Berichten van 1 juli 2009 tot 31 juli 2009

Dokter:  Wat? U rookt en drinkt niet? Dat is jammer. Als u rookte en dronk, kon ik u, door een streng verbod daarvan, snel van uw klachten afhelpen.

-------------------------------------

-  Ik heb gehoord dat u zich hebt voorgenomen om in het huwelijksbootje te stappen? Is het een goede partij?
-  Daar zijn onze families het nog niet over eens.

Het eerste wat ik deze morgen presteerde, een vers brood halen bij bakker De Keersmacker. Ondanks we maar met z’n tweetjes zijn, halen we steeds een groot lang brood en vriezen telkens wat we die dag niet opeten in. Dan hebben we steeds lekker vers brood, want als je te lang wacht wordt het maar droog en dat is niet het van het.

Na de huishoudkarweitjes in de voormiddag, leek het wel goed weer om na de middagmaaltijd een goede wandeling te maken. Maar ja naar waar, want we waren niet van plan om een grote rit te maken en Anita besliste om naar het park van Brasschaat te gaan. Zo gezegd zo gedaan en we parkeerde de wagen op de parking van de zwemdok. Vandaar uit kun je een mooie wandeling langsheen de kronkelende Laarsebeek. Deze wandeling hebben we al eens gedaan in het voorjaar en nu alles mooi in het groen getooid is, valt het stukken beter mee.

Ik heb er deze keer geen foto’s van gemaakt, want dit heb ik de vorige maal reeds gedaan en toen was er meer water in de beek. Toen stroomde het water veel harder langs de kunstmatige stroomversnellingen, dit is niet alleen visueel mooier maar ook het geruis was vandaag praktisch niet te horen. Dit is de eerste keer dat ik de beek gezien heb met zo weinig water, ongelofelijk.

In het terug wandelen zijn we nog iets gaan drinken in het botenhuisje, waarvan een drankgelegenheid is gemaakt. Maar je zult het misschien niet geloven, wij zijn er moeten gaan lopen vanwege een wespenplaag. Gewoon niet te blijven zitten op het terras, hoe is het mogelijk zulk een klein beestje die volwassen mensen kunnen verjagen.

Gisteren voormiddag ben ik dan toch bij de kapper terecht gekomen, want ik had jullie reeds gemeld dat hij vanaf 31 juli voor veertien dagen in verlof vertrok. Uiteindelijk zijn m’n pluimen toch gekortwiekt en dat is het voornaamste dat telt. Want er nog veertien dagen erbij dat was wat te lang om nog te wachten. Laat het nu maar warm worden, het is lekker kort in m’n nek en dat voelt fris aan.

Vandaag was het de beurt aan Anita om bij haar kapper op bezoek te gaan, maar zij gaat op afspraak en om half tien moest ze er zijn. Maar ja als ze om vijf minuutjes voor tijd doorgaat is ze nog royaal op tijd daar, haar kapper is maar vijf huizen verder. Bij haar moesten de puntjes van het haar bij gesneden worden en de vrouwelijke bezoekers van dit blog kennen deze uitdrukking wel. Daarbij nog een kleurspoeling en om kwart voor elf was ze terug thuis.

Een vrouw is toch iets eigenaardigs hé, ze komen thuis van de kapper en het eerste wat ze doen is in de badkamer verdwijnen om te zien hoe het gedaan is. Terwijl ze meer dan een uur bij de kapper in de spiegel heeft kunnen zien hoe het evolueerde. Dat is nu het raadselachtige aan een vrouwelijk wezen en dat weten wij mannen en dat aanvaarden we met de glimlach.

Na thuiskomst waren we beide binnen het half uur terug weg, want Anita moest nog naar het shoppingscenter. Ze had van de week weer een interessante aanbieding gekregen en dat moest ze met haar eigen ogen zien, wat zeggen jullie typisch vrouwelijk. Dat zijn jullie woorden, niet de mijne ik wil geen ambras in m’n huis.

Dat was onze actieve donderdag en natuurlijk hebben we de inwendige mens ook tevreden gesteld en hebben een snak gaan eten in de eetgelegenheid “ El Plaza “ een zaak waar we elke keer als we in Wijnegem gaan shoppen, iets gaan eten of gewoon weg iets te drinken bestellen.

Karate: Japanse gevechtsport.

Net als in karaoke betekent "kara" ook in karate simpelweg 'leeg'. De laatste lettergreep van het woord "te" betekent 'hand'. Bij karate vecht je niet met een mes, zwaard, knuppel of pistool, maar met je lege hand.

Ik ga vandaag eventjes terug in de tijd, namelijk naar zondag laatstleden. Toen was het 26 juli en dan vierde de kerk twee heiligen, ten eerste de heilige Anna en die is met de rapte gebombardeerd tot de patrones van alle huismoeders en ik denk dat ze daar haar handen wel vol zal mee hebben. Dus beste moeders aan de haard, nu weten jullie van waar de hemelse bijstand komt en jullie behoeden voor leed en diensmeer.

Ik ben zeker dat de meeste ouderen niet weten wie hun beschermer hierboven is en dat ga ik eens vlug uit de voeten doen. Het is de heilige Joachim patroon van de bejaarden en die zorgt dat alle maanden ons pensioen wordt uitbetaald. Ho sorry ik denk dat ik verkeerd ben, wordt ons pensioen niet betaald door de pensioenenkas?

Nu vragen jullie je af hoe ik nu ineens op die twee heilige kom. Denk nu niet direct dat ik een geestelijke opflakkering heb gekregen, de ware reden is dat ik daar juist een blaadje in m’n handen had van de afscheurkalender (De Druivelaar). Daar wordt telkens de heilige van de dag vermeld en zulk een blaadje had ik juist in de hand en daar stond een klein artikel op de achterkant dat ik zo dadelijk eveneens op m’n blog ga zetten.

 Vaak laat
het gezond verstand
ons in de steek,
wanneer het
om onze gezondheid gaat.

Gerhard Uhlenbruck

Na wat huishoudelijke karweitjes deze voormiddag, maakten we na de middag gebruik van het goede weer om er even op uit te trekken. We gingen op bezoek bij onze beide kinderen die elk een caravan hebben staan in Rijkevorsel op de terreinen van Breebos. Dat is gemakkelijk voor ons, dan vangen we twee vliegen in één klap en hebben we de kinderen en kleinkinderen ter gelijkertijd gezien.

Dit is ongeveer een vijf en dertig minuten rijden van Schoten en we kunnen dan eens lekker genieten van de zon, wel te verstaan zittend onder een parasol. We kwamen juist op tijd om van een ijsje te genieten, want m’n schoonzoon betaalde en dan smaak dat eens zo lekkerder.

Tot ongeveer half zes zijn we er gebleven, om dan de terugweg aan te vatten. Want vooraleer we dan weer in Schoten zijn is het ruim een kwart uur na zessen en word het stilaan etenstijd. Spijtig dat zulke uren toch oh zo snel voorbij vliegen. Het was ruim een maand geleden dat we nog eens met z’n allen te samen geweest waren en dat kan toch deugd doen.

Morgen moet ik toch eens m’n kapper een bezoekje gaan brengen, want eind van de week vertrek hij voor veertien dagen in verlof en zolang kan ik toch niet blijven lopen met m’n haar. Dus morgenochtend moet ik zeker gaan en hopen dat er niet teveel volk zit en zo ja, dan zal ik m’n beurt moeten afwachten.

Gisterenavond met het laatste weerbericht was onze weervrouw Sabine zeker van haar zaak, in de voormiddag nog wolken met weinig of geen neerslag.  Hoe schoon zij dat toch noemt he, hier of daar een bui mogelijk maar geen neerslag van betekenis.

Hopelijk was haar voorspelling juist, want vandaag zaterdag om veertien uur begon de kermis hier in Schoten en voor de mensen van de foor is het financieel beter als het niet regent.  Voor 50% had mooie Sabine gelijk, hier heeft het geregend, maar de buien hadden wel betekenis want ik durf zelfs te beweren dat het twee stortbuien waren.  Maar tegen het opengaan van de foor was er al meer blauwe lucht dan donkere regenwolken.

Wij zijn dan maar naar de feestmarkt gereden op de wandeldijk van het Sint- Anneke.  Beter bekend zoals ze dat in Antwerpen zeggen “ oap de plaasj van sint Anneke”.  Ook daar was het mooi weer en bij rondvraag vernamen we dat het er zelfs van heel de dag nog niet geregend had.  Hier in Schoten wel, daar op de wandeldijk niet.  Zo zit het leven nu eenmaal in elkaar.

De echte reden voor deze verplaatsing was eigenlijk, een pot zalf op basis van ginseng.  Twee jaar terug had Anita zo’n pot op die feestmarkt voor mij gekocht, want die zalf was goed tegen droge huid en daar had ik veel last van aan m’n twee benen.  Als ik de zalf er niet vergeet aan te doen helpt het heel goed.

Maar ik vergeet het al wel eens regelmatig aan te doen, maar nu was de pot toch bijna leeg.  Om de uitstap af te sluiten in het Minervacafé een palm gaan drinken en met de aanwezige collega’s een praatje doen en over wat babbelen wij presentators meestal, inderdaad over muziek op onze seniorenzender radio Minerva.

Hieronder de molen van het Sint- Anneke.

Bloemen op ons terras.

Onze rozelaar heeft dit jaar wel bloem gegeven. Vorig jaar liet hij het afweten wegens een luizenplaag en heb hem goed behandeld tegen luizen en nu hadden we 13 rozen.


Een hortansia die we reeds voor het derde jaar in de bloei hebben, maar heb hem na de winter niet zo erg goed bij gesnoeid. Daarachter een bijna uitgebloeide margrietenplant.

Hortensiabloem in close-up.

Onze eenjaarse bloeiers.  Vijf hangpotten aan de ladder met petunia's

Twee gerariumplanten met middenin nog een petunia die ik teveel had. Rechts één van de vier buxusstruiken en dan nog plaats genoeg om een tafel en twee terrasstoelen te zetten.

Gisterenavond heb ik me een kriek gelachen en dit met de ontsnapping van alweer drie zware criminelen. Enkele dagen terug op 21 juli nationale feestdag waren we allemaal zo fier met die nieuwe eenheid die het leger er bij gekregen heeft en die volgend jaar naar Somalië wordt gestuurd om de kapers op te speuren.

Om je crimineel (ziek) te lachen, hier in België zijn ze reeds opgepakt en laten ze terug voor hun neus vliegen. Een helikopterpiloot word gedwongen om met zijn toestel in de gevangenis van Brugge te landen en daar drie zware gangsters op te pikken. Ik vermoed dat dit toch wel enkele minuutjes in beslag neemt, maar toch kunnen ze ongehinderd er van door gaan.

Daar is mijn verstand te klein voor, maar wat ik heb probeer ik toch zogoed mogelijk te gebruiken. Helaas het gaat er niet in en ondanks alle interventies van de politie, zijn ze nog steeds spoorloos.

Genoeg over ellendige dingen vertelt nu over het weer gesproken. Zo slecht was het nu weer niet, want tussen de vlagen door kregen we toch de zon te zien en toen we boodschappen waren gaan doen stond de wagen heel die tijd in de zon en toen we wilden instappen was het er snikheet in en verbrandde ik bijna m’n handen aan het stuurwiel.

De regen stuurde de baas van hier boven om alles binnen de perken te houden, ge moet het maar kunnen. Deze namiddag eventjes een bestelde Minerva swingt drie cd box bij een dame hier uit Schoten weg gebracht, maar helaas we stonden voor een gesloten deur, niet thuis en daar stonden we dan. Vergeten te verwittigen, maar zo erg was dat nu ook weer niet, ik had toch dorst en de rest vertel ik lekker niet.

Nog eventjes tijd om nog eens iets van me te laten horen (lezen) vanavond. Wat heb ik goed gegeten, het was gewoon zalige kip en dit met een slaatje er bij met gebakken aardappeltjes. Ik lust er wel pap van, enfin bij manier van spreken. Ondertussen naar het nieuws van zeven uur gekeken, misschien beter niet gekeken met al die kommer en kwel. Moorden, zelfdodingen, dodelijke ongevallen zoals die trucker die zich te pletter reed tegen een brugpeiler op de E 40 en dan levend verbrand.

Is misschien niet allemaal goed voor een goede spijsvertering, maar wat doe je er aan, niet kijken naar de televisie dat is het toch ook niet ze gebeuren toch de feiten. Na de maaltijd even de vuilbakken buiten gezet van ons zelve en van de medebewoners van het appartement gebouw(tje). Ik doe dit omdat er twee weduwe zijn die er moeilijkheden mee hebben en op tijd en stond een goede daad is goed voor de afrekening later.

Dit laatste was natuurlijk een grapje en nu ga ik maar eindigen heb al teveel van jullie tijd in beslag genomen, moet nog wat inspiratie overhouden voor ingeval ik morgen kan terug komen.

Anita kwam gisteren namiddag tot ontdekking dat de diepvries schuif voor het vlees bijna leeg was en om dit te verhelpen moesten we vandaag natuurlijk naar de beenhouwerij Renmans te Merksem. Bij deze beenhouwerij hebben we al altijd goed en prijs vriendelijk vlees gehad. Waar men tevreden is blijft men komen, zo is dat nu eenmaal Terwijl Anita naar de beenhouwerij gaat, ga ik een gebraden kip met gebakken patatten halen voor heden avond.

Dat is gemakkelijk en dan heeft ons vrouwtje weinig werk aan het avondeten. De kip enkele minuten in de microgolfoven terwijl de patatten nog even in een pan op het vuur bakken. Wat salade, tomaten, maïs en gesnipperde ajuin en de feestmaal is klaar. Meer moet dat niet zijn voor mij, maar ja ik ben nu eenmaal een gemakkelijke man en als ik dat zelf zeg dan moet niemand anders het zeggen.

Gelukkig hadden we alle twee een regenscherm bij, want de regen kende er iets van en de lucht zag asgrauw, het leek wel avond zo donker was het hier. Maar onversaagd trokken we er op uit, door zo een bui lieten we ons niet afschrikken.

Nadat ik de kip gaan kopen was en die in het autokoffer gelegd had ben ik naar de taverne “Butterfly “ gegaan om een palm te drinken en Anita zou me daar komen oppikken. Uiteraard zou ik voor haar daar ook iets te drinken betalen en voor mij een tweede palm want op één been kan men niet staan. Zo zegt het spreekwoord toch.

Nadien zijn we dan maar niet meer buiten geweest ondanks het feit dat het gestopt was met regenen, daarom al vroeg m’n blog bijgewerkt

40 jaar geleden, op 20 juli 1969 zette de eerste mens voet op de maan. Wereldwijd keken 600 miljoen mensen toe hoe gezagvoerder Neil Armstrong uit de maanlander ”The Eagle” van het moederschip “Columbia” stapte, zich via de ladder naar het maanoppervlak toe bewoog en de historische woorden sprak “That’s one small step for man, one giant leap for mankind”. (Dit is een kleine stap voor de mens, maar een reuzesprong voor de mensheid.).

Armstrong en zijn collega Buzz Aldrin bleven meer dan twee uur op de maan. Ze lieten niet alleen hun voetafdrukken achter, maar ook een Amerikaanse vlag, een olijftak als symbool voor vrede, een minidisk met de namen van 72 staatshoofden en beroemheden en heel wat meet- en registratieapparatuur.

Gisteren bij het bekijken en beluisteren van de weersverwachtingen, besloten Anita en ik om een toertje met de auto te doen. Maar waar naar toe, dat was het probleem. Anita stelde voor om naar het Veerse meer te rijden, maar daar waren we in het verleden reeds enkele malen geweest en ik stelde voor om eens terug te proberen in Domburg te geraken. Vorig jaar was ons dat niet gelukt door in een boog rond Middelburg te rijden.

Hoe ik dat gedaan heb weet ik nog altijd niet, maar heb het toen toch gepresteerd ge moet het maar kunnen. Wij zijn er vandaag wel in geslaagd om in Domburg te geraken, maar niet voor lang. Veel te veel volk en geen parkeerplaats te vinden voor de wagen. Tijdens het doorkruizen van het stadje waande ik me wel in België, al Belgische nummerplaten wat de klok sloeg.

De steven gewend naar het stadje Vere en daar van het zelfde laken een pak. Daar konden we zelfs het centrum niet meer in met de wagen en uiteindelijk hadden we geluk dat er in Middelburg wel parkeerplaatsen waren, anders moesten we huiswaarts keren met een lege maag en een volle waterblaas.

Uiteindelijk hadden we beter een bezoek gebracht aan onze kinderen die alle bij in hun caravan op de camping Breebos waren, in plaats van in die hitte naar Nederland te rijden. We zouden bijlange na niet zo moe geweest zijn en Anita niet ziek van de warmte..

Vorige week tijdens de wandeling in domein Vordenstein hebben we eventjes wat langer stilgestaan bij deze eigenlijk lelijke vervormde boom. Zeker in de winter als al de bladeren van de boom zijn is het een gedrocht van een over de grond voortkruipende boom met twee stammen die ieder hun eigen weg gaan.

Dit is de eerste maal dat ik er een foto van gemaakt heb en hij staat volop in bloei en voor hen die al in Vordenstein gewandeld hebben zullen hebben zien liggen op de weide aan de achterkant van de Orangerie.

Hij is afkomstig uit oost en noord Amerika en hij kan in boom vorm wel 12 meter hoog worden, dis niet geschikt om in een huistuintje te houden.

De volledige naam is Catalpa trompetboom familie Bignoniaceae.

Hoffelijkheid.

In een Brussels café hangt volgend bordje beven de toog:
-  Wij weten wel dat uw cheque goed is, maar wij vertrouwen de bank niet.

------------------------------------

-  Mijn hele leven heb ik tegenslag gehad en in mijn huwelijk nog niet het minst.
-  Hoezo?
-  Ik trouwde met een lelijke vrouw voor haar geld en een week later won ik 50 miljoen met de lotto.

--------------------------------------

Dokter:  hoe komt u aan die blauwe plekken op uw been?
 Patiënt:  We hebben kaart gespeeld.

Het is bij mij van de zaterdagavond geleden dat ik nog eens m’n blog bijgewerkt had en in al die tijd tot vandaag maandagmiddag veertien uur zijn er slechts vijf blogs bijgewerkt. Dit fenomeen is reeds een tijdje aan de gang bij de onderverdeling dagboekblogs. Er komen er bijna alle dagen nieuwe bij, maar hoogst zelden worden ze bewerkt.

Zien deze mensen het mooie niet van het hobby of is het alleen maar om te doen hem op te starten want het is toch gratis. Het bezoekerstal loopt ook drastische terug sinds dit geval van achteruitgang bezig is. Ik spreek enkel van de dagboeken, dit kan ik persoonlijk meemaken en volgen. Als er andere dagboek bloggers zijn die dat ook meemaken laat eens iets weten. Meld het bij een reactie onder dit schrijfsel.

Gisteren had ik eigenlijk niet veel te melden, daarom heb ik maar geen aanvulling gedaan. Alleman kent zo stilaan m’n zondag bezigheden en ook met de maandag is dit het geval. Van middag geen artiestengala in de zaal Bart en het programma voor hedenavond is reeds enkele uren klaar. Nu is het wachten op zeven uur en een kwart om naar de radio te rijden.

Gisteren was er dan toch wat spanning gekomen in de ronde van Frankrijk en hebben we de renners zien lijden op die laatste beklimming van eerste categorie en vandaag mogen ze eventjes rusten om dan morgen hun tocht door de Alpen verder te zetten. Hopelijk krijgen we dan nog wat sensatie, op resultaat van onze aanwezige Belgen moeten we niet meer rekenen, want Tommetje Boonen is gisteren ziek terug huiswaarts, als het maar geen Mexicaanse griep is.

Een gevecht der titanen is er nog niet geweest in deze ronde van Frankrijk. Dat zie je aan het klassement van de eerste vier, alle vier staan ze binnen de tien seconden van elkaar en dit bij het begin van de derde en laatste week. Het is de slechtste en eentonigste ronde die ik me maar kan indenken en in geen enkele bergrit is er een gevecht geweest om minutenwinst te maken. Voor mij is het gedaan met kijken.

Begrijp me niet verkeerd hé, ik vind dat fantastisch als er een groepje renners vlak na de start kan ontsnappen en dat er ééntje daarvan als winnaar over de streep bolt. Maar tussendoor eens een zware bergrit, met aankomst boven op de top dat moet er toch bij kunnen. Laat ons hopen op de Alpenritten.

Deze namiddag moesten we even naar het Minervacafé om kaarten te bestellen voor een optreden van Patrick De Deken binnen enkele weken. Dit optreden gaat door in de Minerva feesttent op een zondagnamiddag in augustus. Hij is een virtuoos op de keyboards en kan ook nog een stukje zingen.

Toen we terugkwamen van het Sint-Anneke stelde ik voor om frietjes in de frituur te gaan uithalen, maar Ho wee toen ik aan de frituur kwam bleek ze gesloten te zijn wegens verlof. Wat nu gezongen potverdorie en toen kwam Anita met de schitterende oplossing van het probleem. We hadden van de Aldi deze week een pak van acht pistolets meegebracht die we nog een tiental minuten moesten bakken op 225 graden.

Dat was natuurlijk de oplossing voor ons probleem. Waarvoor ge een vrouw als Anita toch maar in huis hebt? Als beleg kaas en hesp en men heeft een schitterende maaltijd, zo simpel kan het leven zijn. Als je natuurlijk de nodige hersenen in huis hebt in de vorm van een vrouw.

Twee maanden zijn toch oh zo snel voorbij, vandaag moest ik weer naar de dokter voor de tweemaandelijkse controle van m’n bloeddruk. M’n pillen geraakte weeral op en die moesten voorgeschreven worden door m’n huisarts. Bij de controle vanmiddag was alles in orde bij een bloeddruk van 12,50 over 8 en de hartslag was ook dik ok, dus geen problemen volgens de huisarts.

Ik heb het ooit eens op m’n blog vertelt dat m’n dokter in Borgerhout woont en ik in Schoten. Jullie zullen misschien zeggen dat is stom, maar ik ben al 35 jaar trouw aan de zelfde arts en daarom ga ik nog steeds om de twee maanden naar Borgerhout. Gewoontegetrouw zet ik m’n wagen aan het eindpunt van tram tien en neem daar het openbaar verkeer. Als ik terug kom van de controle ga ik gewoonlijk als ik van de tram stap, recht over de halte een palm drinken.

Zo ook vanmiddag, maar doffe ellende het vat was juist leeg en de biersteker moest nog komen.en daarom stelde de cafémadame voor om een Palm Royale te nemen. Mensenlief dat was echt koninklijk lekker genieten, maar ik avontuurde het niet om nog een tweede te bestellen. Ik heb niet gekeken naar het alcoholgehalte, maar ik moest nog rijden en dat leek me veiliger.

Voor de rest is de dag vlekkeloos verlopen en valt er niets meer te vermelden. Alleen nog dit, vorige week vrijdag had ik voor Anita op de feestmarkt hier in de gemeente een pak van tien gladiolen gekocht en die waren zo prachtig dat ik er een foto van genomen heb. Dat was zulk een pracht, dat ik het niet laten kon. Kijk zelf maar naar die mooie witte gladiolen.

Gisteren was het een bijna klassieke maandag behalve dat er geen artiestengala doorging.  Want tijdens de zomermaanden is er slechts één gala en dat is telkens op de eerste maandag van de maand.  Maar voor de rest is hij het zelfde, beginnende bij opstaan, ontbijt, programma voorbereiden en als het avond wordt te zeven uur en een klets dan is het tijd om naar de studio te rijden samen met Anita.

Want de maandagavond heb ik een telefoniste nodig, vanwege de aard van het programma.  Het programma voor bereiden is steeds klaar rond het middaguur en na het eten heb ik nog wat aan de terrasplanten gewerkt, want ze hadden te lijden gehad van de vele regenbuien van de laatste week en er diende veel verslenste bloemen verwijderd te worden.  Dat is geen werk waar je echt moe van word, al hoewel ik van het werken gemakkelijk vermoeid word.

Want ’s avond in m’n programma zou Louis Neefs het liedje zingen “ Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb”” en ik kan jullie verzekeren dat dit altijd m’n lijfliedje heeft geweest en dat lied is al heel oud.  Eigenlijk is de titel “ Wat een leven”.

Genoeg gezeverd, vandaag hebben Anita en ik een wandelingetje gemaakt in het nabij gelegen domein Vordenstein.  We hebben het kort gehouden en genoten van de bloemenpracht in de grote tuin rond de oranjerie.  Daar liep een bloemententoonstelling onder de noemer “ blauwachtige bloemen in Vordenstein”.

Ik had er meer van verwacht, maar als je goed nadenkt zoveel blauwachtige bloemen zijn er natuurlijk niet.  Maar de jaarlijkse aanplant van de dahlia’s maakte veel goed, al hoewel ze momenteel nog niet op zijn mooiste zijn.

Dat was het dan alweer beste medebloggers, ik ga trachten om straks nog enkele foto’s te tonen van de stoet ter gelegenheid van de volksdansen hier in Schoten.  Gelukkig is het weer flink omgeslagen en hebben ze mooi weer om hun dansen in openlucht te kunnen uitvoeren.   

Er was eens

Er was eens een pastoor wiens schoenen versleten waren.  Hij liet er dus een nieuw paar maken bij de schoenmaker.  Maar de vrouw van de schoenmaker had een hele lange tong en men wist dat tot ver buiten het dorp.

-  Kijk, schoenmaker, zei de pastoor, terwijl diens vrouwerbij stond, je moet er zolen op leggen die gemaakt zijn van vrouwentongen.  Die zijn werkelijk onverslijtbaar.

-  Komt in orde mijnheer pastoor, zei de vrouw van de schoenmaker, nog voor haar man iets kon zeggen en het bovenleer zullen wij van patersvel maken, dat drinkt geen water!

Vandaag zondag was het de optocht van de verschillende groepen die deelnemen aan het volksdansfestival van Schoten. Deze morgen zag het er maar droevig uit met het weer, maar gelukkig tegen de middag trok het wel wat open met de bewolking en de regen hield op.

Om twee uur vertrok de stoet aan de gebouwen van het gemeentepersoneel en kwam dan naar het marktplein gewandeld en dan zo naar het gemeentepark langs de Kasteeldreef. De stoet was weer de moeite waard en de groepen waren mooi uitgedost. Er waren groepen uit ons eigen land en ook uit Frankrijk, Turkije, Servië enz , enz,…

De foto’s zijn nog niet op de computer gezet, want na de stoet zijn we nog een pint gaan pakken in een nabij gelegen café. Want op zo’n gelegenheid kom je wel de één of de andere tegen en dit maal was het Marie – Louise een nichtje met haar man Jozef. Op één been kan men niet staan en een uurtje is zo voorbij als je aan het babbelen bent.

Morgen als ik tijd heb zal ik de foto’s bewerken en er een paar op het blog zetten en om ze allemaal te bekijken moet je, je adresseren op mijn fotoalbum http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke heel speciaal mijn gemeente Schoten.

Dit was het voor vandaag, nog een prettige zondagavond en tot morgen.

Deneb en Wega zijn de namen van de twee opvallende, fel stralende sterren die in de zomer ’s avonds en rond middernacht hoog aan de hemel staan. Deneb is de helderste ster van de Zwaan, Wega is de helderste van de Lier. Het grote kruisvormige sterrenbeeld Zwaan en de kleine Lier, die er uit ziet als een lier, zijn het onafscheidelijke duo dat ons vertelt dat het zomer is. In de Zwaan kan men, zonder veel fantasie, ook een vliegende zwaan met uitgestrekte vleugels herkennen. Deneb zit vast aan de staart.

Wega is iets helderder dan Denab. In werkelijk is Deneb echter veel groter en lichtsterker dan Wega. Deneb is een superreus die 80.000 keer meer licht uitstraalt dan de zon. Wega is eerder een gewone ster, die toch nog altijd 50 keer zoveel licht geeft als onze zon. Dat sterren die zo verschillend zijn, zo sterk op elkaar lijken, komt door het verschil in afstand. De superheldere Deneb staat op2600 lichtjaar van de aarde, Wega op slechts25 lichtjaar. Wat veraf staat, toont zich zwak en klein. Geen wonder dat Wega de verre Deneb aan de aardse hemel in glans overtreft.

Gerard Bodifée voor de “Druivelaar

Deze morgen even met z’n beide het appartement onder handen genomen, in een wip was dit geklonken en omstreeks het middaguur was alles pikobelo in orde. Anita moest dan nog even naar de groentewinkel om wat fruit en stoofwortelen en na het middageten eventjes uitrusten.

Vandaag om zestien uur of te wel vier uur in de namiddag begon hier in Schoten de feestmarkt en dit was tevens het begin van het volksdansfestival onder de naam “ in Schoten kan men de wereld zien.” Deze feestelijkheden duren tot volgende vrijdag en om jullie een idee te geven welk weer het dan gewoonlijk is, kan ik jullie meedelen dat de kans op goed weer 50 % bedraagt.

Want naast de tribune in het park van Schoten staat er eveneens een hele grote tent, waar men bij regen verder kan gaan met de show. Op de zondagmiddag gaan de deelnemers stoetsgewijs naar het park, goed of slecht weer dan staat er steeds een massa volk langs het parkoers. Hopelijk schijnt dan de zon, dan kan ik zoals elk jaar een hoop foto’s maken van de verschillende groepen.

Hier aan het marktplein recht voor het gemeentehuis stoppen ze telkens om een dansje te doen voor het voltallige gemeentebestuur en achter de laatste groep sluiten de hoogwaardigheidsbekleders mee aan, richting park van Schoten. De klederdracht van vele groepen is meestal prachtig.

Rond vier uur zijn we maar de feestmarkt geweest en voor die gelegenheid was onze dochter met de kleine gasten langs geweest. Wij gaan meestal zo vroeg, want later is het dan niet meer te doen vanwege de massa volk en is het kraampjes kijken niet meer mogelijk. De markt staat opgesteld in de kasteeldreef en dat is de straat die vanuit het centrum naar het park loopt. Langs weerszijde van de straat staan allemaal eeuwenoude beukenbomen en in de schaduw ervan staan mooie villa’s.

Op zulk een markt vindt Anita altijd wel iets wat ze kan gebruiken, maar ja daarvoor dient natuurlijk een markt om de mensen aan te zetten tot kopen. Business is business zo gaat dat in het leven.

Ik ben vandaag wat vroeger begonnen aan m’n dagboek verslag, want hedenavond moet ik samen met Anita naar een voorstelling in de koningin Elisabethzaal voor een optreden van de grote Amerikaanse componist en pianist Burt Bacharach. Hij wordt gerekend bij de nog levende legendes, deze man heeft zoveel mooie compositie’s geschreven voor de grootste crooners uit de legendarische tijd van voor de jaren veertig en er na.

Hij werkte veel samen met Hal David welke een knap tekstschrijver was. Burt heeft praktisch alle grote zangers (essen) aan de piano gegeleidt. Toen Marlene Dietriich voor de eerste maal terug in Berlijn optrad was het Bacharach die het orkest leidde.

Deze avond treedt hij op hier in Antwerpen en het is misschien wel de laatste maal dat we dit kunnen meemaken. Hij is al niet meer van de jongste, hij werd geboren op 12 mei 1928 en zijn wieg stond ( indien hij in een wieg gelegen heeft) in de Amerikaanse stad Kansas City in de staat Missouri.

Eventjes terug naar de actualiteit, we hebben bijna terug een Vlaamse regering. In elk geval ze zijn deze nacht tot een compromis gekomen en nu nog de namen van de heren en dames die een minister portefeuille zullen krijgen en dan hopelijk goed gaan regeren. Maar dat is een ander paar mouwen. Volgens de oppositie is het akkoord maar povertjes en het Vlaams belang spreekt van een dood geboren mus.

Maar ja daar dient de oppositie voor om niet akkoord te zijn met de meerderheid. Voor vandaag houd ik er mee op en ga lekker dromen over het optreden hedenavond.

Nog enkele beelden van ons verlof vorige week, ditmaal uit het dorpje Dalen vlakbij de Duitse grens in de provincie Drenthe. Het is vlakbij het bungalowpark “De Huttenheugte “ gelegen waar wij zeven dagen verbleven en er bevinden zich een paar goede restaurants in dit dorpje. Het telt iets meer dan 3.245 inwoners en het is overwegend agrarisch. Van industrie was er niets te bespeuren en de Hoofdstraat is een drukke verkeersader in de richting van Duitsland, ook in de tijd van de middeleeuwen. Dit is van horen zeggen door inwoners aldaar.

Nu wordt het toch teveel van het goede, zal ons een lesje wezen want als het dan heel goed weer is beginnen we te zagen dat het te wam is. Momenteel is er volgens de weer voorspellers nog geen verbetering in het zicht, misschien aanstaande zaterdag voor één dag maar dan is het weer van dat.

Gisteren namiddag had Anita een goed idee voor heden voormiddag, ze stelde voor om naar het shoppingscenter in Wijnegem te gaan. Daar hadden we geen last van de regenbuien en ze had nog wat nodig van bij Damart endergelijk en nu het solden zijn is dit het moment om naar Wijnegem af te zakken. Als we tamelijk vroeg vertrekken zijn er hopelijk geen parkeerproblemen, allee zo hoop ik maar.

Rond half elf zijn we van huis vertrokken en we stonden al vlug in de file, wegens werkzaamheden stond er een grote kraan en die benam één rijbaan om betonnen welfsels op een nieuwbouw te plaatsen in de Braamstraat en dat gaf aanleiding tot die file.

Toen we in het shoppingscenter aankwamen was het er al drukker dan we hadden gedacht, maar parkeerplaats was er nog voldoende en Anita kon rustig haar boodschappen doen en tussen de bedrijven door nog een snackje gaan eten in El Plaza een snackbar waar we gewoonlijk iets gaan nuttigen.

Na de boodschappen en het thuiskomen zijn we lekker binnen, gebleven. Want de regenbuien kwamen nog met korte tussenpauze aangewaaid en dan kun je maar beter thuis zitten en dit gebeurde dan wel degelijk.

Zo zag onze bungalow eruit vorige week. Het was een ruime bungalow voor twee personen.

Het begon nog zonnig deze morgen maar het heeft niet lang mogen duren, dan kwamen er donkere wolken opzetten en iets later gingen de hemelsluizen open en werd het een natte tot zeer natte dinsdag.

Eigenlijk hadden we veel geluk, want we waren juist terug van boodschappen doen toen het begon te regenen anders hadden we serieus nat geweest.  Maar ja een beetje geluk mag natuurlijk wel zijn in het leven, we waren vertrokken zonder jas en van paraplu’s hadden we schijnbaar nooit gehoord.

Voor de rest van de dag zijn we dan maar thuis gebleven, een beetje lezen en enkele berichtjes op m’n blog bijgezet en van vervelen was er zeker geen spraken.  Momenteel is het hier in Schoten stevig aan ’t onweren en plensregenen.  Voor een ding is het goed, ik moet niet speciaal de planten water geven die krijgen lekker regenwater en dat is altijd beter dan kraantjes water.

Gisteren maandag had ik geen tijd over om m’n blog bij te werken, want telkens de eerste maandag van de maand is het tijdens de zomermaanden een aflevering van het artiestegala en sinds vorige maand gaat dit door in de feestzaal “Den Bart” gelegen in de Sint Bartholomeusstraat te Merksem.

De belangstelling was tamelijk groot, ondanks het feit dat het redelijk zonnig en warm was, maar ja de affiche oogde mooi met enkele goede artiesten.  De man die het gala mocht openen was Rudy Clark en die is regelmatig te gast en daarna kregen we het duo Sam Verhoeven  en Ann Van den Broeck.  Deze dame heeft nog maar pas de hoofdrol gespeeld en gezongen in de musical “Elisabeth”

Een geweldige zangeres die het publiek op haar hand weet te krijgen.  Met andere woorden het was weer een prachtige namiddag, iedereen was dik tevreden.  Daarna een snackje gegeten en dan recht naar het Sint Anneke om m’n programma te doen op radio Minerva.  Van een gevulde dag te spreken dat kan wel tellen, maar nu hebben we weer vier maandagen voor ons zelve.

Kenneth was op reis geweest naar Venetië. Terug thuis vertelde hij aan al wie het horen wilde:
-  Die Italianen zijn toch ongelofelijke optimisten! Alles staat daar onder water en ze blijven maar zingen!
-------------------------------------------

Rap voorbij.

Frieda:  Mijn man zit op de lange omvaart. Hij is maar één maand per jaar thuis.
Paul:  Ik beklaag je.
Frieda:  Ja, maar een maand is rap voorbij, hoor.

De Vilder - slachter
Kuys Annelies - poetsvrouw
De Vuyst Oscar - bokser
De Muyter - kapitein op de lange omvaart
Huyleback Jean-Michel - begrafenisondernemer
Verliefde Honoré - vrijgezel
De Leenheer Gerard - bankier
Cansse Isidoor - lottospeler

Om zware benen te voorkomen zorg je best elke dag voor wat lichaamsbeweging. Wandelen, zwemmen en fietsen zijn aanbevolen. Sporten met bruuske stopbewegingen vermijd je daarentegen beter. Blijf nooit lang in de zelfde houding zitten of staan en vermijd te hoge of te lage hakken. Drie of vijf centimeters is ideaal. Maak regelmatig cirkelvormige bewegingen met de voeten om de bloedcirculatie te stimuleren.

Het begint momenteel stevig te regenen maar van onweer is er geen spraken. De natuur zal hoogst waarschijnlijk nu toch een beetje afkoelen en dat zal voor vele mensen een zege zijn. M’n programma voor heden avond staat al op papier en na een onderbreking van een week gaan we terug ons programma hervatten. Met verse moed gaan we er terug tegenaan.

Ik kom terug op ons verblijf in de Huttenheugte, bij Centreparcs zijn ze geweldig bezig met de kinderanimatie en dat verschilt van park tot park. Er zijn parken waar de clowns vooraan staan, er zijn er waar echte indianendorpen staan en in de Huttenheugte is het de brandweer die de dienst uitmaakt bij de kinderen.

Daarom de foto’s hieronder die dit jullie mee laten beleven.
 

Als vaste klant van Centerparcs heb je recht op iedere dag een gratis krant “Het Laatste Nieuws,” zo blijf op de hoogte van het nieuws in België. Daarin las ik het volgende mooie gedicht, dat was in gestuurt als lezersbrief door de heer Jos Vanderhoven uit Schilde. Dit ter gelegenheid van het droevige overlijden van onze zangeres Yasmine.

De zomerzon deed de aarde beven
en ergens weerklonk een kreet, zo klein
jij zei vaarwel tot het aardse leven
een hart gebroken als was het porselein.

Jouw ogen straalden niet meer, de laatste dagen
Je droeg de eenzaamheid en ging je weg
Wat overblijft zijn wel duizend vragen
Er is zoveel nog niet gezegd.

Je was voor zo velen een echt voorbeeld
Een zangeres, een groot talent
Je presenteerde, recht door zee,nimmer gespeeld
Vlaanderen werd door jouw verwend.

Nu ben je zelf aan de overkant
Je bracht Cohen, een kracht nog nooit gezien
Jouw stem zal ons troosten want
Wij gaan je missen, lieve Yasmine.

Onze eerste nacht terug in eigen bed was zalig, want dit is de eerste maal dat we een slechte matras hadden in een bungalow van Centerparcs. De matras was veel te zacht en als je dan rugproblemen hebt is dat niet ideaal wanneer je ’s morgens opstaat. De eerste nacht gaat dat nog wel, maar de daar opvolgende nachten wordt het al veel erger.

Maar ik ga nu niet bepaald morren over die kleine handicap en liever vertellen hoe lekker het verlof in z’n totaliteit was. Gewoon weg zalig, maar zoals ik reeds gisterenavond vertelt heb waren de laatste dagen veel te warm. Maar dat is niet de fout van het bungalowpark.

Deze morgen moest ik dringend de auto gaan wassen, want hij stond elke dag onder de bomen geparkeerd en er was een klevende laag op de carrosserie gevormd en daarbij nog de nodige dode insecten die tegen de motorkap waren geknald tijdens de heen en de terug rit . Hij was gewoon het bekijken niet meer waard.

Met een emmer warm water en een reinigingsmiddel naar de garagebox gegaan, om de wagen eens een goede beurt te geven. Dat maakt dat hij er nadien een stuk beter uitzag, maar in een ding had ik me mispakt en dat was aan de temperatuur van de zon. Ik had hem gewoon uit de box gereden om hem te kuisen en had er geen rekening mee gehouden dat het in de zon tamelijk heet was.

Dit was op te lossen met hem wat verder te zetten en dan stond hij in de schaduw van een boom en dat was stukken beter. Voor de rest er een rustige dag van gemaakt, door van voor en van achter alles open te zetten zo dat het dragelijk werd.

Ik ga hieronder een vijftal foto’s afbeelden van het bungalowpark “ De Huttenheugte”

Goede avond hier zijn we dan weer, terug van weggeweest. Inderdaad we zijn een achttal dagen in verlof geweest, vorige vrijdag zijn Anita en ik vertrokken naar een bungalowpark in het noorden van de provincie Drenthe, namelijk de Hutteheugte in het dorpje Coevorde. Vorig jaar zijn we er ook geweest in de maand juni en dit jaar wilden we er nog eens naartoe. Want toen hadden we de streek er rond niet volledig verkend en daarom hadden we het er voor over om nogmaals de 300 kilometers afteleggen.

Vorige vrijdag rond 10 uur vertrokken we met een heerlijk zonnig weertje en gedurende de rit hadden we geen noemenswaardige problemen en zonder de nodige verkeersopstoppingen bereikten we om twintig over één het domein. Slechts eenmaal hebben we gestopt om de benen eens te strekken en een hapje te eten en te drinken.

Zoals het schijnbaar ook hier het geval was hadden we fantastisch weer en eigenlijk was het de tweede helft van het verlof zelfs iets te warm. Want Anita had veel last van de warmte en dat maakt dat we vanaf woensdag namiddag bijna niet meer met de auto op uitgetrokken zijn, maar het domein was groot genoeg om daar in de schaduw van de bomen wat wandelingen te maken.

Na de wandeling rustig in het sportcafé op het terras, onder een zonnescherm iets fris gaan drinken en terug in de bungalow aangekomen was ondertussen de zon van het terras verdwenen om daar dan wat te lezen of lekker te niksen.

Ik heb nog niet de tijd gehad om de vele foto’s op de computer te zetten maar morgen ga ik dat zeker doen en dan kunnen jullie zeker en vast meegenieten van ons verlof. Het is ook de laatste keer dat ik zelf nog zover met de wagen gereden heb en zeker vandaag was het te warm om zulke lange rit te maken, dus zeker nooit meer.