Humor.

De dinsdag was voor ons een drukke dag, zeker voor Anita want die moest op drie plaatsen zijn. Gisteren morgen hadden we geplant om naar het shoppingscenter te gaan in Wijnegem. Vorige week had ze weer een reclamefolder op haar naam van Damart gekregen, met de vermelding dat ze een prijs kon komen afhalen als het haar paste of anders kon ze het formulier opsturen naar het hoofdhuis en mits betaling van de portkosten zouden ze het persoonlijk geschenk opsturen.

Maar in het catalogus stond altijd wel iets dat ze kon gebruiken en ditmaal zou het een poloshirt zijn voor mij. Hopelijk wordt het een warme zomer want vooraleer ik mijn polotjes allemaal gedragen heb zal de zomer al een stuk voorbij zijn. Maar ik laat Anita maar betijen, het is niet altijd voor haar zelf dat ze kleding koopt, mij vergeet ze ook nooit.

Van de gelegenheid maakte ik gebruik om bij de mediazaak Fnac enkele cd tjes te kopen van onder andere Monica Martin, want daarvan had ik nog niets van in m’n collectie zitten en er zijn wel luisteraars bij radio Minerva die er wel eens naar vragen. Verder ook nog een digitale schijf van Wencke Myhre een Noorse zangeres die in de zeventiger jaren heel populair was in Duitsland. Om minder langspeel platen te moeten meenemen vond ik nog een cd van Peter Alexander met vele bekende nummertjes van deze zanger en die vervangt een drietal lp’s .

Dit waren dan mijn aankopen die ik in het shoppingscenter verrichte en om af te sluiten nog een belegd broodje met een tas koffie gaan nuttigen om dan terug huiswaarts te keren, want om twee uur werd Anita bij haar pedicure verwacht.

Om tien minuten voor de tijd van de afspraak waren we bij de pedicuurster aan de deur en ik had afgesproken met Anita dat ik om de tijd te passeren een 100 tal meters verder iets zou gaan drinken in een taverne. Zij zou nadien tot daar komen om me op te pikken. Zo gezegd zo gedaan, maar er was iets dat we niet hadden voorzien en dat was de sluitingsdag op de dinsdag.

Nu zat ik met de gebakken peren, wat moest ik nu doen. De volgende drankgelegenheid was een 300 meters verder en dat was de gelegenheid “Ons Huis” bij den Dirk. Ik kon natuurlijk met de auto tot daar rijden, maar wat als Anita eens wat vroeger klaar was met de voetverzorging en ze niet wist waar ik was. Uiteindelijk besliste ik om maar in de auto op haar te wachten, ik had een krant onderwijl gekocht en eer ik die uitgelezen had zou ze er wel zijn. De auto stond voor de deur van de voetverzorgster en dan zou ze me wel zien zitten.

Uiteindelijk liep heel de zaak wat uit de hand en duurde het vijf kwartier vooraleer ze klaar was. Als je het mij vraagt had ik beter een palm gaan drinken bij den Dirk en had ik ruim op tijd teruggeweest aan de deur van Heidi. Dat is de dame die met je voeten speelt en waar je er nog moet voor betalen.

Dan was de tijd aangebroken om terug naar huis te keren, want na het avond eten moest ze eveneens nog naar de veertiendaagse massagebeurt. Daar moest ze om half acht aanwezig zijn, dit was binnen loopafstand en zodoende moest ik haar niet wegbrengen. Ik had haar wel gezegd dat ik haar te voet zou tegen komen om dan samen huiswaarts te keren.

Op het artiestengala van gisteren maandag 18 mei was het toch al redelijk wat drukker dan de week er voor. Niet dat de zaal volledig uitverkocht was, maar er waren al wat minder lege plaatsen te bespeuren. Er waren twee namen op de affiche, die men onder de noemer opera kon plaatsen namelijk de gebroeders Lepoutre uit de streek van Menen.

Het valt toch op als er klassiek op het menu staat dat de mensen sneller afkomen, misschien dat ik er een verkeerde gevolgtrekking uit opmaak. Het is zeker omdat ik zo geen al te grote liefhebber ben van dat genre, dat ik denk dat de andere mensen er wel van houden.

De derde artiest is een man die een geweldige stemmenimitator is. Gisteren bracht hij weer een prachtige imitatie van een optreden van Shirley Bassey tijdens zijn optreden voor de pauze. Hij komt dan het podium op met een pruik net het zelfde kapsel als de zangeres in het echt heeft en dan heeft hij ook een prachtig lang glinsterende avondjurk aan.

Als hij begint te zingen dan word je er helemaal koud van en als je de ogen toe doet is het net of Shirley Bassey in levende lijve op het podium staat. De naam van de zanger is Johnny D en hij is afkomstig uit de gemeente Ekeren bij Antwerpen.

Om te vergeten.

De mens gaat op reis om vanalles te vergeten en als hij dan ' s avonds in zijn hotelkamer zijn valies openmaakt, merkt hij dat hij dat ook werkelijk gedaan heeft.

----------------------------------------

Vreemd.

Het is toch vreemd, zei iemand die ossetong aan het eten was, dat zo'n beest zijn tong het hele jaar door in zijn mond heeft en niet weet hoe lekker die smaakt!

Het juiste middel.

Georges laat zijn huis herschilderen.  De twee schilders zijn twee opgewekte jonge kerels, die de heledag lopen te fluiten en dat hindert Georges enorm.
-  Jan, zegt hij tegen zijn huisknecht, ga eens tegen die mannen zeggen dat ze moeten ophouden met fluiten.
Nauwelijks twee minuten later is het doodstil.
-  Amaai, dat is snel zegt Georges, hoe heb je hen de mond gesnoerd? vraagt hij verwonderd aan Jan.
-  Met een paar van uw sigaren mijnheer. 

Ik kom nog eventjes terug, want gisteren voormiddag had ik op de hoek van het magazijn twee duifjes zien zitten en die lagen daar echt zo gezellig dat ik vlug m’n fototoestel ben gaan halen om dit moment te vereeuwigen. Dit magazijn is achter onze appartementsblok gelegen, spijtig van die verkiezingsaffiche op de achtergrond. Maar die gaan we nog veel tegen komen in de nabije drie weken.

Zo dus ons olifantje is geboren in de Antwerpse zoo. Gisteren meerdere malen naar gaan kijken, eveneens heden morgen maar de geboorte zelf heb ik gemist. Dat was wel spijtig want zoiets gebeurt nu niet alle weken, toen het moment daar was, was ik met m’n programma voor heden avond bezig.

Toen ik nog eens overschakelde probeerde het al wat rond te stappen tussen de drie grote exemplaren. Dat was wel een het bekijken waard, hij had nog niet de kracht om rond te stappen, want zijn pootjes schoven telkens uit elkaar.

Ben daarjuist nog even gaan kijken, maar de live uitzending was reeds gestopt met beelden tonen. De webside blijft nog wel even bestaan en men kan er nog wel informatie bekomen en de eerste professionele foto’s bekijken. Voor de zoo zal dit wel een publiektrekker worden, van zogauw mama en baby in het buitenverblijf zullen rondlopen.

Zo dat was het wat het babyolifantje betreft en in afwachting van m’n vertrek naar de radio ga ik nog wat lezen en misschien nog wel een slaapje doen.

Rond acht besliste ik maar om op te staan, maar eigenlijk had ik nog geen zin om uit het bed te komen. Anita had tijdens de voorbije nacht enkele hoestbuien te verwerken gehad en natuurlijk was daardoor mijn slaap ook niet zo perfect geweest. Rond half drie was ze wel opgestaan en in de living wat gaan lezen en van haar fles gaan innemen. Maar ja als men je wakker maakt in je volle slaap, heb je wel even een probleem om terug in te slapen.

Zodoende ben ik dan toch maar opgestaan, om geen rugproblemen te krijgen als ik toch zou blijven liggen. Na het ochtend ritueel heb ik de computer maar opgestart om te kijken naar de live uitzendingen van de Zoo van Antwerpen, naar aanleiding van de geboorte van het eerste baby olifantje. Dit is een primeur voor België, want hier is nog nooit een olifant bevallen.

Maar er was nog niets gebeurd en zelfs nu op de huidige moment is de bevalling er nog niet bezig . Het is toch wel knap met de huidige technieken om dat thuis te kunnen meemaken. Op het Mechelseplein staat zelfs een groot scherm waarop heel de geboorte te volgen is, maar voorlopig is het noch koffiedik kijken, het kan nog wel een volle dag duren dat de weeën aanhouden en misschien wel langer.

Heden morgen nog met de stofzuiger rondgelopen, terwijl Anita het stof afnam en daarna enkele boodschappen deed hier in de winkelstraat. Voor de rest wat lezen en me bezig houden, want de cd’s en lp’s moesten ook nog terug op zijn plaats gestoken worden. Morgenvroeg is het weer programma maken, zoals iedere zondagmorgen.

Ik ga er mee ophouden, want ons Anita zou graag nog eens naar de webside  http://baby-olifant.be kijken hoever ze nu staan. Nog een prettige avond.

Mooie plaatjes langsheen de boorden van de Rijn tijdens onze mini cruise op de Rijn.  

Dick Isabel - diëtiste.
Brandt Jo - verzekeringsmakelaar.
De Sloef Jef - schoenmaker.
Pereboom Leo - pruimenkweker.
Cardinael Frans - pastoor.
Vlaeminck Dirk - leraar frans.
De Vrieze Amedé.

Tegen zes uur in de late namiddag kon ik Anita gisteren gaan afhalen van de seniorenbeurs in Brasschaat. Ik was wat vroeger doorgereden voor het geval het een beetje druk moest zijn op de baan. Maar dat viel allemaal wel mee en rond half zes was ik reeds ter plaatsen. Toen ik uit de auto stapte bemerkte ik dat de standhouders reeds bezig waren met afbreken en de ten toongestelde waren ze reeds aan het inladen .

Richard Cools een collega van de radio en zijn vrouwtje Simone waren ook een handje komen uitsteken en natuurlijk een babbeltje over ons geliefd onderwerp de muziek lag voor de hand. Enfin rond zes uur waren we riebedebie, voor hen die dit woord niet kennen, dat betekend wegwezen in het Antwerps.

Voor we naar huis reden maakten we een ommetje langs de frituur, want om half zeven nog gaan koken dat zag Anita niet meer zitten. Maar mensen toch wat een massa volk in de frituur en dit op een donderdagavond. Niet te geloven wat ik daar zag en niet alleen mensen die maar één pakje met iets bij kwamen halen, maar heel der bestellingen.

Voor de goede koop moet ge frieten toch niet gaan uithalen, ik moet stilaan denken dat de mensen niet meer graag koken en dit met de huidige crisis. ’t Zijn mijn zaken natuurlijk niet en ieder doet wat hij denkt dat hij moet doen.

Zo waren haar twee beursdagen alweer voorbij en vandaag heeft ze het er nog dikwijls over gehad, dus zullen ze haar wel bevallen zijn, Anita is nu eenmaal een gezelschapsmens, veel meer dan ik want in gezelschap voel ik me nooit echt happy.  Soms vind ik dat wel kinderachtig van me, maar ik heb me zelve niet gemaakt.

De Grieck Leo - leraar latijn.
Duvel Jozef -pastoor.
D'Hoest Albert - dokter longziekte.
Baes Oscar - bediende.
Van Zeveren Leo - parlementslid.
Van Melckebeke Jef - bierhandelaar.
Boterbergh René -margarinehandel.
De Beule Nestor - scherprechter.
Kint Ernest - geriater.

Toen Anita gisteren namiddag haar bekje aan het roeren was op de seniorenbeurs te Brasschaat, ontfermde ik me blijgezind over de aanplant van de plantjes op het terras. Toen ik haar had weggebracht stopte ik in het terug naar huis rijden bij Walter van Gastel, een gekend plantencentrum hier in Schoten, om een zak van 40 liter potgrond te kopen.

Voor de deur hier eventjes gestopt om die zware bladgrond af te zetten, want anders moest ik er nog mee sleuren nadat ik de auto terug in de garagebox geparkeerd had. Voor de deur mag men wel niet stilstaan, maar gewoonlijk zeggen ze er niets van als je maar niet overdrijft.

Ik moest nog twee plantenbakken leeg maken met potgrond van vorig jaar. Vroeger durfde ik dat zelfde zand wel eens twee jaar achter elkaar gebruiken, maar ondervond dat de plantjes het toch niet meer zogoed deden, als het jaar er voor. Uit ondervinding leer je het beste, het is een goede leermeester.

Ik heb me toch een twee uur en een half lekker bezig kunnen houden, gelukkig was het lekker goed weer om buiten te werken. Zogauw de plantjes ingegroeid zijn en al wat meer bloementjes hebben, maak ik er wel enkele foto’s van als illustratie op het blog..

Toen alles gedaan was, kwam het minst prettige van heel de zaak, het opkuisen van wat je heb vuil gemaakt. Zulk werk doen en niets vuil maken dat kan natuurlijk niet. De plastieken plantpotjes in een zak doen en beneden in de vuilbak steken en het gemorste zand van de tafel vegen. Enfin het laatste dat moest gebeuren was de kunst gazonmat stofzuigeren en toen ik Anita ’s avonds terug thuis bracht was alles netjes opgeruimd en was er van de noeste arbeid niets meer te bespeuren.

Opgeruimd staat netjes en vrolijk, nog een prettige gezellige avond en veel bloggenot.

Gisteren was het de eerste dag van de 50 plus beurs in Brasschaat en Anita was van dienst van vijftien tot twintig uur. Zij moest de stand van radio Minerva bemannen en de vragen van geïnteresseerde mensen beantwoorden en ik kan jullie verzekeren dat dit een kolfje naar haar hand is. Op haar vroegere job was ze public relations en eigenlijk wat ze voor Minerva gisteren deed was min of meer hetzelfde.

Ik weet dat ze dat graag doet en laat haar maar betijen, zolang ik er maar niet bij moet zijn. Dat is niet bepaald mijn ding. Toen ik ze gisterenavond terug ging afhalen zag ik haar gezicht stralen, ik moest direct horen wie er allemaal aan de stand was geweest en dat er veel luisteraars waren van ons programma op zondag avond en ook van de maandagavond. Ze had een badge met haar naam opsteken en verschillende mensen hadden haar aangesproken en gevraagd of zij de Anita was die in het mini-boeketje de telefoon aanpakte.

Enfin haar dag kon niet meer stuk, zo gelukkig was ze. Een uurtje geleden heb ik ze weer gaan afzetten in het cultureel centrum “ De Ruitershal” in Brasschaat. Maar vandaag is het maar tot achttien uur, als alles meezit zijn we rond half zeven terug thuis en in het naar huis rijden brengen we wel frietjes met het een of het ander mee, dan hebben we vlug eten en moet ze niet meer koken.

Je foto aan de muur,
bekijk ik die maar even,
dan raakt mijn hart meteen in vuur,
voel ik mijn jeugd herleven.
Je blik op mij gericht,
kijk ik weer in die ogen
die mij met lachend blij gezicht
als kind zo vaak bewogen.
'k Voel weer je warme schoot,
waarop je mij zoet suste,
als je me in je armen sloot,
mijn koortsig mondje kuste.
'k Zie je grijze haren weer,
in een dotje samengebonden,
terwijl je lieve handen teer
zo innig strelen konden.
Als ik naar je foto kijk,
die kersenrode wangen,
dat wonder beeld, zo liefelijk,
dan barst ik van verlangen.

Henri Luyckx

Een vette keuken
maakt een mager testament.