Weerspreuk.

Buiten de traditionele verplichtingen die iedere zondag terug komen viel er niet veel te beleven op deze zonnige zondag en dat de zon schijnt dat is ook al iets dat het vermelden waard is. Het programma voor hedenavond is ook weeral klaar en de innerlijke mens is versterkt met een prima maaltijd. Wat kan een mens al meer verwachten van het leven.

Vorige zondag waren we naar de truckersday bij radio Minerva geweest. Het was de eerste maal dat we dit ingericht hadden en eerlijk gezegd de belangstelling was niet overdreven druk te noemen. Iedere trucker die toen met zijn wagen naar Linkeroever kwam kreeg een radio Minerva fanion aangeboden plus een pak friet met mayonaise en een curryworst.

Uiteindelijk zijn er maar vijf truck komen opdagen, maar eerlijkheid zelve moet men wel rekening houden dat niet elke chauffeur van z’n patroon toelating heeft om op zondag met zijn mastodont rond te rijden. Misschien volgend jaar beter met de tweede uitgave van dit gebeuren.

De Amerikaanse langneus truck die de ganse namiddag tentoongesteld stond op de terreinen van radio Minerva had wel veel beziens. Het was toen ook zonnig en op de dijk waren veel wandelaars.

Ik heb nog enkele interieurs beelden van het schip, waarop we vier dagen verbleven hebben.
 

Dit was onze kajuit, heel veel plaats was er niet maar dat was ook niet noodzakelijk, want we moesten er alleen maar zijn om te slapen en 's morgens om ons te wassen en te kleden. Buiten de twee opklapbare bedden was de kajuit ook voorzien van douche, wastafel en ook voor de dames een kaptafel. Eigenlijk was er alles aanwezig wat een mens nodig heeft om enkele dagen in door te brengen. Ik zou de flatscreen televisie nog vergeten, maar die heeft eigenlijk bijna niet opgestaan.


Als dekoratie een kompas die in de hall stond op het derde dek, van waaruit men in de eetplaats kon en eveneens toegang verleende tot de lounge en de bar.

Zelfs de schilderij De Nachtwacht van Rembrant was aan boord. Hoogst waarschijnlijk niet de originele versie.

Schilderijen waren er genoeg aan boord, zoals onderandere deze mooie met een zicht op de Don van Keulen, met aan de rede de Statendam. Op de voorgrond twee glazen vazen met bloemstukje.

Typische Hollandse schilderij met windmolen en een waterloop met bootjes.

Vandaag zaterdag zijn we beide eens lekker langer blijven slapen, want eigenlijk waren deze vier voorbije dagen best vermoeiend te noemen. Men wil zoveel mogelijk zien op die reis en zolang als je actief blijft voel je dat niet. Maar gisteren de eerste volledige dag nadat we thuis waren, kregen we de klop van de traditionele hamer.

Dus de boog eventjes ontspannen voor de pees breekt, enkel wat kleine klusjes in het appartement en dat was ruim voldoende voor vandaag. Met een boek in het salon zitten lezen tot het tijd werd voor de middag boterham.

Nadien zijn we met zijn beide naar bloemen en plantengroothandel “Rodenborg” gereden om plantjes te kiezen om het terras aan te kleden, want hopelijk is stilaan de tijd aangebroken om van de zon te genieten op ons terras.

De moeilijkheid is bij zo’n groothandel dat je zoveel verschillende mooie bloeiende platen ziet staan, dat het lastig kiezen wordt. Maar we hebben ons gehouden aan die soorten die we thuis voorop gesteld hadden.

De meeste waren voor het terras, maar Anita had er ook een drietal bloeiende plantjes voor in de woonkamer nodig. Ze vond dat er te weinig kleur voor onze venster was en misschien had ze wel wat gelijk. Elk jaar kopen we twee grote margrietenplanten, daar voor moest ik in de kelder nog twee cache-pot’s gaan zoeken en dat was een ander paar mouwen en dat deed me denken dat ik die kelder eens moet uitmesten.

Maar dat is voor later, Rome en Prijs zijn ook niet op één dag gebouwd en zoals ik hier boven reeds vermeld heb de boog mag niet altijd op gespannen staan. Dat doet me er eveneens aan denken dat m’n artikel al lang genoeg is, de groetjes en tot een andere keer.

Deze morgen was het eventjes wennen bij het ontwaken, om terug in ons eigen kamer te zijn en niet in die kleinere kajuit. Maar dat was maar even en dan loop je terug in het gareel. Maar in plaats van bediend te worden bij het ontbijt moesten we het zelf gereed maken en wat er ook bij kwam om aan te wennen zelf de afwas doen.

Maar we zijn nu eenmaal geen koningskinderen, dus zonder morrren namen we de huiskarweitjes er met de glimlach bij. Bij het ontbijt hebben we nog veel bij gepraat over de belevenissen van de voorbije dagen en dat is toch een leuke bezigheid. De tijd vloog zodoende snel vooruit.

Deze voormiddag moesten we dringend naar de Aldi om boodschappen te doen, want dat hadden we vorige week niet meer gedaan en er moest het één en het ander in huis gehaald worden. Daar kun je in een huishouden niet onderuit, of je nu bedient word of je moet het zelf gereedmaken, eten moet je toch willen of niet.

Na de middag eventjes naar de bibliotheek, want m’n twee boeken waren uitgelezen. Ondertussen had Anita reeds een wasmachine gevuld met kleren die we gedragen hadden en zo was zij ook terug in de weer met haar huishouding.

Om af te sluiten wil ik nog een mooie foto van een rivier cruiseschip tonen, want die waren er veelvuldig te bewonderen op de Rein. Dit was wel een heel mooi schip en zo speciaal van vormgeving.

Gisteren heb ik vertelt dat de eerste aanlegplaats Köngswinter was en daar hadden de passagiers één uurtje en een half de tijd om het pittoreske stadje te verkennen. Natuurlijk op die tijd kun je niet veel bezienswaardigheden bekijken, na het avondheden kon je terug van boord maar daar had niemand behoefte aan.

Het stadje telt ruim 35 duizend inwoners en ligt in een mooie omgeving en bekijk de foto’s maar eens die ik hier onder afgedrukt heb.

Dit mooie wit geschilderde gebouw is het raadhuis, bij ons bekent onder de naam van gemeentehuis of in dit geval stadhuis omdat het een stad is.  Als je er voorstaat geeft het iets warms af en met die boom er recht voor is het een idyllisch zicht. Omdat er die dag niet veel wind waaide hing de stadsvlag er rustig bij.

In dit eveneens witgeschilderde gebouw wordt de stadsadministratie gedaan.  Het is schuin over het raadhuis gelegen met een pleintje ervoor, er kunnen enkele auto’s parkeren.  Deze twee eigendommen van de stad Königswinter zijn gelegen in een straat die uitkomt op de promenade, die gelijklopend is met de rivier de Rijn.

We blijven op het zelfde pleintje en bewonderen nu de waterput die zorgde dat de bewoners van het stadje water hadden, maar ze diende het wel met teilen te gaan halen.  Het was drinkbaar water toen maar nu hangt er een plaatje op “Niet van drinken” dus zal de bron ook niet meer zo zuiver zijn als toen in die lang vervlogen tijd.

Toen we op de terugweg waren naar onze boot, passeerde we dit mooie beeld dat langs de promenade stond.  Het stelt twee ezeltjes voor, maar waarom juist ezels dat weet ik niet.  Misschien is er een legende aan verbonden, maar dat is maar gissen van mij.  Het is in elk geval toch een mooi beeldhouwwerk.  

Na een afwezigheid van enkele dagen zijn we terug in het land en inderdaad Anita en ik zijn een viertal dagen in verlof geweest. Wij hadden enkele maanden terug een mini cruise geboekt op de Duitse rivier de Rijn, met vertrek vanuit Keulen stroomopwaarts tot aan de Lorelei en terug naar vertrekpunt.

Maandag 4 mei om negen uur moesten we met onze bagage klaar staan aan Berchemstatie langs de kant van het oude sorteercentrum van de post. Daar zou een autobus ons oppikken, maar uiteindelijk werd het ruim half tien vooraleer de bus verscheen. Ze had oponthoud gehad wegens de grote drukte op de baan, want ze moest van Gent komen.

Na ons opgeladen te hebben, samen met nog een tiental andere reizigers reed ze door naar Hasselt om nog enkele mensen op te pikken. Uiteindelijk waren we te dertien uur aan boord van het motorschip “De Statendam” een 104 meter grote boot van een Nederlandse eigenaar, maar varend onder de Zwitserse vlag

Juist op tijd om aan te schuiven voor het middagmaal. Ondertussen werd onze bagage in de voor ons bestemde kajuit gezet door de bemanning en kon Anita na de maaltijd onze valiezen uitpakken en opbergen in de kast.

We waren amper aan de tafel gezeten toen het schip reeds vertrok, op weg naar onze bestemming. De eerste aanlegplaats en overnachtingplaats was het mooie stadje Königswinther. Daar konden we even van boord om onze benen even te strekken en de honger op te wekken want om zeven uur werd de avondmaal geserveerd en ik kan jullie verzekeren dat het de moeite was.

Nadien konden we beschikken over onze tijd. Anita en ik besliste om wat te lezen in het prachtige salon en ondertussen konden we iets te drinken bestellen. Om elf uur begaven ons te rusten in onze kajuit, ieder in zijn eigen bed, dat door de kajuitjongen iedere avond uitgeklapt en opgemaakt werd.

Heb zo juist m’n programma voor hedenavond beëindigd en alles is reeds ingeladen, klaar voor uitzending. Maar dat moet toch nog eventjes wachten.

Na het middagmaal vertrekken we wel naar de Linkeroever, maar dat is om iets te drinken en te kijken naar die Amerikaanse langneustruck. Zal we een formidabel gevaarte zijn, maar spijtig dat het weer niet meezit dat zal wel veel volk thuis houden.

Volgende week horen jullie er wel van, als het jullie interesseert natuurlijk maar dat zal wel en als ik er een goede foto kan bij afdrukken dan zien jullie waarover ik het heb.

Dat zal het zijn voor vandaag, de beste groeten van Anita en Francis en nog een prettige zondag. Hopelijk komt de zon er nog wat door, maar de twijfels zijn heel groot, misschien zoals gewoonlijk tijdens de avond uurjes.

Ben deze namiddag reeds begonnen aan de samenstelling van m’n radioprogramma “boeketje” van morgenavond. Normaal doe ik dat niet zo graag de dag tevoren, maar als het morgen redelijk weer is rijden we naar het Sint Anneke. Daar zou een Amerikaanse langsnuit truck tentoon staan op de terreinen van de radio.

Daar zou ik toch graag een fotootje van nemen en sinds meer dan een week is er een reclameboodschap lopende langs de radio die de truckers vragen om met hun mastodont naar de parking op Linkeroever te komen, dan krijgen ze een vlaggetje van radio Minerva om in hun cabine te hangen.

Dat is nog niet alles, bovenop krijgen ze een pak frieten met mayonaise en een curryworst. Daar alleen al zou je voor naar de plage komen en dat zou ik toch willen meemaken. Daarom deze ijverige toestanden heden namiddag.

Ik ga er mee ophouden want zo dadelijk is het de serie “FC De Kampioenen” en daar kan ik me goed mee amuseren, al zijn het herhalingen.

Met het weekeinde is het weer maar aan de wisselvallige kant, vrijdag hebben ze de mensen naar de kust gelokt met reeds vanaf de morgen mooie zonneschijn en lekker warme toestanden. Anita en ik hebben gans de namiddag van de zon kunnen genieten op ons terras en ’s avonds had ik een rode kop van in de zon te zitten. Vandaag een lekker bruin kleurtje en ik had tegen Anita gezegd dat als het morgen ( vandaag dus) nog zoveel zonneschijn is dat we de zonnetent verder naar beneden zullen moeten laten.

Maar dat hoefde dus niet te gebeuren, geen zon vandaag. Toen Anita de morgen naar de markt ging, heb ik vlug de stofzuiger te voorschijn gehaald en heb daar het appartement een beurt mee gegeven. Ons madam had gisterenmorgen het stof afgenomen en nu is alles weeral proper overdrijven hoeft voor mij niet. Niet zoals onze buurvrouw, potverdorie dat mens is gewoon een maniak die is niet te schatten. Ik denk dat die constant aan het kuisen is uit verveling en ze is ook al niet van de jongste. Ik vermoed dat ze de zeventig al ruimschoots gepasseerd is en als je ze tegenkomt staat ze steeds te jammeren dat ze van alles mankeert.

Heb zo juist een mailtje van de voorzitter van radio Minerva gekregen, dat de radio weer gevraagd is om met een stand te komen staan op de 50 plus beurs in Brasschaat en dit op 13 en 14 mei. Dit zou doorgaan in de CC Ruiterhal en ditmaal zou de inkom gratis zijn. Anita heeft haar kandidatuur reeds toegezegd voor één of twee namiddagen, want dat doet ze graag contact hebben met de mensen en babbelen. Voor mij geen probleem laat ze maar doen een vrouw die haar zin krijgt is een gelukkige vrouw.

Aannemer:  Kun je werken?
Sollicitant: Werken? Ik dacht dat u een ploegbaas zocht?

Taalpitjes.

Cola: bruine priklimonade.

Het woord cola komt van de merknaam Coca-Cola ( dat bestaat sinds1886). Het bedrijf dat Coca-Cola maakt, koos voor die naam omdat Coca-Cola onder andere bestaat uit een aftreksel van de bladeren van de cocaplant en het stroperige sap van de kolanoten.

Behalve Coca-Cola heb je ook het merk Pepsi-cola. Het eerste naamdeel hiervan komt van het Griekse pepsis, dat “Spijsvertering” betekent. Dat is het proces in je lichaam waarbij je voedsel door de maag en darmen wordt verwerkt.

Van Dale junior woordgeschiedenisboek.

Van Dale Lexicografie, Utrecht- Antwerpen

Deze ochtend werd ik aangestoken door die lieve vriendelijk schijnende zon om ook eens productief te zijn en na het ontbijt en de afwas ben ik met de wagen naar de self carwash gereden om hem eens een goede beurt te geven. Ik zou durven te beweren dat het eigenlijk een noodzaak was dat die wasbeurt er kwam, maar daar gaan we nu niet over discussiëren, het voornaamste was dat het nu gebeurde.

Ik denk dat er veel mensen waren die op de uitnodiging van het zonnetje zijn ingegaan, want ik moest m’n beurt afwachten al de cabines waren bezet. Raampje open en de radio bracht mooie muziek uit de boxen, zeker radio Minerva die ingeschakeld was. Er kwam vlug een plaatsje vrij en ik kon aan de slag.

De wagen goed ingezeept en in plaats van met de borstel te reinigen, heb ik hem met de spons helemaal gewassen. Toen dit werkje gedaan was, met de hogedruk lans hem goed zeep vrij gespoten en dan ben ik terug gereden naar de garagebox om hem droog te zemen. Eventjes naar huis om een emmer warm water te halen, want intussen was hij reeds opgedroogd.

Nadat hij langs de buitenkant helemaal klaar was, heb ik de binnenkant ook een flinke opknap beurt gegeven en na een kleine drie uurtjes was hij weer zogoed als nieuw. Anita had vanaf het balkon aan de achterzijde van het appartement me naar huis zien gaan en toen ik binnen kwam was ze al bezig met een filter voor mij klaar te maken.

De koffie heb ik lekker uitgedronken achter op het balkon in de zon. Het leven kan toch mooi zijn, als je er een klein beetje moeite voor doet.

Deze week stond het volgende artiekel in de “Bode van Schoten”, een veel gelezen reklame blad dat in Schoten en enkele omliggende gemeenten gratis bedeeld wordt.

Na de twee dames was het de beurt aan het sterke geslacht. Namelijk de bariton Willy D’Heere mocht zijn opwachting maken, hij startte met een reeks liederen als ode aan de Oostenrijkse hoofdstad Wenen. Daarmee kan je als klassieke zanger alle kanten uit en daarbij nog enkele operettemelodieën en dan lig je in de bovenste schuif bij de bezoekers van het artiestegala.

De duetten die hij bracht samen met zijn vrouw Marie Jeanne waren eveneens pareltjes en daarbij zag je dat ze gewoon waren samen op te treden als duo. Na de pauze legde Willy dan de nadruk op mooie musicalmuziek en dan hij mocht een potje breken bij de aanwezige luisteraars. Niet dat hij fouten maakten, want alles verliep vlekkeloos en de samenwerking met de pianist van dienst Dirk Peeters was subliem.

We hebben het al anders geweten met pianisten die niet gewoon waren om klassieke zangers(essen) te begeleiden, dat het wel eens verkeerd ging en dat is niet altijd gezellig voor beide partijen. In elk geval vorige maandag was alles vlekkeloos, zonder één minpunt in heel het programma.

Na de beurt van Eliza kwam Marie Jeanne het podium opdraven voor haar deel van de show. Zij is een geschoolde sopraan en vergaste ons op enkele mooie operetteklanken die ieder van ons kon meezingen of neuriën. Vanaf de eerste noten die ze zong had ze het publiek op haar hand. Ze schuwde het rechtstreekse contact niet met de aanwezigen in de zaal, de mannen in de zaal hadden niet te klagen en bij iedere man die vooraan zat bleef ze even staan. De kaalhoofdigen mochten rekenen op een aanraking over hun groot voorhoofd.

De Ronny onze tafelgenoot, die behoorde ook tot de gelukkigen want bij hem kwam ze op z’n schoot zitten en bracht hem een gezongen liefdes verklaring(zie de foto onderaan dit verslag). In elk geval wist ze haar show goed te verkopen en de duetten met haar partner waren eveneens pareltjes.

We beginnen ons verslag over het artiestengala met de Chileense zangeres Elisa Ramirez. Eigenlijk weet ik niet zeker of ze nog de Chileense nationaliteit heeft, want ze is als klein kind naar België overgekomen met de rest van haar familie. Dit gebeurde na de staatsgreep van generaal Pinochet.

We hebben deze dame reeds meerdere malen aan het werk gehoord en gezien en ik kan jullie verzekeren ze heeft een stem als een klok en toch zingt ze met veel gevoel en tijdens haar optreden moet ze regelmatig een traantje wegpinken, zo leeft ze mee met haar liedjes. Vraag me nu niet om de titels van haar liederen die ze gebracht heeft op te schrijven.

Misschien twee nummertjes kan ik met naam noemen namelijk “ Don’t cry for me Argentina “ en “My heart will go an” het liefdes thema uit de ondergang van de Titanic. Hier van ken ik wel de Spaanse titel “Mi corazon continuari.”

Ik ga het gewoon kort maken, onze Elisa was fantastisch en ik heb de eer regelmatig liedjes uit haar cd te kunnen draaien op de radio.

Voor hen die het nog niet moesten weten, de maandag namiddag is steeds voorbehouden aan het bezoek van het artiestengala. Zo ook gisteren was dit het geval en na het voorbereiden van de speellijst voor mijn radioprogramma “mini boeketje” van de maandagavond en het middageten stonden we om half drie vertrekkens gereed.

Toen we toe kwamen in de feestzaal leek het alsof het niet al te druk zou worden, al hoewel de affiche meer dan goed was. De eerste was de Chileense Elisa Ramirez en zoals de naam laat vermoeden bracht deze dame Spaanstalige muziek. De tweede artieste is de sopraan Marie Jeanne Seynaeve, die ons vergastte op mooie operetteklanken en ze is steeds vergezeld door haar man de bariton Willy D’Heere uiteraard eveneens klassieke muziek.

Ondanks het feit dat ik niet echt een fan ben van zulke muziek, heb ik echt genoten van deze namiddag. Het was echt de moeite waard en dat was ook de mening van het overgrote deel van de aanwezige mensen.

Net voor het programma begon was ondertussen de zaal toch zogoed als volgelopen en de inrichter en tevens begeleider van de artiesten, was uitermate gelukkig met het resultaat en dat zag men aan z’n gezicht toen hij de eerste artieste mocht aankondigen.

Aan het einde van het programma, toen de drie artiesten terug op het podium geroepen werden kregen ze een langdurend staande ovatie, waar bijna geen einde aan kwam. Zo blij waren de aanwezige bezoekers en na een lichte maaltijd vertrokken Anita en ik naar onze job op de radio.