Dinsdag 26 mei 09.

De wilde Magnolia’s zijn bladhoudende of bladverliezende bomen of struiken en kunnen tot meer dan zes meters hoog worden. Van nature groeien magnolia’s (Nederlandse naam beverboom) in de Himalaya, oost en zuid oost China, noord en midden Amerika.

De wilde soorten krijgen eerst hun bladeren en daarna beginnen ze te bloeien. Magnolia acuminata is afkomstig uit de Verenigde Staten en zuid oost Canada. De bladeren zijn tamelijk groot en donkergroen van kleur, de bloemen zijn wit of groenig geel en de vruchten rood. Hij bloeit in mei – juni, er zijn een 130 soorten waarvan de meeste gecultiveerde zijn.

Er werd gebeld en het bleek een dame te zijn, die liefdadige bedoelingen had.
-  Mijnheer, ik kom u vragen of u ons ook iets wilt geven voor een instelling voor alcoholici.
-  Natuurlijk, wat hebt u het liefst:  een fles cognac of een fles whisky?

-  Wat heeft die oude juffrouw een lange hals zeg!
-  Dat is niet te verwonderen, als je zovele jaren uitziet naar een man.
---------------------------------

-  Het valt tegenwoorgig niet mee om een dochter te hebben, zucht een vader tegen zijn vriend.
-  Hoezo?
-  Wel, ten eerste kun je bijna geen geschikte man voor haar vinden en als dat uiteindelijk lukt, dan is het bijna onmogelijk om een geschikte baan voor hem te vinden.

Jullie zullen opgemerkt hebben dat ik niet over de voormiddag heb gesproken, ja waar het hart van vol is loopt de mond van over. Donderdag laatstleden waren we in de namiddag naar Vordenstein geweest en ik had er foto’s genomen over de wilde magnolia. Van deze soort hebben ze er een drietal bomen of beter gezegd struiken, maar dan wel struiken die een zestal meters hoog zijn.

Nu was ik vergeten van zulk een struik een geheel foto te maken en deze vergetendheid heb ik deze ochtend goedgemaakt. Ik ben eventjes alleen naar het domein gegaan om deze reuzestruik te fotograferen, want zogauw ik tijd heb ga ik deze foto’s met jullie delen.

Toen ik terugkwam was het bijna etenstijd, want vandaag zouden we een half uurtje vroeger eten om tijdig naar de vlieghaven van Deurne te vertrekken want om twee uur zou het spektakel beginnen. Maar ja een boterham is vlug gereed en gegeten en om kwart voor twee waren we vertrokken.

Met één ding hadden we geen rekening gehouden en dat was parkeren. Normaal is aan de luchthaven tamelijk veel parkeerruimte, maar toen we er aan kwamen zagen we al enkele wagens toertjes maken, maar plaats nada, noppens, niets. Dan maar teug buiten gereden en in een zijstraat gaan parkeren.

Er waren heel veel toeschouwers en op de prijs van een foldertje na was de inkom gratis vandaag en voor de folder vroegen ze maar één euro vijftig. Dus dat was ook niet overdreven en dit voor een gezellige en leerzame namiddag.

Vandaag zaterdag liet alles voorzien dat het een mooie zonnige dag zou worden, vanaf het ochtendgloren stond het zonnetje reeds aan de hemel te glunderen. Voor deze namiddag hadden we al iets geplant, namelijk op de luchthaven ven Deurne was er een “fiy inn” geplant en dat wil zeggen dat de motoren moeten opgestart worden.

Dit stond in het teken van honderd jaar vlieghaven in Deurne en deze happening werd dit jaar uitgespreid over twee dagen. De zaterdag en de zondag en er waren gasten uit binnen en buitenland. Vorig jaar hadden we reeds een motoren draaidag meegemaakt, maar dat was niets in vergelijking van dit jaar.

Het was werkelijk prachtig in elkaar gestoken, zelfs de brandweer van de luchthaven was aanwezig met z’n ditmaal moderne arsenaal. Ze deden een demonstratie met het waterkanon, maar mensen wat zit daar een enorme kracht achter, nu kan ik begrijpen dat bij een betoging en het waterkanon treedt in werking dat de mensen niet op hun benen kunnen blijven staan.

Zelfs mannen in soldatenkostuums uit de eerste en tweede wereldoorlog, zowel van het Duitse als het geallieerde leger liepen er rond en op bepaalde tijden deden ze exercities. Ze mochten rekenen op grote bijval van de aanwezige mensen. De foto’s staan nog niet op de computer, dat zal iets worden voor later op de week en dan krijg je nog meer uitleg over dit gebeuren.

Daar juist hebben ze beelden getoond op het nieuws van zeven over deze motorendraaidag op de luchthaven van Deurne.

Toen ik gisteren ochtend opstond viel het op hoe stil het op straat was en toen viel m’n euro dat het een feestdag was, Ons Heer Hemelvaart en het feest van de katholieke arbeiderspartij. Beter bekend onder de naam van Rerum Novarum, de tegenhanger van het feest van de rooi op één mei.

Al wat ik hier boven heb geschreven heeft niets met m’n dagindeling te maken, integendeel het brengt onze dagindeling in de war. Normaal is het inkoopdag voor Anita en mij en nu moeten we dat uitstellen tot de vrijdagmorgen met alle gevolgen van dien en dat hebben we van morgen ondervonden. Op de grote parking van de supermarkt Aldi was met moeite een parkeerplaatsje te vinden en de winkelkarretjes waren bijna allen in gebruik.

Enfin daar zijn we dan toch ook weeral doorgesukkeld en van hongerlijden is geen spraken, zeker vandaag niet. We hebben er een sobere dag van gemaakt, na onze vreetpartij van gisterenavond, we hadden plaats gereserveerd in het Chineesrestaurant Joy King. Dit is een prima restaurant en de verschillende gerechten die er geserveerd worden, brengen je altijd wel in de verleiding om iets meer te eten dan goed is.

Enfin na de uitstekende maaltijd nog ieder een lekkere koffie en voor mij kon er nog een uitstekende cognac af om de maaltijd helemaal af te maken. We hebben toch ons verlofgeld getrokken deze maand, we kunnen ze niet meenemen als onze tijd hier op aarde er opzit.

In de namiddag waren we nog een wandeling gaan maken in het domein Vordenstein, want dat was er al een lange tijd niet van gekomen en de rododendron struiken stonden nog volop in bloei en dat is altijd de moeite waard om dat met eigen ogen te aanschouwen.

Op een conferentie van dokters in Brussel

Een Engelse dokter zegt:
De geneeskunde in Engeland is zo geavanceerd dat wanneer we de testikels van
iemand bij iemand anders inplanten, die al na 6 weken werk kan gaan zoeken.

Een Duitse dokter daarop:
Das nog niks!
Bij ons transplanteren we een stuk hersens van iemand bij een ander en die
kan na 4 weken al werk gaan zoeken.

De Russische dokter zegt:
Voï, Voï, das nog niks vergeleken met ons.
In Rusland is de geneeskunde zodanig ontwikkeld dat, wanneer we een stukhart van de ene naar de andere
transplanteren, op het eind van de 2de week, ze beiden werk kunnen gaan zoeken.

Dit allemaal horende, zegt de Belz:

Dat zijn allemaal onbenulligheden in vergelijking met onze geneeskunde!

Wij, hier in Belgie,

wij hebben iemand genomen

zonder hersenen,zónder hart en zónder kloten aan zen lijf,

we hebben hem benoemd tot Minister van Financiën
en nu is GANS HET LAND op zoek naar werk

Eerlijk gemeend.

-  Ach Albert, jij wilt alleen maar met me trouwen, omdat ik twee miljoen euro heb.
-  Maar dat is niet waar!  Al had je maar één miljoen, ik zou toch met je willen trouwen.


-------------------------------------

Een man en een vrouw bezoeken een museum.
-  O wat een lelijk schiderij, zegt de vrouw opeens. Ik heb nog nooit zoiets lelijks gezien.
-  Margriet zegt haar echtgenoot, zet je bril op en ga weg van voor die spiegel.

De dinsdag was voor ons een drukke dag, zeker voor Anita want die moest op drie plaatsen zijn. Gisteren morgen hadden we geplant om naar het shoppingscenter te gaan in Wijnegem. Vorige week had ze weer een reclamefolder op haar naam van Damart gekregen, met de vermelding dat ze een prijs kon komen afhalen als het haar paste of anders kon ze het formulier opsturen naar het hoofdhuis en mits betaling van de portkosten zouden ze het persoonlijk geschenk opsturen.

Maar in het catalogus stond altijd wel iets dat ze kon gebruiken en ditmaal zou het een poloshirt zijn voor mij. Hopelijk wordt het een warme zomer want vooraleer ik mijn polotjes allemaal gedragen heb zal de zomer al een stuk voorbij zijn. Maar ik laat Anita maar betijen, het is niet altijd voor haar zelf dat ze kleding koopt, mij vergeet ze ook nooit.

Van de gelegenheid maakte ik gebruik om bij de mediazaak Fnac enkele cd tjes te kopen van onder andere Monica Martin, want daarvan had ik nog niets van in m’n collectie zitten en er zijn wel luisteraars bij radio Minerva die er wel eens naar vragen. Verder ook nog een digitale schijf van Wencke Myhre een Noorse zangeres die in de zeventiger jaren heel populair was in Duitsland. Om minder langspeel platen te moeten meenemen vond ik nog een cd van Peter Alexander met vele bekende nummertjes van deze zanger en die vervangt een drietal lp’s .

Dit waren dan mijn aankopen die ik in het shoppingscenter verrichte en om af te sluiten nog een belegd broodje met een tas koffie gaan nuttigen om dan terug huiswaarts te keren, want om twee uur werd Anita bij haar pedicure verwacht.

Om tien minuten voor de tijd van de afspraak waren we bij de pedicuurster aan de deur en ik had afgesproken met Anita dat ik om de tijd te passeren een 100 tal meters verder iets zou gaan drinken in een taverne. Zij zou nadien tot daar komen om me op te pikken. Zo gezegd zo gedaan, maar er was iets dat we niet hadden voorzien en dat was de sluitingsdag op de dinsdag.

Nu zat ik met de gebakken peren, wat moest ik nu doen. De volgende drankgelegenheid was een 300 meters verder en dat was de gelegenheid “Ons Huis” bij den Dirk. Ik kon natuurlijk met de auto tot daar rijden, maar wat als Anita eens wat vroeger klaar was met de voetverzorging en ze niet wist waar ik was. Uiteindelijk besliste ik om maar in de auto op haar te wachten, ik had een krant onderwijl gekocht en eer ik die uitgelezen had zou ze er wel zijn. De auto stond voor de deur van de voetverzorgster en dan zou ze me wel zien zitten.

Uiteindelijk liep heel de zaak wat uit de hand en duurde het vijf kwartier vooraleer ze klaar was. Als je het mij vraagt had ik beter een palm gaan drinken bij den Dirk en had ik ruim op tijd teruggeweest aan de deur van Heidi. Dat is de dame die met je voeten speelt en waar je er nog moet voor betalen.

Dan was de tijd aangebroken om terug naar huis te keren, want na het avond eten moest ze eveneens nog naar de veertiendaagse massagebeurt. Daar moest ze om half acht aanwezig zijn, dit was binnen loopafstand en zodoende moest ik haar niet wegbrengen. Ik had haar wel gezegd dat ik haar te voet zou tegen komen om dan samen huiswaarts te keren.

Op het artiestengala van gisteren maandag 18 mei was het toch al redelijk wat drukker dan de week er voor. Niet dat de zaal volledig uitverkocht was, maar er waren al wat minder lege plaatsen te bespeuren. Er waren twee namen op de affiche, die men onder de noemer opera kon plaatsen namelijk de gebroeders Lepoutre uit de streek van Menen.

Het valt toch op als er klassiek op het menu staat dat de mensen sneller afkomen, misschien dat ik er een verkeerde gevolgtrekking uit opmaak. Het is zeker omdat ik zo geen al te grote liefhebber ben van dat genre, dat ik denk dat de andere mensen er wel van houden.

De derde artiest is een man die een geweldige stemmenimitator is. Gisteren bracht hij weer een prachtige imitatie van een optreden van Shirley Bassey tijdens zijn optreden voor de pauze. Hij komt dan het podium op met een pruik net het zelfde kapsel als de zangeres in het echt heeft en dan heeft hij ook een prachtig lang glinsterende avondjurk aan.

Als hij begint te zingen dan word je er helemaal koud van en als je de ogen toe doet is het net of Shirley Bassey in levende lijve op het podium staat. De naam van de zanger is Johnny D en hij is afkomstig uit de gemeente Ekeren bij Antwerpen.

Om te vergeten.

De mens gaat op reis om vanalles te vergeten en als hij dan ' s avonds in zijn hotelkamer zijn valies openmaakt, merkt hij dat hij dat ook werkelijk gedaan heeft.

----------------------------------------

Vreemd.

Het is toch vreemd, zei iemand die ossetong aan het eten was, dat zo'n beest zijn tong het hele jaar door in zijn mond heeft en niet weet hoe lekker die smaakt!

Het juiste middel.

Georges laat zijn huis herschilderen.  De twee schilders zijn twee opgewekte jonge kerels, die de heledag lopen te fluiten en dat hindert Georges enorm.
-  Jan, zegt hij tegen zijn huisknecht, ga eens tegen die mannen zeggen dat ze moeten ophouden met fluiten.
Nauwelijks twee minuten later is het doodstil.
-  Amaai, dat is snel zegt Georges, hoe heb je hen de mond gesnoerd? vraagt hij verwonderd aan Jan.
-  Met een paar van uw sigaren mijnheer. 

Ik kom nog eventjes terug, want gisteren voormiddag had ik op de hoek van het magazijn twee duifjes zien zitten en die lagen daar echt zo gezellig dat ik vlug m’n fototoestel ben gaan halen om dit moment te vereeuwigen. Dit magazijn is achter onze appartementsblok gelegen, spijtig van die verkiezingsaffiche op de achtergrond. Maar die gaan we nog veel tegen komen in de nabije drie weken.

Zo dus ons olifantje is geboren in de Antwerpse zoo. Gisteren meerdere malen naar gaan kijken, eveneens heden morgen maar de geboorte zelf heb ik gemist. Dat was wel spijtig want zoiets gebeurt nu niet alle weken, toen het moment daar was, was ik met m’n programma voor heden avond bezig.

Toen ik nog eens overschakelde probeerde het al wat rond te stappen tussen de drie grote exemplaren. Dat was wel een het bekijken waard, hij had nog niet de kracht om rond te stappen, want zijn pootjes schoven telkens uit elkaar.

Ben daarjuist nog even gaan kijken, maar de live uitzending was reeds gestopt met beelden tonen. De webside blijft nog wel even bestaan en men kan er nog wel informatie bekomen en de eerste professionele foto’s bekijken. Voor de zoo zal dit wel een publiektrekker worden, van zogauw mama en baby in het buitenverblijf zullen rondlopen.

Zo dat was het wat het babyolifantje betreft en in afwachting van m’n vertrek naar de radio ga ik nog wat lezen en misschien nog wel een slaapje doen.

Rond acht besliste ik maar om op te staan, maar eigenlijk had ik nog geen zin om uit het bed te komen. Anita had tijdens de voorbije nacht enkele hoestbuien te verwerken gehad en natuurlijk was daardoor mijn slaap ook niet zo perfect geweest. Rond half drie was ze wel opgestaan en in de living wat gaan lezen en van haar fles gaan innemen. Maar ja als men je wakker maakt in je volle slaap, heb je wel even een probleem om terug in te slapen.

Zodoende ben ik dan toch maar opgestaan, om geen rugproblemen te krijgen als ik toch zou blijven liggen. Na het ochtend ritueel heb ik de computer maar opgestart om te kijken naar de live uitzendingen van de Zoo van Antwerpen, naar aanleiding van de geboorte van het eerste baby olifantje. Dit is een primeur voor België, want hier is nog nooit een olifant bevallen.

Maar er was nog niets gebeurd en zelfs nu op de huidige moment is de bevalling er nog niet bezig . Het is toch wel knap met de huidige technieken om dat thuis te kunnen meemaken. Op het Mechelseplein staat zelfs een groot scherm waarop heel de geboorte te volgen is, maar voorlopig is het noch koffiedik kijken, het kan nog wel een volle dag duren dat de weeën aanhouden en misschien wel langer.

Heden morgen nog met de stofzuiger rondgelopen, terwijl Anita het stof afnam en daarna enkele boodschappen deed hier in de winkelstraat. Voor de rest wat lezen en me bezig houden, want de cd’s en lp’s moesten ook nog terug op zijn plaats gestoken worden. Morgenvroeg is het weer programma maken, zoals iedere zondagmorgen.

Ik ga er mee ophouden, want ons Anita zou graag nog eens naar de webside  http://baby-olifant.be kijken hoever ze nu staan. Nog een prettige avond.

Mooie plaatjes langsheen de boorden van de Rijn tijdens onze mini cruise op de Rijn.  

Dick Isabel - diëtiste.
Brandt Jo - verzekeringsmakelaar.
De Sloef Jef - schoenmaker.
Pereboom Leo - pruimenkweker.
Cardinael Frans - pastoor.
Vlaeminck Dirk - leraar frans.
De Vrieze Amedé.

Tegen zes uur in de late namiddag kon ik Anita gisteren gaan afhalen van de seniorenbeurs in Brasschaat. Ik was wat vroeger doorgereden voor het geval het een beetje druk moest zijn op de baan. Maar dat viel allemaal wel mee en rond half zes was ik reeds ter plaatsen. Toen ik uit de auto stapte bemerkte ik dat de standhouders reeds bezig waren met afbreken en de ten toongestelde waren ze reeds aan het inladen .

Richard Cools een collega van de radio en zijn vrouwtje Simone waren ook een handje komen uitsteken en natuurlijk een babbeltje over ons geliefd onderwerp de muziek lag voor de hand. Enfin rond zes uur waren we riebedebie, voor hen die dit woord niet kennen, dat betekend wegwezen in het Antwerps.

Voor we naar huis reden maakten we een ommetje langs de frituur, want om half zeven nog gaan koken dat zag Anita niet meer zitten. Maar mensen toch wat een massa volk in de frituur en dit op een donderdagavond. Niet te geloven wat ik daar zag en niet alleen mensen die maar één pakje met iets bij kwamen halen, maar heel der bestellingen.

Voor de goede koop moet ge frieten toch niet gaan uithalen, ik moet stilaan denken dat de mensen niet meer graag koken en dit met de huidige crisis. ’t Zijn mijn zaken natuurlijk niet en ieder doet wat hij denkt dat hij moet doen.

Zo waren haar twee beursdagen alweer voorbij en vandaag heeft ze het er nog dikwijls over gehad, dus zullen ze haar wel bevallen zijn, Anita is nu eenmaal een gezelschapsmens, veel meer dan ik want in gezelschap voel ik me nooit echt happy.  Soms vind ik dat wel kinderachtig van me, maar ik heb me zelve niet gemaakt.