Humor

Vandaag zondag was het de optocht van de verschillende groepen die deelnemen aan het volksdansfestival van Schoten. Deze morgen zag het er maar droevig uit met het weer, maar gelukkig tegen de middag trok het wel wat open met de bewolking en de regen hield op.

Om twee uur vertrok de stoet aan de gebouwen van het gemeentepersoneel en kwam dan naar het marktplein gewandeld en dan zo naar het gemeentepark langs de Kasteeldreef. De stoet was weer de moeite waard en de groepen waren mooi uitgedost. Er waren groepen uit ons eigen land en ook uit Frankrijk, Turkije, Servië enz , enz,…

De foto’s zijn nog niet op de computer gezet, want na de stoet zijn we nog een pint gaan pakken in een nabij gelegen café. Want op zo’n gelegenheid kom je wel de één of de andere tegen en dit maal was het Marie – Louise een nichtje met haar man Jozef. Op één been kan men niet staan en een uurtje is zo voorbij als je aan het babbelen bent.

Morgen als ik tijd heb zal ik de foto’s bewerken en er een paar op het blog zetten en om ze allemaal te bekijken moet je, je adresseren op mijn fotoalbum http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke heel speciaal mijn gemeente Schoten.

Dit was het voor vandaag, nog een prettige zondagavond en tot morgen.

Deneb en Wega zijn de namen van de twee opvallende, fel stralende sterren die in de zomer ’s avonds en rond middernacht hoog aan de hemel staan. Deneb is de helderste ster van de Zwaan, Wega is de helderste van de Lier. Het grote kruisvormige sterrenbeeld Zwaan en de kleine Lier, die er uit ziet als een lier, zijn het onafscheidelijke duo dat ons vertelt dat het zomer is. In de Zwaan kan men, zonder veel fantasie, ook een vliegende zwaan met uitgestrekte vleugels herkennen. Deneb zit vast aan de staart.

Wega is iets helderder dan Denab. In werkelijk is Deneb echter veel groter en lichtsterker dan Wega. Deneb is een superreus die 80.000 keer meer licht uitstraalt dan de zon. Wega is eerder een gewone ster, die toch nog altijd 50 keer zoveel licht geeft als onze zon. Dat sterren die zo verschillend zijn, zo sterk op elkaar lijken, komt door het verschil in afstand. De superheldere Deneb staat op2600 lichtjaar van de aarde, Wega op slechts25 lichtjaar. Wat veraf staat, toont zich zwak en klein. Geen wonder dat Wega de verre Deneb aan de aardse hemel in glans overtreft.

Gerard Bodifée voor de “Druivelaar

Deze morgen even met z’n beide het appartement onder handen genomen, in een wip was dit geklonken en omstreeks het middaguur was alles pikobelo in orde. Anita moest dan nog even naar de groentewinkel om wat fruit en stoofwortelen en na het middageten eventjes uitrusten.

Vandaag om zestien uur of te wel vier uur in de namiddag begon hier in Schoten de feestmarkt en dit was tevens het begin van het volksdansfestival onder de naam “ in Schoten kan men de wereld zien.” Deze feestelijkheden duren tot volgende vrijdag en om jullie een idee te geven welk weer het dan gewoonlijk is, kan ik jullie meedelen dat de kans op goed weer 50 % bedraagt.

Want naast de tribune in het park van Schoten staat er eveneens een hele grote tent, waar men bij regen verder kan gaan met de show. Op de zondagmiddag gaan de deelnemers stoetsgewijs naar het park, goed of slecht weer dan staat er steeds een massa volk langs het parkoers. Hopelijk schijnt dan de zon, dan kan ik zoals elk jaar een hoop foto’s maken van de verschillende groepen.

Hier aan het marktplein recht voor het gemeentehuis stoppen ze telkens om een dansje te doen voor het voltallige gemeentebestuur en achter de laatste groep sluiten de hoogwaardigheidsbekleders mee aan, richting park van Schoten. De klederdracht van vele groepen is meestal prachtig.

Rond vier uur zijn we maar de feestmarkt geweest en voor die gelegenheid was onze dochter met de kleine gasten langs geweest. Wij gaan meestal zo vroeg, want later is het dan niet meer te doen vanwege de massa volk en is het kraampjes kijken niet meer mogelijk. De markt staat opgesteld in de kasteeldreef en dat is de straat die vanuit het centrum naar het park loopt. Langs weerszijde van de straat staan allemaal eeuwenoude beukenbomen en in de schaduw ervan staan mooie villa’s.

Op zulk een markt vindt Anita altijd wel iets wat ze kan gebruiken, maar ja daarvoor dient natuurlijk een markt om de mensen aan te zetten tot kopen. Business is business zo gaat dat in het leven.

Ik ben vandaag wat vroeger begonnen aan m’n dagboek verslag, want hedenavond moet ik samen met Anita naar een voorstelling in de koningin Elisabethzaal voor een optreden van de grote Amerikaanse componist en pianist Burt Bacharach. Hij wordt gerekend bij de nog levende legendes, deze man heeft zoveel mooie compositie’s geschreven voor de grootste crooners uit de legendarische tijd van voor de jaren veertig en er na.

Hij werkte veel samen met Hal David welke een knap tekstschrijver was. Burt heeft praktisch alle grote zangers (essen) aan de piano gegeleidt. Toen Marlene Dietriich voor de eerste maal terug in Berlijn optrad was het Bacharach die het orkest leidde.

Deze avond treedt hij op hier in Antwerpen en het is misschien wel de laatste maal dat we dit kunnen meemaken. Hij is al niet meer van de jongste, hij werd geboren op 12 mei 1928 en zijn wieg stond ( indien hij in een wieg gelegen heeft) in de Amerikaanse stad Kansas City in de staat Missouri.

Eventjes terug naar de actualiteit, we hebben bijna terug een Vlaamse regering. In elk geval ze zijn deze nacht tot een compromis gekomen en nu nog de namen van de heren en dames die een minister portefeuille zullen krijgen en dan hopelijk goed gaan regeren. Maar dat is een ander paar mouwen. Volgens de oppositie is het akkoord maar povertjes en het Vlaams belang spreekt van een dood geboren mus.

Maar ja daar dient de oppositie voor om niet akkoord te zijn met de meerderheid. Voor vandaag houd ik er mee op en ga lekker dromen over het optreden hedenavond.

Nog enkele beelden van ons verlof vorige week, ditmaal uit het dorpje Dalen vlakbij de Duitse grens in de provincie Drenthe. Het is vlakbij het bungalowpark “De Huttenheugte “ gelegen waar wij zeven dagen verbleven en er bevinden zich een paar goede restaurants in dit dorpje. Het telt iets meer dan 3.245 inwoners en het is overwegend agrarisch. Van industrie was er niets te bespeuren en de Hoofdstraat is een drukke verkeersader in de richting van Duitsland, ook in de tijd van de middeleeuwen. Dit is van horen zeggen door inwoners aldaar.

Nu wordt het toch teveel van het goede, zal ons een lesje wezen want als het dan heel goed weer is beginnen we te zagen dat het te wam is. Momenteel is er volgens de weer voorspellers nog geen verbetering in het zicht, misschien aanstaande zaterdag voor één dag maar dan is het weer van dat.

Gisteren namiddag had Anita een goed idee voor heden voormiddag, ze stelde voor om naar het shoppingscenter in Wijnegem te gaan. Daar hadden we geen last van de regenbuien en ze had nog wat nodig van bij Damart endergelijk en nu het solden zijn is dit het moment om naar Wijnegem af te zakken. Als we tamelijk vroeg vertrekken zijn er hopelijk geen parkeerproblemen, allee zo hoop ik maar.

Rond half elf zijn we van huis vertrokken en we stonden al vlug in de file, wegens werkzaamheden stond er een grote kraan en die benam één rijbaan om betonnen welfsels op een nieuwbouw te plaatsen in de Braamstraat en dat gaf aanleiding tot die file.

Toen we in het shoppingscenter aankwamen was het er al drukker dan we hadden gedacht, maar parkeerplaats was er nog voldoende en Anita kon rustig haar boodschappen doen en tussen de bedrijven door nog een snackje gaan eten in El Plaza een snackbar waar we gewoonlijk iets gaan nuttigen.

Na de boodschappen en het thuiskomen zijn we lekker binnen, gebleven. Want de regenbuien kwamen nog met korte tussenpauze aangewaaid en dan kun je maar beter thuis zitten en dit gebeurde dan wel degelijk.

Zo zag onze bungalow eruit vorige week. Het was een ruime bungalow voor twee personen.

Het begon nog zonnig deze morgen maar het heeft niet lang mogen duren, dan kwamen er donkere wolken opzetten en iets later gingen de hemelsluizen open en werd het een natte tot zeer natte dinsdag.

Eigenlijk hadden we veel geluk, want we waren juist terug van boodschappen doen toen het begon te regenen anders hadden we serieus nat geweest.  Maar ja een beetje geluk mag natuurlijk wel zijn in het leven, we waren vertrokken zonder jas en van paraplu’s hadden we schijnbaar nooit gehoord.

Voor de rest van de dag zijn we dan maar thuis gebleven, een beetje lezen en enkele berichtjes op m’n blog bijgezet en van vervelen was er zeker geen spraken.  Momenteel is het hier in Schoten stevig aan ’t onweren en plensregenen.  Voor een ding is het goed, ik moet niet speciaal de planten water geven die krijgen lekker regenwater en dat is altijd beter dan kraantjes water.

Gisteren maandag had ik geen tijd over om m’n blog bij te werken, want telkens de eerste maandag van de maand is het tijdens de zomermaanden een aflevering van het artiestegala en sinds vorige maand gaat dit door in de feestzaal “Den Bart” gelegen in de Sint Bartholomeusstraat te Merksem.

De belangstelling was tamelijk groot, ondanks het feit dat het redelijk zonnig en warm was, maar ja de affiche oogde mooi met enkele goede artiesten.  De man die het gala mocht openen was Rudy Clark en die is regelmatig te gast en daarna kregen we het duo Sam Verhoeven  en Ann Van den Broeck.  Deze dame heeft nog maar pas de hoofdrol gespeeld en gezongen in de musical “Elisabeth”

Een geweldige zangeres die het publiek op haar hand weet te krijgen.  Met andere woorden het was weer een prachtige namiddag, iedereen was dik tevreden.  Daarna een snackje gegeten en dan recht naar het Sint Anneke om m’n programma te doen op radio Minerva.  Van een gevulde dag te spreken dat kan wel tellen, maar nu hebben we weer vier maandagen voor ons zelve.

Kenneth was op reis geweest naar Venetië. Terug thuis vertelde hij aan al wie het horen wilde:
-  Die Italianen zijn toch ongelofelijke optimisten! Alles staat daar onder water en ze blijven maar zingen!
-------------------------------------------

Rap voorbij.

Frieda:  Mijn man zit op de lange omvaart. Hij is maar één maand per jaar thuis.
Paul:  Ik beklaag je.
Frieda:  Ja, maar een maand is rap voorbij, hoor.

De Vilder - slachter
Kuys Annelies - poetsvrouw
De Vuyst Oscar - bokser
De Muyter - kapitein op de lange omvaart
Huyleback Jean-Michel - begrafenisondernemer
Verliefde Honoré - vrijgezel
De Leenheer Gerard - bankier
Cansse Isidoor - lottospeler

Om zware benen te voorkomen zorg je best elke dag voor wat lichaamsbeweging. Wandelen, zwemmen en fietsen zijn aanbevolen. Sporten met bruuske stopbewegingen vermijd je daarentegen beter. Blijf nooit lang in de zelfde houding zitten of staan en vermijd te hoge of te lage hakken. Drie of vijf centimeters is ideaal. Maak regelmatig cirkelvormige bewegingen met de voeten om de bloedcirculatie te stimuleren.

Het begint momenteel stevig te regenen maar van onweer is er geen spraken. De natuur zal hoogst waarschijnlijk nu toch een beetje afkoelen en dat zal voor vele mensen een zege zijn. M’n programma voor heden avond staat al op papier en na een onderbreking van een week gaan we terug ons programma hervatten. Met verse moed gaan we er terug tegenaan.

Ik kom terug op ons verblijf in de Huttenheugte, bij Centreparcs zijn ze geweldig bezig met de kinderanimatie en dat verschilt van park tot park. Er zijn parken waar de clowns vooraan staan, er zijn er waar echte indianendorpen staan en in de Huttenheugte is het de brandweer die de dienst uitmaakt bij de kinderen.

Daarom de foto’s hieronder die dit jullie mee laten beleven.
 

Als vaste klant van Centerparcs heb je recht op iedere dag een gratis krant “Het Laatste Nieuws,” zo blijf op de hoogte van het nieuws in België. Daarin las ik het volgende mooie gedicht, dat was in gestuurt als lezersbrief door de heer Jos Vanderhoven uit Schilde. Dit ter gelegenheid van het droevige overlijden van onze zangeres Yasmine.

De zomerzon deed de aarde beven
en ergens weerklonk een kreet, zo klein
jij zei vaarwel tot het aardse leven
een hart gebroken als was het porselein.

Jouw ogen straalden niet meer, de laatste dagen
Je droeg de eenzaamheid en ging je weg
Wat overblijft zijn wel duizend vragen
Er is zoveel nog niet gezegd.

Je was voor zo velen een echt voorbeeld
Een zangeres, een groot talent
Je presenteerde, recht door zee,nimmer gespeeld
Vlaanderen werd door jouw verwend.

Nu ben je zelf aan de overkant
Je bracht Cohen, een kracht nog nooit gezien
Jouw stem zal ons troosten want
Wij gaan je missen, lieve Yasmine.

Onze eerste nacht terug in eigen bed was zalig, want dit is de eerste maal dat we een slechte matras hadden in een bungalow van Centerparcs. De matras was veel te zacht en als je dan rugproblemen hebt is dat niet ideaal wanneer je ’s morgens opstaat. De eerste nacht gaat dat nog wel, maar de daar opvolgende nachten wordt het al veel erger.

Maar ik ga nu niet bepaald morren over die kleine handicap en liever vertellen hoe lekker het verlof in z’n totaliteit was. Gewoon weg zalig, maar zoals ik reeds gisterenavond vertelt heb waren de laatste dagen veel te warm. Maar dat is niet de fout van het bungalowpark.

Deze morgen moest ik dringend de auto gaan wassen, want hij stond elke dag onder de bomen geparkeerd en er was een klevende laag op de carrosserie gevormd en daarbij nog de nodige dode insecten die tegen de motorkap waren geknald tijdens de heen en de terug rit . Hij was gewoon het bekijken niet meer waard.

Met een emmer warm water en een reinigingsmiddel naar de garagebox gegaan, om de wagen eens een goede beurt te geven. Dat maakt dat hij er nadien een stuk beter uitzag, maar in een ding had ik me mispakt en dat was aan de temperatuur van de zon. Ik had hem gewoon uit de box gereden om hem te kuisen en had er geen rekening mee gehouden dat het in de zon tamelijk heet was.

Dit was op te lossen met hem wat verder te zetten en dan stond hij in de schaduw van een boom en dat was stukken beter. Voor de rest er een rustige dag van gemaakt, door van voor en van achter alles open te zetten zo dat het dragelijk werd.

Ik ga hieronder een vijftal foto’s afbeelden van het bungalowpark “ De Huttenheugte”

Goede avond hier zijn we dan weer, terug van weggeweest. Inderdaad we zijn een achttal dagen in verlof geweest, vorige vrijdag zijn Anita en ik vertrokken naar een bungalowpark in het noorden van de provincie Drenthe, namelijk de Hutteheugte in het dorpje Coevorde. Vorig jaar zijn we er ook geweest in de maand juni en dit jaar wilden we er nog eens naartoe. Want toen hadden we de streek er rond niet volledig verkend en daarom hadden we het er voor over om nogmaals de 300 kilometers afteleggen.

Vorige vrijdag rond 10 uur vertrokken we met een heerlijk zonnig weertje en gedurende de rit hadden we geen noemenswaardige problemen en zonder de nodige verkeersopstoppingen bereikten we om twintig over één het domein. Slechts eenmaal hebben we gestopt om de benen eens te strekken en een hapje te eten en te drinken.

Zoals het schijnbaar ook hier het geval was hadden we fantastisch weer en eigenlijk was het de tweede helft van het verlof zelfs iets te warm. Want Anita had veel last van de warmte en dat maakt dat we vanaf woensdag namiddag bijna niet meer met de auto op uitgetrokken zijn, maar het domein was groot genoeg om daar in de schaduw van de bomen wat wandelingen te maken.

Na de wandeling rustig in het sportcafé op het terras, onder een zonnescherm iets fris gaan drinken en terug in de bungalow aangekomen was ondertussen de zon van het terras verdwenen om daar dan wat te lezen of lekker te niksen.

Ik heb nog niet de tijd gehad om de vele foto’s op de computer te zetten maar morgen ga ik dat zeker doen en dan kunnen jullie zeker en vast meegenieten van ons verlof. Het is ook de laatste keer dat ik zelf nog zover met de wagen gereden heb en zeker vandaag was het te warm om zulke lange rit te maken, dus zeker nooit meer.

Verschrikkelijk.

-  En hoe gaan de zaken?
-  Ellendig!  De cijfers die ik op mijn belastingsformelier heb ingevuld, zijn de zuivere waarheid geworden.

Dokter:  Hoe gaat het met uw man?
Marlies:  Niet goed dokter, hij heeft een exclamatie in de rug.
Dokter:  U bedoelt zeker een inflammatie? Een exclamatie betekent een schreeuw.
Marlies:  Dat bedoel ik juist dokter, hij doet de hele dag niet anders dan schreeuwen van de pijn.