Zaterdag in de namiddag zijn wij vertrokken terug naar huis om op zondag onze kiesplicht te vervullen. Ze zeggen wel dat er geen boetes uitgedeeld zullen worden voor degene die niet gaan kiezen. Kan zijn maar ik vertrouw daar toch niet op en ga rustig m’n vaderlandse plicht vervullen, dat boetegeld kan ik beter gebruike. Want elk verlof van één volledige maand, onderbreken we toch, want Anita neemt dan het gedragen linnengoed mee om thuis de was bij te houden.

De zondag ochtend heb ik dan m’n programma samengesteld voor de maandagavond, want als we dan toch thuis zijn ga ik dan ‘s maandag avond naar de radio om het programma te presenteren en nadien vertrekken we dan dadelijk terug naar Blankenberge, maar ook dat is verandert. Nu zijn we thuis gaan slapen en deze ochtend rustig terug naar ons vakantieadres gereden en de laatste veertien dagen blijven we heerlijk hier vertoeven. Het weer is dit jaar in oktober niet zo denderend, maar alle dagen kunnen we goed opvullen.

Deze namiddag zijn we een terrasje gaan doen en lekker in het zonnetje gezeten, met een verwarming in de rug. Elke horecazaak heeft hier een verwarming op zijn terras staan. Dit was in het kort een samenvatting van ons verlengd weekeinde.

Deze ochtend zijn we rustig op het appartement gebleven, omdat de zon reeds volop scheen en het zalig vertoeven was op het terras in de volle zon en het stom zou geweest zijn om dan buiten te gaan. Resultaat is dat ik weer een mooi bruin kleurtje heb gekregen, lijk precies of ik naar het zuiden geweest ben.

Na het middagmaal zijn we dan vertrokken voor een stevige wandeling tot in Wenduine en dit over de duinen. Alles bij elkaar toch een zeven of acht kilometers. Daar aangekomen hebben we direct in de bijzijnde taverne iets gaan drinken, want van al dat wandelen krijgt men een grote dorst.

Bijna drie kwartiers na aankomst hebben Anita en ik de kusttram terug genomen naar Blankenberge, want tweemaal deze afstand daar hadden we geen zin in. Zo dat was onze dag indeling voor vandaag en na posting van dit schrijven ga ik rustig televisie kijken en wens iedereen een rustige en gezellige avond toe

Zo de avondmaaltijd is genuttigd en nu kunnen we rustig relaxen, want de namiddagwandeling bracht ons langs de wandeldijk tot aan de duinen en langs de weg door deze duinen richting Zeebrugge. Maar zover zijn we vandaag niet geweest, halverwege zijn we terug gekeerd en dan in de Belgium pier iets gaan drinken want van wandelen krijg je geweldigen dorst en ons Anita moest zo nodig naar het kleinste kamertje.

Na een stop van een uurtje ongeveer zijn we terug naar het appartement gewandeld want het werd zo stilaan vijf uur en het werd ook al frisser in de schaduw. Na zo’n wandeling begint uw maag zo stilaan te knorren en dan is het de beurt aan ons vrouwtje om dit geknor het zwijgen op te leggen en dat is ondertussen verholpen met een goede maaltijd.

Deze ochtend hebben we samen het appartement een goede beurt gegeven, namelijk de meubels met een stofdoek en ik nam het werk met de stofzuiger voor mijn rekening. Eendracht maak macht en waar heb ik dit spreekwoord nog gehoord

Na maanden van niet actief te zijn op mijn blog,ga ik trachten van mijn dagboek terug regelmatig bij te houden. Wij bevinden ons sinds vorige maandag weer op ons vakantie adres in Blankenberge en dit tot 31 oktober. De dag was gunstig gestart maar toen we deze namiddag wilden gaan wandelen, begon het toch wel stilletjes te regenen. Maar daar lieten we ons niet door afschrikken en gewapend met ieder een paraplu en gelukkig niet gehinderd door een straffe wind vertrokken Anita en ik voor een korte wandeling naar het Oosterstaketsel om te kijken naar de opkomende zee.

Op deze pier bevindt zich een gezellige taverne en die was gelukkig geopend, want het begon stelselmatig harder te regenen en alleen waren we er niet. Er waren toch enkele tafels bezet. Bij het drinken van een blonde Leffe konden we luisteren naar het klotsen van de baren, de zee was redelijk rumoerig en dit geluid is tamelijk rust gevend. Maar na het drinken van een tweede Leffe deden wij onze jassen terug aan en keerden we huiswaarts. Ondertussen was het steviger gaan regenen, maar dat kon ons humeur niet aantassen. Daarvoor hadden we beide onze regenschermen bij.

Vandaag was het hier in Schoten de honderdste Scheldeprijs en dat is in de gemeente telkens een groot feest. Vanaf gisteren zijn de gemeente arbeiders al in de weer om alles in gereedheid te brengen en ook deze ochtend waren ze al van voor zeven uur in de weer om de laatste hand te leggen.

De renners vertrekken vanuit Antwerpen stad in groep naar hier en dan wordt er een vliegende start genomen voor een tocht van tweehonderd en vier kilometers door de provincie Antwerpen en daarna vier plaatselijke ronden van telkens zestien kilometers. Praktisch ieder jaar eindigt deze koers op een massa sprint, zo ook dit jaar was dit het geval, met als winner de Duitser Marcel Kittel.

Zoals te titel al laat verstaan zijn we beland op vrijdagavond, hiermede bedoel ik eigenlijk dat we aan de laatste nacht in ons vakantie adres zijn beland. Als we morgenvroeg opstaan en ontbeten hebben, kunnen we de auto gaan inladen en langs de expresweg huiswaarts keren.

Vandaag was het de minst goede dag van ons verlof, het was zwaar bewolkt en er waaide een koude wind vanuit het noord westen. We besloten om vandaag rustig binnen te blijven en dat gaf aan Anita de kans om eens rustig de valiezen in te laden. Al de kledingsstukken die we niet meer nodig hebben, kunnen dan rustig ingeladen worden. Daarmee kunnen we dan gezellig een uurtje langer slapen en is het morgenvroeg acht uur meer dan tijd genoeg om op de staan.

We hebben daar juist voor de laatste maal gaan eten in ons stam restaurant Oberbayern en daarmede hebben we zelfs morgen bijna geen afwas te doen. Weeral tijdwinst mijn liefje wat wil je nog meer. Ik zou het echtwaar niet weten, hiermede hopen we om elf uur gepakt en geladen te zijn en de richting Antwerpen zal zeker niet druk bereden zijn om naar huis te keren.

Wel beschouwd mogen we niet klagen van onze zestien dagen verlof, in totaal drie mindere dagen. Het is bijna een godsgeschenk en dit in de maand maart, gewoon weg een zalig verlof. Ik ga ermee stoppen en vanuit mijn luie zetel televisie zien, dat kan ik thuis natuurlijk ook doen, maar dit behoord ook nog bij ons verlof.