Maandag 8 oktober 2012.

Vandaag was het hier in Schoten de honderdste Scheldeprijs en dat is in de gemeente telkens een groot feest. Vanaf gisteren zijn de gemeente arbeiders al in de weer om alles in gereedheid te brengen en ook deze ochtend waren ze al van voor zeven uur in de weer om de laatste hand te leggen.

De renners vertrekken vanuit Antwerpen stad in groep naar hier en dan wordt er een vliegende start genomen voor een tocht van tweehonderd en vier kilometers door de provincie Antwerpen en daarna vier plaatselijke ronden van telkens zestien kilometers. Praktisch ieder jaar eindigt deze koers op een massa sprint, zo ook dit jaar was dit het geval, met als winner de Duitser Marcel Kittel.

Zoals te titel al laat verstaan zijn we beland op vrijdagavond, hiermede bedoel ik eigenlijk dat we aan de laatste nacht in ons vakantie adres zijn beland. Als we morgenvroeg opstaan en ontbeten hebben, kunnen we de auto gaan inladen en langs de expresweg huiswaarts keren.

Vandaag was het de minst goede dag van ons verlof, het was zwaar bewolkt en er waaide een koude wind vanuit het noord westen. We besloten om vandaag rustig binnen te blijven en dat gaf aan Anita de kans om eens rustig de valiezen in te laden. Al de kledingsstukken die we niet meer nodig hebben, kunnen dan rustig ingeladen worden. Daarmee kunnen we dan gezellig een uurtje langer slapen en is het morgenvroeg acht uur meer dan tijd genoeg om op de staan.

We hebben daar juist voor de laatste maal gaan eten in ons stam restaurant Oberbayern en daarmede hebben we zelfs morgen bijna geen afwas te doen. Weeral tijdwinst mijn liefje wat wil je nog meer. Ik zou het echtwaar niet weten, hiermede hopen we om elf uur gepakt en geladen te zijn en de richting Antwerpen zal zeker niet druk bereden zijn om naar huis te keren.

Wel beschouwd mogen we niet klagen van onze zestien dagen verlof, in totaal drie mindere dagen. Het is bijna een godsgeschenk en dit in de maand maart, gewoon weg een zalig verlof. Ik ga ermee stoppen en vanuit mijn luie zetel televisie zien, dat kan ik thuis natuurlijk ook doen, maar dit behoord ook nog bij ons verlof.

Deze morgen al weer op gestaan met heerlijke zonneschijn, ons verlof kan gewoon niet meer stuk, alleen begint hij stilaan naar het einde te gaan maar mooie liedjes blijven natuurlijk niet duren. Met de intreden van het zomeruur blijft het al veel langer licht ‘s avonds en dat heeft ook weer z’n charme. Veel mensen hebben met die uur wijziging problemen mee, maar bij mij is dit niet het geval.

Vandaag hebben we voor de laatste maal inkopen gedaan in de Aldi en kunnen we er tegen tot we zaterdag huiswaarts keren. Gelukkig was het er niet en waren we tamelijk vlug terug op het appartement en hadden nog tijd om een terrasje te doen en zo te genieten van de zonneschijn en bij een lekker bakje koffie, wat kan het leven toch mooi zijn.

Deze namiddag nog een strand wandeling gedaan en nadien in de molenstraat in “ het hof van eden” lekkere appelbeignets gegeten in de grote tuin van deze horeca zaak. Mensen wat waren die lekker, gewoon zalig en dat smaakt heerlijk na een vermoeiende strand wandeling. Wat kan men nog meer verlangen op een zonnige dag in maart

Wat hebben we reeds een fantastisch verlof achter de rug. Op één dag na altijd zonneschijn gehad, het was daarom niet altijd even warm, waar wel veel zon. Eigenlijk was het één dag regen en gisteren zondag was het heel de dag mistig en koud . Maar deze morgen was de zon weer van de partij en konden wij onze schade van gisteren weer inlopen. We hebben na het middageten, onze wandelschoenen aan getrokken en een flinke duinen wandeling gedaan.

Vorige zaterdag was het dan de beurt aan Daniella en haar kroost om eens langs te komen. Iets voor de middag kwamen ze hier aan en de twee gasten vroegen al direct om op het strand schelpjes te mogen gaan rapen. Maar daar moesten ze voor wachten tot na het middag eten, want we hadden een tafel besteld in restaurant “Oberbayern”.

Na een stevige deugddoende maaltijd zijn we dan naar het strand getrokken om van het gezaag vanaf te zijn, van de twee pagadders en dat is begrijpelijk, we zijn met z’n allen toch ook klein geweest. Rond zeven uur zijn ze dan terug huiswaarts gereden, met het verzoek voorzichtig te zijn in het huiswaarts rijden.

Zo doende zijn we vandaag aan onze laatste week verlof begonnen, maar ja mooie liedjes blijven nooit duren en zaterdag middag keren we terug huiswaarts en het is ook de eerste dag dat ze regen voorspeld hebben en dat maakt het afscheid nemen van Blankenberge veel gemakkelijker

Deze morgen wakker geworden met een stralende zon op de ruiten en een egale blauwe hemel en de belofte dat het de ganse zo zou blijven. Gisteren hebben we hier aan de kust geen regen gehad, maar de hele dag overtrokken en tamelijk een koude wind, welke ons toch niet weerhouden heeft om in de namiddag te wandelen. We hebben er een winkelwandel tocht van gemaakt, want op de wandeldijk was het tamelijk koud.

In de voormiddag een korte tocht gemaakt langs de rechteroever van de jachthaven, eerlijk gezegd ondanks de zonneschijn was het met de wind op kop tamelijk koud. Gelukkig dat bij het terug komen, de wind niet meegedraaid was en dat we de wind dan van achteren hadden. Toen we langs de taveerne “Evergreen” kwamen zag Anita dat er nog juist twee plaatsen vrij waren.

Jullie denken nu zeker en vast, die twee zijn stapelgek om nu op een open terras te gaan zitten, maar her terras was verwarmd en de zon stond er pal op. Reken daar bij nog op de zonneschijn en de warmte van een lekkere verse tas koffie en onze voormiddag kon al niet meer kapot.

Na de middagmaaltijd hebben Anita en ik een uurtje platte rust genoten en nadien een duinwandeling gemaakt en om af te sluiten in het strand café-tje een blonde Leffe te drinken. Dan werd het tijd om terug naar het appartement te keren. Ze voorspellen voor morgen nog warmer en eveneens droog weer en als ze zo verder gaan, kan ons verlof niet meer stuk.

Vandaag zaterdag kregen we rond elf uur bezoek van onze zoon Willy en z’n kroost en vrouwtje. Dit was natuurlijk vooraf afgesproken, uiteindelijk komen ze elke keer als we hier vertoeven. Vandaag was de jongste jarig en hadden ze een taart meegebracht, om in de namiddag bij een tas koffie te verorberen.

Maar eerst moesten we het middagmaal gaan nuttigen en dat zou ditmaal gebeuren in het restaurant “ Bij Mama Tommi” een bekende naam in de wereld van de restaurants in Blankenberge. Gisteren hadden we telefonisch een tafel besteld voor zes personen. Gelukkig dat we dit gedaan hadden, want de zaal zat afgeladen vol.

Tussen de soep en de patatten, was het tijd genoeg om eens rustig te praten over ditjes en datjes. Zodat de wachttijd niet zolang duurde, want we hadden ieder een ander menu gekozen en de kok moest ook kunnen volgen natuurlijk. Na de maaltijd zijn we nog een kleine wandeling gaan maken en daarna was er nog de taart om de dag te besluiten.

Ondertussen zijn ze al terug naar Antwerpen gekeerd en zitten we terug met z’n beitjes op het appartement. Volgende week is het de beurt aan onze dochter Daniëlla, om tot hier te komen, eveneens met kindertjes en echtgenoot. Morgen is het reeds de derde dag van ons verlof wat vliegt de tijd toch snel.

Sinds deze middag zijn we terug op ons vakantieadres. De rit hier heen is perfect verlopen ondanks het vele zware transport is de heenreis binnen de normale tijd gebeurd en konden we de sleutel voor de middag sluiting van het verhuurbedrijf af halen.

Na het afladen van de bagage en het boven brengen en neer zetten, zijn wij eerst iets gaan zoeken om de inwendige mens te versterken. Enfin iets zoeken om te eten is hier aan de jachthaven echt geen probleem, restaurantjes en taveernes genoeg en het was eigenlijk maar een kleine versnapering of een vlugge hap die de meeste honger kon stillen. Omdat we hedenavond uitgebreid wilden eten.

Dit is dan ondertussen reeds gebeurd en dan voelt een mens zich een stuk beter in z’n vel. Deze namiddag ben ik dan vlug naar de toeristische dienst van Blankenberge gewandeld om een internet code te kopen om op het internet te geraken, maar groot was m’n ontgoocheling toen bleek dat deze dienst zich daar niet meer bevond. Maar ze waren er gedienstig genoeg om het nieuwe adres, plus stratenplan mee te geven.

Uiteindelijk is dan alles in kannen en kruiken gekomen en kan ik terug met de laptop hier op het appartement spelen en het dagboek bij werken. Nu ga ik rustig in m’n luie zetel zitten en samen met Anita televisie kijken

Zo weekeinde en maandag zijn weer voorbij en nu heb ik weer tijd om een berichtje op m’n blog te posten. De zaterdag verjaarde Anita en ’s avonds hadden we een feestje met de familie langs haar kant. Enfin nu moeten jullie niet denken dat dit veel volk te weeg heeft gebracht, juist wel geteld zes volwassenen en een kind van bijna zes jaar. Je moet niet met velen zijn om eens gezellig te gaan eten en daarna eens gezellig iets te gaan drinken. Het samenkomen en het eten was voorzien om zeventien uur in de Riddershoeve in het park van Schoten.

We hadden een tweetal weken reeds gereserveerd en gelukkig maar want anders hadden we er naast gegrepen en dan maar zeggen dat het crisis is en de mens z’n geld niet durft uit te geven. Enfin het werd een gezellige en smakelijke zaterdagavond, op het eten viel niets af te keuren en de bediening was eveneens perfect en wat moet een mens dan meer hebben.

De zondag was zoals iedere week het zelfde. Ontbijten en daarna het programma maken om ’s avonds naar de radio te gaan en daarna lekker op tijd in ons bedje te kruipen. Want op onze leeftijd de bloementjes eens buiten zetten, dat moet je ’s anderendaags toch wel bekopen en dan voel je dat de jaren beginnen door te wegen.

Zo de belevenis op de maandag zijn voor morgen, anders wordt het teveel. Nog een prettige avond en nog veel blog plezier en een fijne nacht rust.

Ook vandaag 2 maart heeft de zon ook alweer forfait gegeven, de zoveelste dag op rij. Eerlijk gezegd het begint op de mensen hun moraal te werken, want als je zo langs een winkelstraat wandelt zie je weinig vrolijke gezichten. Misschien trek ik ook een lang gezicht, maar dat weet ik van me zelve ook niet want ik heb geen spiegel bij me.

Morgen wordt ons Anita vijfenzestig jaar en daar is ze eigenlijk niet echt gelukkig mee, waarom dat weet ik ook niet. Er is toch geen tegenhouden aan en hopelijk komen er nog een pak jaren bij. Vanaf morgen kan ze ook gratis zich met het openbaar vervoer verplaatsen, enfin zolang het nog duurt, want er is al een tijdje sprake dat het afgeschaft gaat worden.

Maar dat zijn problemen voor later, want tot éénendertig december blijft het ongewijzigd en als we nog eens in verlof zijn in Blankenberge zullen we een paar keer de tram nemen en de ganse kustlijn doen van Knokke tot De Haan. Dat kunnen we dan doen bij slecht weer en in Oostende eens afstappen, maar ja het is nog niet zo ver, we gaan nog niet in verlof.

Gisteren in de vroege vooravond was er weer de jaarlijkse familie bijeenkomst van de familie Joossens. Tussen zestien en zeventien was het aperitief uurtje en dan werd er de maaltijd op gediend. Deze bijeenkomst werd opgericht, negen jaar geleden met als doel elkaar jaarlijks te ontmoeten, zonder dat er van een begrafenis sprake is. De familie was oorspronkelijk samengesteld uit negen kinderen, acht vrouwen en één man en dit was de vader van Anita.

Ondertussen is er van de stamvaders en moeders reeds lang geen sprake meer en nabestaanden ontmoeten elkaar dus eens per jaar tijdens deze bewuste eet en praatavond. Ook van deze kinderen zijn er reeds verschillende die er niet meer bij zijn. Ik kan jullie verzekeren dat er flink gegeten en gedronken wordt tijdens dit familie evenement en gedronken wilt niet altijd zeggen dat het allemaal alcoholische dranken zijn. Er wordt wel degelijk rekening gehouden met de promille in het bloed en de mogelijkheid op een pakkans tijdens de rit huiswaarts.

We waren terug thuis rond kwart voor middernacht en voor we te bed waren was een dik uur later; maar ja we hadden de tijd aan ons eigen en wanneer we teug op stonden dat speelde helemaal geen rol. Van de playlist voor de uitzending op Minerva, was er het grootste deel van klaar en ook die voor de uitzending van morgenavond is reeds een groot gedeelte klaar en nu ga ik kijken naar het veld rijden.

Potverdorie nu heb ik drie dagen zonder internet gezeten, zowel op de vaste computer als op de laptop. Van alles geprobeerd maar uiteindelijk heb ik er hulp moeten inroepen van een specialist. Eveneens raad gevraagd aan Telenet service, zeer hulpvaardige mensen aan de telefoon en die gaven me de raad om een moderner moodem te laten installeren en dit is deze namiddag dan ook gebeurt. Hopelijk ben ik dan een paar jaar zonder zorgen en kosten.

Deze moodem ben ik zelf moeten gaan afhalen in een verkoopspunt van Telenet. Ik had de keuze uit vier vestigen en uiteindelijk zijn Anita en ik dan naar Kapelle gereden en wonder boven wonder het was er niet druk en we moesten er zelfs niet aanschuiven, het was direct aan onze beurt. We hadden gemakkelijk binnen het uur terug thuis geweest, maar Anita had niet veel vlees in voorraad. De moment om even langs de Vleesmeester te rijden om de diepvries terug aan te vullen.

Dat was het moment om ook een gebraden kip en tevens lekkere gebakken aardappelen mee huiswaarts te nemen en ik kan jullie verzekeren het was een lekkernij. Eigenlijk misdadig want een mens eet dan steeds veel te veel en nu zit dat ongemakkelijk. Het beste zou zijn om eens wat rondjes rond de tafel te maken, ’t Zal het maar laten want ons Anita zou denken dat ik een kwienk kwijt was en ze zou nog gelijk hebben ook.

Het is alweer zaterdag, bij de mensen die nog moeten werken voor hun boterham met een beetje beleg is dit de mooiste dag van de week. De zondag is ook wel een mooie dag, maar het begin van de nieuwe werkweek is dan weer in aantocht. Wat zijn wij gepensioneerden toch gelukkige mensen, voor ons zijn alle dagen gelijk. Zolang ons pensioentje maandelijks maar op de bankrekening staat en liefst tussendoor met een indexaanpassing als dat nodig is.

Met ons Anita gaat het de goede weg op, het hoesten is al fel geminderd en ook de spierpijn van het hevige hoesten is ook aan de beterhand. Morgenavond zal ze dan ook wel kunnen meegaan, als ik ’s avonds bij radio Minerva tussen twintig en tweeëntwintig uur m’n programma moet doen. Voor hen die radio Minerva niet kennen, dit is de populairste zender in Vlaanderen en ook buiten de landsgrenzen, dankzij streamming op internet. Het internet adres van de radio staat in de rechter kollom van dit blog.

Hopelijk is het weer geen spelbreker, want de vooruitzichten voor zondagavond zijn niet al te best. De kans op ijzelgladheid is tamelijk groot maar de weersvoorspellers zijn nog niet eensgezind over de tijd. Zal het in de vroege avond of tijdens de nacht zijn daar zijn ze het nog niet over eens, in elk geval als de regen tijdens de avonduren valt blijf ik toch beter thuis. Ongevallen zijn vlug gebeurd en een mens moet het toch zelf niet gaan zoeken.

Vanavond blijven we eens rustig thuis, want gewoonlijk is zaterdagavond Chinees avond. Dan gaan wij beiden rustig eten in een Chinees restaurant, maar Anita had zin in een pakje frieten met een lekkere gebakken cervola en ik zeg er ook geen neen tegen. Ik moet ze dan wel zelf gaan halen, maar dat geeft toch niet. Deze week eigenlijk weinig beweging gehad en dat is slecht voor de spieren en de gezondheid. Smakelijk.

Gisteren wat problemen met de computer gehad zodat ik moest overschakelen op de laptop en hopelijk blijf ik er nu van bespaart en kan ik rustig verder doen. Gisterenavond of beter gezegd deze nacht was het een beetje laat geworden en de schuldige was een mooie lange film op één van de filmkanalen op internet. Het was de film Exodus waar van ik reeds enkele stukken had gezien, maar nooit helemaal en dit is me gisteren dan uiteindelijk gelukt.

Het handelt over een schip die afgeladen vol zit met joodse vluchtelingen op weg naar het beloofde land. Juist enkele jaren na de tweede wereldoorlog., maar dat beloofde land was in handen van Engelland en daar waren ze niet welkom. Uiteindelijk worden ze er toch toegelaten,maar ze botsen dan regelmatig met het Britse bezettingsleger, tot ze dan in de jaren vijftig onafhankelijk worden

Ik ga nu de film niet helemaal vertellen, het is beter van hem eens helemaal zelf te bekijken. Deze morgen geraakten we daardoor moeilijk uit ons bed, maar ja dat is geen probleem we hebben de tijd voor ons eigen en we gaan eigenlijk nooit vroeg slapen, een half uurtje later in ons bed dat zal de zaak ook niet maken

Na een lange onderbreking van meer dan twee maanden, kreeg ik vandaag zin om opnieuw te starten met m‘n dagboek blog. Er valt momenteel wel niet veel te vertellen, want we zitten wegens ziekte van vrouwtje Anita reeds heel de week binnen, het is niets ernstig maar de dokter oordeelde dat het toch veiliger was om een achttal dagen binnen te blijven. Zeker nu de winter zo ongenadig heeft toegeslagen

Ze had reeds een hoest, voor we drie weken geleden voor een vijftal dagen naar het bungalowpark vertrokken en daar is het zeker niet verbeterd, in tegendeel. Ze hoestte harder dan daarvoor, enfin nu is ze aan de beterhand en zondag zal ze dan wel mee naar de radio kunnen gaan, want alleen zonder telefoniste is dat niet meer te doen.

Natuurlijk moest er in het begin van de week naar de supermarkt gegaan worden en dat was dan een jobke voor de heer des huize. Dit was dan wel omdat ik dat wilde, want ik had maar een telefoontje naar dochter of de schoondochter te plegen en die hadden met liefde en plezier deze taak van me overgenomen. Maar waarom de kinderen voor zulke bagatel lastig te vallen en zoveel moest er voor twee mensen nu ook weer niet meegebracht te worden.

Zo ik ga er stilaan mee stoppen voor het eerste bericht na zulk een lange periode niet actief te zijn op het blog. Anita zal stilaan ook wakker gaan worden, want ze slaapt een beetje in de lange zetel en dat is goed voor de genezing en dan kan ze terug buitenkomen. Zolang stil zitten is voor onze leeftijd niet zogoed, want morgen moet ik ook naar de huisarts voor de twee maandelijkse chek up beurt.

Waterval De Krimmler Oostenrijk.

Met zijn 380 meter lengte de grootste waterval van Oostenrijk, Zwiserland en Duitsland.  Ik heb alleen de laatste trap maar kunnen fotograferen, omdat het te zwaar was om tot boven te klauteren en onze conditie dat niet toeliet. Met de autobus was het verboden om tot de top te rijden.

Duitslands hoogste waterval is gelegen in het Zwarte Woud in het stadje Triberg.

Vandaag moest ik zeker naar de huisarts, want het was iets meer dan twee maanden geleden dat ik nog bij hem was geweest en mijn bloeddruk pillen begonnen op te geraken en dan wordt het gevaarlijk als je aan hoge bloeddruk lijdt. Maar enfin alles bleek normaal te functioneren en dat is wel het voornaamste.

Het weer was weer formidabel en ik besloot om m’n wagen in Deurne te parkeren en met tram tien verder te reizen tot het centrum van Borgerhout, dat doe ik wel meer. Een parkeerplaats vinden in Borgerhout is niet zo simpel. Ik was tamelijk op tijd vertrokken thuis en dat betekende dat ik tien voor twee reeds bij de dokter aanbelde. In de wachtkamer zat nog niemand en als ik geluk had was ik tijdig weer buiten.

Inderdaad juist twee uur stipt begon hij met z’n raadpleging en door het feit dat ik reeds meer dan dertig jaar patiënt bij hem ben, gebeurt het wel eens gemakkelijk, als het niet te druk is dat hij eens een praatje blijft maken. Al m’n gezinsleden zijn bij hem patiënt geweest of zijn het nog steeds.. Iets voor half drie was ik terug buiten en had ik geluk van dadelijk een tram te hebben en om drie ongeveer was ik terug bij moeder de vrouw.

Na de medicijnen afgehaald, zijn we nog even een bak palm (eigenlijk niet goed voor de bloeddruk) gaan kopen in de GB hier in Schoten en daarna even naar Ons Huis bij den Dirk om eens onder de mensen te zijn en per toeval ontmoeten we daar familie en dat maakte het dubbel zo gezellig en oh wat vliegt de tijd dan toch snel en is het direct laat. Dat was het voor vandaag.

Ergens was het toch wel goed weer thuis te zijn, alleen al om terug in ons lekker eigen bedje te liggen. In het appartement te Blankenberge is het wel heel goed vertoeven, maar in de matras zak je helemaal door en dat is toch niet zo goed voor je rug. Daarom is het gezegde “oost west, thuis best” maar al te waar. Maar toch zijn we ook wel graag aan de kust, ondanks de slechtere matras.

Vandaag moesten we er tamelijk op tijd uit ons bedje want onze poetshulp kwam, zoals altijd tegen negen uur en steeds was ze stipt op tijd bij ons. We zaten nog aan de ontbijt tafel, maar ja dat hinderde niet. Na het ontbijt moest ik dringend naar de dienst bevolking voor m’n nieuw identiteitskaart ( mijn pas zoals het uit de volksmond klinkt). Want juist voor we in verlof vertrokken was het bericht aangekomen om het af te halen, maar daar voor had ik geen zin meer om het te gaan afhalen en nu zit er een volledig nieuw document in m’n portefeuille .

Voor vijf jaar ben ik alweer gerust. En met m’n nieuwe pas kon ik gelijk door wandelen naar het postkantoor, want ik had nog wat terug te trekken van de fiscus. Ge weet nooit, het land moest eens failliet gaan en daarom kan het geld maar beter in mijn zakken zitten. Na de middagmaaltijd zijn Anita en ik boodschappen gaan doen, de voorraad kassen waren zogoed als leeg. Zo leeg dat de muizen dood in de kast lagen.

Naar de bibliotheek om nieuwe lectuur moest ook gebeuren, want ’s avonds lees ik al eens graag en alle geleende boeken waren uitgelezen. Als je het mij vraagt was dit vandaag een vrij drukke dag en kunnen we nu genieten van een rustige avond. Dat was het voor vandaag en nog een gezellige avond gewenst door Anita en Francis.

Ik moet even in de tijd terug, namelijk de tweede helft van oktober had ik niets dan problemen met het mobiel internet en gevolgd van een slecht werkende laptop. Het internet aangeboden door Citimesh tegen betaling, viel er twee dagen uit wegens een grote panne. Deze panne was amper hersteld of de laptop begon kuren te verkopen. Enfin de laatste twee weken van m’n verlof in Blankenberge was er eentje zonder de computer en zonder bijwerken van het blog.

Dat heeft natuurlijk ook z’n charme, ik kon samen met Anita meer naar de televisie kijken en tussendoor ’s avonds al eens een pintje gaan drinken, daarvoor moesten we zelfs niet eens zover wandelen. Gewoon de lift naar beneden pakken en buiten aan de jachthaven waren er ongeveer zeven à acht horeca zaken naast elkaar. Meestal begaven we ons naar de “Evergreen”. Dat was zowat de gezelligste taverne, met rustige muziek zoals de muziek geproduceerd door radio Minerva.

Dat was de reden waarom er meer dan twee weken niets op het blog werd bijgewerkt, niet dat dit een wereldramp betekende, maat toch was ik er eerst wreed door geambiteerd en het mooiste is dat de laptop hier thuis wel normaal werkt. Ik lig hier nu niet van wakker, maar toch vraag ik me af of alles niet aan dat mobiel internet lag, van zelf kan die draagbare computer zich niet herstellen..

Het spreekwoord zegt, oost west thuis best en ik moet het nog geloven ook. Tot een volgende keer.