Pasfoto

Sinds enkele dagen zijn Anita en ik terug van een weekje Zwarte Woud. Eigenlijk had ik al jaren lang een droom om toch eens een bezoek te brengen aan dit gebied in Duitsland en nooit was dit er van gekomen. Dit jaar is het er dan toch van gekomen. Tussen een reis naar de bloemen Riviëra in Italië en een bezoek aan het Salzburgerland in Oostenrijk, hadden we nog in extrema geboekt voor het Zwarte woud.

Als ik eerlijk moet bekennen is deze reis toch de minste van allemaal die we reeds gedaan hebben.. De natuur zelf was mooi en prachtig om te zien, maar de dorpjes die we passeerden, die waren niet zoals ik ze in mijn gedachten had. Zelfs het dorp waar we logeerden, zou eveneens een dorp uit Vlaanderen kunnen geweest zijn.

Hier onder enkele foto’s

Vandaag in de late namiddag, namelijk om half zes ben ik met Anita naar haar huisarts moeten rijden, want ze sukkelt met een dikke enkel. Deze klachten heeft ze al vanaf we terug uit verlof zijn uit Oostenrijk. Maar gisterenavond werd het toch te erg, deze morgen heeft ze haar arts opgebeld voor een afspraak.

Nu moet ze haar voet op een verhoogde stand laten rusten, want de dokter heeft een injectie rechtstreeks in het gewricht gegeven. Dit was geen lachertje, want dat moet een pijnlijke operatie zijn en Anita is geen klein pijnige patiënte maar ze trok toch een pijnlijk gezicht.

Ik hoop dat het vlug genezen is want kortelings vertrekken we terug voor enkele dagen naar het Zwarte Woud en dan moet er weer gewandeld worden. De uitstappen zullen we maar zo kort mogelijk houden, want dat is nu de tweede keer dat ze problemen heeft met haar gewrichten. De vorige keer was het aan haar rechtse voet en nu hare linkervoet.

Gisteren ben ik voor de twee maandelijkse controle eveneens naar m’n huisarts geweest, maar alles was in orde en ik kan er weeral tegen tot binnen twee maanden. Gewoonweg de voorgeschreven medicijnen blijven nemen en de bloeddruk blijft dan perfect 12 tegen 8 staan. Meer is er niet gebeurt tenhuize Franita en straks weeral lekker bedje in.

Zo ik zit weer voor het scherm van de computer en ga trachten een verslaggetje in elkaar te puzzelen. Gisteren namiddag is het er niet meer van gekomen, wegens tijd gebrek. Ik was nogal laat aan m’n programma begonnen tijdens de morgenduren en de inspiratie was niet zo schitterend. Enfin, uiteindelijk was het dan in de namiddag klaar gekomen, maar de zin om het blog aan te vullen was helemaal verdwenen.

Tegen kwart voor acht ’s avonds waren we in de studio aanwezig, zodat ik nog rustig alles kon voorbereiden om op acht uur het programma te starten. Alles verliep tamelijk rustig, mits enkele kleinigheden niet te na gesproken. De muziek keuze was volgens de telefoontjes die Anita ontving naar de zin van mijn luisteraars en dan ben ik een gelukkig man. Om het kort te houden waren Anita en ik tegen half elf terug thuis en konden we het laat avond nieuws nog zien op de televisie.

Omdat we nog langer naar het scherm hadden gekeken, was het opstaan niet zo gemakkelijk deze ochtend. Maar wat maakt het uit, als gepensioneerden zijn we toch onze eigen baas en wie zal zich daar zorgen om maken, als wij maar eerst om negen uur uit het bed waren. Na de kleine klusjes gedaan te hebben, moesten we wachten tot de boekhouder geweest was om onze belastingsbrief in te vullen. Want hij had nog enkele gegevens nodig, om die elektronisch te verzenden.

Daarna konden we eten en nadien de wekelijkse boodschappen doen. We hadden ook nog enkele gebruiksartikelen die in de kringloop winkel afgegeven moesten worden en dan hadden we nog de tijd om iets te gaan drinken. Anita is ondertussen reeds in de keuken bezig om de avondmaaltijd voor te bereiden en ik ga er maar een punt achter zetten en dit geschrijf maar eens verzenden.

Gisterenavond is het tamelijk laat geworden, door allerlei bezigheden zoals onderhanderen televisie kijken en tussendoor aan de computer zitten. Dat maakt dat het moeilijk wordt om tijdig in bed te geraken, maar dat maakt de moeilijkheids graad groter om ‘s morgens tijdig uit het bed te geraken. Daar maak ik gewoonlijk geen problemen mee, maar voor de zondagmorgen is dit wel een verschil, want dan moet ik mijn radioprogramma klaar maken, zoals de vaste lezers van dit blog zullen zich nog herinneren dat ik de zondag en de maandagavond een programma heb bij de vrije radio Minerva.

Voor hen die deze radio niet kennen, radio Minerva is een seniorenzender die uitzendt van op de Antwerpse Linkeroever, met als frequentie 98,00 fm voor Antwerpen en wijde omgeving. Eveneens uitzendend op de 105,6 voor Blankenberge en een groot deel van deze kust en hinterland. Iedere presentator maakt thuis z’n eigen programma en dat is niet zo eenvoudig en is tijd opslokkend, maar wel plezierig en geeft veel voldoening.

Ik was deze ochtend nog maar pas in de gang geschoten, toen de bel ging en we hadden bezoek van dochter Daniëlla. Dit was wel een verrassing, want ik dacht dat ze nog in de caravan vertoefde met de kinderen. Ze waren gisteren terug huiswaarts gekomen, omdat de weersvoorspelling niet goed meer was en ook omdat volgende week de vakanties toch teneinde zijn en de kinderen donderdag terug naar school moeten. Ze was naar de bakker geweest en dacht bij zichzelve, vlug even goede dag gaan zeggen.

Iets voor één uur was het programma klaar en dit samen met het eten dat Anita ondertussen klaar had gemaakt. Nu had ik nog wat tijd om m’n blog bij te werken, ik ben van plan om terug regelmatig dit werkje te klaren.

We waren amper terug thuis of we moesten alweer vertrekken naar Middelkerke, naar de show van Luc Caals in het casino van boven vermelde gemeente aan de Belgische kust. Onze schoondochter Carine had enkele maanden terug, elektronisch vier kaarten bestelt. Er was helaas geen rekening gehouden dat we de dag daar voor pas terug waren van de reis.

Anita had juist tijd genoeg om het hoogst noodzakelijke uit de koffers te halen om te verluchtten, want om half één vorige zaterdag zouden ze ons komen oppikken. Want het zou te zot zijn als we met twee auto’s naar de kust zouden rijden. Door het goede weer melden de radio grote verkeershinder op alle wegen naar de kust.

Enfin met de nodige verkeershinder zijn we dan omstreeks drie uur in de namiddag zijn we dan in Middelkerke aangekomen en dan straat in en straat uit om een parkeerplaatsje te vinden. Dat is nog gene zever om je wagen kwijt te geraken, uiteindelijk gelukte dit dan toch en eigenlijk niet eens ver van het casino vandaan.

Eerst iets vinden om de nodige dorst te laven en dat is een werk van barmhartigheid, maar dat was nu echt geen probleem. Om de tijd te verdrijven dan maar een wandeling maken langs de wandeldijk en tegelijkertijd de prijzen van de restaurants vergelijken. Want omstreeks zes uur moesten we nog iets vinden om het laatste avondmaal te nuttigen ( niet te verwarren met de laatste maaltijd van Christus). De show zou beginnen om stipt half negen.

We hadden genummerde plaatsen, moest de maaltijd wat uitlopen, maar dat was geen probleem want we waren stipt op tijd in de zaal. De show was lachen geblazen van begin tot het einde en omstreeks middernacht, konden we de auto terug opzoeken en de lange weg huiswaarts keren. Zonder problemen zijn we dan thuis aan gekomen, maar laat of niet laat toch nog eerst een tas thee gedronken.

Vandaag zijn we juist een week terug thuis van een weldoend verlof in Oostenrijk. Namelijk op vrijdagmorgen 13 augusus om tien minuten voor zes, zijn Anita en ik op de parking van reizen Verhoeven vertrokken naar Maria Alm. Gelegen in de provincie Salzburgerland in Oostenrijk, ongeveer een 1100 kilometer rijden vanuit Rijkevorsel.

In Massenhoven moesten we dan even stoppen om nog een deel reizigers op te laden. Dan ging het rechtstreeks naar de plaats van bestemming. Moet er wel bij vertellen dat we vertrokken met twee chauffeurs en dit tot juist voor de vlieghaven van Frankfurt, daar stapte er één voerder af en de tweede nam zijn plaats in. Op de terugweg zouden we daar weer van voerder verwisselen en dit had te maken met de wettelijke verplichtingen die de chauffeurs moesten opvolgen.

Rond twintig uur bereikten we ons doel, namelijk het hotel Niederreider hotel in Maria Alm in Oostenrijk en we waren er niet rouwig om. Buiten om de drie uur een sanitaire stop en al of niet iets te eten kopen, was het een lange rit en bij velen begonnen de beentjes en achterwerken zeer te doen. We kregen nog net de tijd om onze valiezen naar de kamers te brengen en dan werd er het eten opgediend.

Na nog wat tijd doorgebracht op het terras, waren we blij om ons te rusten te begeven, want de dagen nadien wachten ons nog vele vermoeiende uitstappen naar bezienswaardigheden in de wijde omgeving en daar heb ik het nog wel eens over later

Enkele weken terug heb ik de volgende foto's genomen.  Ze situeren zich rond en in de kunstmatige aangelegde vijver.  Als men rond de vijver wandeld, wordt men getrakteerd op een kikker gekwaak.  Mooi om te oren, ik persoonlijk vind dit wel één van de mooiste plekjes van de aangelegde tuin palend aan de orangerie van het domein Vordenstein.

Over dit dorpje valt weinig te zeggen, het was er mooi en niet groot en de kerk die we wilden bezoeken, was niet toegankelijk wegens een begrafenis dienst.  Dan maar naar een andere kerk iets verderop, maar daar moesten enkele vrouwen uit onze groep terug buiten, wegens onbedekte schouders.  Dit is de eerste maal dat we dit moesten meemaken, maar ja orders zijn nu eenmaal orders, daar moet iedereen zich aan houden.

Gisteren het eerste deel van ons bezoek aan de kinderboerderij De Mick op het blog gezet. Na het bezichtigen van het boerderijvee, besloten we nog een hele toer rond de eenden en ganzenvijver te doen. Niet te ver want de lucht was weer aan het dicht trekken met regenwolken, we hadden elk wel een regenscherm bij ons, maar het was toch maar best om het natte pak te vermijden.

We waren bijna terug op het grondgebied van de kinderboerderij of het begon toch nog te regenen. Het was maar een lichte bui en niet de moeite om de paraplu open te doen.. Toen we besloten om huiswaarts te keren was de regenbui reeds doorgetrokken naar andere streken en konden we rustig zonder regenscherm naar de wagen op de parking gaan.

Verder had ik nog foto’s genomen van kippen, ezels, pau.  Kijk maar gerust hieronder, wat ik er van gebrouwen heb, want een kampioen ben ik zeker niet.

Gisteren hebben Anita en ik gebruik gemaakt van enkele uren droogte om even de beentjes te strekken. Veiligheidshalve hadden we toch maar twee regenschermen meegenomen, want het weer is toch zo wisselvallig, dat men zonder deze attributen niet meer weg kunt gaan.

Waarom een bezoek aan een kinderboerderij zult u zich afvragen. Ten eerste het is daar gezellig vertroeven en ten tweede er is een verbruikszaal aanwezig wat een pluspunt is als de regen toch zou vallen. Na een wandeling in de omliggende bossen is het altijd goed als men zijn dorst kan lessen.

Ik kan jullie verzekeren dat wij daar niet alleen rond liepen, de parking stond goed vol, maar dat was geen hinder om eerst even naar de hoevedieren te gaan kijken want het is daar genoeg plaats aanwezig.

Voor dat men de hoevegronden betreedt, heeft men een groot rondpunt met middenin een weide, normaal staan daar de schapen in maar nu stonden er vier koeien en toen we er aankwamen werden ze juist eruit gehaald. Let maar eens goed op de eerste foto, daar kun je het officieel verkeerbord op bemerken.

Portofina is een kleine Italiaanse plaatsje aan de Italiaase Rivièra, in de provincie Genua.  Het haventje van dit pitorske plaatsje wordt gezien als een van de mooiste aan de Middellandse Zee.

Wij zijn daar een uur of drie gebleven en de meeste van onze groep zijn met de gids meegegaan om twee intersante gebouwen te bezichtigen.  Maar ik ben samen met Anita terplaatse gebleven en zijn in het dorpje beneden gebleven en daar eens rondgekeken.

Nadien hebben we aan de haven een terrasje gedaan en gewacht tot iedereen terug terplaatsen waren.  Dan was het wachten tot de boot ons terug kwam oppikken om ons weer naar Rapallo te brengen, Want daar wachten onze chauffeur met de touringbus op ons, om terug te rijden naar ons hotel en de maaltijd.  Met al dat wandelen verbrandt men veel calorieën.

Na een wandeling over de boulevard en wat genoten op van de vele zitbanken, werd het tijd om ergens een taverne op te zoeken, zodat we de innerlijke mens te konden bevoorraden. Dit was nu niet eens een moeilijke opgave in Rapallo, want op het plein palend aan de wandeldijk, waren er enkele grote zaken met een spijskaart die er mocht wezen.

We kozen voor een boterham die geroosterd was met kaas en ham. Met andere woorden een croque monsieur. Maar daar heette dit anders, de naam ben ik reeds vergeten. In elk geval we hadden er ruim voldoende aan, want twee dubbele boterhammen met kaas en hesp aangevuld met een slaatje is wel ruim voldoende om een mens z’n maag te vullen.

Na het drinken van een karafje rode wijn, begaven we ons naar de aanlegsteiger want om twee uur vertrok de boot die ons naar Portofina zou brengen. Portofina is een dorpje dat heel bekend is, want het wordt dikwijls gebruikt door de film en televisie makers. De sterren van de soapreeks (mooi en meedogenloos) heeft er enkele jaren terug enkele opnames gemaakt..

Rapallo is de zesde grootste stad in de regio Ligurië, inde provincie Genua. Er is een grote jachthaven, maar een klein strand. De stad is gelegen aan de Middellandse zee aan een grote baai, die omgeven is door een prachtige boulevard met palmbomen en zitbanken. De huizen rond deze boulevard zijn decoratief geschilderd en dit is typisch voor deze streek.

In 1922 werd in Rapallo, het verdrag van Rapallo tussen Duitsland en de Sovjet Unie gesloten. Vanuit Rapallo kan men de overzetboot nemen naar het kleine maar mooie Portofina, waar veel bekende modeontwerpers hun villa bezitten, onder andere Armano en nog enkele andere. Later meer over dit aardsparadijs.

Deze plafondschildering was te bewonderen op de hier boven afgebeelde muziekkiosk

De laatste groep die de revue passeerden was Jakoetë, de grootste autonome replubliek in de Russiche federatie.  Het is ee, zeer groot land met relatief weinig inwoners, iets meer dan 1 miljoen eenheden.  Het is het meest oostelijk gelegen land in de Russische federatie en deze mensen waren dit jaar te gast in het mooie Schoten.












We sluiten af met de vendelzwaaiers en het busje van het Rode Kruis en de wagen van de politie.

Nu de beurt aan de republiek Macedonië, gelegen in de Balkan.  Is afgescheiden van het voormalige Joegoslavië.

Vandaag laat ik jullie kennis maken met een groep uit Paaseiland.  Het is een Polynesch eiland en is gelegen in de Grote Ocraan.  Het is 163,6 km² groot met ongeveer 3800 inwoners.

De dansgroep uit Zuid Amerike, namelijk uit Venezuela

De wat schaars gekleed gaande formatie van Zuid Afrika.






Eén van de mooist geklede groep is die van Spanje en ook de dans die ze uitvoeren is heel sierlijk.

Van 8 tot 15 juli waren er weer volkdansen hier in onze gemeente Schoten. Vanaf dit jaar waren er slechts zes internationale groepen uitgenodigd wegens besparingen op het festivalbujet , plus enkele Vlaamse groepen maar die overnachten niet hier bij pleeggezinnen.

Spijtig genoeg liet vorige week het weer te wensen over. De voorstellingen gaan wel door in een grote feesttent, maar enkele groepen waren maar schaars gekleed tijdens hun optredens. Zoals onder andere het Paaseiland en Zuid Afrika.

Na het middageten op de zondag, gaan de deelnemende groepen stoetsgewijs door het centrum van Schoten, op weg naar het park van Schoten en op enkele punten houden ze halt om enkele dansjes te doen.

Wij gaan altijd kijken en dan staan we gewoonlijk voor het gemeentehuis, want daar wachten dan de burgemeester en schepenen en die sluiten dan aan om mee op te stappen naar de festival tent.

Deelnemende groepen waren dit jaar: Jakoetië, Macedonië, Paaseiland, Spanje, Venezuela, Zuid Afrika en een groep uit Vlaanderen.

Opening van de stoet met de fanfare Sint Cecilia.

Van de groepen mocht een delegatie uit Vlaanderen, de stoet openen.

Vlaanderen en vendel zwaaien dat is nu eenmaal een begrip.

Dit was dan de kop van de afdeling uit Vlaanderen.

De dames mogen het geheel afsluiten.

De dansers van achter gezien.

De dames met transportmiddel.