Woensdag 20 mei 09.

Op het artiestengala van gisteren maandag 18 mei was het toch al redelijk wat drukker dan de week er voor. Niet dat de zaal volledig uitverkocht was, maar er waren al wat minder lege plaatsen te bespeuren. Er waren twee namen op de affiche, die men onder de noemer opera kon plaatsen namelijk de gebroeders Lepoutre uit de streek van Menen.

Het valt toch op als er klassiek op het menu staat dat de mensen sneller afkomen, misschien dat ik er een verkeerde gevolgtrekking uit opmaak. Het is zeker omdat ik zo geen al te grote liefhebber ben van dat genre, dat ik denk dat de andere mensen er wel van houden.

De derde artiest is een man die een geweldige stemmenimitator is. Gisteren bracht hij weer een prachtige imitatie van een optreden van Shirley Bassey tijdens zijn optreden voor de pauze. Hij komt dan het podium op met een pruik net het zelfde kapsel als de zangeres in het echt heeft en dan heeft hij ook een prachtig lang glinsterende avondjurk aan.

Als hij begint te zingen dan word je er helemaal koud van en als je de ogen toe doet is het net of Shirley Bassey in levende lijve op het podium staat. De naam van de zanger is Johnny D en hij is afkomstig uit de gemeente Ekeren bij Antwerpen.

Om te vergeten.

De mens gaat op reis om vanalles te vergeten en als hij dan ' s avonds in zijn hotelkamer zijn valies openmaakt, merkt hij dat hij dat ook werkelijk gedaan heeft.

----------------------------------------

Vreemd.

Het is toch vreemd, zei iemand die ossetong aan het eten was, dat zo'n beest zijn tong het hele jaar door in zijn mond heeft en niet weet hoe lekker die smaakt!

Het juiste middel.

Georges laat zijn huis herschilderen.  De twee schilders zijn twee opgewekte jonge kerels, die de heledag lopen te fluiten en dat hindert Georges enorm.
-  Jan, zegt hij tegen zijn huisknecht, ga eens tegen die mannen zeggen dat ze moeten ophouden met fluiten.
Nauwelijks twee minuten later is het doodstil.
-  Amaai, dat is snel zegt Georges, hoe heb je hen de mond gesnoerd? vraagt hij verwonderd aan Jan.
-  Met een paar van uw sigaren mijnheer. 

Ik kom nog eventjes terug, want gisteren voormiddag had ik op de hoek van het magazijn twee duifjes zien zitten en die lagen daar echt zo gezellig dat ik vlug m’n fototoestel ben gaan halen om dit moment te vereeuwigen. Dit magazijn is achter onze appartementsblok gelegen, spijtig van die verkiezingsaffiche op de achtergrond. Maar die gaan we nog veel tegen komen in de nabije drie weken.

Zo dus ons olifantje is geboren in de Antwerpse zoo. Gisteren meerdere malen naar gaan kijken, eveneens heden morgen maar de geboorte zelf heb ik gemist. Dat was wel spijtig want zoiets gebeurt nu niet alle weken, toen het moment daar was, was ik met m’n programma voor heden avond bezig.

Toen ik nog eens overschakelde probeerde het al wat rond te stappen tussen de drie grote exemplaren. Dat was wel een het bekijken waard, hij had nog niet de kracht om rond te stappen, want zijn pootjes schoven telkens uit elkaar.

Ben daarjuist nog even gaan kijken, maar de live uitzending was reeds gestopt met beelden tonen. De webside blijft nog wel even bestaan en men kan er nog wel informatie bekomen en de eerste professionele foto’s bekijken. Voor de zoo zal dit wel een publiektrekker worden, van zogauw mama en baby in het buitenverblijf zullen rondlopen.

Zo dat was het wat het babyolifantje betreft en in afwachting van m’n vertrek naar de radio ga ik nog wat lezen en misschien nog wel een slaapje doen.

Rond acht besliste ik maar om op te staan, maar eigenlijk had ik nog geen zin om uit het bed te komen. Anita had tijdens de voorbije nacht enkele hoestbuien te verwerken gehad en natuurlijk was daardoor mijn slaap ook niet zo perfect geweest. Rond half drie was ze wel opgestaan en in de living wat gaan lezen en van haar fles gaan innemen. Maar ja als men je wakker maakt in je volle slaap, heb je wel even een probleem om terug in te slapen.

Zodoende ben ik dan toch maar opgestaan, om geen rugproblemen te krijgen als ik toch zou blijven liggen. Na het ochtend ritueel heb ik de computer maar opgestart om te kijken naar de live uitzendingen van de Zoo van Antwerpen, naar aanleiding van de geboorte van het eerste baby olifantje. Dit is een primeur voor België, want hier is nog nooit een olifant bevallen.

Maar er was nog niets gebeurd en zelfs nu op de huidige moment is de bevalling er nog niet bezig . Het is toch wel knap met de huidige technieken om dat thuis te kunnen meemaken. Op het Mechelseplein staat zelfs een groot scherm waarop heel de geboorte te volgen is, maar voorlopig is het noch koffiedik kijken, het kan nog wel een volle dag duren dat de weeën aanhouden en misschien wel langer.

Heden morgen nog met de stofzuiger rondgelopen, terwijl Anita het stof afnam en daarna enkele boodschappen deed hier in de winkelstraat. Voor de rest wat lezen en me bezig houden, want de cd’s en lp’s moesten ook nog terug op zijn plaats gestoken worden. Morgenvroeg is het weer programma maken, zoals iedere zondagmorgen.

Ik ga er mee ophouden, want ons Anita zou graag nog eens naar de webside  http://baby-olifant.be kijken hoever ze nu staan. Nog een prettige avond.

Mooie plaatjes langsheen de boorden van de Rijn tijdens onze mini cruise op de Rijn.  

Dick Isabel - diëtiste.
Brandt Jo - verzekeringsmakelaar.
De Sloef Jef - schoenmaker.
Pereboom Leo - pruimenkweker.
Cardinael Frans - pastoor.
Vlaeminck Dirk - leraar frans.
De Vrieze Amedé.

Tegen zes uur in de late namiddag kon ik Anita gisteren gaan afhalen van de seniorenbeurs in Brasschaat. Ik was wat vroeger doorgereden voor het geval het een beetje druk moest zijn op de baan. Maar dat viel allemaal wel mee en rond half zes was ik reeds ter plaatsen. Toen ik uit de auto stapte bemerkte ik dat de standhouders reeds bezig waren met afbreken en de ten toongestelde waren ze reeds aan het inladen .

Richard Cools een collega van de radio en zijn vrouwtje Simone waren ook een handje komen uitsteken en natuurlijk een babbeltje over ons geliefd onderwerp de muziek lag voor de hand. Enfin rond zes uur waren we riebedebie, voor hen die dit woord niet kennen, dat betekend wegwezen in het Antwerps.

Voor we naar huis reden maakten we een ommetje langs de frituur, want om half zeven nog gaan koken dat zag Anita niet meer zitten. Maar mensen toch wat een massa volk in de frituur en dit op een donderdagavond. Niet te geloven wat ik daar zag en niet alleen mensen die maar één pakje met iets bij kwamen halen, maar heel der bestellingen.

Voor de goede koop moet ge frieten toch niet gaan uithalen, ik moet stilaan denken dat de mensen niet meer graag koken en dit met de huidige crisis. ’t Zijn mijn zaken natuurlijk niet en ieder doet wat hij denkt dat hij moet doen.

Zo waren haar twee beursdagen alweer voorbij en vandaag heeft ze het er nog dikwijls over gehad, dus zullen ze haar wel bevallen zijn, Anita is nu eenmaal een gezelschapsmens, veel meer dan ik want in gezelschap voel ik me nooit echt happy.  Soms vind ik dat wel kinderachtig van me, maar ik heb me zelve niet gemaakt.

De Grieck Leo - leraar latijn.
Duvel Jozef -pastoor.
D'Hoest Albert - dokter longziekte.
Baes Oscar - bediende.
Van Zeveren Leo - parlementslid.
Van Melckebeke Jef - bierhandelaar.
Boterbergh René -margarinehandel.
De Beule Nestor - scherprechter.
Kint Ernest - geriater.

Toen Anita gisteren namiddag haar bekje aan het roeren was op de seniorenbeurs te Brasschaat, ontfermde ik me blijgezind over de aanplant van de plantjes op het terras. Toen ik haar had weggebracht stopte ik in het terug naar huis rijden bij Walter van Gastel, een gekend plantencentrum hier in Schoten, om een zak van 40 liter potgrond te kopen.

Voor de deur hier eventjes gestopt om die zware bladgrond af te zetten, want anders moest ik er nog mee sleuren nadat ik de auto terug in de garagebox geparkeerd had. Voor de deur mag men wel niet stilstaan, maar gewoonlijk zeggen ze er niets van als je maar niet overdrijft.

Ik moest nog twee plantenbakken leeg maken met potgrond van vorig jaar. Vroeger durfde ik dat zelfde zand wel eens twee jaar achter elkaar gebruiken, maar ondervond dat de plantjes het toch niet meer zogoed deden, als het jaar er voor. Uit ondervinding leer je het beste, het is een goede leermeester.

Ik heb me toch een twee uur en een half lekker bezig kunnen houden, gelukkig was het lekker goed weer om buiten te werken. Zogauw de plantjes ingegroeid zijn en al wat meer bloementjes hebben, maak ik er wel enkele foto’s van als illustratie op het blog..

Toen alles gedaan was, kwam het minst prettige van heel de zaak, het opkuisen van wat je heb vuil gemaakt. Zulk werk doen en niets vuil maken dat kan natuurlijk niet. De plastieken plantpotjes in een zak doen en beneden in de vuilbak steken en het gemorste zand van de tafel vegen. Enfin het laatste dat moest gebeuren was de kunst gazonmat stofzuigeren en toen ik Anita ’s avonds terug thuis bracht was alles netjes opgeruimd en was er van de noeste arbeid niets meer te bespeuren.

Opgeruimd staat netjes en vrolijk, nog een prettige gezellige avond en veel bloggenot.

Gisteren was het de eerste dag van de 50 plus beurs in Brasschaat en Anita was van dienst van vijftien tot twintig uur. Zij moest de stand van radio Minerva bemannen en de vragen van geïnteresseerde mensen beantwoorden en ik kan jullie verzekeren dat dit een kolfje naar haar hand is. Op haar vroegere job was ze public relations en eigenlijk wat ze voor Minerva gisteren deed was min of meer hetzelfde.

Ik weet dat ze dat graag doet en laat haar maar betijen, zolang ik er maar niet bij moet zijn. Dat is niet bepaald mijn ding. Toen ik ze gisterenavond terug ging afhalen zag ik haar gezicht stralen, ik moest direct horen wie er allemaal aan de stand was geweest en dat er veel luisteraars waren van ons programma op zondag avond en ook van de maandagavond. Ze had een badge met haar naam opsteken en verschillende mensen hadden haar aangesproken en gevraagd of zij de Anita was die in het mini-boeketje de telefoon aanpakte.

Enfin haar dag kon niet meer stuk, zo gelukkig was ze. Een uurtje geleden heb ik ze weer gaan afzetten in het cultureel centrum “ De Ruitershal” in Brasschaat. Maar vandaag is het maar tot achttien uur, als alles meezit zijn we rond half zeven terug thuis en in het naar huis rijden brengen we wel frietjes met het een of het ander mee, dan hebben we vlug eten en moet ze niet meer koken.

Je foto aan de muur,
bekijk ik die maar even,
dan raakt mijn hart meteen in vuur,
voel ik mijn jeugd herleven.
Je blik op mij gericht,
kijk ik weer in die ogen
die mij met lachend blij gezicht
als kind zo vaak bewogen.
'k Voel weer je warme schoot,
waarop je mij zoet suste,
als je me in je armen sloot,
mijn koortsig mondje kuste.
'k Zie je grijze haren weer,
in een dotje samengebonden,
terwijl je lieve handen teer
zo innig strelen konden.
Als ik naar je foto kijk,
die kersenrode wangen,
dat wonder beeld, zo liefelijk,
dan barst ik van verlangen.

Henri Luyckx

Een vette keuken
maakt een mager testament.

Deze morgen moest ik om negen uur bij Heidi zijn en dat is de dame die alle zes weken m’n voeten onderhanden neemt. Na deze zes weken ben ik toch blij dat ik bij haar aan de bel kan hangen. Ik maak geweldig veel kalk aan en als ik langer wacht wordt de druk op de grote tenen te groot.

Binnen deze periode blijft alles vrij normaal, als ik mijn schoenen aan heb. Voor de rest van de dag hebben Anita en ik er een luie dag van gemaakt. Op wat kleine frulkarweitjes na hebben we echt niets gedaan en ik ben zelfs niet verlegen om dit te bekennen.

Sinds vorige week toen m’n fotoalbum “Mijn gemeente Schoten” in de maandelijkse seniorennet krant vernoemd werd door Pascal Vyncke, heb ik veel bezoekers mogen begroeten op dit album. Dat is altijd een opkikkertje en een beloning voor de arbeid dat ge er in steekt.

Dat zal het zowat zijn voor vandaag, er rest mij niets anders dan de bezoekers van dit blog een prettige avond te wensen en hopelijk heb ik morgen meer te vermelden.

Naar wekelijkse traditie was het maandag namiddag weer artiestengala in de feestzaal Schijnpoort. Vorige week waren we niet kunnen gaan wegens de vierdaagse op de Rijn, waarvan ik reeds enkele foto’s heb laten zien hier op m’n blog.

In de voormiddag was het natuurlijk weer programmasamenstelling en na het middagmaal konden Anita en ik ons klaar maken voor de trip naar Antwerpen. Op de parking van de feestzaal aangekomen leek het ons, dat het precies niet druk zou zijn en werkelijk bij het betreden van de zaal was het maar povertjes. Maar ja het was nog vroeg en de mensen komen nu niet bepaald allemaal vroeg.

Doch toen om vijftien uur het muziek begon, was de zaal amper half bezet. Was de reden nu dat er twee nog onbekende namen op de affiche stonden, ik weet het niet. In elk geval deze twee artiesten hadden vorig seizoen ook reeds opgetreden in de feestzaal en toen vond iedereen hen heel goed zodat de inrichter ze op algemeen verzoek dit speeljaar terug had uitgenodigd.

In elk geval de afwezigen hadden ook nu weer ongelijk, want het werd een weergaloze namiddag en dit voor een inkom van acht euro de man hebben we drie uurtjes prachtige muziek gekregen.

Een ding was spijtig, ik had verdorie m’n fotoapparaat vergeten, ja daar valt nu niets aan te verhelpen. Het kan iedereen overkomen, de lompste het eerste. Het verslag zanger na zanger zal ik dan maar overslagen, men moet toch kunnen zien waarover ik het heb, als ze het volgende jaar nog terugkomen zal ik het apparaat zeker niet meer vergeten mee te nemen.