Mooie plaatjes langsheen de boorden van de Rijn tijdens onze mini cruise op de Rijn.  

Dick Isabel - diëtiste.
Brandt Jo - verzekeringsmakelaar.
De Sloef Jef - schoenmaker.
Pereboom Leo - pruimenkweker.
Cardinael Frans - pastoor.
Vlaeminck Dirk - leraar frans.
De Vrieze Amedé.

Tegen zes uur in de late namiddag kon ik Anita gisteren gaan afhalen van de seniorenbeurs in Brasschaat. Ik was wat vroeger doorgereden voor het geval het een beetje druk moest zijn op de baan. Maar dat viel allemaal wel mee en rond half zes was ik reeds ter plaatsen. Toen ik uit de auto stapte bemerkte ik dat de standhouders reeds bezig waren met afbreken en de ten toongestelde waren ze reeds aan het inladen .

Richard Cools een collega van de radio en zijn vrouwtje Simone waren ook een handje komen uitsteken en natuurlijk een babbeltje over ons geliefd onderwerp de muziek lag voor de hand. Enfin rond zes uur waren we riebedebie, voor hen die dit woord niet kennen, dat betekend wegwezen in het Antwerps.

Voor we naar huis reden maakten we een ommetje langs de frituur, want om half zeven nog gaan koken dat zag Anita niet meer zitten. Maar mensen toch wat een massa volk in de frituur en dit op een donderdagavond. Niet te geloven wat ik daar zag en niet alleen mensen die maar één pakje met iets bij kwamen halen, maar heel der bestellingen.

Voor de goede koop moet ge frieten toch niet gaan uithalen, ik moet stilaan denken dat de mensen niet meer graag koken en dit met de huidige crisis. ’t Zijn mijn zaken natuurlijk niet en ieder doet wat hij denkt dat hij moet doen.

Zo waren haar twee beursdagen alweer voorbij en vandaag heeft ze het er nog dikwijls over gehad, dus zullen ze haar wel bevallen zijn, Anita is nu eenmaal een gezelschapsmens, veel meer dan ik want in gezelschap voel ik me nooit echt happy.  Soms vind ik dat wel kinderachtig van me, maar ik heb me zelve niet gemaakt.

De Grieck Leo - leraar latijn.
Duvel Jozef -pastoor.
D'Hoest Albert - dokter longziekte.
Baes Oscar - bediende.
Van Zeveren Leo - parlementslid.
Van Melckebeke Jef - bierhandelaar.
Boterbergh René -margarinehandel.
De Beule Nestor - scherprechter.
Kint Ernest - geriater.

Toen Anita gisteren namiddag haar bekje aan het roeren was op de seniorenbeurs te Brasschaat, ontfermde ik me blijgezind over de aanplant van de plantjes op het terras. Toen ik haar had weggebracht stopte ik in het terug naar huis rijden bij Walter van Gastel, een gekend plantencentrum hier in Schoten, om een zak van 40 liter potgrond te kopen.

Voor de deur hier eventjes gestopt om die zware bladgrond af te zetten, want anders moest ik er nog mee sleuren nadat ik de auto terug in de garagebox geparkeerd had. Voor de deur mag men wel niet stilstaan, maar gewoonlijk zeggen ze er niets van als je maar niet overdrijft.

Ik moest nog twee plantenbakken leeg maken met potgrond van vorig jaar. Vroeger durfde ik dat zelfde zand wel eens twee jaar achter elkaar gebruiken, maar ondervond dat de plantjes het toch niet meer zogoed deden, als het jaar er voor. Uit ondervinding leer je het beste, het is een goede leermeester.

Ik heb me toch een twee uur en een half lekker bezig kunnen houden, gelukkig was het lekker goed weer om buiten te werken. Zogauw de plantjes ingegroeid zijn en al wat meer bloementjes hebben, maak ik er wel enkele foto’s van als illustratie op het blog..

Toen alles gedaan was, kwam het minst prettige van heel de zaak, het opkuisen van wat je heb vuil gemaakt. Zulk werk doen en niets vuil maken dat kan natuurlijk niet. De plastieken plantpotjes in een zak doen en beneden in de vuilbak steken en het gemorste zand van de tafel vegen. Enfin het laatste dat moest gebeuren was de kunst gazonmat stofzuigeren en toen ik Anita ’s avonds terug thuis bracht was alles netjes opgeruimd en was er van de noeste arbeid niets meer te bespeuren.

Opgeruimd staat netjes en vrolijk, nog een prettige gezellige avond en veel bloggenot.

Gisteren was het de eerste dag van de 50 plus beurs in Brasschaat en Anita was van dienst van vijftien tot twintig uur. Zij moest de stand van radio Minerva bemannen en de vragen van geïnteresseerde mensen beantwoorden en ik kan jullie verzekeren dat dit een kolfje naar haar hand is. Op haar vroegere job was ze public relations en eigenlijk wat ze voor Minerva gisteren deed was min of meer hetzelfde.

Ik weet dat ze dat graag doet en laat haar maar betijen, zolang ik er maar niet bij moet zijn. Dat is niet bepaald mijn ding. Toen ik ze gisterenavond terug ging afhalen zag ik haar gezicht stralen, ik moest direct horen wie er allemaal aan de stand was geweest en dat er veel luisteraars waren van ons programma op zondag avond en ook van de maandagavond. Ze had een badge met haar naam opsteken en verschillende mensen hadden haar aangesproken en gevraagd of zij de Anita was die in het mini-boeketje de telefoon aanpakte.

Enfin haar dag kon niet meer stuk, zo gelukkig was ze. Een uurtje geleden heb ik ze weer gaan afzetten in het cultureel centrum “ De Ruitershal” in Brasschaat. Maar vandaag is het maar tot achttien uur, als alles meezit zijn we rond half zeven terug thuis en in het naar huis rijden brengen we wel frietjes met het een of het ander mee, dan hebben we vlug eten en moet ze niet meer koken.

Je foto aan de muur,
bekijk ik die maar even,
dan raakt mijn hart meteen in vuur,
voel ik mijn jeugd herleven.
Je blik op mij gericht,
kijk ik weer in die ogen
die mij met lachend blij gezicht
als kind zo vaak bewogen.
'k Voel weer je warme schoot,
waarop je mij zoet suste,
als je me in je armen sloot,
mijn koortsig mondje kuste.
'k Zie je grijze haren weer,
in een dotje samengebonden,
terwijl je lieve handen teer
zo innig strelen konden.
Als ik naar je foto kijk,
die kersenrode wangen,
dat wonder beeld, zo liefelijk,
dan barst ik van verlangen.

Henri Luyckx

Een vette keuken
maakt een mager testament.

Deze morgen moest ik om negen uur bij Heidi zijn en dat is de dame die alle zes weken m’n voeten onderhanden neemt. Na deze zes weken ben ik toch blij dat ik bij haar aan de bel kan hangen. Ik maak geweldig veel kalk aan en als ik langer wacht wordt de druk op de grote tenen te groot.

Binnen deze periode blijft alles vrij normaal, als ik mijn schoenen aan heb. Voor de rest van de dag hebben Anita en ik er een luie dag van gemaakt. Op wat kleine frulkarweitjes na hebben we echt niets gedaan en ik ben zelfs niet verlegen om dit te bekennen.

Sinds vorige week toen m’n fotoalbum “Mijn gemeente Schoten” in de maandelijkse seniorennet krant vernoemd werd door Pascal Vyncke, heb ik veel bezoekers mogen begroeten op dit album. Dat is altijd een opkikkertje en een beloning voor de arbeid dat ge er in steekt.

Dat zal het zowat zijn voor vandaag, er rest mij niets anders dan de bezoekers van dit blog een prettige avond te wensen en hopelijk heb ik morgen meer te vermelden.

Naar wekelijkse traditie was het maandag namiddag weer artiestengala in de feestzaal Schijnpoort. Vorige week waren we niet kunnen gaan wegens de vierdaagse op de Rijn, waarvan ik reeds enkele foto’s heb laten zien hier op m’n blog.

In de voormiddag was het natuurlijk weer programmasamenstelling en na het middagmaal konden Anita en ik ons klaar maken voor de trip naar Antwerpen. Op de parking van de feestzaal aangekomen leek het ons, dat het precies niet druk zou zijn en werkelijk bij het betreden van de zaal was het maar povertjes. Maar ja het was nog vroeg en de mensen komen nu niet bepaald allemaal vroeg.

Doch toen om vijftien uur het muziek begon, was de zaal amper half bezet. Was de reden nu dat er twee nog onbekende namen op de affiche stonden, ik weet het niet. In elk geval deze twee artiesten hadden vorig seizoen ook reeds opgetreden in de feestzaal en toen vond iedereen hen heel goed zodat de inrichter ze op algemeen verzoek dit speeljaar terug had uitgenodigd.

In elk geval de afwezigen hadden ook nu weer ongelijk, want het werd een weergaloze namiddag en dit voor een inkom van acht euro de man hebben we drie uurtjes prachtige muziek gekregen.

Een ding was spijtig, ik had verdorie m’n fotoapparaat vergeten, ja daar valt nu niets aan te verhelpen. Het kan iedereen overkomen, de lompste het eerste. Het verslag zanger na zanger zal ik dan maar overslagen, men moet toch kunnen zien waarover ik het heb, als ze het volgende jaar nog terugkomen zal ik het apparaat zeker niet meer vergeten mee te nemen.

Voor ijsheiligen bloemen buiten,
veelal kun je er naar fluiten.
Wacht af tot ze zijn voorbij,
de bloemen zijn dan blij.

Buiten de traditionele verplichtingen die iedere zondag terug komen viel er niet veel te beleven op deze zonnige zondag en dat de zon schijnt dat is ook al iets dat het vermelden waard is. Het programma voor hedenavond is ook weeral klaar en de innerlijke mens is versterkt met een prima maaltijd. Wat kan een mens al meer verwachten van het leven.

Vorige zondag waren we naar de truckersday bij radio Minerva geweest. Het was de eerste maal dat we dit ingericht hadden en eerlijk gezegd de belangstelling was niet overdreven druk te noemen. Iedere trucker die toen met zijn wagen naar Linkeroever kwam kreeg een radio Minerva fanion aangeboden plus een pak friet met mayonaise en een curryworst.

Uiteindelijk zijn er maar vijf truck komen opdagen, maar eerlijkheid zelve moet men wel rekening houden dat niet elke chauffeur van z’n patroon toelating heeft om op zondag met zijn mastodont rond te rijden. Misschien volgend jaar beter met de tweede uitgave van dit gebeuren.

De Amerikaanse langneus truck die de ganse namiddag tentoongesteld stond op de terreinen van radio Minerva had wel veel beziens. Het was toen ook zonnig en op de dijk waren veel wandelaars.

Ik heb nog enkele interieurs beelden van het schip, waarop we vier dagen verbleven hebben.
 

Dit was onze kajuit, heel veel plaats was er niet maar dat was ook niet noodzakelijk, want we moesten er alleen maar zijn om te slapen en 's morgens om ons te wassen en te kleden. Buiten de twee opklapbare bedden was de kajuit ook voorzien van douche, wastafel en ook voor de dames een kaptafel. Eigenlijk was er alles aanwezig wat een mens nodig heeft om enkele dagen in door te brengen. Ik zou de flatscreen televisie nog vergeten, maar die heeft eigenlijk bijna niet opgestaan.


Als dekoratie een kompas die in de hall stond op het derde dek, van waaruit men in de eetplaats kon en eveneens toegang verleende tot de lounge en de bar.

Zelfs de schilderij De Nachtwacht van Rembrant was aan boord. Hoogst waarschijnlijk niet de originele versie.

Schilderijen waren er genoeg aan boord, zoals onderandere deze mooie met een zicht op de Don van Keulen, met aan de rede de Statendam. Op de voorgrond twee glazen vazen met bloemstukje.

Typische Hollandse schilderij met windmolen en een waterloop met bootjes.

Vandaag zaterdag zijn we beide eens lekker langer blijven slapen, want eigenlijk waren deze vier voorbije dagen best vermoeiend te noemen. Men wil zoveel mogelijk zien op die reis en zolang als je actief blijft voel je dat niet. Maar gisteren de eerste volledige dag nadat we thuis waren, kregen we de klop van de traditionele hamer.

Dus de boog eventjes ontspannen voor de pees breekt, enkel wat kleine klusjes in het appartement en dat was ruim voldoende voor vandaag. Met een boek in het salon zitten lezen tot het tijd werd voor de middag boterham.

Nadien zijn we met zijn beide naar bloemen en plantengroothandel “Rodenborg” gereden om plantjes te kiezen om het terras aan te kleden, want hopelijk is stilaan de tijd aangebroken om van de zon te genieten op ons terras.

De moeilijkheid is bij zo’n groothandel dat je zoveel verschillende mooie bloeiende platen ziet staan, dat het lastig kiezen wordt. Maar we hebben ons gehouden aan die soorten die we thuis voorop gesteld hadden.

De meeste waren voor het terras, maar Anita had er ook een drietal bloeiende plantjes voor in de woonkamer nodig. Ze vond dat er te weinig kleur voor onze venster was en misschien had ze wel wat gelijk. Elk jaar kopen we twee grote margrietenplanten, daar voor moest ik in de kelder nog twee cache-pot’s gaan zoeken en dat was een ander paar mouwen en dat deed me denken dat ik die kelder eens moet uitmesten.

Maar dat is voor later, Rome en Prijs zijn ook niet op één dag gebouwd en zoals ik hier boven reeds vermeld heb de boog mag niet altijd op gespannen staan. Dat doet me er eveneens aan denken dat m’n artikel al lang genoeg is, de groetjes en tot een andere keer.

Deze morgen was het eventjes wennen bij het ontwaken, om terug in ons eigen kamer te zijn en niet in die kleinere kajuit. Maar dat was maar even en dan loop je terug in het gareel. Maar in plaats van bediend te worden bij het ontbijt moesten we het zelf gereed maken en wat er ook bij kwam om aan te wennen zelf de afwas doen.

Maar we zijn nu eenmaal geen koningskinderen, dus zonder morrren namen we de huiskarweitjes er met de glimlach bij. Bij het ontbijt hebben we nog veel bij gepraat over de belevenissen van de voorbije dagen en dat is toch een leuke bezigheid. De tijd vloog zodoende snel vooruit.

Deze voormiddag moesten we dringend naar de Aldi om boodschappen te doen, want dat hadden we vorige week niet meer gedaan en er moest het één en het ander in huis gehaald worden. Daar kun je in een huishouden niet onderuit, of je nu bedient word of je moet het zelf gereedmaken, eten moet je toch willen of niet.

Na de middag eventjes naar de bibliotheek, want m’n twee boeken waren uitgelezen. Ondertussen had Anita reeds een wasmachine gevuld met kleren die we gedragen hadden en zo was zij ook terug in de weer met haar huishouding.

Om af te sluiten wil ik nog een mooie foto van een rivier cruiseschip tonen, want die waren er veelvuldig te bewonderen op de Rein. Dit was wel een heel mooi schip en zo speciaal van vormgeving.