Gemeentepark Wuustwezel.

De eerste dag van de tentoonstelling sloten de deuren om zeventien uur. Rechtover de Blommaert lag het gemeentepark van Wuustwezel en dat was zoverlokkelijk dat we vooraleer huiswaarts te rijden we er nog een korte wandeling in maakten. Alles was prachtig groen en de kleuren kwamen helemaal tot zijn recht door de zonnestralen.
Het was niet groot, eigenlijk een oase van groen in een woonwijk. Maar in dat lapje park was alles voorzien wat een groot park ook maar te bieden heeft. er waren bomen, er liep een beek doorheen met twee bruggen er overheen, ook een vijver was voorzien met de traditionele eenden en niet te vergeten een fontein. De zon zette alles in wonderlijke kleuren. Dit alles is onderaan het artikel te bewonderen, evenals het gemeente huis van deze Kempische gemeente.
Toen we dit allemaal bewonderd hadden was het al ruim zes uur gepasseerd en werd het tijd om huiswaarts te keren. Tijdens het rijden had ik het idee gekregen om in plaats van thuis frieten uit te halen, ergens te stoppen om te gaan eten. Ik had niets tegen Anita gezegd en toen ik stopte in brasserie “de Kolonie” in Sint Job, dacht ze dat ik nog een terrasje wou gaan doen. Met dat gaan eten daar, daar was ze vlug mee tevreden.
Maar volk dat er was, ze spreken van crises maar we konden met moeite een tafeltje voor twee personen bemachtigen. We hebben eventjes buiten op her terras moeten wachten en in tussentijd iets drinken tot ze ons kwamen halen, toen er eindelijk plaats was gekomen. Zo slecht zullen de mensen het dan ook weer niet hebben.
Het eten was er in elk geval goed van kwaliteit. We hadden een tomatenroomsoep genomen en Anita een zalmschotel met asperges op grootmoederswijze. Ik had gekozen voor gebakken paling op een bedje van groen met een zachte saus en kroketten en om af te sluiten een koffie. Terwijl ik dit zit te schrijven loopt de kwijl nog uit m’n mond, bij manier van spreken

































1 reactie op dit bericht
Ik genoot van de mooie foto's die een zuivere natuur weergaven.
Geniet nog van een aangename dag, Franita.
Schenk wat vreugde en een lach en
laat de vriendschap nooit ontbreken.
Lievee groeten Rik en Mik