Willy D'Heere

Na de beurt van Eliza kwam Marie Jeanne het podium opdraven voor haar deel van de show. Zij is een geschoolde sopraan en vergaste ons op enkele mooie operetteklanken die ieder van ons kon meezingen of neuriën. Vanaf de eerste noten die ze zong had ze het publiek op haar hand. Ze schuwde het rechtstreekse contact niet met de aanwezigen in de zaal, de mannen in de zaal hadden niet te klagen en bij iedere man die vooraan zat bleef ze even staan. De kaalhoofdigen mochten rekenen op een aanraking over hun groot voorhoofd.

De Ronny onze tafelgenoot, die behoorde ook tot de gelukkigen want bij hem kwam ze op z’n schoot zitten en bracht hem een gezongen liefdes verklaring(zie de foto onderaan dit verslag). In elk geval wist ze haar show goed te verkopen en de duetten met haar partner waren eveneens pareltjes.

We beginnen ons verslag over het artiestengala met de Chileense zangeres Elisa Ramirez. Eigenlijk weet ik niet zeker of ze nog de Chileense nationaliteit heeft, want ze is als klein kind naar België overgekomen met de rest van haar familie. Dit gebeurde na de staatsgreep van generaal Pinochet.

We hebben deze dame reeds meerdere malen aan het werk gehoord en gezien en ik kan jullie verzekeren ze heeft een stem als een klok en toch zingt ze met veel gevoel en tijdens haar optreden moet ze regelmatig een traantje wegpinken, zo leeft ze mee met haar liedjes. Vraag me nu niet om de titels van haar liederen die ze gebracht heeft op te schrijven.

Misschien twee nummertjes kan ik met naam noemen namelijk “ Don’t cry for me Argentina “ en “My heart will go an” het liefdes thema uit de ondergang van de Titanic. Hier van ken ik wel de Spaanse titel “Mi corazon continuari.”

Ik ga het gewoon kort maken, onze Elisa was fantastisch en ik heb de eer regelmatig liedjes uit haar cd te kunnen draaien op de radio.

Voor hen die het nog niet moesten weten, de maandag namiddag is steeds voorbehouden aan het bezoek van het artiestengala. Zo ook gisteren was dit het geval en na het voorbereiden van de speellijst voor mijn radioprogramma “mini boeketje” van de maandagavond en het middageten stonden we om half drie vertrekkens gereed.

Toen we toe kwamen in de feestzaal leek het alsof het niet al te druk zou worden, al hoewel de affiche meer dan goed was. De eerste was de Chileense Elisa Ramirez en zoals de naam laat vermoeden bracht deze dame Spaanstalige muziek. De tweede artieste is de sopraan Marie Jeanne Seynaeve, die ons vergastte op mooie operetteklanken en ze is steeds vergezeld door haar man de bariton Willy D’Heere uiteraard eveneens klassieke muziek.

Ondanks het feit dat ik niet echt een fan ben van zulke muziek, heb ik echt genoten van deze namiddag. Het was echt de moeite waard en dat was ook de mening van het overgrote deel van de aanwezige mensen.

Net voor het programma begon was ondertussen de zaal toch zogoed als volgelopen en de inrichter en tevens begeleider van de artiesten, was uitermate gelukkig met het resultaat en dat zag men aan z’n gezicht toen hij de eerste artieste mocht aankondigen.

Aan het einde van het programma, toen de drie artiesten terug op het podium geroepen werden kregen ze een langdurend staande ovatie, waar bijna geen einde aan kwam. Zo blij waren de aanwezige bezoekers en na een lichte maaltijd vertrokken Anita en ik naar onze job op de radio.

Een dame ging een drinkenbakje kopen voor haar hond en de winkelbediende vroeg haar of er " voor de hond" moest op staan.
-  Dat is niet nodig, antwoordde ze. Mijn man drinkt nooit water en de hond kan niet lezen.

God schenkt elk vogeltje
zijn voedsel,
maar hij werpt het niet
in zijn nest

Jan moet voor de rechtbank verschijnen, omdat hij zijn schoonmoeder door het venster op het eerste verdieing gegooid heeft.
-  Hebt u dan werkelijk niet aan de mogelijke gevolgen gedacht?  Uw schoonmoeder had op een toevallige voorbijganger kunnen vallen! zegt de rechter.

Deze morgen moesten we vroeg ons bedje uit, want om tien uur was het de eerste communicantenmis. Dus de wekker om zeven uur gezet om af te lopen, ingeval ik niet uit mezelve zou wakker worden. Inderdaad het was niet echt nodig die voorzorgsmaatregel, want om kwart voor tijd werd ik wakker en nog even uitrekken vooraleer op te staan.

Wassen, scheren en een licht ontbijt, vooraleer ons in zondag outfit te steken. Om dan tijdig te vertrekken naar de kerk in Deurne. Royaal een kwartier voor het begin van de mis waren we aanwezig in de kerk en een parkeerplaats vinden was geen probleem. Voor het begin van de mis werden we er aan herinnerd dat we verplicht waren om de parkeerschijf te zetten.

Dit was de eerste keer dat ik hoorde dat ook met de zondag een verplichting was om je parkeerkaart in te stellen. Nooit te oud om bij te leren zou ik zeggen en ik was niet alleen die de kerk even moest verlaten om het euvel te herstellen want een boete kost meer.

De kerk was zeker niet overvol, want er waren maar zes communicantjes en neem daarbij nog een tiental familieleden en kennissen en men komt nog niet aan een honderdtal bezoekers. Maar wat wil je driekwart van de leerlingen in de school is van alechtoonse afkomst en die hebben een andere godsdienst, daarom die kleine groep kinderen die hun eerste communie deden vandaag.

Na afloop van de mis werd ons een drankje aangeboden, niet in de school maar in het aanpalende parochiecentrum op de eerste verdieping. Daarna zijn we nog even over huis gekomen, want de feest was om twee uur voorzien. Meer hierover in een volgende posting.

Vandaag zouden we het eens rustig aan doen, want morgen is het de eerste communie van broer en zus Van Vaerenbergh. Met andere woorden voor de twee jongste kleinkinderen is het feest geblazen. Om tien uur is het de mis in Deurne, in de parochie waarin de school gelegen is en hoogst waarschijnlijk met daarna een drankje in de kantine van deze school.

Om twee uur is er een klein feestje voor de naaste familie. Hopelijk is het weer een beetje fatsoenlijk en blijft het minstens droog tot we in het zaaltje zitten van Ons Huis bij den Dirk, waar de maaltijd wordt gehouden.

Dat was het zo een beetje voor morgen en zoals ik reeds vermeld heb was het een rustige dag vandaag. Ik heb maar één keer buiten geweest en dat was om brood bij de bakker te halen hedenmorgen. Anita heeft in het geheel niet buiten geweest, kalmer kan al niet meer. Deze namiddag heb ik me bezig gehouden met m’n fotoalbum “ mijn gemeente Schoten” bij te werken. Ik had de opnames van de “ Scheldeprijs” nog liggen en die heb ik met een beetje tekst in het album bijgewerkt.

Gisterenavond heb ik “ Picasa 3” gedownload en dit in de plaats van nummer twee. Er zijn wel enkele mogelijkheden bij gekomen, maar of het werkelijk beter is dat moet de toekomst brengen. Ik heb ergens bij “ Picasa” nog een fotoalbum in de maak, maar door het feit dat het “ Seniorennet” eveneens begonnen is met albumruimte aan te bieden, is er aan het eerste album nog weinig gewerkt.

Ik zou toch eens moeten gaan kijken, wat voor foto’s er opstaan. Ik ga nu besluiten en nog wat televisie gaan kijken samen met ons Anita.

Deze voormiddag had Anita een tweetal boodschappen te doen op de Bredabaan te Merksem en gewoontegetrouw als we op de Bredabaan moeten zijn nemen we het openbaar vervoer. Deze Bredabaan kan heel druk verkeer opleveren en een parkeerplaats is meestal een utopie. Daarom viva het openbaar vervoer.

Na afloop zijn we een kennismakingsbezoek aan zaal Bart gaan maken, dit is de nieuwe zaal waar vanaf juni de artiestengala’s zullen plaats vinden in plaats van de feestzaal Schijnpoort. Toen wij informatie vroegen aan de eigenaar werden we heel lief ontvangen en mochten we de zaal eens bekijken.

Ik moet zeggen de inrichters van het artiestengala gaan er flink op vooruit, want het is een mooie zaal met ditmaal een hoog podium. De zaal loopt een klein beetje af naar het podium toe zodat iedereen alles goed kan volgen wat er gebeurd.

Na het middagmaal en genietend van de zon zijn we een wandeling in het domein Vordenstein gaan maken en ik kan jullie verzekeren het was er gezellig. Omdat Anita haar voet nog niet helemaal in orde was, ondanks de inspuiting van vorige vrijdag, beperkte we de afstand een beetje door gebruik te maken van afkortingen in het parkoers. Nadien nog een bezoek aan de oranjerie tuin, met een zonnebeurt op een bank aldaar

Er waren reeds vele voorjaarsbloeiers en dat bracht wat kleur aan de omgeving en we hebben toch minstens een half uurtje in de zon gezeten.

Op deze foto toch enkele kleurschakeringen, op de voorgrond gesnoeide knotwilgen met daarachter het fijne groen van de berkenbomen en geaccentueerd door het roodbruin van de zomereiken.  Daarboven de immens blauwe lucht.   

Sinds gisteren donderdag loopt er een 50 plus beurs in het Antwerp Expo.  Zoals ik in een vorige posting reeds gemeld heb heeft radio Minerva er een stand en daarin waren wij als vrijwilligers actief samen met nog een enkele andere mensen van de radio.

Maar donderdagmorgen kreeg ik toch zin om thuis te blijven, want eigenlijk is dat toch mijn ding niet en daarom zou ik Anita tegen twee uur ter plaatsen afzetten  en haar na sluitingstijd weer oppikken.  Het geluk stond aan mijn zijde want voordat we moesten  vertrekken, kregen we op de valreep nog bezoek van dochter en schoonzoon.

We hadden het bezoek te danken aan het feit dat ze nog volop met de communiefoto’s bezig waren en dat hun fotosnijmachine niet meer werkte en daarom kwamen ze het mijne maar halen.  Als compensatie zou Daniël zijn schoonmoeder meenemen en afzetten aan Antwerp Expo en dat bespaarde me een rit.

Toen ik Anita om zes uur ging afhalen zat ik in een verschrikkelijke verkeerschaos, ik had meer dan drie kwart uur nodig om van Schoten naar de Jan van Rijswijcklaan te rijden.  Enfin ik kwam nog juist op tijd toe om ze op te pikken.

Wat had ik geluk, dat ik thuis gebleven was want er was de eerste dag weinig publiek komen opdagen en met de mensen die er waren van Minerva was dat ruimschoots voldoende en zou ik toch maar in de weggelopen hebben.

Het naar huis rijden ging al wat vlotter en om kwart voor zeven waren we binnen, gelukkig had ik de spaghettisaus al op voorhand gemaakt en op enkele minuten tijd hadden we eten.        

Deze eerste foto is ingezoomd op de stallingen van de geiten, gevogelte en eveneens het onderkomen van de herten.  Men ziet ook nog de tractor staan van het onderhoudspersoneel.

Achter het opspuitende fontein kan men het terras opmerken van de drankgelegenheid “ De Riddershoeve.“  een plaats waar we een twintigtal minuten later ook zullen belanden om een bolleke Koninck te drinken.  Moest maar zogoed niet zijn en het is niet voor de varkens gebrouwen.  Alhoewel die er ook niet vies van zijn denk ik.

Deze statige beukenboom is omwikkeld met zakkengoed en dat wordt tegenwoordig gedaan bij alleen staande bomen of bomen die de felle zonnestralen moeten trotseren.  Dat moet heel nadelig zijn voor het overleven van die grote stoere bomen.

Deze herten houden hun siësta en ik kan ze geen ongelijk geven. Ik had er ook ene gehouden na het middag eten.

Hier drie kleine geitjes en ik denk dat ze hooguit enkele dagen oud zijn. Ben nu niet echt een geitenspecialist, maar zo te zien zou ik zeggen acht dagen oud.

Als de zon schijnt wanneer je opstaat dat doet iedereen goed en zonnig was het gisterenmorgen zeker het geval. Omdat we op het einde van de week weinig tijd hebben om te schoonmaken beslisten we om reeds vanaf de dinsdag, dus gisteren met de schoonmaak te beginnen en het te spreiden over twee dagen. Dat hebben we dan ook gedaan, dat maakt dat we vandaag iets na het middaguur gedaan hadden. Inclusief ruiten voor en achter gelapt.

Hoe heten ze het ook alweer, is het niet iets zoals “ Eendracht maak macht” of zo ” l’ union fait la force .“ In elk geval gisteren hadden we nog de tijd om een wandeling in het gemeentepark van Schoten te doen en vanmiddag zijn we met z’n beiden naar het Sint Annastrand gereden om in het Minervacafé iets te drinken.

Eigenlijk was de ware reden dat we er iets moesten afhalen, namelijk twee batches en een parkeerkaart voor de 50 plusbeurs die gehouden wordt vanaf morgen tot en met zondag achttien uur. Anita en ik staan daar morgenmiddag in de stand van radio Minerva. Deze beurs vindt plaats in Antwerp Expo, aan de Jan Van Rijswijcklaan vlak aan de Antwerpse ring.

Broedt de spreeuw vroeg in april,
er is een schone meimaand op til.

Uit voorzorg.

Een jongen had een kleine ingreep ondergaan aan zijn rechterarm. De dokter wou er een verband omdoen, maar de jongen protesteerde.
-  O nee, dokter, u zou dat verband veel beter om mijn linkerarm doen, zei hij.
-  Neen, jongen, het moet om je rechterarm , antwoordde de dokter, zodat je makkers op school er niet op slaan.
-  Nee, dokter, doe het maar om mijn linkerarm. U kent de jongens op school nog niet, zeker?

Onze klassieke maandag is eigenlijk heel voorspelbaar, na het ontwaken en ontbijt is het tijd om voor twee uurtjes muzieknummers samen te stellen voor het mini-boeketje van maandagavond. Dit is niet altijd vlug gebeurd want soms heb je wel enkele nummertjes in je gedachten maar die passen dan niet altijd bij elkaar en na het voorbeluisteren moet je dan soms corrigeren.

Na deze karwei wordt het hoogtijd om te middagmalen, want tegen drie uur moet ik samen met Anita in de feestzaal Schijnpoort zijn voor het artiestengala. Dit is het vaste stramien voor de maandag en dit zolang het seizoen loopt van die shows

Rond kwart voor drie waren we gisteren terplekke ruim op tijd, want de aanvang is stipt drie uur en onze plaatsen zijn voorbehouden. Dit is natuurlijk heel gemakkelijk, als ge eens door omstandigheden te laat bent dan staat je plaats toch nog ter uwe beschikking.

Gisteren was de belangstelling weer heel groot, misschien lag dat aan het feit dat Dirk Van Voren op de affiche stond. Voor hen die Dirk niet kennen, hij is een lolbroek en kan een hele zaal gemakkelijk bezig houden met z’n grappen. Zo ook gisterennamiddag was hij weer in topvorm en de aanwezigen lagen krom van het lachen.

We kregen ook twee goede zangers op het podium, namelijk Rudy Clark en de zwarte zanger Bill Ray Davis. Beide zangers hebben een degelijke stem ter hunne beschikking en daar maken er gretig gebruik van. Tot grote vreugde van het aanwezige publiek.

Na de optredens blijven we nog een even nababbelen tot het tijd is om naar de radio te gaan om ons mini-boeketje te presenteren en als we omstreeks half elf terug thuiskomen is onze dag goedgevuld en na nog een uurtje televisie kijken is het hoogtijd om ons teruste te begeven.

Toen roken nog mocht.

De ene heer was klaar met dineren en hij stak een sigaar op. De man aan de tafel naast hem was nog volop aan het smullen, maar hij ergerde zich mateloos aan de roker naast hem.
-  Ik hoop, mijnheer, dat ik u met mijn eten niet stoor bij het roken, zei hij hatelijk.
-  Volstrekt niet, mijnheer, antwoordde de roker op een even hatelijke manier, ik kan het orkest nog best horen.

Mijn dorp is de lente,
d' eerste zonnestralen,
teder strelend onze spitse toren.
Sint Laurentius, vredig wakend
over kleine mensjes
in kleine tuintjes.

Patrick Devrome

Studentenhumor.

Hospita:  Het doet me pijn dat ik u steeds weer moet herinneren aan het betalen van de huur van uw kamer.
Student:  O, mevrouw, u hoeft dat echt niet te doen. Ik kan geen vrouw zien lijden.

------------------------------------

Rechter:  Weet u waarom u hier voor mij staat?
Boef:  Ja, omdat u mij nog geen stoel hebt aangeboden.

Dochter:  Verenigde strijdkrachten, wat zijn dat pa?
Vader:  Wat? Verenigde strijdkrachten? Wel, eh, dat zijn je moeder en je grootmoeder, kind, als ik 's avonds toevallig eens laat thuiskom.