Weerspreuk.

Overbodig.

-  Onderwijzer: Uw zoon is buitengewoon slecht in aardrijkskunde.
-  Vader: Dat is niet erg. Wij hebben toch geen geld om op reis te gaan.

----------------------

-  Hoe vond uw vrouw het portret dat ik van haar gemaakt heb? vroeg de fotograaf hoopvol.
-  Ik ben er zeker van dat de gelijkenis treffend is.
-  Hoezo?
-  Omdat ze het nog aan niemand heeft laten zien.

Zondag laatstleden zijn we willens of niet gaan kiezen, maar wanneer hebben we een nieuwe Vlaamse regering of wordt het weer een pijnlijke bevalling zoals twee jaar geleden met de federale verkiezing toen. Eigenlijk staat die regering die eerst na vele maanden op de been is gebracht, nog steeds niet goed te werken. Er word meer ruzie gemaakt dan er problemen opgelost worden.

Maar nu over iets anders gesproken, deze voormiddag ben ik dan toch maar even naar de kapper geweest. M’n haar werd verdorie zo lang dat ik er niets meer mee kon aanvangen, m’n froufroe hing voortdurend in mijn ogen en dat is vrij lastig. Misschien wel met een korreltje zout te nemen, maar toch zolang wacht ik nooit, want eigenlijk ben ik nog wel tamelijk gesteld op een proper geknipt kopje haar.

Eigenlijk heb ik altijd schrik gehad om m’n haar te verliezen, dat zou ik heel erg gevonden hebben. Misschien zou ik er wel depressief van geworden zijn, wie zal het zeggen. Een mens zit op dat gebied aardig in elkaar, maar eigenlijk ben ik best fier op m’n kop haar, belachelijk hé.

De vleesschuif in de diepvriezer was aardig aan het leeg geraken en daarom vroeg Anita of ik deze namiddag niet eens naar de “ Vleesmeester” kon rijden om een voorraad vlees in te slagen. Dat is altijd gemakkelijker dan elke keer bij de slager in de buurt enkele stukken vlees te gaan halen. We konden dan in het winkelcentrum aldaar even binnenwippen in de “Aveve,” beter bekend onder de naam “ Den boerenbond” om een middel tegen bladluis op rozelaars te kopen, want de rozelaar op het terras heeft er van te lijden.

Als beloning zijn we dan nog iets gaan drinken en het palmpje deed me deugd en de tweede palm was om de tijd te verdrijven, want er hing toen een geweldig onweer boven Schoten, met plenzende regen en daar was geen doorkomen aan. We zijn dan toch thuis geraakt en niet dronken en daarmee verdien ik dit onderstaande potje bloemen.

The day after, zij die de verkiezingen gewonnen hebben lopen als fiere pauwen in het rond en de verliezers likken hun wonden en ieder van hen heeft er een verklaring voor. Er zijn aanvaarbare verontschuldigingen, maar ook die waarvan men zegt dat is allemaal larie en apekool. Een bepaalde partij beweert als die formatie X er niet was bijgekomen, zouden we niet verloren hebben en dat vind ik flauwekul.

Genoeg over te verkiezing geluld en nu naar het heden. Het samenstellen van het mini-boeketje is reeds gedaan en alles staat gereed om deze avond naar de radio te gaan. Vandaag is er geen artiestengala, want in het zomerseizoen is er maar één per maand en dat is telkens de eerste maandag van de maand en dan is de maandag minder hectisch.

Ik heb deze middag na het middagmaal eens rustig m’n siêsta kunnen houden en dan nog tijd overgehouden om m’n dagboek te kunnen bijwerken hier op het seniorennet. Want heden avond heb ik daarvoor geen tijd, om de hierboven reeds vermelde reden.

Het programma van gisterenavond was een rustige bedoening en zonder noemenswaardige problemen heb ik de drie uurtjes kunnen volmaken. Want met een liveuitzending weet je maar nooit, een verkeerd nummer in de cd speler is vlug gebeurt en dan heb je wel een andere melodie dan de aangekondigde.

Er was geen zonnestraaltje te bespeuren aan de hemel deze zondagmorgen zeven juni en voor hen die het nog niet weten het is vandaag verkiezingsdag. Maar als je het nu nog niet weet dan is het helaas te laat. Voor hen die elektronisch moeten stemmen, die stemlokalen zijn zojuist gesloten. De andere kiezers die op de oude manier hun stem moeten uitbrengen, die loketten sloten reeds te dertien uur.

Maar geen nood ik heb zojuist gelezen dat zij die het verrekken van te gaan kiezen, weinig kans maken om gestraft te worden. Waarom maken we ons nog moe. Toen wij rond half twee thuis buiten kwamen begon het juist te regen en toen we arriveerde aan het stemlokaal waren we klotternat, ondanks onze paraplu.

Het water viel er in beken uit de hemel en het strafste is dat juist achter de hoek in het cultureel centrum een stemlokaal was. Wij moesten gaan stemmen in het gemeentelijk sportcentrum gelegen aan de Zeurste baan, een goede twee kilometer verder. Als het goed weer is, is dat niet erg dan is dat een mooie wandeling.

Toen we weer thuis gekomen waren konden we drooggoed aantrekken, m’n broekspijpen kon je uitwringen en de mouwen van m’n jas eveneens.

De voormiddag had ik besteed aan het samenstellen van m’n programma, dat moet dienen voor hedenavond tijdens de uitzending van boeketje op radio Minerva. Doordat ik gisteren reeds enkele cd’s had voor beluisterd, was ik tamelijk vlug klaar met de samenstelling. Ik denk dat ze met een nieuwe Vlaamse regering meer werk zullen hebben.

Maar dat zien en horen we later wel, dat is een ver van m’n bed show, uiteindelijk betalen moeten we toch, daarom een goede raad, er niet van wakker liggen en je goed humeur bewaren.

Buiten dat Anita naar de markt moest deze ochtend hadden we niets anders om handen; terwijl m’n madame zich klaar maakte om naar de markt te gaan, deed ik vlug de afwas want er stond niet veel op het aanrecht en na het klaren van de klus kon ik rustig enkele liedjes voor beluisteren. Deze liedjes had ik reeds in m’n gedachte en wilde ze eens beluisteren of ze bij elkaar paste. Dat was al heel wat tijd bespaart voor morgenvroeg, want we mogen morgen niet vergeten te gaan kiezen. Spijtig dat we stemplicht hebben, want ik denk niet dat ik er anders me zou voor verplaatsen.

Na de middag zouden we naar het radio Minerva café gaan, want Anita had een interview gerealiseerd tussen onze interviewer van dienst Willem van Walem en de zangeres Chantal Câlin. Daarvoor wilde ze aanwezig zijn om Chantal te ontvangen, vooraleer ze in de studio moest zijn.

Hoog aan de hemel, bijna pal boven het hoofd, prijkt nu ’s avonds de Berenhoeder. Het vliegervormig sterrenbeeld draagt ondanks deze vorm toch terecht zijn naam, want de berenhoeder bevindt zich trouw in de nabijheid van de Grote en de Kleine Beer. Samen met hen beschrijft hij zijn dagelijkse wenteling rond de hemelpoort, de plaats waar de Poolster zich bevindt.

Aan het tipje van de vlieger schittert Arcturus, de vierde helderste ster aan de hemel en de helderste van het noordelijk halfrond. De ster straalt een rustig geeloranje licht, kenmerkend voor een oude reuzenster waarvan de brandstof bijna uitgeput is. Arcturus is iets koeler dan de zon, maar 25 keer groter en straalt daardoor toch nog 200 keer meer licht uit dan onze dagster. Arcturus staat op 40 lichtjaren van hier, dat is 2 miljoen keer verder dan de zon. Aan de linkerschouder van de Berenhoeder hangt een sierlijk boogje sterren. Dit is de Noorderkroon, een van de mooiste plekjes aan de noordelijke hemel.

Gerard Bodifee voor “De Druivelaar” 2009

Deze voormiddag wilde ik een kleuren print maken van enkele foto’s, toen ik melding kreeg dat de kleur magenta bijna op was. Bij ons in de winkelstraat is er een winkel die gespecialiseerd is in bureelartikelen, daar zou ik m’n gerief wel vinden. Ik herinner me dat ik er ooit een cartouche blauwe inkt gekocht had, ik vlug daar naartoe. Helaas het was m’n dagje niet, ze hadden het in stock.

Anita was ondertussen naar de kapper gegaan om een kleurenshampoo en het haar een beetje te laten bijknippen, niets abnormaals voor een vrouw. Daarom moest ik wachten tot ze terug was, om voor te stellen naar de stad te rijden naar de Media Markt om daar de verschillende tinten inkt te kopen. In zulke winkels heb je meer kans dat ze dat in voorraad hebben. Ze zeggen altijd koop zoveel mogelijk in eigen gemeente, om alzo de gevestigde middenstand te steunen. Maar de vereiste is natuurlijk dat ze de producten in huis hebben.

Enfin toen Anita van de kapper terug was en we hadden gegeten, was ze direct bereid om naar de stad te gaan en dan konden we ondertussen nog eens langs het centraal station gaan om het te bekijken. Nog enkele maanden, dan is het kant en klaar en als je terug denkt aan de staat waarin het vroeger verkeerde en dan ziet wat er nu verwezenlijk is. Dat is onvoorstelbaar en dan nog niet eens denken, wat een kapitaal daar ingestopt is, niet te schatten. Vertrekkende en aankomende treinen op vier niveau’s.

De buitengevel mag ook gezien worden, alles blinkt en schittert in het zonlicht, enfin als de zon schijnt wat vandaag niet het geval was. We zijn rond half zes terug huiswaarts gegaan en ik had alles bij me wat ik nodig had.

Neem alleen het woord
als je woorden
betekenisvoller zijn
dan je stilzwijgen.

Achter
elke succesvolle man
staat
een verbaasde vrouw.

-  Waarom krijg je een pizza sneller thuisbesteld dan een ambulance?
-  Waarom drinken sommige mensen een Coca Cola light bij een dubbele cheese burger en een groot pak friet?
-  Waarom verkopen ze hotdogs in pakken van 10 en hotdogbroodjes in pakjes van 8?
-  Waarom houden vrouwen hun mond open als ze mascara aanbrengen op hun ogen?
-  Waarom is het woord "afkorting" zo lang?

Gisteren namiddag vond het eerste artiestengala plaats in de nieuwe locatie. Inderdaad op het oude adres kon het niet meer wegens onteigening van de feestzaal Schijnpoort. Daarom had Romain Callé, de inrichter van de artiestengala’s, op zoek moeten gaan naar een nieuw adres en dit uiteindelijk gevonden in de taverne- zaal “Den Bart” Sint Bartholomeusstraat te Merksem.

Pinster maandag één juni was het de eerste maal dat de artiesten van de nieuwe zaal konden gebruik maken. Romain had voor een formidabele affiche gezorgd met volgende drie artiesten, namelijk als eerste de zanger Ritchie Paris die voor de tweede maal het podium mocht opdraven.

De tweede was de fantastische zangeres Norma Hendy, een dame die reeds meerdere malen haar artistieke begaafdheden mocht demonstreren en om het drietal te vervolledigen had Romain de Gentenaar Danny Sinclair uitgenodigd als hoofdakte. Dat waren drie ras vocalisten bij elkaar.

De nieuwe zaal voldeed volledig aan de verwachtingen, ze was een stuk groter dan in het Schijnpoort en een prachtig podium met ouderwetse draperie. Natuurlijk waren er wel wat schermutselingen bij het toekennen van de plaatsen, maar uiteindelijk was toch iedereen tevreden.

Het enige negatieve was dat we er de eerste dag niet konden blijven eten, maar dat zou volgende week opgelost zijn. Gelukkig was, omdat het gisteren een feestdag was, het Minervacafé open en konden we vooraleer naar de radiostudio te gaan, eerst een stukje eten aldaar.

Tijdens de uitzending hebben de luisteraars zeker geen knorrende maag van mij moeten aanhoren. Eind goed al goed zegt het spreekwoord.

Gisteren had ik niet veel tijd over om m’n blog bij te werken, ’s Morgens moest ik dan m’n programma samenstellen, want zonder speellijst naar de radio gaan, dat kan natuurlijk niet. Dan kon ik evengoed thuis blijven en dat is de bedoeling in het geheel niet. Nadat de klus geklaard was had ik nog wel een uurtje tijd over, maar de zon nodigde me uit om op het terras te komen zitten en daar kon ik niet aan weerstaan.

Ik denk dat er in de categorie dagboeken veel mensen van het zelfde gedacht waren en hebben genoten van het mooie weer, want in de rij recent toegevoegde blogs was weinig beweging geweest na m’n laatst toegevoegde posting. Ik kan ze geen ongelijk geven, genieten als het even kan en de rest is larie en apekool.

     De eerste dag van de tentoonstelling sloten de deuren om zeventien uur. Rechtover de Blommaert lag het gemeentepark van Wuustwezel en dat was zoverlokkelijk dat we vooraleer huiswaarts te rijden we er nog een korte wandeling in maakten. Alles was prachtig groen en de kleuren kwamen helemaal tot zijn recht door de zonnestralen.

      Het was niet groot, eigenlijk een oase van groen in een woonwijk. Maar in dat lapje park was alles voorzien wat een groot park ook maar te bieden heeft. er waren bomen, er liep een beek doorheen met twee bruggen er overheen, ook een vijver was voorzien met de traditionele eenden en niet te vergeten een fontein. De zon zette alles in wonderlijke kleuren. Dit alles is onderaan het artikel te bewonderen, evenals het gemeente huis van deze Kempische gemeente.

      Toen we dit allemaal bewonderd hadden was het al ruim zes uur gepasseerd en werd het tijd om huiswaarts te keren. Tijdens het rijden had ik het idee gekregen om in plaats van thuis frieten uit te halen, ergens te stoppen om te gaan eten. Ik had niets tegen Anita gezegd en toen ik stopte in brasserie “de Kolonie” in Sint Job, dacht ze dat ik nog een terrasje wou gaan doen. Met dat gaan eten daar, daar was ze vlug mee tevreden.

      Maar volk dat er was, ze spreken van crises maar we konden met moeite een tafeltje voor twee personen bemachtigen. We hebben eventjes buiten op her terras moeten wachten en in tussentijd iets drinken tot ze ons kwamen halen, toen er eindelijk plaats was gekomen. Zo slecht zullen de mensen het dan ook weer niet hebben.

Gisteren op die prachtige zaterdag waren we uitgenodigd op een tentoonstelling van aquarellen. Greta onze schoonzus stelde samen met leden van het aquarelatelier tentoon in de GC Blommaert te Wuustwezel. Deze uitnodiging konden we natuurlijk niet negeren, zeker niet omdat een schilderij van ons die we vorig jaar van haar kochten er eveneens tentoon werd gesteld. In elk geval hebben we er prachtige werkjes kunnen aanschouwen.

Ik heb natuurlijk niet alle schilderijen gefotografeerd, enkel die van ons en nog enkele anderen. Deze tentoonstelling liep er drie dagen, de dagen van het Pinkster week einde. Er was redelijk wat volk, maar het overgrote gedeelte werd er op zondag en op pinkstermaandag verwacht.

Frisbee :  plastic schijf met een gebogen rand die je naar elkaar toe gooit.

Het woord frisbee komt van een bakkerij uit de Verenigde Staten, de frisbie baking company.  Die maakten rond 1900 taarten in een tinnen bakvorm, waarin de naam van het bedrijf stondt afgedrukt.  Studenten begonnen die bakvorm (zonder taart in) te gebruiken als vliegende schotels, die ze naar elkaar gooiden.  Pas rond 1950 kwam W.F. Morrison op het idee om de schotelvorm te gebruiken voor het produceren van echte (plastic) werpvormen om mee te spelen.  Hij noemde zijn schotel Pluto Platter.  Pas nadat de rechten voor de speelschotel waren gekocht door een bedrijf genaamd Wham-O”, koos men in 1957 voor de naam frisbee, afgeleid van de Frisbie Baking Company; maar wel net iets anders gespeld.

Van Dale junior woordgeschiedenisboek.

Van Dale Lexicografie, Utrecht-Antwerpen, 2007.

Ondernemen is ..... vaardigheden ontplooien.  Onze medewerkers vertrouwen schenken is hen alle ruimte geven om initiatief te nemen en niet angstvallig alle verantwoordelijkheid naar onszelf toehalen.  De opdrachten worden in overleg gegeven en zeker niet tot in het kleinst detail omschreven.  We geven iedereen alle kansen om zijn vaardigheden te ontplooien.  In een bedrijf worden geen talenten begraven.

Valeer Deschacht

Potverdorie om zes uur in de vroege ochtend opstaan om voor je kleindochter klaar te staan, als ze haar kunsten als manicure bij de oma moet demonstreren , vind ik toch godgeklaagd dat den opa er ook moet onder lijden. Ik moet eerlijkheid zelve bekennen dat ze er werk van gemaakt heeft en ik denk wel dat ze er wel veel punten voor gekregen zal hebben.

Om kwart na acht is oma mee naar het leslokaal gegaan en om vijf minuten voor tien uur zou ze terug buiten zijn. Het was nu aan mij om gedurende die tijd me bezig te houden. Toen ik buiten de school kwam, begon het juist te regenen en de auto stond wel een vijftal minuten van de school geparkeerd en de paraplu lag in de auto. Dat is handig en slim hé

In de gazettenwinkel die ik gelukkig passeerde kon ik een gazet kopen om die in de wagen te lezen. Maar na verloop van tijd werd ik gewaar dat het hoogtij aan het opkomen was en dat er vlug iets aan gedaan moest worden, maar de vraag was hoe en waar. Op de Boomse steenweg waren wel enkele drankgelegenheden, maar helaas waren die nog altijd gesloten en de vroegste deed maar om tien uur de deur open.

Dan maar richting school gegaan en als het niet anders kon moest de school maar een oplossing bieden. Maar zover kwam het gelukkig niet, op de hoek van de Boomse steenweg en de Zevende Olypiadelaan was een grote café die open was. Eerst dacht ik dat de kuisvrouw nog bezig was, maar aan de toog stonden ze al volop te pintelieren.

Volgens mij waren die twee vrouwen en drie mannen al vele uren bezig zich vol te kappen. De heren der schepping trachten de twee dames te versieren en of ze er in geslaagd waren dat weet ik niet. Na waterlozing en mijn koffie gedronken te hebben ben ik terug buitengegaan. Dit was nu niet echt de zaak die ik m’n voorkeur wegdroeg, maar het voornaamst was dat ik m’n plasje had kunnen doen.