen pak ik proeven, het is heerlijk koel,  ik heb er een groot glas bij gepakt en ben de koele witte wijn aan het drinken,  gek dat je daar wel warme wangen van krijgt?  Toen ik uit de keuken van het tehuis kwam heb ik  Rocky opgehaald bij Joop, om samen wat boodschappen te doen.

Rocky mag eigenlijk het winkelcentrum niet in, maar heel in het begin van het winkelcentrum zit een bloemenman, die heeft buiten de winkel rekken met planten staan, daar mag ik Rocky dan even aan vastbinden zodat ik gauw wat boodschapjes kan halen. Op de terug weg kom ik een oudere mevrouw tegen die bij me in de buurt woont,”wat is het koud hé” zei ze,”ik moet nog een eindje verder ik vind het jammer dat ik mijn handschoenen vergeten ben.” En zo komen we aan de praat, en voor dat ik het wist had ik haar telefoonnummer en zouden we elkaar bellen om eens een kopje koffie bij elkaar te drinken.

Gelijk er achter aan werd gevraagd ”ga jij wel eens mee met die goedkope dagtochten,”Ik wou meteen vertellen dat ik daar even genoeg van had, zins de vorige keer, maar die mevrouw ging gelijk verder, ”ik zou zo graag weer eens mee gaan, maar ik loop nu achter een rolator, en die kan niet mee, (ik ga vragen of hij wel mee kan) dus moet ik iemand kunnen vasthouden”. Ja, u snapt het al spontaan zei ik “dan gaan we toch samen” wel hoor ik in mijn achterhoofd ergens iets fluisteren “je zou toch eerst even na denken voor dat je wat belooft”? Maar ja zins ik op mijn achter hoofd ben gevallen is het een zwakke plek en komt niet alles door wat gefluisterd word.

Nee dat is een grapje, ik heb het weer gedaan, maar ja er komt  een zanger die ik wel goed vind zingen ‘Dries Roelving’ daar offer ik dan wel weer een verkoopdemonstratie aan vast. Alleen goed op mijn spullen passen dan . Eerlijk is eerlijk ik heb de bodywarmer, foto en cd van 'Jack Herb' over de post thuis gekregen,  de kosten daarvan ga ik ze persoonlijk overhandigen. Het zonnetje komt te voorschijn, ik ga even frisse lucht happen met Rocky, de wijn stijgt toch een beetje naar mijn hoofd, even een rondje Marieëndal en mijn dag kan niet meer stuk.

 

 

Van welke kant komt de bus nou? 

 

Terug van Marieëndal, het was heerlijk en ik heb nog wat foto’s kunnen maken van het wintergevoel, het ijs is nu net zeepsop op het water, de eenden en andere watervogels hebben weer een grote plas gewoon water. Een eenzame reiger aan een klein slootje, heerlijk dat er camera’s zijn en dat ik zo gelukkig ben om in het bezit te zijn van zo’n mooie camera en er redelijke foto’s mee kan maken

 

 

heel langzaam dooit het ijs 

 Hé Rocky dit is geen molshoop

 

  

Eliza   

 

Wat is er met mij?

 

Ik woon in een land zonder oorlog, vrij.

Met vrouw, kinderen en kleinkinderen.

Waarom ben ik dan niet blij?

waarom moet mij zoveel hinderen?

Waarom ben ik soms angstig,

kwaad of verwart?

Ik  werk, ben oer sterk,

mankeer niets aan mijn hart.

Waarom doet mijn hoofd niet wat ik wil?,

om wat rustiger te worden

krijg ik soms een pil.

Ik voel me niet echt anders, wil  mijzelf zijn.

Maar waarom voel ik mij dan soms

als een kind zo klein.

Ik moet dit, ik moet dat,

ja ik weet, ik vergeet wel eens wat.

Ik wil naar mijn eigen huis,

bij mijn vader en moeder thuis.

Er word liefdevol gezegd

”die zijn er niet meer”,

morgen vraag ik het gewoon weer.

Dat het allemaal moeilijker gaat,

maakt mij soms verwart en kwaad.

Mijn vrouw ,kinderen en kleinkinderen,

doe ik dan verdriet,

dat weet ik op dat moment niet.

Ik wil niet lelijk doen, hou zielsveel

 van allemaal,

mijn gedachten zijn dan aan de haal.

Help me! maar laat mij in

 mijn eigen waarde,

dan ben ik ‘WEL’ blij op deze aarde.

 

Eliza

 

 

Dit is een gedicht gemaakt

 zo als ik zelf denk, hoe het kan zijn.

 

 

 

 

 

 

 

De sneeuw weg en dan?

 

 

Ik wou de sneeuw wel weg hebben van wegen het moeilijk lopen, maar nu  het weg ‘IS’,  is de wereld toch wel grauw.

Alle planten bevroren dus naargeestig treurend in hun pot.

De hondenpoep nog erger te zien nu, overal waar ik kijk, het papier van vuurwerk overal om de flats op de stoep. Het is er niet mooier op geworden, maar we kunnen wel weer stevig stappen, en als je in de tuin kijkt zie je toch al dapper overal nieuwe plantjes uit de grond schieten, dat geeft weer hoop dat het in het voorjaar allemaal wat fleuriger word. Eergisteren lag er op de tuintafel nog een bol bevroren sneeuw, ik had de hond uitgelaten en bekeek de tuin, ik zag ineens een pootje en een stuk staart uit de bevroren sneeuw steken, ja helaas was er een vogel gesneuveld en meteen ingevroren.

Ik wou niet het hele lijkje zien dus heb de bevroren sneeuw in zijn geheel opgepakt en achter in de tuin gegooid.

Toen de bevroren geraniums met aarde en al er over heen , een klein gebedje gedaan en zo is de kraai (dacht ik) begraven.

 

 

 

 

 

Mijn zoon Chris heeft heerlijk gisteravond bij mij gegeten.

Ik had me s’morgens behoorlijk uitgesloofd om een zuurkool ovenschotel te maken. Het was prima gelukt, eerst een groot  gedeelte van het zakje natuurzuurkool met een half ons ontbijtspek in zijn eigen vocht gaar laten smoren op zacht vuur, de rest van de zuurkol heel fijn knippen met de keukenschaar. Aardappels in blokjes koken goed afgieten en in een pan doen waar je in kan stampen met de koolstamper, nog ouderwets maar dan word het niet al te fijn. Ovenschaaltjes invetten met wat boter, paneermeel er in, helmaal even door het schaaltje strooien. Het andere half ons ontbijtspek in stukjes snijden en in een koekenpan doen, dat even laten wachten. Een rookworst die in een verpakking zit die dus niet meer echt gekookt hoeft te worden,  in mooie schuine plakjes snijden, de fijn geknipte zuurkool, de worst en de aardappelen plus de zuurkool gesmoord in ontbijtspek bij de hand houden.We gaan nu eerst de zuurkool met ontbijtspek in het eigen vocht in de pan doen, de zuurkool word lekker zacht en smeuïg door het spek, daarna de aardappels erbij , er kan ook een rauw ei doorheen om het nog wat smeuïger te maken . Goed stampen, dan een laagje stamppot in de schaal, daar overheen de plakjes worst niet allemaal. iets overhouden voor de garnering. Daar weer overheen de fijn geknipte rauwe zuurkool, dat geeft een lekkere zure smaak aan het geheel, weer een laagje stamppot, daar overheen de laatste plakjes worst, wat paneer meel met kleine klontjes boter en klaar is de ovenschotel. Als de ovenschotel uit de oven komt,  de uitgebakken stukjes ontbijtspek die in de koekenpan liggen er overheen doen, is lekker en staat leuk. Ik had ook nog een custart puddingkje gemaakt,  maar Chris vond het velletje daarop maar niets, dus daar werd wat mee gerommeld.

 

 

 

Als je dat s’morgens doet en je wast alles af wat je vuil gemaakt hebt, dan hoef je s’avonds alleen de bordjes en de schaal plus bestek af te wassen. Er moet wel een jus bijgemaakt worden, u heeft nog jus van vlees of u maakt jus van een pakje dat is heel goed te doen.

Chris heeft gesmuld en vroeg de rest mee voor de volgende dag, heerlijk voelde ik mij. s 'morgens op mijn gemak alles in orde maken, het compliment van Chris s'middags, deed mij stralen.

 

 

 

 

Eliza

 

Mijn kleinkinderen

 

 

Mijn kleinkinderen ,Sven en Indra

Ik had ze bijna 3 weken niet gezien en schrok er gewoon van hoe groot ze dan ineens lijken .

Indra die gaat heel snel in de lengte, het mollige vet wat zo schattig was is er af zomaar, Sven  heeft een eigen hyve pagina op de pc, heeft zijn oma uitgenodigd om vrienden te worden op hyve.

Tikt zijn oma dan meteen maar even voor haar billen met een tik van hyve , het gaat echt veel te hard. Tegen houden kan je het niet al mogen ze van mij nog best wat knuffelig blijven.

.

 

 

Ze zijn de hele zondag bij me geweest we hebben weer met de lege bakjes gespeeld ik ook deze keer, samen onze fantasie beleven is echt veel beter als de pc. Maar dat is 1 uurtje toen trok de pc toch wel heel erg aan Sven, oké Indra en ik gingen fruitbowl maken, allemaal fruit in kleine stukjes, limonade en water er bij  klaar is kees. Ze vinden het heerlijk,  ,”Oma moet er geen kameel in” (kaneel)” we hebben ook daarna afgewassen, Indra de helft ik de rest,

”kijk oma hoe dat bordje spiegelt”, ze had er zeker 5 keer overheen gepoetst,

“prima hoor”

 ”nee oma, perfect”

 Indra speelt graag met het afwaswater, per ongeluk hing ze met haar mouw in het water omdat het zo lekker warm was, dus toen we klaar waren werd de mouw droog geblazen door de föhn.

“Oma zullen we samen muziek maken”

“Dat is een goed idee, dan halen we Sven  achter de computer vandaan hij zit er al lang achter”

Indra wou graag met het keyboard, voor Sven had ik een soort drumstel gemaakt, lege bussen, de deegroller, lege doorzichtige plastiek dozen.

Alles gaf een ander geluid, de drumstokken waren 2 ronde kartonnen rollen, die in cadeaupapier zitten om de rol stevig te maken,wie wat bewaard heeft wat.

Toen ik samen muziek wilde maken naar ‘mijn’ idee ging het fout. Ik dacht te volwassen, ik speelde een paar geluidjes voor, Sven en Indra mochten het dan proberen op hun muziek instrument, Sven die rammelde lekker op zijn drum,

 

 

Indra schrok daarvan dus toen wij zaten te wachten op een geluidje van haar bleef het stil, ze begon  hard te huilen, “ik kan dat niet oma echt niet”

Daar had ik geen rekening mee gehouden Sven en Indra willen niet falen, dat zit er al heel sterk bij hun in.

“Lieve schat het moet toch gezellig zijn en geen eng iets wat je  zo nodig moet kunnen”

“Maar ik wil samen muziek maken allemaal tegelijk, en ik wil op Sven zijn drum”

Hé daar kwam een klein aapje uit de opgedroogde mouw. Toen ze Sven zo hoorde rammelen vond ze dat toch ook interessant, Sven was zo lief om Indra op de drum te laten slaan wat ze nog vrij goed deed ook. Samen hebben we ook nog muziek(lawaai) gemaakt  veel lol werd het toen. We hadden sambaballen ,een mondharmonica, een plastiek knal rode blokfluit, de drum en het keyboard.

Dus tranen weer vergeten, inmiddels was ik best moe geworden, ik had  mijzelf een pauze gegeven, “Indra ga even iets zelf doen, Sven mag nog even achter de pc, oma gaat even een halfuurtje een boekje lezen.” “Oma ik weet niets te doen”  Indra in de bocht, “oma heb je voor mij plaatjes boeken dan kan ik dat kijken”Oma  kijken naar sprookjes boeken waar ik er tal van heb,omdat ik  zelf gek ben op sprookjes . “Oma die plaatjes zijn zwart- wit  ik wil gekleurde plaatjes” grrrrrrrrrr mijn geduld raakte op, toch nog sprookjes boeken gezocht met gekleurde plaatjes. Toen was het zalig 20 minuten stil, de bel ging  pappa kwam ze ophalen, pappa moest nog wel eerst van de bowl proeven die Indra gemaakt had. “Er zit kameel in pappa.”

 

 

Eliza

 

 

 

Afscheid van de sneeuw(dacht ik)

 

Hoera het regende om 6 uur pijpenstelen, normaal ben ik daar niet zo blij mee, maar nu vind ik het niet erg.

We hebben zowat 5 weken sneeuw gehad, en als het gewoon rulle sneeuw is, waar je goed grip op hebt, prima we hebben nog een heel jaar voor ons.

Maar dat opgevoren sneeuw, die platgereden sneeuw, dat vind ik nu wel genoeg, ik hou van wandelen en gisteren heb ik nog een rondje gedaan door Marieéndal, ik had echt spierpijn van het voorzichtig lopen, ik weet hoe het voelt als je 2 keer op je achterhoofd valt en dat is ook genoeg. Van morgen wist zelfs Rocky niet wat hem over kwam hij gleed ook steeds uit, het waaide heel hard en het was goed koud, de bulten sneeuw waren bevroren dat loopt echt naar, dus verplicht gauw plassen en poepen en gauw weer naar de warme kachel(radiators)

Daar een heerlijke kom warme hotchocolade uit een pakje zo in de beker en er dan heet water op doen, daar word je warm van. Wat ik zelf ook nu veel drink is anijs melk, van die blokjes ook uit een pakje, 2 of 3 ligt er aan hoe groot de kom is, daar hete melk overheen goed roeren, dan word  je zelfs lekker warm van binnen.  De erwtensoep mogen we ook niet vergeten deze dagen heerlijk toch? Maar om 6 uur regende het, gelukkig dan hebben we weer een gewoon straatbeeld en kunnen we weer veilig lopen, mijn schoon moeder is ook al 7 weken niet op straat geweest.

Ik ga om 10 uur Rocky uitlaten en nee hé, ja hé, het sneeuwt!!! er ligt weer een laagje poedersuiker over Den Helder. Dus als het door zet begint alles weer over nieuw.

 

Ja wat zeur ik nu, 5 weken sneeuw nou en, hoelang zou de aardbeving geweest zijn in Haiti? Daar veranderde er in enkele momenten het leven van duizenden mensen, die elkaar te lijf gaan om alleen maar aan water en brood te komen, de natuur is grillig, de sneeuw hier is niets vergeleken met de vreselijke ramp daar.

 

 

Eliza

 

 

 

 

Het leven is een geschenk.

Als het leven geen geschenk meer is,

dan mag je het terug geven

aan de gever,de Schepper

 

*******************************

 

Als ik eerder ga dan jij

Heb ik zoveel vreugd’ gedragen

Ik smeek je, huil niet in late dagen

Want ik zal altijd bij je wezen.

Als je dit gedicht zult lezen

Als ik eerder ga dan jij

 

*******************************   

 

Als…..

Als ik dingen niet meer weet

als ik de namen niet meer ken,

en wat ik weet meteen vergeet

zodat ik onherkenbaar ben,

begin dan aan een heel,oud lied

dan zing ik mee en aarzel niet.

 

*******************************

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

UITERVERKOOP!

 

UITVERKOOP!!! helpppp.

Ik moet daar helemaal niet wezen, het was  ook echt niet de bedoeling.

Ik ga koffie drinken bij een buurvrouw die zegt ”ga je straks even me naar Bristol" Ik had mij ook heilig voorgenomen om op elke vraag te zeggen, “ik zal er even over nadenken.”

Maar toen mijn buurvrouw zei ”bij Bristol is er UITVERKOOP, sloeg ik gelijk op tilt en zei ”wanneer gaan we”.

Bristol is een warenhuis die schoenen en kleding verkoopt.

Aangezien ik ook een schoenentik heb( ik heb dus velen tikken), wou ik er ook direct  naar toe. Zeer slecht voor mijn portemonnee, ik heb nog een halve maand te gaan, maar daar denk ik niet aan als ik het woord UITVERKOOP, hoor .

Ik ga wel op een houtje bijten, goed voor mijn lijn.

Nee hoor zo erg is het nog niet, maar ik heb nu de portemonnee in de brandkast gedaan en de sleutel aan Joop gegeven. Nee dat is ook niet waar, maar nu ga ik geen winkel meer in tot er weer geld van de nieuwe maand gestort is.  Als het wc papier op is leen ik wel van Chris, als ik echt geen eten heb ga ik bij mijn enige schattige zoon eten, ja toch? Die wc rol zou nog wel kunnen maar Chris ziet mij aankomen. Nee dit is allemaal flauwekul en flauwekul is leverworst, dat is het gezegde.

Maar ik dwaal weer helemaal af, de UITVERKOOP heeft toch een paar mooie laarzen voor €10- en een paar mooie zomerschoenen voor €10- opgeleverd, hartstikke goedkoop MAAR!! eigenlijk buiten mijn budget .

Ik hoop maar dat dit fenomeen voor veel vrouwen EN mannen herkenbaar is, zo dat ik niet het idee heb dat ik alleen een gat in mijn hand heb als het om de UITVERKOOP gaat.

 

 

Eliza

 

 

Vieze foto’s

 

Vieze foto’s echt waar,

in de sneeuw de honden hoopjes

te zien, echt raar.

Nu pas zie je  hoeveel hopen er zijn

heel fijn.

Een blauwe zak

om de honden kak

Prachtig die blauwe

kunst bloemetjes in ‘t sneeuwwit,

of iedereen daar op te wachten zit.

Als het dan zo nodig moet

bedenk  het plan dan ook goed.

Waar laten we de blauwe,

groene, rode, witte zakken?

Waar zijn de bakken?

om de hondenpoep in  te

 kunnen deponeren,

daar moeten  de hoge heren

 nog op studeren.

 

 

Tussen de hopen dan ineens

 een grote hoop,

 waar het molletje toch weer

even boven de grond kroop.

Hij verdwijnt weer in zijn holletje,

met op zijn hoofd een hondendrolletje

 

 

Eliza

 

 

 

 

Proost op het nieuwe jaar 
(wat een kleintje ben ik toch)

Even nog

 Zit aan mijn pc gekluisterd.

Geen stemmetje in mij waar naar

word  geluisterd.

Je moet stofzuigen, toe nou!

dan mag je naar je pc gauw.

Nog éven, dan doe ik weer mijn plicht,

éérst dit gedicht.

 

 

Nog wat foto’s van mijn logeer partij.

Ik had er wel ‘246’ gemaakt,

stil maar, die komen niet allemaal in beeld.

 

 

Vanaf het balkon van de slaapkamer genomen
 

Arme Rocky wist af en toe niet
waar hij nog zijn behoefte kon doen,

"als ik onder de struiken kruip
weet ik zeker dat ik niet op de stoep,
 poep"

Leuk kijkje van het balkonnetje, al die rondjes
 

 
Dit laafje is zeker veel geknuffelt,
lief om het rolletje vast te houden
we kunnen mooi niet zonder,toch?

Jammer ik had de foto van mijn broer
 er ook graag op gehad,
nu zag ik alleen de spreuk 

 

 

Eliza

 

 

 

 

 

 

Even bij komen( logeren bij broer: 1)

 

Even bij komen dat was wat ik wilde, ik was onstabiel ik wist even met mij zelf geen raad. Als ik door niet na te denken wat ik zeg of beloof, andere mensen echt ga kwetsen,  kan ik met mij zelf niet goed overweg, ik ben bang dat het weer gaat gebeuren, wil eigenkijk  even niet onder de mensen komen. Het was dus  een welkome verassing dat mijn oudste broer, zijn vriendin en  buurvrouw vriendin (woont 2 of drie huizen verder, is als en dochter van mijn broer) mij vroegen om de 2^de kerst dag, en oud en nieuw bij hun te komen vieren.

 

 

 

Geweldig vond ik dat, het is even wat langer geworden, precies 14 dagen, omdat er een bruiloft zat aan te komen en als ik wat langer bleef, die dag op het hondje van mijn broer zijn vriendin kon passen. Ik kon dat wel, thuis werden de 2 zebravinkjes door een buurvrouw verzorgt, de post werd elke dag op de tafel gelegd, mijn huisje werd in de gaten gehouden, en mijn zoon heeft hartstikke lief mijn stoep  sneeuwvrij gemaakt. Heerlijk als je zo’n goede achterban heb. Nu ben ik ook wel weer blij dat ik weer achter mijn pc kan zitten  dat is wat ik toch wel gemist heb, verder een top logeer partij gehad, wel een broer die het plagen nog steeds niet verleerd was, ik kan er iets beter tegen nu,  maar 14 dagen was genoeg. Nee het was best goed maar toch verlang je dan ineens naar je eigen huisje, gewoon weer je eigen leventje oppakken die nu met de ondersteuning van broer, en familie die ik weer na jaren gezien heb, gewoon weer in rustig vaarwater is beland.

 

 

De jaar wisseling was beren gezellig, we keken na 12 uur naar de Toppers( Gerard Joling, Rene Froger,en Gorden een herhaling) die allemaal bekende liedjes zongen die we heel hard hebben mee gezongen, ik had wel wat likeur op en om 12 uur wat champagne, dus deed nu ook vrolijk mee. Ik heb in die 14 dagen meer vis gegeten( Zure en Zoute haring, garnalen ,en paling) als in 2 jaar thuis. Mijn broer doet in vis en daar was ik heel blij mee. Zijn jongste dochter en man waren er, de buurvrouw en nog een buurvrouw van de vriendin van mijn broer, die ook net als ik  alleen zijn.

Met z’n achten hebben we er een super leuke jaarwisseling van gemaakt.

 

Ook een voornemen in het nieuwe jaar zal zijn dat ik niet meer  alle buitenlandse jongeren onder een kam  zal scheren (allemaal als gelijk zien), ik was de 2 de dag op mijn achterhoofd gevallen ( ja ja, het is wel een gezegde ”ik ben niet op mijn achterhoofd gevallen” maar het kan dus echt gebeuren, ik kan nu niet meer zeggen dat ik ‘NIET’ op mijn achterhoofd ben gevallen).  Ik  liep met 2 hondjes  allebei aan een lange uitlaat riem, het was glad ik zou net de midden weg oversteken, gooien een paar jongens een rotje achter de honden.

De honden schrokken daar zo van dat ze aan de loop gingen en mij gewoon ondersteboven trokken, ik dus plat op mijn achterhoofd, ik kan u verzekeren dat het geen pretje is.

Ik bleef  even duizelig liggen toen ik overeind wou komen had ik een probleem, in allebei de handen een hond strak aan het koord hoe moest ik dan overeind komen?  Er stopte een busje, een jonge ‘TURKSE ‘man gleed zelf ook uit omdat hij zo gauw bij mij wou zijn, “kan ik u helpen wat kan ik voor u doen?” “Dat vind ik lief van jou, ik weet even niet hoe ik over eind moet komen”( voelde me nu echt 80 jaar) De jongeman heeft mij heel voorzichtig overeind geholpen heeft nog gevraagd of hij mij naar huis moest brengen, maar dat was niet nodig het ging weer.  Dus niet meer vooroordelen.

Eergisteren ben ik nog een keer op mijn achterhoofd gevallen ook weer door de hondjes, ik wou Rocky corrigeren door even streng aan de riem te trekken, trok nu mijzelf  onderste boven, echt wat voor mij om 2 keer op mijn achterhoofd te vallen, schade gelukkig nihil, wel spier pijn de ander dag.

 

 

Heerlijk ook om winkels dichtbij te hebben om dan even lekker met mijn schoonzus ( dat is ze  eigenlijk gewoon, getrouwd of niet) te gaan winkelen, uitverkoop schoentjes kopen, in de ‘Hema’ heerlijk rondsnuffelen, de lekkerste appelflappen uit de Hema mee naar huis nemen, we hebben ons wel de rambam gesleept, het was heus niet zo ver, maar met allemaal boodschappen en hebbedingetjes liep het toch op. Maar als je kan winkelen  moet je ook kunnen dragen toch? Ik geloof wel dat ik u weer meegenomen heb in mijn logeer (zeker vakantie) belevenis. Heerlijk om mij weer even te hebben uitgeleefd op de  toetsenbord van mijn pc. Fijn dat hij zo trouw weer starten toen ik dat wou, kan je van menig auto in deze toch wel stevige winter niet  zeggen.

 

Word vervolgd;

 

Eliza

Foto’s van een fijne logeer partij. 2

 

Daar zijn we dan bij het huis van mijn broer. 

Dit is mijn kleine broertje, een kanjer 

 Dit is zijn lieve vriendin 

U ziet het een vijf sterren hotel,
 alleen stukken goedkoper 

De' moské ' helemaal nieuw 

wel schrijnend dan de 'katolieke kerk'
alle ramen haast ingegooit
 hij moet verdwijnen

 Mooi beeld,
 iemand neemd je zorgen op zijn schouders

Eliza

Foto’s van een fijne logeer partij: 3

 

Broer lief woont vlak bij een mooi bos,
de eerste dag meteen even polshoogte nemen,
het was zonnig weer 

Dit vond ik zelf een mooi plaatje,
de klimop zo langs de boomstam 

Ik zag hier een draak in met 4 koppen
( fantasie genoeg) 

Alle bomen zijn mooi, deze is een klimboom 

  alles nog zonnig

Eliza

Foto’s van een fijne logeer partij: 4

 

Van de ene op de andere dag werd een mooi bos ,
een sprookjes bos 

 

Zo kan een hekwerk eruit zien in de sneeuw,
ook de spullen in de tuin worden totaal anders
met een laagjesneeuw 

 

Bij de vis vijver een copie van Griekse zuilen 

De super dunne lijnen om de rijgers weg te houden
 bij de vissen, werden nu sneeuwkoorden 

IJspegels aan de lantarenpaal 

Prachtig laantje 

Het roodborstje poseerde gewoon voor mij. 

Eliza

Weer thuis

 

Hallo daar ben ik weer,

een lange vakantie deze keer.

Ik ga er morgen uitgebreid over vertellen,

het is ook  weer lekker is om thuis te zijn

kan ik wel stellen.

Morgen ga ik  fijn aan de slag

op mijn blog,

u leest dan weer mee,toch?

                                            

                                                       Eliza

 

Mijn haar

 

Mijn haar, wat

zit je toch weer raar.

Als ik s’morgens in

de spiegel kijk,

staat mijn haar recht

oveneind en hoe

ik ook strijk,

het help niet

’t is hopeloos,

ik word ook niet

meer boos.

Soms doe ik er niet

 veel aan, gewoon

 met een natte

 kam er door gaan.

Maar meestal ga ik

aan de gang, met

mijn ouwe trouwe krultang.

Een krulletje hier…

een krulletje daar,

15 minuten en klaar.

Dan met gel en haarlak

 in de weer,

 ik maak er wat

 van iedere keer.

Maar soms denk ik,
 waren we allemaal maar?

‘KAAL’

 

 

Eliza