Taalpitjes.

Ondernemen is ..... vaardigheden ontplooien.  Onze medewerkers vertrouwen schenken is hen alle ruimte geven om initiatief te nemen en niet angstvallig alle verantwoordelijkheid naar onszelf toehalen.  De opdrachten worden in overleg gegeven en zeker niet tot in het kleinst detail omschreven.  We geven iedereen alle kansen om zijn vaardigheden te ontplooien.  In een bedrijf worden geen talenten begraven.

Valeer Deschacht

Potverdorie om zes uur in de vroege ochtend opstaan om voor je kleindochter klaar te staan, als ze haar kunsten als manicure bij de oma moet demonstreren , vind ik toch godgeklaagd dat den opa er ook moet onder lijden. Ik moet eerlijkheid zelve bekennen dat ze er werk van gemaakt heeft en ik denk wel dat ze er wel veel punten voor gekregen zal hebben.

Om kwart na acht is oma mee naar het leslokaal gegaan en om vijf minuten voor tien uur zou ze terug buiten zijn. Het was nu aan mij om gedurende die tijd me bezig te houden. Toen ik buiten de school kwam, begon het juist te regenen en de auto stond wel een vijftal minuten van de school geparkeerd en de paraplu lag in de auto. Dat is handig en slim hé

In de gazettenwinkel die ik gelukkig passeerde kon ik een gazet kopen om die in de wagen te lezen. Maar na verloop van tijd werd ik gewaar dat het hoogtij aan het opkomen was en dat er vlug iets aan gedaan moest worden, maar de vraag was hoe en waar. Op de Boomse steenweg waren wel enkele drankgelegenheden, maar helaas waren die nog altijd gesloten en de vroegste deed maar om tien uur de deur open.

Dan maar richting school gegaan en als het niet anders kon moest de school maar een oplossing bieden. Maar zover kwam het gelukkig niet, op de hoek van de Boomse steenweg en de Zevende Olypiadelaan was een grote café die open was. Eerst dacht ik dat de kuisvrouw nog bezig was, maar aan de toog stonden ze al volop te pintelieren.

Volgens mij waren die twee vrouwen en drie mannen al vele uren bezig zich vol te kappen. De heren der schepping trachten de twee dames te versieren en of ze er in geslaagd waren dat weet ik niet. Na waterlozing en mijn koffie gedronken te hebben ben ik terug buitengegaan. Dit was nu niet echt de zaak die ik m’n voorkeur wegdroeg, maar het voornaamst was dat ik m’n plasje had kunnen doen.

Spotlijsters (Minidae) zijn een familie van zangvogels die in Noord – Amerika voorkomen. Het zijn vrij grote vogels die op een wat verlengde uitgave van de lijsterachtige lijken.

Uitstekend middel.

Drinkebroer :  Ik geloof dat ik een beetje te diep in het glas gekeken heb, garçon. Kun je niets geven, zodat ik weer nuchter word?
Garçon :  Zeker, mijnheer ik zal u meteen de rekening brengen.

--------------------------------

In het oog houden.

Patiënt :  Wat denk je van die zweer op mijn rug, dokter?
Oh, die is helemaal niet gevaarlijk, maar je moet ze wel goed in het oog houden.

Het is eigenlijk niet te geloven, maandag 30 graden vandaag twee dage later halen we amper 16 graden. Van het ene uiterste in het andere en dat is het weer waar mede wij hier in de lage landen moeten leren leven. Enfin leren leven is de juiste uitdrukking niet, we doen het gewoon al ons leven lang.

Over een leven lang gesproken, gisteren waren we bij onze familie in Sint Lenaarts op bezoek geweest om hen te inviteren op mijn verjaardagsfeestje. Want volgende maand de dertiende juni verjaar ik en aangezien er dan nieuw cijfer vooraan komt, wilde Anita er een feestje voor inrichten.

Er wordt wel eens gezegd dat ge dan een nieuwe voordeur bijkrijgt en dat is wat bij mij gebeurt. De letter zes ruimt baan voor de zeven, maar ik lig er zeker niet wakker van en depressief word ik er ook niet van.

Alleen is er een probleem opgedoken, deze namiddag zijn we naar de horecazaak “ Ons Huis bij den Dirk” geweest om deze zaak te regelen. Maar helaas we vingen bot, want de patron is die week in verlof. Over pech gesproken, nu moeten we in allerijl iets anders uit de hoek zien te toveren, enfin wat er ook gebeurt het feest zal doorgaan al moet ik de onderste steen bovenaan krijgen.

Morgenvroeg moeten we er vroeg uit want Anita kreeg deze middag telefoon van kleindochter Kelly of ze morgenvroeg tijd had om naar de school te komen, want ze had een proefpersoon nodig voor het examen manicure. Dus de oma was natuurlijk bereidt om dat op haar te nemen, alleen moest ze reeds om kwart na acht morgenvroeg in de school aanwezig zijn. Gelukkig beginnen de scholen niet om zeven uur ’s ochtends.

Ik moet natuurlijk mee uit m’n bed om de oma naar de school te brengen. De school is gelegen op de hoek van de zevende Olympiadelaan en de Jan De Voslei te Antwerpen Kiel. Wat een grootvader lijden kan en dat mag ook eens gezegd worden.

Mensenlief wat was dat vannacht, om half drie wakker geworden van de donder en de windvlagen. De draperie’s vlogen om m’n oren, want door de warmte gisterenavond hadden we de terrasdeur laten open staan om wat afkoeling in de slaapkamer te brengen.

Jongens, jongens was dat een spektakel met die bliksemschichten, de hemel was constant verlicht. We hadden ook wat hagelbollen, maar die waren gelukkig niet zo groot zoals die ze op het nieuws deze middag lieten zien. Wat een schade dat zulk weer kan aanrichten.

Tegen natuurgeweld is toch weinig te verrichten, men moet het gewoon ondergaan en hopen dat het wel zal meevallen. Ene margrietenplant was van zijn stoeltje gevallen door de rukwinden en enkele bloempjes ware er afgebroken, door het vallen. Hij zal zich wel herpakken en is het niet ja dan is het ook maar zo.

Gisterenavond na thuiskomst van de radio zijn we nog een uurtje op het terras gaan zitten, want het was niet te harden op ons appartement, toen we de deur opende. Kan ook moeilijk anders, we waren heel de namiddag weggeweest naar het artiestengala in de feestzaal Schijnpoort en dan met die overdreven hitte warmt het appartement snel op als er niet verlucht wordt.

Het was het laatste artiestengala in het Schijnpoort want vanaf volgende week wordt er verhuist naar een nieuwe zaal. Namelijk naar de zaal “Den Bart” in de Sint Bartholomeusstraat in Merksem. Meer hier over volgende week ter gelegenheid van het eerste artiestengala aldaar.

De wilde Magnolia’s zijn bladhoudende of bladverliezende bomen of struiken en kunnen tot meer dan zes meters hoog worden. Van nature groeien magnolia’s (Nederlandse naam beverboom) in de Himalaya, oost en zuid oost China, noord en midden Amerika.

De wilde soorten krijgen eerst hun bladeren en daarna beginnen ze te bloeien. Magnolia acuminata is afkomstig uit de Verenigde Staten en zuid oost Canada. De bladeren zijn tamelijk groot en donkergroen van kleur, de bloemen zijn wit of groenig geel en de vruchten rood. Hij bloeit in mei – juni, er zijn een 130 soorten waarvan de meeste gecultiveerde zijn.

Er werd gebeld en het bleek een dame te zijn, die liefdadige bedoelingen had.
-  Mijnheer, ik kom u vragen of u ons ook iets wilt geven voor een instelling voor alcoholici.
-  Natuurlijk, wat hebt u het liefst:  een fles cognac of een fles whisky?

-  Wat heeft die oude juffrouw een lange hals zeg!
-  Dat is niet te verwonderen, als je zovele jaren uitziet naar een man.
---------------------------------

-  Het valt tegenwoorgig niet mee om een dochter te hebben, zucht een vader tegen zijn vriend.
-  Hoezo?
-  Wel, ten eerste kun je bijna geen geschikte man voor haar vinden en als dat uiteindelijk lukt, dan is het bijna onmogelijk om een geschikte baan voor hem te vinden.

Jullie zullen opgemerkt hebben dat ik niet over de voormiddag heb gesproken, ja waar het hart van vol is loopt de mond van over. Donderdag laatstleden waren we in de namiddag naar Vordenstein geweest en ik had er foto’s genomen over de wilde magnolia. Van deze soort hebben ze er een drietal bomen of beter gezegd struiken, maar dan wel struiken die een zestal meters hoog zijn.

Nu was ik vergeten van zulk een struik een geheel foto te maken en deze vergetendheid heb ik deze ochtend goedgemaakt. Ik ben eventjes alleen naar het domein gegaan om deze reuzestruik te fotograferen, want zogauw ik tijd heb ga ik deze foto’s met jullie delen.

Toen ik terugkwam was het bijna etenstijd, want vandaag zouden we een half uurtje vroeger eten om tijdig naar de vlieghaven van Deurne te vertrekken want om twee uur zou het spektakel beginnen. Maar ja een boterham is vlug gereed en gegeten en om kwart voor twee waren we vertrokken.

Met één ding hadden we geen rekening gehouden en dat was parkeren. Normaal is aan de luchthaven tamelijk veel parkeerruimte, maar toen we er aan kwamen zagen we al enkele wagens toertjes maken, maar plaats nada, noppens, niets. Dan maar teug buiten gereden en in een zijstraat gaan parkeren.

Er waren heel veel toeschouwers en op de prijs van een foldertje na was de inkom gratis vandaag en voor de folder vroegen ze maar één euro vijftig. Dus dat was ook niet overdreven en dit voor een gezellige en leerzame namiddag.

Vandaag zaterdag liet alles voorzien dat het een mooie zonnige dag zou worden, vanaf het ochtendgloren stond het zonnetje reeds aan de hemel te glunderen. Voor deze namiddag hadden we al iets geplant, namelijk op de luchthaven ven Deurne was er een “fiy inn” geplant en dat wil zeggen dat de motoren moeten opgestart worden.

Dit stond in het teken van honderd jaar vlieghaven in Deurne en deze happening werd dit jaar uitgespreid over twee dagen. De zaterdag en de zondag en er waren gasten uit binnen en buitenland. Vorig jaar hadden we reeds een motoren draaidag meegemaakt, maar dat was niets in vergelijking van dit jaar.

Het was werkelijk prachtig in elkaar gestoken, zelfs de brandweer van de luchthaven was aanwezig met z’n ditmaal moderne arsenaal. Ze deden een demonstratie met het waterkanon, maar mensen wat zit daar een enorme kracht achter, nu kan ik begrijpen dat bij een betoging en het waterkanon treedt in werking dat de mensen niet op hun benen kunnen blijven staan.

Zelfs mannen in soldatenkostuums uit de eerste en tweede wereldoorlog, zowel van het Duitse als het geallieerde leger liepen er rond en op bepaalde tijden deden ze exercities. Ze mochten rekenen op grote bijval van de aanwezige mensen. De foto’s staan nog niet op de computer, dat zal iets worden voor later op de week en dan krijg je nog meer uitleg over dit gebeuren.

Daar juist hebben ze beelden getoond op het nieuws van zeven over deze motorendraaidag op de luchthaven van Deurne.

Toen ik gisteren ochtend opstond viel het op hoe stil het op straat was en toen viel m’n euro dat het een feestdag was, Ons Heer Hemelvaart en het feest van de katholieke arbeiderspartij. Beter bekend onder de naam van Rerum Novarum, de tegenhanger van het feest van de rooi op één mei.

Al wat ik hier boven heb geschreven heeft niets met m’n dagindeling te maken, integendeel het brengt onze dagindeling in de war. Normaal is het inkoopdag voor Anita en mij en nu moeten we dat uitstellen tot de vrijdagmorgen met alle gevolgen van dien en dat hebben we van morgen ondervonden. Op de grote parking van de supermarkt Aldi was met moeite een parkeerplaatsje te vinden en de winkelkarretjes waren bijna allen in gebruik.

Enfin daar zijn we dan toch ook weeral doorgesukkeld en van hongerlijden is geen spraken, zeker vandaag niet. We hebben er een sobere dag van gemaakt, na onze vreetpartij van gisterenavond, we hadden plaats gereserveerd in het Chineesrestaurant Joy King. Dit is een prima restaurant en de verschillende gerechten die er geserveerd worden, brengen je altijd wel in de verleiding om iets meer te eten dan goed is.

Enfin na de uitstekende maaltijd nog ieder een lekkere koffie en voor mij kon er nog een uitstekende cognac af om de maaltijd helemaal af te maken. We hebben toch ons verlofgeld getrokken deze maand, we kunnen ze niet meenemen als onze tijd hier op aarde er opzit.

In de namiddag waren we nog een wandeling gaan maken in het domein Vordenstein, want dat was er al een lange tijd niet van gekomen en de rododendron struiken stonden nog volop in bloei en dat is altijd de moeite waard om dat met eigen ogen te aanschouwen.

Op een conferentie van dokters in Brussel

Een Engelse dokter zegt:
De geneeskunde in Engeland is zo geavanceerd dat wanneer we de testikels van
iemand bij iemand anders inplanten, die al na 6 weken werk kan gaan zoeken.

Een Duitse dokter daarop:
Das nog niks!
Bij ons transplanteren we een stuk hersens van iemand bij een ander en die
kan na 4 weken al werk gaan zoeken.

De Russische dokter zegt:
Voï, Voï, das nog niks vergeleken met ons.
In Rusland is de geneeskunde zodanig ontwikkeld dat, wanneer we een stukhart van de ene naar de andere
transplanteren, op het eind van de 2de week, ze beiden werk kunnen gaan zoeken.

Dit allemaal horende, zegt de Belz:

Dat zijn allemaal onbenulligheden in vergelijking met onze geneeskunde!

Wij, hier in Belgie,

wij hebben iemand genomen

zonder hersenen,zónder hart en zónder kloten aan zen lijf,

we hebben hem benoemd tot Minister van Financiën
en nu is GANS HET LAND op zoek naar werk

Eerlijk gemeend.

-  Ach Albert, jij wilt alleen maar met me trouwen, omdat ik twee miljoen euro heb.
-  Maar dat is niet waar!  Al had je maar één miljoen, ik zou toch met je willen trouwen.


-------------------------------------

Een man en een vrouw bezoeken een museum.
-  O wat een lelijk schiderij, zegt de vrouw opeens. Ik heb nog nooit zoiets lelijks gezien.
-  Margriet zegt haar echtgenoot, zet je bril op en ga weg van voor die spiegel.

De dinsdag was voor ons een drukke dag, zeker voor Anita want die moest op drie plaatsen zijn. Gisteren morgen hadden we geplant om naar het shoppingscenter te gaan in Wijnegem. Vorige week had ze weer een reclamefolder op haar naam van Damart gekregen, met de vermelding dat ze een prijs kon komen afhalen als het haar paste of anders kon ze het formulier opsturen naar het hoofdhuis en mits betaling van de portkosten zouden ze het persoonlijk geschenk opsturen.

Maar in het catalogus stond altijd wel iets dat ze kon gebruiken en ditmaal zou het een poloshirt zijn voor mij. Hopelijk wordt het een warme zomer want vooraleer ik mijn polotjes allemaal gedragen heb zal de zomer al een stuk voorbij zijn. Maar ik laat Anita maar betijen, het is niet altijd voor haar zelf dat ze kleding koopt, mij vergeet ze ook nooit.

Van de gelegenheid maakte ik gebruik om bij de mediazaak Fnac enkele cd tjes te kopen van onder andere Monica Martin, want daarvan had ik nog niets van in m’n collectie zitten en er zijn wel luisteraars bij radio Minerva die er wel eens naar vragen. Verder ook nog een digitale schijf van Wencke Myhre een Noorse zangeres die in de zeventiger jaren heel populair was in Duitsland. Om minder langspeel platen te moeten meenemen vond ik nog een cd van Peter Alexander met vele bekende nummertjes van deze zanger en die vervangt een drietal lp’s .

Dit waren dan mijn aankopen die ik in het shoppingscenter verrichte en om af te sluiten nog een belegd broodje met een tas koffie gaan nuttigen om dan terug huiswaarts te keren, want om twee uur werd Anita bij haar pedicure verwacht.

Om tien minuten voor de tijd van de afspraak waren we bij de pedicuurster aan de deur en ik had afgesproken met Anita dat ik om de tijd te passeren een 100 tal meters verder iets zou gaan drinken in een taverne. Zij zou nadien tot daar komen om me op te pikken. Zo gezegd zo gedaan, maar er was iets dat we niet hadden voorzien en dat was de sluitingsdag op de dinsdag.

Nu zat ik met de gebakken peren, wat moest ik nu doen. De volgende drankgelegenheid was een 300 meters verder en dat was de gelegenheid “Ons Huis” bij den Dirk. Ik kon natuurlijk met de auto tot daar rijden, maar wat als Anita eens wat vroeger klaar was met de voetverzorging en ze niet wist waar ik was. Uiteindelijk besliste ik om maar in de auto op haar te wachten, ik had een krant onderwijl gekocht en eer ik die uitgelezen had zou ze er wel zijn. De auto stond voor de deur van de voetverzorgster en dan zou ze me wel zien zitten.

Uiteindelijk liep heel de zaak wat uit de hand en duurde het vijf kwartier vooraleer ze klaar was. Als je het mij vraagt had ik beter een palm gaan drinken bij den Dirk en had ik ruim op tijd teruggeweest aan de deur van Heidi. Dat is de dame die met je voeten speelt en waar je er nog moet voor betalen.

Dan was de tijd aangebroken om terug naar huis te keren, want na het avond eten moest ze eveneens nog naar de veertiendaagse massagebeurt. Daar moest ze om half acht aanwezig zijn, dit was binnen loopafstand en zodoende moest ik haar niet wegbrengen. Ik had haar wel gezegd dat ik haar te voet zou tegen komen om dan samen huiswaarts te keren.

Op het artiestengala van gisteren maandag 18 mei was het toch al redelijk wat drukker dan de week er voor. Niet dat de zaal volledig uitverkocht was, maar er waren al wat minder lege plaatsen te bespeuren. Er waren twee namen op de affiche, die men onder de noemer opera kon plaatsen namelijk de gebroeders Lepoutre uit de streek van Menen.

Het valt toch op als er klassiek op het menu staat dat de mensen sneller afkomen, misschien dat ik er een verkeerde gevolgtrekking uit opmaak. Het is zeker omdat ik zo geen al te grote liefhebber ben van dat genre, dat ik denk dat de andere mensen er wel van houden.

De derde artiest is een man die een geweldige stemmenimitator is. Gisteren bracht hij weer een prachtige imitatie van een optreden van Shirley Bassey tijdens zijn optreden voor de pauze. Hij komt dan het podium op met een pruik net het zelfde kapsel als de zangeres in het echt heeft en dan heeft hij ook een prachtig lang glinsterende avondjurk aan.

Als hij begint te zingen dan word je er helemaal koud van en als je de ogen toe doet is het net of Shirley Bassey in levende lijve op het podium staat. De naam van de zanger is Johnny D en hij is afkomstig uit de gemeente Ekeren bij Antwerpen.