Humor

Vandaag zaterdag was het de voorstelling van de tweede drie cd box van radio Minerva en we werden in de feesttent verwacht om twee uur deze namiddag. Dus een beetje vroeger aan de middagdis, want rond half twee dienden we zeker te vertrekken om tijdig aanwezig te kunnen zijn. Spijtig had ik geen rekening gehouden met de werkzaamheden aan de Kennedytunnel, veel automobilisten namen natuurlijk de oude Waaslandtunnel. Bij de Antwerpenaren beter bekent als de konijnenpijp.

Om de file een beetje te ontlopen nam ik het linker rijvak op de Italiënlei en hopen dat er iemand zogoed was om me voor de tunnel te laten invoegen en ja hoor zonder problemen kon ik de afdaling in de pijp aanvatten. Normaal is mijn rijstijl zo niet en heb ik het geduld om rustig m’n beurt af te wachten.

De organisatie heeft het begin van de feestelijkheden moeten vertragen, want de opkomst lag vrij laag en er waren al telefoontjes binnengekomen van mensen die in de file vast zaten. Rond drie uur nam de voorzitter uiteindelijk het woord om de aanwezigen welkom te heten en op de muziek van Antwerpen swingt mochten de aanwezigen de beentjes strekken en een dansje wagen.

Met een drankje en een hapje werd de cd verwelkomt en hopelijk heeft hij evenveel succes als de eerste, maar dat moet de toekomst uitwijzen.

Zalmlkleurige roos  Alexander



Rose roos Bonica.


Bonica roos volledig perk.

Chrysler Imperial  rode roos.

Volledig perk Chryslet imperial.

Witte roos met naam Meidiland

Donderdag laatstleden hebben we gebruik gemaakt van het mooie weer om een bezoek te brengen aan het Rivierenhof gelegen te Deurne bij Antwerpen. Ons bezoek gold hoofdzakelijk de rozentuin aldaar. Het is een prachtig aangelegde tuin met uitzonderlijk mooie rozen. Daarom deze vijf eerste foto’s en de andere komen later aan de beurt. Deze eerste beelden zijn stemmingsbeelden, later volgen de rozen in close up en met naamgeving.

Bij aankomst in Blankenberge was het eerste wat we deden, onze dorst lessen want dat waren we vergeten iets te drinken mee te nemen. Eigenlijk hadden we die file op de expresweg niet verwacht, maar enfin gedane zaken nemen geen keer en mopperen helpt ook niet.

Zoals gewoonlijk als we aan de jachthaven parkeren, stappen we altijd in café “ the Nordsea” binnen, want dat is zo wat onze stamkroeg al daar. Het was geleden van eind maart dat we er nog geweest waren, maar de uitbater doet steeds of we er gisteren nog geweest waren. Dat noem ik handelsgeest hebben.

Natuurlijk ons maagje begon ook in opstand te komen en dat valt ook niet te negeren en daarom zochten we na onze dorstlessing een restaurant op en dat is zeker geen moeilijke opdracht in Blankenberge.

Nadien een flinke strandwandeling gedaan en in het strandcafeetje aan de pier nog een flinke palm (waar Brabant trots op is) gaan drinken. Dan stilaan de terugweg aangevat naar onze geparkeerde wagen, want ondertussen was het reeds vijf uur gepasseerd en vooraleer we aan de wagen terug waren zou het ruim kwart voor zes zijn.

Voor aleer we richting Antwerpen vertrokken, nog eventjes in “the Nordsea” een sanitaire stop houden en ons Anita had plots zin in een “Dame blanche” en dan is er geen houden meer aan tot die voor haar neus heeft staan.

Op de terugweg stonden we weer in de file voorbij Zelzate en die was nog een stuk langer dan tijdens de heenweg. Met een beetje geduld geraak je daar uiteindelijk ook door en thuis gekomen, was de balans uiteindelijk positief.

Dinsdagavond na het beluisteren en bekijken van de weersvoorspellingen op kanaal één, beslisten we dat als het inderdaad zulk een goed weer zou zijn,dan wilden we een dagje naar Blankenberge rijden.

Voor de regelmatige lezers van dit blog, die weten dat Anita en ik een voorliefde hebben voor deze badstad. Yes, yes, inderdaad toen ik ‘s anderdaags m’n ogen opende, stond er een stralende zon aan de ochtendlijke hemel en praktisch geen wolkje te bespeuren. Dit was het moment om ons Anita wakker te maken, want ik zou graag omstreeks tien uur de baan opwillen.

Vlug ontbijten en de vuile borden en tassen afwassen. Die konden we natuurlijk niet laten staan, want opgeruimd staat altijd netjes zelfs als we weg moesten. Daarna de badkamer in om ons toilet te maken en inderdaad klokslag tien uur zat ik achter het stuur. Eerst even tanken en dan richting Waaslandtunnel om dan de Expresweg te nemen met als einddoel de Belgische kust.

Alles liep niet van een leien dakje, want een vijftiental kilometers stonden we in de file, want het laatste kruispunt met verkeerslichten voor Zelzate werd er onderhanden genomen, om dit kruispunt zonder deze verkeerslichten te maken. Er wordt namelijk een brug over de expresweg gelegd, om alzo dit zwakke punt te verwijderen en dan kan men zonder te moeten stoppen van Antwerpen tot voorbij de tunnel van Zelzate rijden en omgekeerd.

Enfin de rit duurde toch een dikke twee uur vooraleer we in Blankenberge waren, maar ja wie stoort er zich daar aan en dit met zulk mooi weer. Eerlijkheidzelve moet ik bekennen dat het aan de kust bijlange aan niet zo zonnig was als in het binnenland, maar de temperatuur was wel lekker warm en de rest is bijzaak.

Rest van deze bijdrage is voor later

-  Zeg is wit een kleur?
-  Tuurlijk!
-  En zwart?
-  Dat ook.
- Aha, dan heb ik thuis een kleurentelevisie

------------------------

-  Ik spreek alle talen van de wereld, met uitzondering van het Chinees.
-  O ja? Zeg dan eens iets in het Hongaars!
-  Dat is Chinees voor mij.

Brandweer
wenst dierentemmer aan te werven
voor onderhoud van
de waterslangen.

Bert Dewilde

Vandaag maakten we er een rustige dag van, na het drukke weekeinde en de maandag met wat huishoudelijke karweien, hadden we dat wel verdiend zou ik denken. In een huishouding is er altijd wel iets te doen, zoals naar de winkel gaan. Maar dat was een bezigheid voor Anita, ik kon als een Pacha in m’n luie stoel blijven zitten.

Dat was nu ook wel niet volledig waarheidsgetrouw, want op het terras bevonden zich veel uitgebloeide bloemen aan de planten en dat stond ook slordig. Daarom heb ik dat deze voormiddag onderhanden genomen. Toen ik het werkje bijna geklaard had, werd ik overvallen door een regenbuitje. Het viel al bij al nog goed mee en ik heb lekker verder gewerkt zonder noemenswaardig nat te zijn geworden.

Na de middag ben ik voor de computer gaan zitten en heb een hele tijd aan m’n foto’s gewerkt met het programma “ fotoshop elements 6.0.” vele foto’s moesten wat bijgewerkt worden wat betreft de kleuren en helderheid. Enfin het heeft een vruchtbare namiddag opgeleverd en dan heb ik weer een paar reeksen klaar om op m’n fotoalbum hier bij het seniorennet te zetten.

Wil je eens komen kijken dan kan je het adres hiernaast op de rechter strook vinden of om het gemakkelijker te maken, dit is het adres http://fotoalbum.seniorenet.be/kemperke

Normaal ben ik op de zondagmorgen steeds vroeg uit de veren, want dan moet ik m’n programma voorbereiden en ik denk altijd dat ik niet genoeg tijd zal hebben.  Maar nu geraakte ik gisterenmorgen slecht uit het bed, maar ja dat kan ook moeilijk anders, als je de zaterdagnacht maar eerst na twee uur te bed gaat kun je niet van je zelve verlangen om reeds te zeven uur terug wakker te zijn.

Het had allemaal geen belang natuurlijk, uiteindelijk moet m’n programma maar eerst dienen om acht uur ’s avonds voor de uitzending van boeketje op radio Minerva.  Enfin rond half elf gisteren morgen was ik aan de tafel geïnstalleerd en kon ik beginnen.  Ik had toen nog vele uren om het af te krijgen.

Anita die had minder geluk, want die was afgesproken met kennissen voor een optreden van Chantal Calin in de Hoogstraat te Antwerpen en dit voor een liefdadigheidsvoorstelling voor het kinderen kankerfonds.  De voorstelling begon om veertien uur en omstreeks één uur kwam iemand haar oppikken.

Ik kon haar niet vergezellen omdat ik zeker omstreeks negentien uur terug thuis moest zijn, wegens andere verplichtingen.  Toen ze vertrokken was kon ik rustig m’n programma afmaken en nog een platte rust inlassen, wat ik zeker ook gedaan heb.

Toen het etenstijd werd was ons vrouwtje nog steeds niet thuis, wat ik wel vermoed had.  Neem maar een voorstelling van drie uur plus een pauze van een half uur en nadien nog wat nakaarten en iets drinken.  Toen ik om kwart over zeven vertrok was er nog altijd geen Anita te bespeuren.

Toen de uitzending reeds was opgestart kreeg ik telefoon dat ze thuis was gekomen en ik me niet ongerust moest maken.  Alles was prima verlopen en meer informasatie nadat ik terug thuis was na de uitzending.     

Mijn verjaardag is ondertussen bijna twee dagen voorbij en ik moet zeggen dat dankzij het mooie zonnige weer van zaterdag het feestje is uitgegroeid tot een heel mooi evenement. Vanaf zes uur in de namiddag waren de kinderen en kleinkinderen en natuurlijk ook Greta en Leo uitgenodigd in het “Vijverhof,” voor een gezellig familie samenzijn met een etentje.

Anita en ik waren vanaf half zes daar aanwezig, om de eerste gasten te verwelkomen en hadden ons in de grote tuin geïnstalleerd, met een drankje. Omstreeks tien over zes verscheen Greta en Leo als eerste op de afspraak. Het eten zou geserveerd worden binnen in het restaurant rond zeven uur.

Ik ga het kort maken en vermelden dat we met zijn allen verwonderd waren toen iemand op de klok keek en wist te vertellen dat het reeds half elf was. Toen iedereen van de familie vertrokken was zijn we na het betalen van de rekening (uiteraard) nog een slaapmutsje blijven drinken om dan voldaan en tevreden huiswaarts te keren.

Deze morgen toen ik m’n ogen opende was m’n eerste gedachte, nu behoor ik tot de categorie zeventigers. Niet dat dit mij een kick geeft maar eerlijk gezegd, stemt dit je toch tot nadenken. Het eerste wat je door het hoofd gaat is en nu. Hoe lang is het me nog gegund om m’n blog bij te werken, gelukkig is dit een groot ?

’s Avonds gaan wij tamelijk laat slapen en het was reeds middernacht voorbij toen er nog een E mailtje binnenkwam met een verjaardagsgroet. Het was een E – card met als onderschrift “ Het SeniorenNet-team wenst u als SeniorenNet Club lid een fantastische verjaardag toe “! Dit vond ik toch een lieve attentie van Pascal Vyncke.

Ik heb ook nog enkele mailtjes met felicitaties ontvangen van medebloggers die vorige week op m’n blog gelezen hadden dat ik vandaag jarig en hiervoor m’n hartelijke dank. Ik hoop dat de zon mag blijven schijnen vandaag, want in de vooravond is er een familiefeestje in her”Vijverhof “ hier in Schoten. Het is altijd gezelliger als de kleinkinderen tussen twee gangen in even buiten kunnen lopen en spelen in de speeltuin die daar in die zaak aanwezig is. Anita heeft enkele tafels in de zaal zelf laten voorbehouden voor het eten.

Hoe het verlopen is dat hoor je morgen wel bij een nieuwe posting en ik wens jullie allemaal een gezellig weekeinde.

Oprecht.

Miljonair: Wat!  U hebt voor 10.000 euro schulden en u wilt met m'n dochter trouwen?
Jongeman:  hebt i soms een andere oplossing?

---------------------------

Geen andere keuze.

Arthur:  Je hebt dus je trombone verkocht?
Jef:  Ik had geen andere keuze.
Arthur:  Hoezo?
Jef:  Wel ja, ik wist dat mijn buurman een revolver gekocht had. 

Potverdorie dat is om kotsmisselijk te worden, alle dagen regen en nog eens regen. Vandaag is toch wel de super dag op gebied van nattigheid. Ik wilde heden morgen de wagen gaan kuizen, maar toen ik in de woonkamer kwam was het eerste wat ik zag en hoorde, de regen die tegen de ruit kletterde. Ben dan maar thuis gebleven en ik heb er nog spijt van dat ik m’n eerste gedacht niet gedaan heb, terug in bed kruipen.

M’n grootmoeder zaliger langs vaderskant gaf me vroeger altijd de raad om steeds je eerste gedacht uit te voeren. Want volgens haar was dat steeds het beste dat je kon doen en dat mens had levenservaring zat. Ze is er uiteindelijk 96 jaar geworden en de familie had altijd gedacht dat ze gemakkelijk de 100 jaar zou halen, helaas is het niet mogen zijn.

Nu over iets anders gesproken, jullie zullen denken waarom maakt hij zich nu zo dik om een propere wagen. Nauw dat zit zo in elkaar, namelijk voor eind volgende week moet ik mij aanbieden op de technische automobiel schouwing en ik ben dan voorstander om me aan te bieden met een zuivere wagen. Ik heb nog wel enkele dagen de tijd maar je weet, de tijd vliegt snel en voor je het weet is de tijd verstreken.

Ik ben niet bepaald geneigd om boete te betalen wegens het overschrijden van de tijd, maar het heeft nog nooit blijven regen, eens breekt de zon toch door de wolken. Ik ga stilaan stoppen want om achttien uur moet ik op de linkeroever zijn. Ik en Anita hebben ons als vrijwilliger gemeld bij radio Minerva om te helpen bij administratieve werkzaamheden. Dat is altijd gemakkelijker als er dan enkele medewerkers aanwezig zijn.

Terwijl we dan zitten de plooien en postzegels te kleven, kan er rustig wat over muziek gewauweld worden en bij een natje en een droogje gaat de tijd nog sneller voorbij.

Valt op Sint Medardus regen.
ge houdt hem in zes weken niet tegen.

Overbodig.

-  Onderwijzer: Uw zoon is buitengewoon slecht in aardrijkskunde.
-  Vader: Dat is niet erg. Wij hebben toch geen geld om op reis te gaan.

----------------------

-  Hoe vond uw vrouw het portret dat ik van haar gemaakt heb? vroeg de fotograaf hoopvol.
-  Ik ben er zeker van dat de gelijkenis treffend is.
-  Hoezo?
-  Omdat ze het nog aan niemand heeft laten zien.

Zondag laatstleden zijn we willens of niet gaan kiezen, maar wanneer hebben we een nieuwe Vlaamse regering of wordt het weer een pijnlijke bevalling zoals twee jaar geleden met de federale verkiezing toen. Eigenlijk staat die regering die eerst na vele maanden op de been is gebracht, nog steeds niet goed te werken. Er word meer ruzie gemaakt dan er problemen opgelost worden.

Maar nu over iets anders gesproken, deze voormiddag ben ik dan toch maar even naar de kapper geweest. M’n haar werd verdorie zo lang dat ik er niets meer mee kon aanvangen, m’n froufroe hing voortdurend in mijn ogen en dat is vrij lastig. Misschien wel met een korreltje zout te nemen, maar toch zolang wacht ik nooit, want eigenlijk ben ik nog wel tamelijk gesteld op een proper geknipt kopje haar.

Eigenlijk heb ik altijd schrik gehad om m’n haar te verliezen, dat zou ik heel erg gevonden hebben. Misschien zou ik er wel depressief van geworden zijn, wie zal het zeggen. Een mens zit op dat gebied aardig in elkaar, maar eigenlijk ben ik best fier op m’n kop haar, belachelijk hé.

De vleesschuif in de diepvriezer was aardig aan het leeg geraken en daarom vroeg Anita of ik deze namiddag niet eens naar de “ Vleesmeester” kon rijden om een voorraad vlees in te slagen. Dat is altijd gemakkelijker dan elke keer bij de slager in de buurt enkele stukken vlees te gaan halen. We konden dan in het winkelcentrum aldaar even binnenwippen in de “Aveve,” beter bekend onder de naam “ Den boerenbond” om een middel tegen bladluis op rozelaars te kopen, want de rozelaar op het terras heeft er van te lijden.

Als beloning zijn we dan nog iets gaan drinken en het palmpje deed me deugd en de tweede palm was om de tijd te verdrijven, want er hing toen een geweldig onweer boven Schoten, met plenzende regen en daar was geen doorkomen aan. We zijn dan toch thuis geraakt en niet dronken en daarmee verdien ik dit onderstaande potje bloemen.