Vrijdag 24 april 09.

Deze eerste foto is ingezoomd op de stallingen van de geiten, gevogelte en eveneens het onderkomen van de herten.  Men ziet ook nog de tractor staan van het onderhoudspersoneel.

Achter het opspuitende fontein kan men het terras opmerken van de drankgelegenheid “ De Riddershoeve.“  een plaats waar we een twintigtal minuten later ook zullen belanden om een bolleke Koninck te drinken.  Moest maar zogoed niet zijn en het is niet voor de varkens gebrouwen.  Alhoewel die er ook niet vies van zijn denk ik.

Deze statige beukenboom is omwikkeld met zakkengoed en dat wordt tegenwoordig gedaan bij alleen staande bomen of bomen die de felle zonnestralen moeten trotseren.  Dat moet heel nadelig zijn voor het overleven van die grote stoere bomen.

Deze herten houden hun siësta en ik kan ze geen ongelijk geven. Ik had er ook ene gehouden na het middag eten.

Hier drie kleine geitjes en ik denk dat ze hooguit enkele dagen oud zijn. Ben nu niet echt een geitenspecialist, maar zo te zien zou ik zeggen acht dagen oud.

Als de zon schijnt wanneer je opstaat dat doet iedereen goed en zonnig was het gisterenmorgen zeker het geval. Omdat we op het einde van de week weinig tijd hebben om te schoonmaken beslisten we om reeds vanaf de dinsdag, dus gisteren met de schoonmaak te beginnen en het te spreiden over twee dagen. Dat hebben we dan ook gedaan, dat maakt dat we vandaag iets na het middaguur gedaan hadden. Inclusief ruiten voor en achter gelapt.

Hoe heten ze het ook alweer, is het niet iets zoals “ Eendracht maak macht” of zo ” l’ union fait la force .“ In elk geval gisteren hadden we nog de tijd om een wandeling in het gemeentepark van Schoten te doen en vanmiddag zijn we met z’n beiden naar het Sint Annastrand gereden om in het Minervacafé iets te drinken.

Eigenlijk was de ware reden dat we er iets moesten afhalen, namelijk twee batches en een parkeerkaart voor de 50 plusbeurs die gehouden wordt vanaf morgen tot en met zondag achttien uur. Anita en ik staan daar morgenmiddag in de stand van radio Minerva. Deze beurs vindt plaats in Antwerp Expo, aan de Jan Van Rijswijcklaan vlak aan de Antwerpse ring.

Broedt de spreeuw vroeg in april,
er is een schone meimaand op til.

Uit voorzorg.

Een jongen had een kleine ingreep ondergaan aan zijn rechterarm. De dokter wou er een verband omdoen, maar de jongen protesteerde.
-  O nee, dokter, u zou dat verband veel beter om mijn linkerarm doen, zei hij.
-  Neen, jongen, het moet om je rechterarm , antwoordde de dokter, zodat je makkers op school er niet op slaan.
-  Nee, dokter, doe het maar om mijn linkerarm. U kent de jongens op school nog niet, zeker?

Onze klassieke maandag is eigenlijk heel voorspelbaar, na het ontwaken en ontbijt is het tijd om voor twee uurtjes muzieknummers samen te stellen voor het mini-boeketje van maandagavond. Dit is niet altijd vlug gebeurd want soms heb je wel enkele nummertjes in je gedachten maar die passen dan niet altijd bij elkaar en na het voorbeluisteren moet je dan soms corrigeren.

Na deze karwei wordt het hoogtijd om te middagmalen, want tegen drie uur moet ik samen met Anita in de feestzaal Schijnpoort zijn voor het artiestengala. Dit is het vaste stramien voor de maandag en dit zolang het seizoen loopt van die shows

Rond kwart voor drie waren we gisteren terplekke ruim op tijd, want de aanvang is stipt drie uur en onze plaatsen zijn voorbehouden. Dit is natuurlijk heel gemakkelijk, als ge eens door omstandigheden te laat bent dan staat je plaats toch nog ter uwe beschikking.

Gisteren was de belangstelling weer heel groot, misschien lag dat aan het feit dat Dirk Van Voren op de affiche stond. Voor hen die Dirk niet kennen, hij is een lolbroek en kan een hele zaal gemakkelijk bezig houden met z’n grappen. Zo ook gisterennamiddag was hij weer in topvorm en de aanwezigen lagen krom van het lachen.

We kregen ook twee goede zangers op het podium, namelijk Rudy Clark en de zwarte zanger Bill Ray Davis. Beide zangers hebben een degelijke stem ter hunne beschikking en daar maken er gretig gebruik van. Tot grote vreugde van het aanwezige publiek.

Na de optredens blijven we nog een even nababbelen tot het tijd is om naar de radio te gaan om ons mini-boeketje te presenteren en als we omstreeks half elf terug thuiskomen is onze dag goedgevuld en na nog een uurtje televisie kijken is het hoogtijd om ons teruste te begeven.

Toen roken nog mocht.

De ene heer was klaar met dineren en hij stak een sigaar op. De man aan de tafel naast hem was nog volop aan het smullen, maar hij ergerde zich mateloos aan de roker naast hem.
-  Ik hoop, mijnheer, dat ik u met mijn eten niet stoor bij het roken, zei hij hatelijk.
-  Volstrekt niet, mijnheer, antwoordde de roker op een even hatelijke manier, ik kan het orkest nog best horen.

Mijn dorp is de lente,
d' eerste zonnestralen,
teder strelend onze spitse toren.
Sint Laurentius, vredig wakend
over kleine mensjes
in kleine tuintjes.

Patrick Devrome

Studentenhumor.

Hospita:  Het doet me pijn dat ik u steeds weer moet herinneren aan het betalen van de huur van uw kamer.
Student:  O, mevrouw, u hoeft dat echt niet te doen. Ik kan geen vrouw zien lijden.

------------------------------------

Rechter:  Weet u waarom u hier voor mij staat?
Boef:  Ja, omdat u mij nog geen stoel hebt aangeboden.

Dochter:  Verenigde strijdkrachten, wat zijn dat pa?
Vader:  Wat? Verenigde strijdkrachten? Wel, eh, dat zijn je moeder en je grootmoeder, kind, als ik 's avonds toevallig eens laat thuiskom.

Allemaal een gezellige zondagnamiddag gewenst en veel plezier met de hobby. Ik kom er eventjes bij om te zeggen dat het me goed gaat. Deze ochtend begon goed heel en al heel vroeg stond de zon te glunderen aan de hemel, maar zoals het al zoveel is gebeurd is het nooit voor lang.

Anita had de zonnetent rond tien uur afgelaten en dat had ze beter niet gedaan, hoogst waarschijnlijk heeft de zon gedacht dat ze bij ons niet welkom was en is dan maar achter de wolken weggekropen. Dat is natuurlijk grote larie en apekool dat ik nu aan het vertellen ben, de enige verklaring is dat het weer nog niet stabiel genoeg is.

Mijn zondaagse bezigheden zijn achter de rug en de playlist is klaar voor hedenavond, ik kan straks om kwart over zeven rustig vertrekken naar de studio van radio Minerva om m’n programma te presenteren. Of de luisteraars het gaan goed vinden dat is een ander paar mouwen.

Voor de rest houd ik het rustig en straks naar de koers kijken, want Anita is een grote liefhebber van wielrennen en dan staat de televisie toch aan op de koers. Alhoewel haar favoriet Tom Boonen niet meerijdt is heer belangstelling al véél vermindert, want momenteel staat het toestel nog niet aan.

Door het feit dat we gisteren door die begrafenis niets hebben kunnen doen, moesten we hedenmorgen nog het appartement opkuisen. Maar eensgezind waren we er met zijn beiden snel door de klus heen en voor het middageten konden we er een punt achter zetten. Zelfs de ruiten achteraan langs de buitenkant hebben hun beurt gehad.

Na het middagmaal hadden we nog enkele boodschappen te doen en het weer was goed dus geen enkele reden om binnen te blijven. Bij mode De Deken hingen er nog twee broeken die moesten verkort worden en die zijn we dan eveneens gaan afhalen en dan nog een paar schoenen voor mij en Anita gaan zoeken in de één of andere schoenenzaak.

Bij Scapino vond ik direct mijn keuze, maar Anita die had er meer problemen mee en wij zijn dan nog bij schoenen Torfs geweest en ook daar was er niets naar haar gading. Uiteindelijk is ze zonder schoenen thuis gekomen, maar eerst natuurlijk iets gaan drinken op een terrasje. Maar oh! wee grote pech, geen plaats op het terras van het ’ t Voorhuis gelegen op de Bredabaan. Het is een oud geklasseerde woning zonder verdiep gelegen tussen grote handelszaken, niet echt mooi te noemen maar wel heel rendabel voor de eigenaar van de brasserie.

Dan maar binnen gaan zitten, een goede vriend van ons is daar kelner en hij was vandaag van dienst. Maar veel tijd had hij niet om een babbeltje te komen doen, maar ja dat is niet meer dan normaal in zulk een drukte.

Zo kwam er alweer een einde aan de actieve dag en zitten we ons te amuseren, ik met wat in m’n blog te schrijven en Anita is naar een mooie show aan ’t zien op één van die Duitse zenders.

Even een pauze gehouden gisteren wegens een familiale kwestie. Namelijk vorige zondag was de moeder van Anita overleden, maar om onverklaarbare reden werden Anita en haar broer Leo slechts de maandag in de late voormiddag verwittigd van het overlijden. De jongste zuster Ria had in die tijd reeds de hele begrafenis geregeld zonder de twee andere te kennen.

Ik kan nu aannemen dat er problemen zijn in de familie, maar met een overlijden moet zo iets toch wijken voor het nuchtere verstand. Schijnbaar is dat niet het geval voor iedereen, in elk geval vind ik zo iets niet kunnen. Voor de rest zwijg ik er over en zal het wel slijten bij Anita, die er wel verwerkingsproblemen mee heeft, ook al laat ze het niet merken maar ik ken ze beter dan ze denkt.

Gisteren om tien uur was de uitvaartmis in de parochie Sint Phillippus hier in de gemeente. Voor de wereld voordoen of er niets aan de hand is niet altijd gemakkelijk en na de uitstrooiing van de asse van de overledene was er geen koffietafel voorzien door de jongste zuster Ria. Anita en Leo hadden dan maar een alternatieve koffietafel voor de neven en de nichten voorzien, zodat het er toch nog een beetje op een normale begrafenis leek.

Voor de mis toen ik al in de kerk zat, kwam een neef van Anita zeggen dat m’n auto met een platte band op de parking van het kerkfabriek stond. Dan parkeer je je wagen onder de hoede van god en heb je een platte band als resultaat.

Voor de aanvang van de koffie heb ik vlug naar de VAB gebeld om me te depanneren en dat gebeurde een klein half uurtje later. Er bleek een kanjer van een nagel in te zitten Dat was om een triestige dag af te sluiten en als laatsten verlieten we het parochielokaal om huiswaarts te keren.

Je staat wel raar te kijken als men ’s morgens opstaat en je kijkt door het raam in de woonkamer en recht voor je staat een reuze grote palm en ik heb het nu niet over een palmboom maar wel een opgeblazen bierglas van het merk Palm. Hij stond voor de ingang van de Dexiabank en reikte tot hoger dan de eerste verdieping boven het agentschap. Dit gebeurde ter gelegenheid van de semi-klassieker “De Scheldeprijs”en van reclame stond er wel meer op de marktplein.

Na de huishoudkarweitjes besliste Anita en ik om even een kijkje te gaan nemen op de marktplein wat er zoal te beleven was.  Toen we buiten kwamen was het eerste wat opviel op de marktplein de verschillende eet en drinkgelegenheden en de reclamevlaggen en panelen van de brouwerij Palm spanden toch de boventoon.  Op de tweede foto zie je ook de vlag van de bank ING, één van de hoofdsponsors.

Hier op deze plaats waren we blijven staan, want het parkoer neemt hier een bocht naar rechts nadat ze tweehonderd meter vroeger van start waren gegaan.  De renners waren toen nog in Antwerpen op de Grote Markt om zich in te schrijven om nadien in peloton naar Schoten te komen om daar de definitieve start te nemen voor de grote ronde doorheen de provincie Antwerpen.

Recht voorons stond de vaste camera opgesteld, die als ze de aankomst naderden de uitzending overnam.  Jullie kunnen hem boven op de standaard zien staan en natuurlijk de vele reclamepanelen.    

Een kleine honderd meter rechts van onze staanplaats stond de grote tribune waarin in de late namiddag de hoogwaardigheidsbekleders konden plaats vatten om de aankomst van de renners mee te maken.  Enkel toegankelijk mits voorlegging van een geldige uitnodigingskaart.

Dit gebouw stond eveneens op de marktplein geïnstalleerd en dient om de reporters te ontvangen en er worden na de aankomst ook de interviews met de renners gehouden.  Op televisie krijg je dat altijd te zien en aan iedere aankomst staat dat ergens opgesteld.  Ik heb dat ’s avonds zien afbreken, enfin zien ontmantelen.  De ruiten worden gedemonteerd en in de ruimte binnenin vastgezet,  de zijpanelen worden dan hydraulisch neergelaten en het bovenste verdiep schuift omlaag tot het één grote container is geworden en aan een truck wordt gekoppeld. Ongelofelijk hoe snel zoiets gaat.   

De laatste zangeres luistert naar de naam van Katrien Gallez en is zeker niet nieuw te noemen. Ze is minstens eenmaal per seizoen aanwezig in de feestzaal Schijnpoort. Het is ook een klassiek geschoolde zangeres, maar haar optredens zijn doorspekt met hilarische toestanden en dat weten de aanwezige toeschouwers wel te waarderen.

Bijna al haar liedjes handelen over Wenen of zijn een ode aan die stad. Verder ook operette muziek en tussendoor ook mooie muziek uit bekende musicals en op de foto kunnen jullie zien dat het een mooie statige dame is.

Ik weet niet of het er iets toe doet maar ze is de vrouw van de bekende Vlaamse zanger Jean Walter, die ondertussen zijn stem ook al aan de wilgen heeft gehangen. Met andere woorden hij is met pensioen, één van z’n bekendste liedjes was het lied “Ik heb een hart als de rots van Gibraltar.”

In elk geval was de namiddag volledig geslaagd te noemen en ik denk dat iedereen blij gemutst huiswaarts keerden.

De tweede artiest die we mochten begroeten was eveneens nieuw in het programma, hij heeft zopas net niet de eerste prijs gewonnen in het liedjes programma “ uno voce particolare.” Dit wordt alle jaren ingericht op Nederland twee door de NCRV. Dit prachtige programma waar de kandidaten verdeeld worden over verschillende categorieën van muziekgenre . Het is overwegend klassiek georiënteerd.

Je kunt al voorstellen wat een geweldige stem er ons voorbehouden was met het optreden van Kris Struyven uit Tienen. Ik ben nu niet bepaald een fan van klassieke muziek maar een prachtige stem weet ik wel te waarderen en dat had deze man zeker en vast.

Het eerste gedeelte voor de pauze was geheel voorbehouden aan het klassieke genre en na de onderbreking was er een afwisseling met top evergreens, zodat iedereen aan z’n trekken kwam. Dit leverde hem een staande ovatie op bij het beëindigen van het laatste nummer. Iedereen had van dit optreden genoten en de inrichter was er snel bij om te melden dat Kris de eerste maandag van Augustus terug zou optreden in het artiestengala.

De eerste gast die maandag l.l. op het programma stond, die heeft moeten afbellen of beter gezegd die heeft moeten laten afbellen, wegens een opname met operatie in het hospitaal. Het was de zanger Roy Miner, hij heeft eind vorig jaar een auto ongeval gehad en was zwaar gewond aan zijn rechterbeen. Dit been is nu maanden later beginnen ontsteken.

Dit was informatie in de rand, hij heeft een mooie vervangster gekregen, de voor mij onbekende Laurie. De inrichter heeft na hardnekkig rondbellen uiteindelijk deze dame kunnen strikken om Roy te vervangen.

Het was een lieftallige verschijning en ze had een meer dan behoorlijke stem. Een pluspunt was dat ze veel Nederlandstalige liedjes bracht. Ze zong een tweetal liedjes van Marva, waaronder het over bekende “eiland in groen en blauw” en iemand die zulke prachtige vertolkingen van mijn lievelingszangeres ten beste kan brengen die mag gerust eens een potje breken wat ze zeker en vast niet gedaan heeft.

Gisteren heeft dochterlief in het vooruitzicht van een mooie zonnige dag, me gevraagd om foto’s voor de eerste communie te maken in het Rivierenhof. Waar een vader allemaal nog goed voor is, we hadden afgesproken te vijftien uur in het hier voor genoemde park.

Zij zou een memory card meebrengen om in mijn fototoestel te steken dan kon ze zelf de geschikte foto’s bewerken en afdrukken. Alles was aanwezig om er een geslaagde fotosessie van te maken tot na de negende foto toen m’n toestel meldde dat de batterij leeg was en toen was het gedaan met fotograferen. Ik heb zo juist met mijn dochter gebeld en er waren maar drie opnames die geschikt zijn voor afdruk.

Nu hopen dat volgende week een dag geschikt zal zijn om buitenopnames te maken. Ah! We zien wel wat het wordt voor alles is er een oplossing. Na het afscheid nemen van de kinderen zijn we nog eventjes gaan genieten van een terrasje en dit met een frisse Leffe en ik kan jullie verzekeren dat dit deugd deed.

Na het thuiskomen was het hoogtijd voor Anita om het eten gereed te maken, gekookte aardappelen met gestoofd witloof en een blinde vink. Om duim en vingers af te likken, zo graag eet ik dit.

Gisteren heb ik beloofd om een verslag op te maken van het artiestengala dat maandag plaats vond in de feestzaal van het Schijnpoort en belofte maakt schuld.