Mopje.

Allemaal een gezellige zondagnamiddag gewenst en veel plezier met de hobby. Ik kom er eventjes bij om te zeggen dat het me goed gaat. Deze ochtend begon goed heel en al heel vroeg stond de zon te glunderen aan de hemel, maar zoals het al zoveel is gebeurd is het nooit voor lang.

Anita had de zonnetent rond tien uur afgelaten en dat had ze beter niet gedaan, hoogst waarschijnlijk heeft de zon gedacht dat ze bij ons niet welkom was en is dan maar achter de wolken weggekropen. Dat is natuurlijk grote larie en apekool dat ik nu aan het vertellen ben, de enige verklaring is dat het weer nog niet stabiel genoeg is.

Mijn zondaagse bezigheden zijn achter de rug en de playlist is klaar voor hedenavond, ik kan straks om kwart over zeven rustig vertrekken naar de studio van radio Minerva om m’n programma te presenteren. Of de luisteraars het gaan goed vinden dat is een ander paar mouwen.

Voor de rest houd ik het rustig en straks naar de koers kijken, want Anita is een grote liefhebber van wielrennen en dan staat de televisie toch aan op de koers. Alhoewel haar favoriet Tom Boonen niet meerijdt is heer belangstelling al véél vermindert, want momenteel staat het toestel nog niet aan.

Door het feit dat we gisteren door die begrafenis niets hebben kunnen doen, moesten we hedenmorgen nog het appartement opkuisen. Maar eensgezind waren we er met zijn beiden snel door de klus heen en voor het middageten konden we er een punt achter zetten. Zelfs de ruiten achteraan langs de buitenkant hebben hun beurt gehad.

Na het middagmaal hadden we nog enkele boodschappen te doen en het weer was goed dus geen enkele reden om binnen te blijven. Bij mode De Deken hingen er nog twee broeken die moesten verkort worden en die zijn we dan eveneens gaan afhalen en dan nog een paar schoenen voor mij en Anita gaan zoeken in de één of andere schoenenzaak.

Bij Scapino vond ik direct mijn keuze, maar Anita die had er meer problemen mee en wij zijn dan nog bij schoenen Torfs geweest en ook daar was er niets naar haar gading. Uiteindelijk is ze zonder schoenen thuis gekomen, maar eerst natuurlijk iets gaan drinken op een terrasje. Maar oh! wee grote pech, geen plaats op het terras van het ’ t Voorhuis gelegen op de Bredabaan. Het is een oud geklasseerde woning zonder verdiep gelegen tussen grote handelszaken, niet echt mooi te noemen maar wel heel rendabel voor de eigenaar van de brasserie.

Dan maar binnen gaan zitten, een goede vriend van ons is daar kelner en hij was vandaag van dienst. Maar veel tijd had hij niet om een babbeltje te komen doen, maar ja dat is niet meer dan normaal in zulk een drukte.

Zo kwam er alweer een einde aan de actieve dag en zitten we ons te amuseren, ik met wat in m’n blog te schrijven en Anita is naar een mooie show aan ’t zien op één van die Duitse zenders.

Even een pauze gehouden gisteren wegens een familiale kwestie. Namelijk vorige zondag was de moeder van Anita overleden, maar om onverklaarbare reden werden Anita en haar broer Leo slechts de maandag in de late voormiddag verwittigd van het overlijden. De jongste zuster Ria had in die tijd reeds de hele begrafenis geregeld zonder de twee andere te kennen.

Ik kan nu aannemen dat er problemen zijn in de familie, maar met een overlijden moet zo iets toch wijken voor het nuchtere verstand. Schijnbaar is dat niet het geval voor iedereen, in elk geval vind ik zo iets niet kunnen. Voor de rest zwijg ik er over en zal het wel slijten bij Anita, die er wel verwerkingsproblemen mee heeft, ook al laat ze het niet merken maar ik ken ze beter dan ze denkt.

Gisteren om tien uur was de uitvaartmis in de parochie Sint Phillippus hier in de gemeente. Voor de wereld voordoen of er niets aan de hand is niet altijd gemakkelijk en na de uitstrooiing van de asse van de overledene was er geen koffietafel voorzien door de jongste zuster Ria. Anita en Leo hadden dan maar een alternatieve koffietafel voor de neven en de nichten voorzien, zodat het er toch nog een beetje op een normale begrafenis leek.

Voor de mis toen ik al in de kerk zat, kwam een neef van Anita zeggen dat m’n auto met een platte band op de parking van het kerkfabriek stond. Dan parkeer je je wagen onder de hoede van god en heb je een platte band als resultaat.

Voor de aanvang van de koffie heb ik vlug naar de VAB gebeld om me te depanneren en dat gebeurde een klein half uurtje later. Er bleek een kanjer van een nagel in te zitten Dat was om een triestige dag af te sluiten en als laatsten verlieten we het parochielokaal om huiswaarts te keren.

Je staat wel raar te kijken als men ’s morgens opstaat en je kijkt door het raam in de woonkamer en recht voor je staat een reuze grote palm en ik heb het nu niet over een palmboom maar wel een opgeblazen bierglas van het merk Palm. Hij stond voor de ingang van de Dexiabank en reikte tot hoger dan de eerste verdieping boven het agentschap. Dit gebeurde ter gelegenheid van de semi-klassieker “De Scheldeprijs”en van reclame stond er wel meer op de marktplein.

Na de huishoudkarweitjes besliste Anita en ik om even een kijkje te gaan nemen op de marktplein wat er zoal te beleven was.  Toen we buiten kwamen was het eerste wat opviel op de marktplein de verschillende eet en drinkgelegenheden en de reclamevlaggen en panelen van de brouwerij Palm spanden toch de boventoon.  Op de tweede foto zie je ook de vlag van de bank ING, één van de hoofdsponsors.

Hier op deze plaats waren we blijven staan, want het parkoer neemt hier een bocht naar rechts nadat ze tweehonderd meter vroeger van start waren gegaan.  De renners waren toen nog in Antwerpen op de Grote Markt om zich in te schrijven om nadien in peloton naar Schoten te komen om daar de definitieve start te nemen voor de grote ronde doorheen de provincie Antwerpen.

Recht voorons stond de vaste camera opgesteld, die als ze de aankomst naderden de uitzending overnam.  Jullie kunnen hem boven op de standaard zien staan en natuurlijk de vele reclamepanelen.    

Een kleine honderd meter rechts van onze staanplaats stond de grote tribune waarin in de late namiddag de hoogwaardigheidsbekleders konden plaats vatten om de aankomst van de renners mee te maken.  Enkel toegankelijk mits voorlegging van een geldige uitnodigingskaart.

Dit gebouw stond eveneens op de marktplein geïnstalleerd en dient om de reporters te ontvangen en er worden na de aankomst ook de interviews met de renners gehouden.  Op televisie krijg je dat altijd te zien en aan iedere aankomst staat dat ergens opgesteld.  Ik heb dat ’s avonds zien afbreken, enfin zien ontmantelen.  De ruiten worden gedemonteerd en in de ruimte binnenin vastgezet,  de zijpanelen worden dan hydraulisch neergelaten en het bovenste verdiep schuift omlaag tot het één grote container is geworden en aan een truck wordt gekoppeld. Ongelofelijk hoe snel zoiets gaat.   

De laatste zangeres luistert naar de naam van Katrien Gallez en is zeker niet nieuw te noemen. Ze is minstens eenmaal per seizoen aanwezig in de feestzaal Schijnpoort. Het is ook een klassiek geschoolde zangeres, maar haar optredens zijn doorspekt met hilarische toestanden en dat weten de aanwezige toeschouwers wel te waarderen.

Bijna al haar liedjes handelen over Wenen of zijn een ode aan die stad. Verder ook operette muziek en tussendoor ook mooie muziek uit bekende musicals en op de foto kunnen jullie zien dat het een mooie statige dame is.

Ik weet niet of het er iets toe doet maar ze is de vrouw van de bekende Vlaamse zanger Jean Walter, die ondertussen zijn stem ook al aan de wilgen heeft gehangen. Met andere woorden hij is met pensioen, één van z’n bekendste liedjes was het lied “Ik heb een hart als de rots van Gibraltar.”

In elk geval was de namiddag volledig geslaagd te noemen en ik denk dat iedereen blij gemutst huiswaarts keerden.

De tweede artiest die we mochten begroeten was eveneens nieuw in het programma, hij heeft zopas net niet de eerste prijs gewonnen in het liedjes programma “ uno voce particolare.” Dit wordt alle jaren ingericht op Nederland twee door de NCRV. Dit prachtige programma waar de kandidaten verdeeld worden over verschillende categorieën van muziekgenre . Het is overwegend klassiek georiënteerd.

Je kunt al voorstellen wat een geweldige stem er ons voorbehouden was met het optreden van Kris Struyven uit Tienen. Ik ben nu niet bepaald een fan van klassieke muziek maar een prachtige stem weet ik wel te waarderen en dat had deze man zeker en vast.

Het eerste gedeelte voor de pauze was geheel voorbehouden aan het klassieke genre en na de onderbreking was er een afwisseling met top evergreens, zodat iedereen aan z’n trekken kwam. Dit leverde hem een staande ovatie op bij het beëindigen van het laatste nummer. Iedereen had van dit optreden genoten en de inrichter was er snel bij om te melden dat Kris de eerste maandag van Augustus terug zou optreden in het artiestengala.

De eerste gast die maandag l.l. op het programma stond, die heeft moeten afbellen of beter gezegd die heeft moeten laten afbellen, wegens een opname met operatie in het hospitaal. Het was de zanger Roy Miner, hij heeft eind vorig jaar een auto ongeval gehad en was zwaar gewond aan zijn rechterbeen. Dit been is nu maanden later beginnen ontsteken.

Dit was informatie in de rand, hij heeft een mooie vervangster gekregen, de voor mij onbekende Laurie. De inrichter heeft na hardnekkig rondbellen uiteindelijk deze dame kunnen strikken om Roy te vervangen.

Het was een lieftallige verschijning en ze had een meer dan behoorlijke stem. Een pluspunt was dat ze veel Nederlandstalige liedjes bracht. Ze zong een tweetal liedjes van Marva, waaronder het over bekende “eiland in groen en blauw” en iemand die zulke prachtige vertolkingen van mijn lievelingszangeres ten beste kan brengen die mag gerust eens een potje breken wat ze zeker en vast niet gedaan heeft.

Gisteren heeft dochterlief in het vooruitzicht van een mooie zonnige dag, me gevraagd om foto’s voor de eerste communie te maken in het Rivierenhof. Waar een vader allemaal nog goed voor is, we hadden afgesproken te vijftien uur in het hier voor genoemde park.

Zij zou een memory card meebrengen om in mijn fototoestel te steken dan kon ze zelf de geschikte foto’s bewerken en afdrukken. Alles was aanwezig om er een geslaagde fotosessie van te maken tot na de negende foto toen m’n toestel meldde dat de batterij leeg was en toen was het gedaan met fotograferen. Ik heb zo juist met mijn dochter gebeld en er waren maar drie opnames die geschikt zijn voor afdruk.

Nu hopen dat volgende week een dag geschikt zal zijn om buitenopnames te maken. Ah! We zien wel wat het wordt voor alles is er een oplossing. Na het afscheid nemen van de kinderen zijn we nog eventjes gaan genieten van een terrasje en dit met een frisse Leffe en ik kan jullie verzekeren dat dit deugd deed.

Na het thuiskomen was het hoogtijd voor Anita om het eten gereed te maken, gekookte aardappelen met gestoofd witloof en een blinde vink. Om duim en vingers af te likken, zo graag eet ik dit.

Gisteren heb ik beloofd om een verslag op te maken van het artiestengala dat maandag plaats vond in de feestzaal van het Schijnpoort en belofte maakt schuld.

Na het gewone stramien van iedere maandagochtend vertrokken Anita en ik omstreeks kwart over twee voor ons bezoek aan de feestzaal Schijnpoort. Dit voor het traditiegetrouwe bezoek aan het artiestengala, u weet ondertussen al dat zich dit afspeelt tussen vijftien en achttien uur.

Eigenlijk was het weer een beetje tegoed om binnen te zitten, maar ja de affiche zag er heel goed uit en hopelijk krijgen we nog vele mooie dagen te verwerken. Bij het betreden van de zaal bleek het goede weer geen spelbederver te zijn, want alles liet vermoeden dat de zaal goed gevuld zou zijn.

Aan ons tafeltje waren er twee afwezige, namelijk Ronny en Viviane maar dat wisten we al van de vorige week. Viviane en haar zuster waren gisteren jarig en jullie kunnen dan vermoeden dat het hier gaat om een tweeling.

Een verslag van de zangprestatie’s krijgen jullie morgen te verwerken, want de tijd ontbreekt me nu en de foto’s van de drie artiesten moeten nog van de digitale camera gehaald worden en op computer gezet worden. Morgenmiddag heb ik er tijd voor, want we kunnen morgen toch niet weg. Heel Schoten centrum i s dan afgesloten wegens de wielerwedstrijd “De Schelde Prijs.”

Dit is een semi klassieker en die trekt alle jaren een massa volk en het centrum van de gemeente lijkt dan een belegerde vesting. Als je toch met de wagen weg moet, zet hem dan ’s morgens vroeg buiten de dorpskom, anders kun je het wel vergeten. De renners vertrekken in groep van op de grote markt te Antwerpen en rijden in peloton naar Schoten om daar met een vliegende start de vele kilometers af te malen en daarna nog drie plaatselijke rondes.

Nadat de elite vertrokken zijn komen de liefhebbers aan de beurt, die dan een X aantal rondes voor hun rekening nemen. Zo dus ambiance genoeg en ze voorspellen mooi weer voor morgen, dat betekend over de koppen lopen. Goed voor de plaatselijke horecazaken, die doen dan goede zaken. De meeste andere zaken sluiten om twaalf uur hun deuren en er zijn andere die gewoon van heel de dag niet openen..

Het huwelijk is te vergelijken met wijn,
of het wordt steeds beter,
of het verzuurd.

Ik weet niet wat ik heden nacht had maar heb verdomd slecht geslapen, had het te maken met de te late en tamelijk zware maaltijd gisteren avond. Ik begin het te denken, want toen ik rond vier eventjes opstond had ik nog een zwaar gevoel in de maag. Eigen schuld dikken bult, maar ja het was toch zo lekker in “Den Boomgaard” en ik kan toch zo slecht stoppen als het me smaakt.

Dat zal ik ook wel overleven en Anita heeft vandaag al ingegrepen, normaal was het een biefstuk met gekookte patatten en gestoofd witloof. Dat heeft ze deze middag vervangen door een bord spaghetti en een schep tomatensaus en straks drie boterhammetjes met beleg en als dat nog niet helpt worden de portie’s gehalveerd.

Het is geen gemakkelijke hoor ons Anita, misschien heeft ze wel gelijk. Zo’n vreetvarkentje zoals ik mag men niet aan een overladen trog zetten. Oh! ja allemaal een zalig paasfeest en mijn grote paasei ligt achter slot en grendel tot m’n maag terug ontladen is.

Anita heeft van de morgen de winterlakens van het bed gehaald en vervangen door de zomer editie. Het begon zo stilaan toch te warm te worden voor flanel, misschien was het daarvan dat ik niet kon slapen, veel te warm. Ben weer achterpoortjes aan het zoeken, maar daar moet ik bij haar niet mee afkomen.

Het programma voor heden avond is al helemaal klaar en straks weet ik of het goed in elkaar steekt. Maar ik heb er een goed gevoel in, zal wel in orde zijn. Binnen een half uurtje ga ik naar de koers “Parijs - Rijsel “ kijken maar nu zijn er nog te kilometers te doen en dan wordt het langdradig. Het kan ook zijn dat ik nog van gedachte verander en de één of andere klus doe, zou ook best kunnen.

De zaterdag loopt zo stilletjes aan op zijn laatste benen, zo ook deze week en tot op heden heb k nog niet veel kunnen bij schrijven in mijn dagboek. Hoogst waarschijnlijk te wijten aan het stille leven van de laatste tijd, want als je niet veel de deur uitgaat maakt men niets mee.

Vandaag na de middag besliste Anita om naar de linkeroever naar het Minerva café te gaan, want er moest het één en het ander besproken worden. Want tijdens het artiestengala iedere maandag word er door de aanwezige mensen en ook sommige artiesten al eens iets aan Anita gevraagd. Dat schrijft ze dan zorgvuldig op en nu stonden er al verschillende zaken op de agenda.

Het voornaamste was een benefiet optreden van Chantal Calîn ten voordelen van kinderen met kanker dat doorgaat in het fakkeltheater (rode zaal ) te Antwerpen en dit op 14 juni 2009 te 14 uur 30.

Anita had beloofd om haar beste beentje voor te steken om te zorgen dat de personen die verantwoordelijk waren voor de organisatie van dit project, op de radio op interview konden komen.

Iedere zaterdag namiddag is onze interviewer op de radio, aanwezig in het Minerva café. In grote lijnen is de zaak al geregeld, alleen de dag van het interview moet nog met die mensen afgesproken worden, maar voor ons is het gedaan en ook de andere zaken zijn gemeld en het beantwoorden dat is voor het bestuur.

Daarna zijn we nog lekker gaan eten in “Den Boomgaard” in Berchem, want Anita had niet veel zin meer om zelf iets gereed te maken. Dat was het voor vandaag en het is ondertussen al na tienen, hoogtijd om de boeken dicht te doen.

Baden in zee: goed voor lichaam en geest.

In de 18^e eeuw ontstond in Engeland de overtuiging dat baden in koud zeewater goed was voor lichaam en geest. Baden in zee groeide daar toen uit tot een echte rage, die ook naar het vaste land overwaaide. Dit is de oorsprong van het kusttoerisme.

De rijke gasten trokken in de eerste plaats naar Blankenberge voor een gezondheidskuur. De toestroom van baders werd zo groot, dat de gemeente in 1835 een eerste badwachter aanstelde. In 1851 kwam er een eerste reddingsboot. In 1875 verzekerden vijf redders en drie boten met telkens twee man de veiligheid in een zone tussen zes golfbrekers.

Baden in zee gebeurde tegen betaling. Tickets waren te koop in een van de sierlijke badkantoortjes op de zeedijk. Het ticket gaf recht op een badpak en twee handdoeken. Tegen betaling kon de bader zich laten bijstaan door een begeleider.

Ook het gebruik van badkarren komt uit Engeland. De badgasten kleedden er zich om voor het zeebad. In 1838 verschenen de eerste vier badkarren in Blankenberge. Het aantal karren groeide tot 217 in 1871 en tot 680 in 1900. De badkarhouders trokken de kar tot tegen het water en ze stonden de ganse dag ter beschikking van de baders. Zij moesten ook het badlinnen wassen en droge aan droogstaken.

Belle Epoque Centrum Elisabethstraat 24 Blankenberge   Telefoon 050-42-87-41.

De reden.

Tijdens een cruise amuseerden de toeristen zich met allerlei spelen. Zo stelde een van de heren voor om een loopwedstrijd te houden tussen getrouwde en ongetrouwde mannen.
-  U bent toch getrouwd? vroeg hij aan de man die naast hem stond.
-  Neen, was het andwoord, ik zie er alleen maar zo uit. Ik ben zeeziek.