Foto's uit het archief

Spreuken

*******

Wees je zelf

er zijn al anderen genoeg.

********************

Verjaardagen zijn gezond

hoe meer je er hebt

hoe langer  je leeft.

*******************

Met de zon in je hart,

Zaterdag… 28-5-2011

Hallo daar was ik dan weer, een weekje Limburg met prachtig ‘weer’ is heel fijn, maar nu achter mijn pc is ‘t ook heel  fijn.  Op het ogenblik stormt het hier behoorlijk, dat is niet zo heel erg , als het maar niet gaat regenen, hier in Den Helder is nu het weekend van de muziek. Dat is knoert gezellig, er zijn 28 grote en kleine orkestjes door heel de stad verspreid op straat aan het spelen.

Regenbuien passen er dan net niet bij,  jammer dat het weer dan spelbreker wil zijn als er iets georganiseerd word .Laten we hopen dat de buien over waaien. We zijn even bij de zee gaan kijken we waaide zowat uit onze jas  Rocky het hondje hield zich maar net staande het zand zagen we met kleine wolkjes op ons afkomen en dat voelt niet prettig.

Om half 2  vanmiddag  gaat Chris mijn zoon een klein stukje  zingen uit de nieuwe musical die ze al weer aan het voorbereiden zijn daar wil ik bij zijn. We gaan om ongeveer 1 uur weg om ook even gezellig door de stad te wandelen( als het weer het toelaat). 

Ik ga foto’s maken en hoop ze  bij mijn verhaal te kunnen zetten. Ik heb wel een foto programma gevonden om de foto’s op de pc te krijgen, maar het verkleinen van de foto’s zodat ze bij mijn verhaal passen heb ik nog niet kunnen ontdekken.

Eliza

Nog een piep gesprekje

Ik duik er gewoon weer tussen uit, zit met  git zwarte nagels nu op mijn toetsen bord  te drukken, kan het niet laten.
De tuin is zo droog, als ik 1 gaatje heb gemaakt om het plantje  in te doen en ik er water in giet rent het water gewoon weg voor ik het plantje er in kan doen is het water‘pleite’( Amsterdams voor ‘weg’)
Dus gaatje maken, water er in doen,  gauw  droge aarde er in, modder maken  (heerlijk net als vroeger lekker kledderen), dan plantje er tussen friemelen en dan aan drukken.

Mijn vriendin belde op,” wat ben je aan het doen?”

” Ik plant stekkies”.

“Ik ben ook in de tuin bezig maar ik heb nu koffie gezet, kom lekker een bakkie doen”, en roetsj weg ben ik  in oude tuinbroek die steeds afzakt, voeten in rubber laarsjes, in de tuin prima maar in de zon bij mijn vriendin erg zweterig. Zij heeft een erg zeer been, dus ik toch even tussen de boompjes bij haar het vuil weg halen, terwijl bij mij in de tuin de plantjes heel hard roepen om water en een plekje.

Kennissen komen even aan het hekje kletsen, gezellig maar eerst mijn broek ophalen.

Nu even  tussen het vertellen door soep op te zetten als mijn vriend straks komt heb ik een lekker bakje soep voor hem, het is toch 3 ’n half uur rijden om bij mij te zijn het doet mij goed dat hij dat voor mij overheb, ben ook blij als ik hem weer zie.
Het gaat vandaag weer lekker rommelig zo’n dag met een gaatje net als vroeger, alles loopt dan door elkaar heen, druk … druk…  druk… maar wel vertrouwd. Mijn klein zoon is jarig we gaan vanmiddag bij hem op visite.

Vanavond gaan we bowlen met z’n allen verheug ik me nu al op. Dat was niet zo’n piep gesprekje maar wel gezellig, toch?

 gebruik nu foto's die op de harde schijf staan buiten de pc om en die al verkleind zijn, mischien af en toe de zelfde, helaas.
Eliza

Goede morgen

Even een piep klein gesprekje, ik moet echt in de tuin even wat stekkies planten maar de pc trok me gewoon op de stoel ik kan even niet anders. Het is een heerlijke zonnige dag langs de sloot kant is gemaaid er stonden een hele boel paarde bloemen die uitgebloeid waren, dan hebben ze zo’n pluizig bolletje,.

Nu is het net of het plaatselijk sneeuwt op het pad allemaal kleine pluisje die door de wind weggeblazen worden dus volgend jaar nog meer paardenbloemen, niets mis mee ze zijn stalend geel  jammer niemand wil ze in de tuin hebben omdat de bladeren nogal grof zijn en er inderdaad elk jaar meer bij komen. Ik heb gisteren allemaal stekkies gehad voor de tuin, maar als het zo warm is in de tuin dan wacht ik op de avond of de ochtend, gisteren kwam er  wat tussen( Eerlijk?... De TV) . Ik ben wat vroeger opgestaan om de stekkies te planten, ik pak mij zelf op bij kop en kont en ga de stekkies in de grond doen .

Eliza

Vandaag :19 Mei -2011.

Het is prachtig weer een heerlijk zonnetje schijnt en ik zit te lummelen achter mijn pc. Ik kan het gewoon nog niet helemaal vinden, wat ik altijd standaard deed kan even niet dus ben ik een vreemde voor mijn eigen pc. Ik wil vertellen over alles en nog wat  maar kom niet in mijn vertel gevoel, ik weet niet hoe ik het anders moet uitdrukken. Ik ben mijn vertrouwen in mijn pc een beetje kwijt, ben als de dood dat ik weer wat verkeerds doe en weer alle programma’s weg zijn. 

Het is natuurlijk niet mijn pc zijn schuld, ik zat er achter en ik heb iets goed verkeerd gedaan, ik moet nu gewoon niet meer zeuren en opnieuw mijzelf vertrouwen en mijn pc.  We zijn altijd de beste maatjes dus dat gaat nu ook weer van start. 

Mijn vriend en ik rijden dus nu regelmatig naar Limburg zo’n 3 en ‘n half uur rijden, ik zie dan soms allemaal dingen die mijn verbeelding tarten.

Er reed een hele grote vrachtwagen voorbij, die had een heel groot zijl over zijn lading dat vast zat met riemen, een heleboel riemen naast elkaar, de uiteinde van die riemen staken allemaal met gelijke stukjes uit de gesp, door de wind flapperde al die uiteindjes tegelijk op en neer, ik zag dat en in mijn verbeelding waren het net allemaal danseressen die de ‘Can-Can’ danste.
Ik grinniken en mijn vriend vragen “waarom grinnik je nou? “
de vrachtwagen was al lang voor bij, ga het dan maar eens uit leggen.

 Als je vaker het zelfde traject rijd kom je punten van herkenning tegen, zo zijn er stukken bos met een erge storm omgewaaid heel veel jonge berkenbomen hadden de storm niet overleeft, iedere keer als ik er langs rij doet het mij gewoon nog zeer als ik het zie, het ziet er zo treurig uit, al die bomen met die witte stammetjes kris kras door elkaar geknakt, ze waren de laatste keer wel bezig om de gesneuvelde bomen te verwijderen maar dat is een mega klus.
 Aan de andere kant van die zelfde weg waren een heleboel bomen verbrand echt heftig vind ik dat, ik heb wat met bomen.
Het zijn uiteindelijk ook zaadjes geweest die in de grond zijn gestopt of  uit andere bomen over gewaaid zijn,  die dus super klein waren, daar groeien dan kanjers van bomen uit, daar gaat jaren over heen, een storm of brand kunnen in enkele uren gewoon alles wegvagen.  Als ik ook ergens zie dat een hele grote boom word om gezaagd, dan gaat er gewoon iets droevigs in mijn om, dan hoop ik altijd maar dat het echt noodzakelijk was.

 Harry en Mathilda ons eigen zwanenpaar hebben het weer gepresteerd om 4 mini zwaantjes te  maken samen.
 Geweldig om te zien hoe bezorgt ze zijn en mooi zoals ze achter elkaar zwemmen.
Helaas kan ik er nu geen foto’s bijleveren omdat ik het foto programma nog niet op mijn pc heb, dat vind ik zeer irritant moet ik zeggen. Helaas het is even niet anders het komt vast wel weer goed.

Eliza

Opruimingskoorts

Tot nu toe werd mijn zieleleven slecht zelden door

molton dweilen beroerd. Het spijt me, maar ik kon

niet koud of warm worden bij de gedachten aan mol-

ton dweilen. Misschien is dat altijd een lacune

geweest in mijn gemoedsleven, misschien heb ik

onbewust steeds alle molton dweilen verdrongen. En zou

dat zich gaan wreken? Hoe het ook zij, het staat nu anders;

sinds gisteren ben ik een en al dweil. Het komt door dat

geraffineerde streepje, dat de winkeliers door hun prijzen

 trekken. Er staat 65 cent, met een streep erdoor en

daaronder; 49 cent. Die streep doet het ‘m. Zo’n dweil

’an sich’ is niet een erg opwindend verschijnsel, maar

dat je er zestien cent op kan verdienen, dat geeft me het

gevoel nu op dit moment het huis te moeten verlaten, belust

op dweilen.

Hee, er zijn nog meer vrouwen op straat. Dit is de negen-

daagse koorts, de opruimingskoorts. Nu , na december

heeft niemand van ons meer een cent, dat staat vast,

en iedereen heeft zich voorgenomen om geen spelt en

geen draadje en helemaal niets meer te kopen, en daar

staat in januari ineens die streep door alle prijzen en het

ongeluk is weer gebeurd. Na een paar uur loopt er een streep

door ons heen en we tijgen in grote vastberaden troepen met

boodschappennetten en koffers de magazijnen in, om een

nummertje knokken weg te geven bij de lingerie. Dames ,

die altijd keurig hun pink in de hoogte houden bij het thee

drinken, en steeds met heel beschaafde stemmen converseren,

staan nu tegenover elkaar ,ieder aan het uiteinde van een kous

te trekken, met bloeddoorlopen  moordogen. Moeders die

als levensopgaaf hebben gesteld, zichzelf weg te cijferen,

worden nu een troep jakhalzen; gulzig en gretig slaan hun

handen in een bak Gezoomde Theedoeken, nu slecht 69 cent.

Wat een wonderlijke gesteldheid is dat toch, die uitverkoopkoorts.

Mannen hebben er helemaal geen last van.

Ze zullen misschien weleens eventjes blij zijn met die

goedkope zaag, maar ze raken toch niet in die merkwaardige

bewustzijnsvernauwing, die ons als grommende horde de

winkelstraten indrijft.

Waarschijnlijk hebben wij het zo sterk, omdat ‘lust ’tot ‘plicht’

wordt in die utverkoopdagen. Kopen is lekker, is heel erg lekker,

dat is toch zo? En nu die streep zich door alle prijzen heen trekt,

hebben we het gevoel dat kopen een plicht is. We moeten

profiteren, anders doen we ons gezin te kort. En bovendien:

’t is nooit weg, hè!

En zo begint het dan met die dweilen en met een nest schalen.

En dan charmeuse onderjurken met  kleine weeffoutje

van f 9,50 nu f 8,68. ‘t Is nooit weg immers, hoewel we het anders

niet in ons hoofd zouden halen om die glibbers te kopen.

.

Al winkelend en stompend word de koortshoger

de Drift word heviger. Dan komt eindelijk het

 Mantelpak.

Het ligt in een duur modehuis, en het kost maar f 59.

Het heeft f 200. gekost, daar staat het, met een streep er door.

O, die coupe is zeldzaam mooi, dat zie je al in de verte.

’t Zou zonde zijn om dat voorbij te laten gaan.

En pas als we thuiszitten tussen de dweilen en de nestschalen

( die nooit weg zijn), daalt de koorts en komt de asgrauwe

Ontgoocheling. Het is een kreng van een mantelpak.
 

Als het nou nog zat, maar het zit niet.

En als het nou nog stond. Maar het staat niet. En daarom

laat ik het maar hangen. En heerlijk, dat we met de molton

dweilen zo bijzonder voordelig uit zijn.

Geschreven door:
Annie M.G Schmidt 

Leven

Als dromen uitkomen zoals we zouden
willen
zou elke dag een feestje zijn.
Niemand zou meer zorgen hebben,
en niemand heeft ooit nog verdriet
en pijn.

Dit zal nooit gebeuren,
er zal altijd een stemmetje in je
hooft blijven zeuren.
Ook zullen er altijd zorgen zijn,
die vaak gepaard gaan met ver-
driet en pijn.

Wat je eraan kan doen is het
aanvaarden,
want dat is het leven.
Je zult veel krijgen,
maar moet ook veel geven.

Als je deze dingen allemaal 
aanvaardt,
alle goede en slechte dingen.
Dan is alles wat je krijgt in je leven,
zeker de moeite waard. 

geschreven door:
 
"Mary"

Daar gingen we dan weer in een rijdje
 

Mooi vakhuis

      Winkeltje van vroeger, 
ik had de flits uit moeten doen,
hij weerspiegeld nu in de ruit. 

Hallo

Even weer wat van ons laten horen. We waren maandag al  in Den Helder, dinsdag is mijn vriend weer naar Kessel terug gegaan, van wegen afspraken, lief dat hij mij naar huis heeft gebracht.

Ik moest even uit de verhuizing en schoonmaak. Het meeste is nu gedaan, het nieuwe huisje is leuk ingericht  is het nu een kwestie van dozen weer uitruimen, ik was er even klaar mee, er is zoveel nog  meegegaan waar waarschijnlijk geen plaats voor is, om dus irritatie te voorkomen wou ik naar mijn eigen stekkie. Maar ik ben aangestoken door het schoonmaak en opruim virus, als ik hier nu een kast of la open trek wil ik ook alles er gelijk uitgooien, uitzoeken en schoonmaken, kan natuurlijk nooit kwaad maar ik wou juist even helemaal niets, gewoon luieren.

Ik kom vanzelf wel weer in mijn ritme, ik heb nog wat foto’s van de vakantie op het blog gezet, ik heb er nog veel meer .

Oud schoolklasje,
ik zag  terug in de tijd.
 

Molen om olie uit de grond te halen.
 

 Het "Hemelbed"
 

Het kinder wiegje.
 

                                    Oude brand weer wagen.

Eliza  

Vakantie foto's "Hachenburg"


De poort van een Kasteel, hier heeft ooit geleeft
"Keizer Wilhelm de Eerste"

"
Prachtig dit hekwerk


 Poortje onderdoor, het rode tarras
 was van ons hotel

Ziet er toch prachtig uit?

    
Een beeld in de kerkmuur naast ons hotel

Het kleinste boeken winkeltje ter wereld.



Mooie bloemen in een vensterbank


Een standbeeld voor zijn kasteel van
"Keizer Wilhelm de Eerste".

Eliza

                       Paasboom in een stadje in het "Westerwald"

                                          Eerste Paasdag.

Het is gelukkig weer mooi weer, het is ook vaak gebeurd dat het dan net met de paasdagen noodweer is, vandaag schijnt het Paaszonnetje vriendelijk aan de hemel.

Mijn zoon komt straks met Sven en Indra, dus ik heb me weer even kunnen uitleven in de keuken.

Ik had wel gisteren nog even gebeld hoe laat ze kwamen,  of ze dan niet net gegeten hadden. Ja hij ging ook uitgebreid met ze lunchen, dus ik moest niet al te veel maken. We zien wel ik vind het nu eenmaal leuk om hapjes te maken.  

Zelfde stadje van de paasboom,
ik weet alleen niet meer de naam.
 

 Ik wens u allemaal fijne Paasdagen toe.

                                           

Vanmorgen heb ik ook onze Paastafel verzorgt, mijn vriend was verrast, ik werd beloond met een dikke kus. Het is wel echt wel ‘mijn’ drukke gedoe, niet prachtig, niet rustig, maar veel kleur, in mijn ogen gewoon gezellig, leuk om het ook weer voor twee mensen te maken.

Ik was foto’s aan het maken, ik wou van een ‘gezamenlijke schoolfoto van Sven en Indra’ een foto maken voor mijn blog, het ging op een of andere manier niet helemaal goed, het resultaat vind ik toch leuk vandaar dat ik hem plaats, ze worden erg gauw groot.


Lekkere paaseitjes en Paasfiguurtjes
 horen ook op mijn Paastafel
 

Pakken wat je lekker vind .



mooie beeldjes in de nissen .




Als je binnen kwam, zag je het eerst
 deze trap naar de boven verdieping.





Ons hotel naast de kerk.
Eliza

Zaterdag

Daar ben ik dan weer even, ja even, morgen gaan we weer terug naar Limburg. ‘De laatste lootjes wegen het zwaarst’, dat is een gezegde, ik moet beamen dat ik daar wel wat last van heb. Het zou toch wel een verademing zijn als alles klaar was en we weer in ons gewone ritme zouden komen.

Ik mis meer als ik gedacht had mijn vrienden, mijn zoon, mijn kleinkinderen, ook best wel mijn contact met U door mijn verhalen en belevenissen die ik dan toevertrouw aan mijn geduldige altijd wachtende computer. Kortom  mijn leventje is behoorlijk ondersteboven gedraaid door !... een lieve vriend, hele fijne indrukken, uitstapjes, én !... een verhuizing. Het vertouwde leventje ervoor, daar heb ik soms erg heimwee naar. Nu zit ik achter mijn pc, de tuindeur staat nog open het is net zomer, we hebben boompjes gesnoeid, en de tuin wat opgeruimd ik voel me weer prettig. We zijn vanmorgen naar mijn vriendin geweest die me ook best mist, andere kennissen zeiden ook al, “ja hoor, je hebt een vriend en nu horen we weinig van je”. In mijn beleving door de drukte, had ik er geen erg in dat het wat langer als anders duurde voor ik wat van mij liet horen. Ja  vriendschap moet natuurlijk van twee kanten komen  dus toch tussen de drukte door even iets laten horen. Als ik  thuis ben probeer ik  ook contact te maken met U  via mijn pc. Eind Mei hopen we alles rond te hebben.

Eliza

Eliza

Zo.n appart gezicht deze twee: het gebouw
en de oude stenen toren stonden tegenover elkaar.










Alle betonnen palen die de brug
droegen hadden zulke tekeningen:
"zuurstokken genoemt".



Eliza

 


Een troly bus.




Soms ben ik net te laat en dan
 wil het wel eens scheef gaan.





Eliza

Mooie plekjes

Mooie plekjes heb ik gefotograveerd toen we even een snipperdag namen tussen het verhuizen door.
Overwachts snel is mijn vriend zijn huis verkocht en heeft hij ook een nieuwe woning. Dus het oude huis leeg halen het nieuwe huis helemaal sausen en inrichten, zodoende ben ik meer daar, als hier . Helaas even minder tijd voor mijn pc. Maar als ik er weer even ben, maak ik graag weer een verslag  van al onze belevenissen


Het Africa museum










Helaas mochten we er met de hond niet in
 dus even door het prikkeldraad heen nog een foto.



Eliza