Donderdag 14 mei 09.

Gisteren was het de eerste dag van de 50 plus beurs in Brasschaat en Anita was van dienst van vijftien tot twintig uur. Zij moest de stand van radio Minerva bemannen en de vragen van geïnteresseerde mensen beantwoorden en ik kan jullie verzekeren dat dit een kolfje naar haar hand is. Op haar vroegere job was ze public relations en eigenlijk wat ze voor Minerva gisteren deed was min of meer hetzelfde.

Ik weet dat ze dat graag doet en laat haar maar betijen, zolang ik er maar niet bij moet zijn. Dat is niet bepaald mijn ding. Toen ik ze gisterenavond terug ging afhalen zag ik haar gezicht stralen, ik moest direct horen wie er allemaal aan de stand was geweest en dat er veel luisteraars waren van ons programma op zondag avond en ook van de maandagavond. Ze had een badge met haar naam opsteken en verschillende mensen hadden haar aangesproken en gevraagd of zij de Anita was die in het mini-boeketje de telefoon aanpakte.

Enfin haar dag kon niet meer stuk, zo gelukkig was ze. Een uurtje geleden heb ik ze weer gaan afzetten in het cultureel centrum “ De Ruitershal” in Brasschaat. Maar vandaag is het maar tot achttien uur, als alles meezit zijn we rond half zeven terug thuis en in het naar huis rijden brengen we wel frietjes met het een of het ander mee, dan hebben we vlug eten en moet ze niet meer koken.

Je foto aan de muur,
bekijk ik die maar even,
dan raakt mijn hart meteen in vuur,
voel ik mijn jeugd herleven.
Je blik op mij gericht,
kijk ik weer in die ogen
die mij met lachend blij gezicht
als kind zo vaak bewogen.
'k Voel weer je warme schoot,
waarop je mij zoet suste,
als je me in je armen sloot,
mijn koortsig mondje kuste.
'k Zie je grijze haren weer,
in een dotje samengebonden,
terwijl je lieve handen teer
zo innig strelen konden.
Als ik naar je foto kijk,
die kersenrode wangen,
dat wonder beeld, zo liefelijk,
dan barst ik van verlangen.

Henri Luyckx

Een vette keuken
maakt een mager testament.

Deze morgen moest ik om negen uur bij Heidi zijn en dat is de dame die alle zes weken m’n voeten onderhanden neemt. Na deze zes weken ben ik toch blij dat ik bij haar aan de bel kan hangen. Ik maak geweldig veel kalk aan en als ik langer wacht wordt de druk op de grote tenen te groot.

Binnen deze periode blijft alles vrij normaal, als ik mijn schoenen aan heb. Voor de rest van de dag hebben Anita en ik er een luie dag van gemaakt. Op wat kleine frulkarweitjes na hebben we echt niets gedaan en ik ben zelfs niet verlegen om dit te bekennen.

Sinds vorige week toen m’n fotoalbum “Mijn gemeente Schoten” in de maandelijkse seniorennet krant vernoemd werd door Pascal Vyncke, heb ik veel bezoekers mogen begroeten op dit album. Dat is altijd een opkikkertje en een beloning voor de arbeid dat ge er in steekt.

Dat zal het zowat zijn voor vandaag, er rest mij niets anders dan de bezoekers van dit blog een prettige avond te wensen en hopelijk heb ik morgen meer te vermelden.

Naar wekelijkse traditie was het maandag namiddag weer artiestengala in de feestzaal Schijnpoort. Vorige week waren we niet kunnen gaan wegens de vierdaagse op de Rijn, waarvan ik reeds enkele foto’s heb laten zien hier op m’n blog.

In de voormiddag was het natuurlijk weer programmasamenstelling en na het middagmaal konden Anita en ik ons klaar maken voor de trip naar Antwerpen. Op de parking van de feestzaal aangekomen leek het ons, dat het precies niet druk zou zijn en werkelijk bij het betreden van de zaal was het maar povertjes. Maar ja het was nog vroeg en de mensen komen nu niet bepaald allemaal vroeg.

Doch toen om vijftien uur het muziek begon, was de zaal amper half bezet. Was de reden nu dat er twee nog onbekende namen op de affiche stonden, ik weet het niet. In elk geval deze twee artiesten hadden vorig seizoen ook reeds opgetreden in de feestzaal en toen vond iedereen hen heel goed zodat de inrichter ze op algemeen verzoek dit speeljaar terug had uitgenodigd.

In elk geval de afwezigen hadden ook nu weer ongelijk, want het werd een weergaloze namiddag en dit voor een inkom van acht euro de man hebben we drie uurtjes prachtige muziek gekregen.

Een ding was spijtig, ik had verdorie m’n fotoapparaat vergeten, ja daar valt nu niets aan te verhelpen. Het kan iedereen overkomen, de lompste het eerste. Het verslag zanger na zanger zal ik dan maar overslagen, men moet toch kunnen zien waarover ik het heb, als ze het volgende jaar nog terugkomen zal ik het apparaat zeker niet meer vergeten mee te nemen.

Voor ijsheiligen bloemen buiten,
veelal kun je er naar fluiten.
Wacht af tot ze zijn voorbij,
de bloemen zijn dan blij.

Buiten de traditionele verplichtingen die iedere zondag terug komen viel er niet veel te beleven op deze zonnige zondag en dat de zon schijnt dat is ook al iets dat het vermelden waard is. Het programma voor hedenavond is ook weeral klaar en de innerlijke mens is versterkt met een prima maaltijd. Wat kan een mens al meer verwachten van het leven.

Vorige zondag waren we naar de truckersday bij radio Minerva geweest. Het was de eerste maal dat we dit ingericht hadden en eerlijk gezegd de belangstelling was niet overdreven druk te noemen. Iedere trucker die toen met zijn wagen naar Linkeroever kwam kreeg een radio Minerva fanion aangeboden plus een pak friet met mayonaise en een curryworst.

Uiteindelijk zijn er maar vijf truck komen opdagen, maar eerlijkheid zelve moet men wel rekening houden dat niet elke chauffeur van z’n patroon toelating heeft om op zondag met zijn mastodont rond te rijden. Misschien volgend jaar beter met de tweede uitgave van dit gebeuren.

De Amerikaanse langneus truck die de ganse namiddag tentoongesteld stond op de terreinen van radio Minerva had wel veel beziens. Het was toen ook zonnig en op de dijk waren veel wandelaars.

Ik heb nog enkele interieurs beelden van het schip, waarop we vier dagen verbleven hebben.
 

Dit was onze kajuit, heel veel plaats was er niet maar dat was ook niet noodzakelijk, want we moesten er alleen maar zijn om te slapen en 's morgens om ons te wassen en te kleden. Buiten de twee opklapbare bedden was de kajuit ook voorzien van douche, wastafel en ook voor de dames een kaptafel. Eigenlijk was er alles aanwezig wat een mens nodig heeft om enkele dagen in door te brengen. Ik zou de flatscreen televisie nog vergeten, maar die heeft eigenlijk bijna niet opgestaan.


Als dekoratie een kompas die in de hall stond op het derde dek, van waaruit men in de eetplaats kon en eveneens toegang verleende tot de lounge en de bar.

Zelfs de schilderij De Nachtwacht van Rembrant was aan boord. Hoogst waarschijnlijk niet de originele versie.

Schilderijen waren er genoeg aan boord, zoals onderandere deze mooie met een zicht op de Don van Keulen, met aan de rede de Statendam. Op de voorgrond twee glazen vazen met bloemstukje.

Typische Hollandse schilderij met windmolen en een waterloop met bootjes.

Vandaag zaterdag zijn we beide eens lekker langer blijven slapen, want eigenlijk waren deze vier voorbije dagen best vermoeiend te noemen. Men wil zoveel mogelijk zien op die reis en zolang als je actief blijft voel je dat niet. Maar gisteren de eerste volledige dag nadat we thuis waren, kregen we de klop van de traditionele hamer.

Dus de boog eventjes ontspannen voor de pees breekt, enkel wat kleine klusjes in het appartement en dat was ruim voldoende voor vandaag. Met een boek in het salon zitten lezen tot het tijd werd voor de middag boterham.

Nadien zijn we met zijn beide naar bloemen en plantengroothandel “Rodenborg” gereden om plantjes te kiezen om het terras aan te kleden, want hopelijk is stilaan de tijd aangebroken om van de zon te genieten op ons terras.

De moeilijkheid is bij zo’n groothandel dat je zoveel verschillende mooie bloeiende platen ziet staan, dat het lastig kiezen wordt. Maar we hebben ons gehouden aan die soorten die we thuis voorop gesteld hadden.

De meeste waren voor het terras, maar Anita had er ook een drietal bloeiende plantjes voor in de woonkamer nodig. Ze vond dat er te weinig kleur voor onze venster was en misschien had ze wel wat gelijk. Elk jaar kopen we twee grote margrietenplanten, daar voor moest ik in de kelder nog twee cache-pot’s gaan zoeken en dat was een ander paar mouwen en dat deed me denken dat ik die kelder eens moet uitmesten.

Maar dat is voor later, Rome en Prijs zijn ook niet op één dag gebouwd en zoals ik hier boven reeds vermeld heb de boog mag niet altijd op gespannen staan. Dat doet me er eveneens aan denken dat m’n artikel al lang genoeg is, de groetjes en tot een andere keer.

Deze morgen was het eventjes wennen bij het ontwaken, om terug in ons eigen kamer te zijn en niet in die kleinere kajuit. Maar dat was maar even en dan loop je terug in het gareel. Maar in plaats van bediend te worden bij het ontbijt moesten we het zelf gereed maken en wat er ook bij kwam om aan te wennen zelf de afwas doen.

Maar we zijn nu eenmaal geen koningskinderen, dus zonder morrren namen we de huiskarweitjes er met de glimlach bij. Bij het ontbijt hebben we nog veel bij gepraat over de belevenissen van de voorbije dagen en dat is toch een leuke bezigheid. De tijd vloog zodoende snel vooruit.

Deze voormiddag moesten we dringend naar de Aldi om boodschappen te doen, want dat hadden we vorige week niet meer gedaan en er moest het één en het ander in huis gehaald worden. Daar kun je in een huishouden niet onderuit, of je nu bedient word of je moet het zelf gereedmaken, eten moet je toch willen of niet.

Na de middag eventjes naar de bibliotheek, want m’n twee boeken waren uitgelezen. Ondertussen had Anita reeds een wasmachine gevuld met kleren die we gedragen hadden en zo was zij ook terug in de weer met haar huishouding.

Om af te sluiten wil ik nog een mooie foto van een rivier cruiseschip tonen, want die waren er veelvuldig te bewonderen op de Rein. Dit was wel een heel mooi schip en zo speciaal van vormgeving.

Gisteren heb ik vertelt dat de eerste aanlegplaats Köngswinter was en daar hadden de passagiers één uurtje en een half de tijd om het pittoreske stadje te verkennen. Natuurlijk op die tijd kun je niet veel bezienswaardigheden bekijken, na het avondheden kon je terug van boord maar daar had niemand behoefte aan.

Het stadje telt ruim 35 duizend inwoners en ligt in een mooie omgeving en bekijk de foto’s maar eens die ik hier onder afgedrukt heb.

Dit mooie wit geschilderde gebouw is het raadhuis, bij ons bekent onder de naam van gemeentehuis of in dit geval stadhuis omdat het een stad is.  Als je er voorstaat geeft het iets warms af en met die boom er recht voor is het een idyllisch zicht. Omdat er die dag niet veel wind waaide hing de stadsvlag er rustig bij.

In dit eveneens witgeschilderde gebouw wordt de stadsadministratie gedaan.  Het is schuin over het raadhuis gelegen met een pleintje ervoor, er kunnen enkele auto’s parkeren.  Deze twee eigendommen van de stad Königswinter zijn gelegen in een straat die uitkomt op de promenade, die gelijklopend is met de rivier de Rijn.

We blijven op het zelfde pleintje en bewonderen nu de waterput die zorgde dat de bewoners van het stadje water hadden, maar ze diende het wel met teilen te gaan halen.  Het was drinkbaar water toen maar nu hangt er een plaatje op “Niet van drinken” dus zal de bron ook niet meer zo zuiver zijn als toen in die lang vervlogen tijd.

Toen we op de terugweg waren naar onze boot, passeerde we dit mooie beeld dat langs de promenade stond.  Het stelt twee ezeltjes voor, maar waarom juist ezels dat weet ik niet.  Misschien is er een legende aan verbonden, maar dat is maar gissen van mij.  Het is in elk geval toch een mooi beeldhouwwerk.  

Na een afwezigheid van enkele dagen zijn we terug in het land en inderdaad Anita en ik zijn een viertal dagen in verlof geweest. Wij hadden enkele maanden terug een mini cruise geboekt op de Duitse rivier de Rijn, met vertrek vanuit Keulen stroomopwaarts tot aan de Lorelei en terug naar vertrekpunt.

Maandag 4 mei om negen uur moesten we met onze bagage klaar staan aan Berchemstatie langs de kant van het oude sorteercentrum van de post. Daar zou een autobus ons oppikken, maar uiteindelijk werd het ruim half tien vooraleer de bus verscheen. Ze had oponthoud gehad wegens de grote drukte op de baan, want ze moest van Gent komen.

Na ons opgeladen te hebben, samen met nog een tiental andere reizigers reed ze door naar Hasselt om nog enkele mensen op te pikken. Uiteindelijk waren we te dertien uur aan boord van het motorschip “De Statendam” een 104 meter grote boot van een Nederlandse eigenaar, maar varend onder de Zwitserse vlag

Juist op tijd om aan te schuiven voor het middagmaal. Ondertussen werd onze bagage in de voor ons bestemde kajuit gezet door de bemanning en kon Anita na de maaltijd onze valiezen uitpakken en opbergen in de kast.

We waren amper aan de tafel gezeten toen het schip reeds vertrok, op weg naar onze bestemming. De eerste aanlegplaats en overnachtingplaats was het mooie stadje Königswinther. Daar konden we even van boord om onze benen even te strekken en de honger op te wekken want om zeven uur werd de avondmaal geserveerd en ik kan jullie verzekeren dat het de moeite was.

Nadien konden we beschikken over onze tijd. Anita en ik besliste om wat te lezen in het prachtige salon en ondertussen konden we iets te drinken bestellen. Om elf uur begaven ons te rusten in onze kajuit, ieder in zijn eigen bed, dat door de kajuitjongen iedere avond uitgeklapt en opgemaakt werd.

Heb zo juist m’n programma voor hedenavond beëindigd en alles is reeds ingeladen, klaar voor uitzending. Maar dat moet toch nog eventjes wachten.

Na het middagmaal vertrekken we wel naar de Linkeroever, maar dat is om iets te drinken en te kijken naar die Amerikaanse langneustruck. Zal we een formidabel gevaarte zijn, maar spijtig dat het weer niet meezit dat zal wel veel volk thuis houden.

Volgende week horen jullie er wel van, als het jullie interesseert natuurlijk maar dat zal wel en als ik er een goede foto kan bij afdrukken dan zien jullie waarover ik het heb.

Dat zal het zijn voor vandaag, de beste groeten van Anita en Francis en nog een prettige zondag. Hopelijk komt de zon er nog wat door, maar de twijfels zijn heel groot, misschien zoals gewoonlijk tijdens de avond uurjes.

Ben deze namiddag reeds begonnen aan de samenstelling van m’n radioprogramma “boeketje” van morgenavond. Normaal doe ik dat niet zo graag de dag tevoren, maar als het morgen redelijk weer is rijden we naar het Sint Anneke. Daar zou een Amerikaanse langsnuit truck tentoon staan op de terreinen van de radio.

Daar zou ik toch graag een fotootje van nemen en sinds meer dan een week is er een reclameboodschap lopende langs de radio die de truckers vragen om met hun mastodont naar de parking op Linkeroever te komen, dan krijgen ze een vlaggetje van radio Minerva om in hun cabine te hangen.

Dat is nog niet alles, bovenop krijgen ze een pak frieten met mayonaise en een curryworst. Daar alleen al zou je voor naar de plage komen en dat zou ik toch willen meemaken. Daarom deze ijverige toestanden heden namiddag.

Ik ga er mee ophouden want zo dadelijk is het de serie “FC De Kampioenen” en daar kan ik me goed mee amuseren, al zijn het herhalingen.

Met het weekeinde is het weer maar aan de wisselvallige kant, vrijdag hebben ze de mensen naar de kust gelokt met reeds vanaf de morgen mooie zonneschijn en lekker warme toestanden. Anita en ik hebben gans de namiddag van de zon kunnen genieten op ons terras en ’s avonds had ik een rode kop van in de zon te zitten. Vandaag een lekker bruin kleurtje en ik had tegen Anita gezegd dat als het morgen ( vandaag dus) nog zoveel zonneschijn is dat we de zonnetent verder naar beneden zullen moeten laten.

Maar dat hoefde dus niet te gebeuren, geen zon vandaag. Toen Anita de morgen naar de markt ging, heb ik vlug de stofzuiger te voorschijn gehaald en heb daar het appartement een beurt mee gegeven. Ons madam had gisterenmorgen het stof afgenomen en nu is alles weeral proper overdrijven hoeft voor mij niet. Niet zoals onze buurvrouw, potverdorie dat mens is gewoon een maniak die is niet te schatten. Ik denk dat die constant aan het kuisen is uit verveling en ze is ook al niet van de jongste. Ik vermoed dat ze de zeventig al ruimschoots gepasseerd is en als je ze tegenkomt staat ze steeds te jammeren dat ze van alles mankeert.

Heb zo juist een mailtje van de voorzitter van radio Minerva gekregen, dat de radio weer gevraagd is om met een stand te komen staan op de 50 plus beurs in Brasschaat en dit op 13 en 14 mei. Dit zou doorgaan in de CC Ruiterhal en ditmaal zou de inkom gratis zijn. Anita heeft haar kandidatuur reeds toegezegd voor één of twee namiddagen, want dat doet ze graag contact hebben met de mensen en babbelen. Voor mij geen probleem laat ze maar doen een vrouw die haar zin krijgt is een gelukkige vrouw.