Vaarwel slanke roos.

Onze eerste nacht terug in eigen bed was zalig, want dit is de eerste maal dat we een slechte matras hadden in een bungalow van Centerparcs. De matras was veel te zacht en als je dan rugproblemen hebt is dat niet ideaal wanneer je ’s morgens opstaat. De eerste nacht gaat dat nog wel, maar de daar opvolgende nachten wordt het al veel erger.

Maar ik ga nu niet bepaald morren over die kleine handicap en liever vertellen hoe lekker het verlof in z’n totaliteit was. Gewoon weg zalig, maar zoals ik reeds gisterenavond vertelt heb waren de laatste dagen veel te warm. Maar dat is niet de fout van het bungalowpark.

Deze morgen moest ik dringend de auto gaan wassen, want hij stond elke dag onder de bomen geparkeerd en er was een klevende laag op de carrosserie gevormd en daarbij nog de nodige dode insecten die tegen de motorkap waren geknald tijdens de heen en de terug rit . Hij was gewoon het bekijken niet meer waard.

Met een emmer warm water en een reinigingsmiddel naar de garagebox gegaan, om de wagen eens een goede beurt te geven. Dat maakt dat hij er nadien een stuk beter uitzag, maar in een ding had ik me mispakt en dat was aan de temperatuur van de zon. Ik had hem gewoon uit de box gereden om hem te kuisen en had er geen rekening mee gehouden dat het in de zon tamelijk heet was.

Dit was op te lossen met hem wat verder te zetten en dan stond hij in de schaduw van een boom en dat was stukken beter. Voor de rest er een rustige dag van gemaakt, door van voor en van achter alles open te zetten zo dat het dragelijk werd.

Ik ga hieronder een vijftal foto’s afbeelden van het bungalowpark “ De Huttenheugte”

Goede avond hier zijn we dan weer, terug van weggeweest. Inderdaad we zijn een achttal dagen in verlof geweest, vorige vrijdag zijn Anita en ik vertrokken naar een bungalowpark in het noorden van de provincie Drenthe, namelijk de Hutteheugte in het dorpje Coevorde. Vorig jaar zijn we er ook geweest in de maand juni en dit jaar wilden we er nog eens naartoe. Want toen hadden we de streek er rond niet volledig verkend en daarom hadden we het er voor over om nogmaals de 300 kilometers afteleggen.

Vorige vrijdag rond 10 uur vertrokken we met een heerlijk zonnig weertje en gedurende de rit hadden we geen noemenswaardige problemen en zonder de nodige verkeersopstoppingen bereikten we om twintig over één het domein. Slechts eenmaal hebben we gestopt om de benen eens te strekken en een hapje te eten en te drinken.

Zoals het schijnbaar ook hier het geval was hadden we fantastisch weer en eigenlijk was het de tweede helft van het verlof zelfs iets te warm. Want Anita had veel last van de warmte en dat maakt dat we vanaf woensdag namiddag bijna niet meer met de auto op uitgetrokken zijn, maar het domein was groot genoeg om daar in de schaduw van de bomen wat wandelingen te maken.

Na de wandeling rustig in het sportcafé op het terras, onder een zonnescherm iets fris gaan drinken en terug in de bungalow aangekomen was ondertussen de zon van het terras verdwenen om daar dan wat te lezen of lekker te niksen.

Ik heb nog niet de tijd gehad om de vele foto’s op de computer te zetten maar morgen ga ik dat zeker doen en dan kunnen jullie zeker en vast meegenieten van ons verlof. Het is ook de laatste keer dat ik zelf nog zover met de wagen gereden heb en zeker vandaag was het te warm om zulke lange rit te maken, dus zeker nooit meer.

Verschrikkelijk.

-  En hoe gaan de zaken?
-  Ellendig!  De cijfers die ik op mijn belastingsformelier heb ingevuld, zijn de zuivere waarheid geworden.

Dokter:  Hoe gaat het met uw man?
Marlies:  Niet goed dokter, hij heeft een exclamatie in de rug.
Dokter:  U bedoelt zeker een inflammatie? Een exclamatie betekent een schreeuw.
Marlies:  Dat bedoel ik juist dokter, hij doet de hele dag niet anders dan schreeuwen van de pijn.

Aardbeien bevatten niet alleen veel vezels, ze vormen ook een echte vitamine C-bom.  Een portie van 150 gram aardbeien dekt de aanbevolen hoeveelheid van deze vitamine ruimschoots.  Daarnaast bevatten ze heel weinig calorieën en heel wat minder suiker dan de meeste andere vruchten.

Als alles zo goed zou zijn als het weer, dan had ik niet te morren, maar ik heb me stevig kwaad gemaakt tijdens het lezen van de krant en ook nog nadien bij het bekijken van het nieuws op onze nationale zender. Hoe is het mogelijk dat die super gangsters die opgepakt waren voor het runnen van de grootste cannabisplantage hier in ons Belgenlandje en daarna gewoon weer zijn losgelaten wegens procedurefouten.

De fouten zouden gemaakt zijn bij het opstellen van het huiszoekingsbevel, er zou niet ingestaan hebben waarom er een huiszoeking werd gehouden. Gedurende de aanhoudings periode zouden ze zelfs bekentenissen afgelegd hebben, maar de verdediging heeft hen toch op vrije voeten gekregen.

Dit is niet de eerste keer dat zulke dingen gebeuren en waarschijnlijk zal het nog wel voorvallen. Ik weet wel fouten maken is menselijk en kunnen gebeuren, maar met zulke inzet in het spel zou het niet mogen voorvallen, vinden jullie dit ook niet. Er waren vele inwoners van de betreffende gemeente die schrik van hen hadden en geen verklaringen aan de pers wilden doen, na de aanhouding.van de vijf gangsters.

Enfin pover België, wanneer gaat dit nu eens eindigen. We staan alweer met de billen bloot voor heel de wereld en nu justitie in zomerverlof gaat zal er van een wederaanhouding niet veel in huis komen.

De zomer

Mijn dorp is zomer
Zwetend, zuchtend onder de middagzon.
Maaidorsers op gouden velden
maken wolken stof.
Oude boer op sandalen vezelt, prevelt
kan de paarden van toen
nooit vergeten.

Patrick Devrome.

Wat heb ik maandag laatstleden toch weer een blunder gemaakt, ja watte. Ik wist dat ik op 22 juni om half twee een afspraak had met de pedicuurster en was ik van de overtuiging dat de 22 ste van deze maand op de dinsdag viel, maar helaas dat was grondig fout. Rond kwart voor twee krijg ik op maandagmiddag telefoon of ik niets vergeten was, het was namelijk Heidi m’n pedicuurster.

Toen viel m’n frank (pardon m’n euro) dat ik verkeerd was, maar ja het was te laat om m’n fout te herstellen. Want tegen de tijd dat ik daar kon zijn, was m’n beurt natuurlijk voorbij en was de volgende reeds aan de beurt. Het ergste aan heel de zaak is dat ik nu moet wachten tot 18 juli om een nieuwe afspraak te hebben.

Pech hé, niets aan te doen, eigen schuld dikken bult. Momenteel zijn m’n nagels nog in orde, maar wat zal het binnen een kleine maand zijn. We zullen maar duimen dat de kalk niet te vlug aandikt en dat ik geen pijn moet lijden als ik schoenen aan heb.

’t Zal wel lukken zeker en zo kleinzerig ben ik nu ook weer niet. Met het weer zijn we in de goede richting aan het gaan en ik hoop dat ze niet vergeten van in de zelfde richting te blijven doorgaan.

Tragisch

Een arme drommel, die geen geld had om eten te kopen, had van iemand een lotje gekregen en bleek daarmee ook een prijs te hebben gewonnen, namelijk een eetservies voor 24 personen.

Het is prettig
om je naam gedrukt te zien.
Een boek is een boek,
ook al staat er niets in

Lord Byron

-  Heb je het al gehoord? Onze chef is gestorven.
-  Ja en ik zit al uren mijn hoofd te breken over de vraag, wie er met hem gestorven is.
-  Hoezo "met " hem?
-  Wel ja, in het overlijdensbericht stond toch: " Met hem stierf een van onze bekwaamste medewerkers."

Vandaag zaterdag was het de voorstelling van de tweede drie cd box van radio Minerva en we werden in de feesttent verwacht om twee uur deze namiddag. Dus een beetje vroeger aan de middagdis, want rond half twee dienden we zeker te vertrekken om tijdig aanwezig te kunnen zijn. Spijtig had ik geen rekening gehouden met de werkzaamheden aan de Kennedytunnel, veel automobilisten namen natuurlijk de oude Waaslandtunnel. Bij de Antwerpenaren beter bekent als de konijnenpijp.

Om de file een beetje te ontlopen nam ik het linker rijvak op de Italiënlei en hopen dat er iemand zogoed was om me voor de tunnel te laten invoegen en ja hoor zonder problemen kon ik de afdaling in de pijp aanvatten. Normaal is mijn rijstijl zo niet en heb ik het geduld om rustig m’n beurt af te wachten.

De organisatie heeft het begin van de feestelijkheden moeten vertragen, want de opkomst lag vrij laag en er waren al telefoontjes binnengekomen van mensen die in de file vast zaten. Rond drie uur nam de voorzitter uiteindelijk het woord om de aanwezigen welkom te heten en op de muziek van Antwerpen swingt mochten de aanwezigen de beentjes strekken en een dansje wagen.

Met een drankje en een hapje werd de cd verwelkomt en hopelijk heeft hij evenveel succes als de eerste, maar dat moet de toekomst uitwijzen.

Zalmlkleurige roos  Alexander



Rose roos Bonica.


Bonica roos volledig perk.

Chrysler Imperial  rode roos.

Volledig perk Chryslet imperial.

Witte roos met naam Meidiland

Donderdag laatstleden hebben we gebruik gemaakt van het mooie weer om een bezoek te brengen aan het Rivierenhof gelegen te Deurne bij Antwerpen. Ons bezoek gold hoofdzakelijk de rozentuin aldaar. Het is een prachtig aangelegde tuin met uitzonderlijk mooie rozen. Daarom deze vijf eerste foto’s en de andere komen later aan de beurt. Deze eerste beelden zijn stemmingsbeelden, later volgen de rozen in close up en met naamgeving.

Bij aankomst in Blankenberge was het eerste wat we deden, onze dorst lessen want dat waren we vergeten iets te drinken mee te nemen. Eigenlijk hadden we die file op de expresweg niet verwacht, maar enfin gedane zaken nemen geen keer en mopperen helpt ook niet.

Zoals gewoonlijk als we aan de jachthaven parkeren, stappen we altijd in café “ the Nordsea” binnen, want dat is zo wat onze stamkroeg al daar. Het was geleden van eind maart dat we er nog geweest waren, maar de uitbater doet steeds of we er gisteren nog geweest waren. Dat noem ik handelsgeest hebben.

Natuurlijk ons maagje begon ook in opstand te komen en dat valt ook niet te negeren en daarom zochten we na onze dorstlessing een restaurant op en dat is zeker geen moeilijke opdracht in Blankenberge.

Nadien een flinke strandwandeling gedaan en in het strandcafeetje aan de pier nog een flinke palm (waar Brabant trots op is) gaan drinken. Dan stilaan de terugweg aangevat naar onze geparkeerde wagen, want ondertussen was het reeds vijf uur gepasseerd en vooraleer we aan de wagen terug waren zou het ruim kwart voor zes zijn.

Voor aleer we richting Antwerpen vertrokken, nog eventjes in “the Nordsea” een sanitaire stop houden en ons Anita had plots zin in een “Dame blanche” en dan is er geen houden meer aan tot die voor haar neus heeft staan.

Op de terugweg stonden we weer in de file voorbij Zelzate en die was nog een stuk langer dan tijdens de heenweg. Met een beetje geduld geraak je daar uiteindelijk ook door en thuis gekomen, was de balans uiteindelijk positief.

Dinsdagavond na het beluisteren en bekijken van de weersvoorspellingen op kanaal één, beslisten we dat als het inderdaad zulk een goed weer zou zijn,dan wilden we een dagje naar Blankenberge rijden.

Voor de regelmatige lezers van dit blog, die weten dat Anita en ik een voorliefde hebben voor deze badstad. Yes, yes, inderdaad toen ik ‘s anderdaags m’n ogen opende, stond er een stralende zon aan de ochtendlijke hemel en praktisch geen wolkje te bespeuren. Dit was het moment om ons Anita wakker te maken, want ik zou graag omstreeks tien uur de baan opwillen.

Vlug ontbijten en de vuile borden en tassen afwassen. Die konden we natuurlijk niet laten staan, want opgeruimd staat altijd netjes zelfs als we weg moesten. Daarna de badkamer in om ons toilet te maken en inderdaad klokslag tien uur zat ik achter het stuur. Eerst even tanken en dan richting Waaslandtunnel om dan de Expresweg te nemen met als einddoel de Belgische kust.

Alles liep niet van een leien dakje, want een vijftiental kilometers stonden we in de file, want het laatste kruispunt met verkeerslichten voor Zelzate werd er onderhanden genomen, om dit kruispunt zonder deze verkeerslichten te maken. Er wordt namelijk een brug over de expresweg gelegd, om alzo dit zwakke punt te verwijderen en dan kan men zonder te moeten stoppen van Antwerpen tot voorbij de tunnel van Zelzate rijden en omgekeerd.

Enfin de rit duurde toch een dikke twee uur vooraleer we in Blankenberge waren, maar ja wie stoort er zich daar aan en dit met zulk mooi weer. Eerlijkheidzelve moet ik bekennen dat het aan de kust bijlange aan niet zo zonnig was als in het binnenland, maar de temperatuur was wel lekker warm en de rest is bijzaak.

Rest van deze bijdrage is voor later

-  Zeg is wit een kleur?
-  Tuurlijk!
-  En zwart?
-  Dat ook.
- Aha, dan heb ik thuis een kleurentelevisie

------------------------

-  Ik spreek alle talen van de wereld, met uitzondering van het Chinees.
-  O ja? Zeg dan eens iets in het Hongaars!
-  Dat is Chinees voor mij.