Donderdag 23 juli 09.

40 jaar geleden, op 20 juli 1969 zette de eerste mens voet op de maan. Wereldwijd keken 600 miljoen mensen toe hoe gezagvoerder Neil Armstrong uit de maanlander ”The Eagle” van het moederschip “Columbia” stapte, zich via de ladder naar het maanoppervlak toe bewoog en de historische woorden sprak “That’s one small step for man, one giant leap for mankind”. (Dit is een kleine stap voor de mens, maar een reuzesprong voor de mensheid.).

Armstrong en zijn collega Buzz Aldrin bleven meer dan twee uur op de maan. Ze lieten niet alleen hun voetafdrukken achter, maar ook een Amerikaanse vlag, een olijftak als symbool voor vrede, een minidisk met de namen van 72 staatshoofden en beroemheden en heel wat meet- en registratieapparatuur.

Gisteren bij het bekijken en beluisteren van de weersverwachtingen, besloten Anita en ik om een toertje met de auto te doen. Maar waar naar toe, dat was het probleem. Anita stelde voor om naar het Veerse meer te rijden, maar daar waren we in het verleden reeds enkele malen geweest en ik stelde voor om eens terug te proberen in Domburg te geraken. Vorig jaar was ons dat niet gelukt door in een boog rond Middelburg te rijden.

Hoe ik dat gedaan heb weet ik nog altijd niet, maar heb het toen toch gepresteerd ge moet het maar kunnen. Wij zijn er vandaag wel in geslaagd om in Domburg te geraken, maar niet voor lang. Veel te veel volk en geen parkeerplaats te vinden voor de wagen. Tijdens het doorkruizen van het stadje waande ik me wel in België, al Belgische nummerplaten wat de klok sloeg.

De steven gewend naar het stadje Vere en daar van het zelfde laken een pak. Daar konden we zelfs het centrum niet meer in met de wagen en uiteindelijk hadden we geluk dat er in Middelburg wel parkeerplaatsen waren, anders moesten we huiswaarts keren met een lege maag en een volle waterblaas.

Uiteindelijk hadden we beter een bezoek gebracht aan onze kinderen die alle bij in hun caravan op de camping Breebos waren, in plaats van in die hitte naar Nederland te rijden. We zouden bijlange na niet zo moe geweest zijn en Anita niet ziek van de warmte..

Vorige week tijdens de wandeling in domein Vordenstein hebben we eventjes wat langer stilgestaan bij deze eigenlijk lelijke vervormde boom. Zeker in de winter als al de bladeren van de boom zijn is het een gedrocht van een over de grond voortkruipende boom met twee stammen die ieder hun eigen weg gaan.

Dit is de eerste maal dat ik er een foto van gemaakt heb en hij staat volop in bloei en voor hen die al in Vordenstein gewandeld hebben zullen hebben zien liggen op de weide aan de achterkant van de Orangerie.

Hij is afkomstig uit oost en noord Amerika en hij kan in boom vorm wel 12 meter hoog worden, dis niet geschikt om in een huistuintje te houden.

De volledige naam is Catalpa trompetboom familie Bignoniaceae.

Hoffelijkheid.

In een Brussels café hangt volgend bordje beven de toog:
-  Wij weten wel dat uw cheque goed is, maar wij vertrouwen de bank niet.

------------------------------------

-  Mijn hele leven heb ik tegenslag gehad en in mijn huwelijk nog niet het minst.
-  Hoezo?
-  Ik trouwde met een lelijke vrouw voor haar geld en een week later won ik 50 miljoen met de lotto.

--------------------------------------

Dokter:  hoe komt u aan die blauwe plekken op uw been?
 Patiënt:  We hebben kaart gespeeld.

Het is bij mij van de zaterdagavond geleden dat ik nog eens m’n blog bijgewerkt had en in al die tijd tot vandaag maandagmiddag veertien uur zijn er slechts vijf blogs bijgewerkt. Dit fenomeen is reeds een tijdje aan de gang bij de onderverdeling dagboekblogs. Er komen er bijna alle dagen nieuwe bij, maar hoogst zelden worden ze bewerkt.

Zien deze mensen het mooie niet van het hobby of is het alleen maar om te doen hem op te starten want het is toch gratis. Het bezoekerstal loopt ook drastische terug sinds dit geval van achteruitgang bezig is. Ik spreek enkel van de dagboeken, dit kan ik persoonlijk meemaken en volgen. Als er andere dagboek bloggers zijn die dat ook meemaken laat eens iets weten. Meld het bij een reactie onder dit schrijfsel.

Gisteren had ik eigenlijk niet veel te melden, daarom heb ik maar geen aanvulling gedaan. Alleman kent zo stilaan m’n zondag bezigheden en ook met de maandag is dit het geval. Van middag geen artiestengala in de zaal Bart en het programma voor hedenavond is reeds enkele uren klaar. Nu is het wachten op zeven uur en een kwart om naar de radio te rijden.

Gisteren was er dan toch wat spanning gekomen in de ronde van Frankrijk en hebben we de renners zien lijden op die laatste beklimming van eerste categorie en vandaag mogen ze eventjes rusten om dan morgen hun tocht door de Alpen verder te zetten. Hopelijk krijgen we dan nog wat sensatie, op resultaat van onze aanwezige Belgen moeten we niet meer rekenen, want Tommetje Boonen is gisteren ziek terug huiswaarts, als het maar geen Mexicaanse griep is.

Een gevecht der titanen is er nog niet geweest in deze ronde van Frankrijk. Dat zie je aan het klassement van de eerste vier, alle vier staan ze binnen de tien seconden van elkaar en dit bij het begin van de derde en laatste week. Het is de slechtste en eentonigste ronde die ik me maar kan indenken en in geen enkele bergrit is er een gevecht geweest om minutenwinst te maken. Voor mij is het gedaan met kijken.

Begrijp me niet verkeerd hé, ik vind dat fantastisch als er een groepje renners vlak na de start kan ontsnappen en dat er ééntje daarvan als winnaar over de streep bolt. Maar tussendoor eens een zware bergrit, met aankomst boven op de top dat moet er toch bij kunnen. Laat ons hopen op de Alpenritten.

Deze namiddag moesten we even naar het Minervacafé om kaarten te bestellen voor een optreden van Patrick De Deken binnen enkele weken. Dit optreden gaat door in de Minerva feesttent op een zondagnamiddag in augustus. Hij is een virtuoos op de keyboards en kan ook nog een stukje zingen.

Toen we terugkwamen van het Sint-Anneke stelde ik voor om frietjes in de frituur te gaan uithalen, maar Ho wee toen ik aan de frituur kwam bleek ze gesloten te zijn wegens verlof. Wat nu gezongen potverdorie en toen kwam Anita met de schitterende oplossing van het probleem. We hadden van de Aldi deze week een pak van acht pistolets meegebracht die we nog een tiental minuten moesten bakken op 225 graden.

Dat was natuurlijk de oplossing voor ons probleem. Waarvoor ge een vrouw als Anita toch maar in huis hebt? Als beleg kaas en hesp en men heeft een schitterende maaltijd, zo simpel kan het leven zijn. Als je natuurlijk de nodige hersenen in huis hebt in de vorm van een vrouw.

Twee maanden zijn toch oh zo snel voorbij, vandaag moest ik weer naar de dokter voor de tweemaandelijkse controle van m’n bloeddruk. M’n pillen geraakte weeral op en die moesten voorgeschreven worden door m’n huisarts. Bij de controle vanmiddag was alles in orde bij een bloeddruk van 12,50 over 8 en de hartslag was ook dik ok, dus geen problemen volgens de huisarts.

Ik heb het ooit eens op m’n blog vertelt dat m’n dokter in Borgerhout woont en ik in Schoten. Jullie zullen misschien zeggen dat is stom, maar ik ben al 35 jaar trouw aan de zelfde arts en daarom ga ik nog steeds om de twee maanden naar Borgerhout. Gewoontegetrouw zet ik m’n wagen aan het eindpunt van tram tien en neem daar het openbaar verkeer. Als ik terug kom van de controle ga ik gewoonlijk als ik van de tram stap, recht over de halte een palm drinken.

Zo ook vanmiddag, maar doffe ellende het vat was juist leeg en de biersteker moest nog komen.en daarom stelde de cafémadame voor om een Palm Royale te nemen. Mensenlief dat was echt koninklijk lekker genieten, maar ik avontuurde het niet om nog een tweede te bestellen. Ik heb niet gekeken naar het alcoholgehalte, maar ik moest nog rijden en dat leek me veiliger.

Voor de rest is de dag vlekkeloos verlopen en valt er niets meer te vermelden. Alleen nog dit, vorige week vrijdag had ik voor Anita op de feestmarkt hier in de gemeente een pak van tien gladiolen gekocht en die waren zo prachtig dat ik er een foto van genomen heb. Dat was zulk een pracht, dat ik het niet laten kon. Kijk zelf maar naar die mooie witte gladiolen.

Gisteren was het een bijna klassieke maandag behalve dat er geen artiestengala doorging.  Want tijdens de zomermaanden is er slechts één gala en dat is telkens op de eerste maandag van de maand.  Maar voor de rest is hij het zelfde, beginnende bij opstaan, ontbijt, programma voorbereiden en als het avond wordt te zeven uur en een klets dan is het tijd om naar de studio te rijden samen met Anita.

Want de maandagavond heb ik een telefoniste nodig, vanwege de aard van het programma.  Het programma voor bereiden is steeds klaar rond het middaguur en na het eten heb ik nog wat aan de terrasplanten gewerkt, want ze hadden te lijden gehad van de vele regenbuien van de laatste week en er diende veel verslenste bloemen verwijderd te worden.  Dat is geen werk waar je echt moe van word, al hoewel ik van het werken gemakkelijk vermoeid word.

Want ’s avond in m’n programma zou Louis Neefs het liedje zingen “ Als ik ooit eens vijf minuten tijd heb”” en ik kan jullie verzekeren dat dit altijd m’n lijfliedje heeft geweest en dat lied is al heel oud.  Eigenlijk is de titel “ Wat een leven”.

Genoeg gezeverd, vandaag hebben Anita en ik een wandelingetje gemaakt in het nabij gelegen domein Vordenstein.  We hebben het kort gehouden en genoten van de bloemenpracht in de grote tuin rond de oranjerie.  Daar liep een bloemententoonstelling onder de noemer “ blauwachtige bloemen in Vordenstein”.

Ik had er meer van verwacht, maar als je goed nadenkt zoveel blauwachtige bloemen zijn er natuurlijk niet.  Maar de jaarlijkse aanplant van de dahlia’s maakte veel goed, al hoewel ze momenteel nog niet op zijn mooiste zijn.

Dat was het dan alweer beste medebloggers, ik ga trachten om straks nog enkele foto’s te tonen van de stoet ter gelegenheid van de volksdansen hier in Schoten.  Gelukkig is het weer flink omgeslagen en hebben ze mooi weer om hun dansen in openlucht te kunnen uitvoeren.   

Er was eens

Er was eens een pastoor wiens schoenen versleten waren.  Hij liet er dus een nieuw paar maken bij de schoenmaker.  Maar de vrouw van de schoenmaker had een hele lange tong en men wist dat tot ver buiten het dorp.

-  Kijk, schoenmaker, zei de pastoor, terwijl diens vrouwerbij stond, je moet er zolen op leggen die gemaakt zijn van vrouwentongen.  Die zijn werkelijk onverslijtbaar.

-  Komt in orde mijnheer pastoor, zei de vrouw van de schoenmaker, nog voor haar man iets kon zeggen en het bovenleer zullen wij van patersvel maken, dat drinkt geen water!

Vandaag zondag was het de optocht van de verschillende groepen die deelnemen aan het volksdansfestival van Schoten. Deze morgen zag het er maar droevig uit met het weer, maar gelukkig tegen de middag trok het wel wat open met de bewolking en de regen hield op.

Om twee uur vertrok de stoet aan de gebouwen van het gemeentepersoneel en kwam dan naar het marktplein gewandeld en dan zo naar het gemeentepark langs de Kasteeldreef. De stoet was weer de moeite waard en de groepen waren mooi uitgedost. Er waren groepen uit ons eigen land en ook uit Frankrijk, Turkije, Servië enz , enz,…

De foto’s zijn nog niet op de computer gezet, want na de stoet zijn we nog een pint gaan pakken in een nabij gelegen café. Want op zo’n gelegenheid kom je wel de één of de andere tegen en dit maal was het Marie – Louise een nichtje met haar man Jozef. Op één been kan men niet staan en een uurtje is zo voorbij als je aan het babbelen bent.

Morgen als ik tijd heb zal ik de foto’s bewerken en er een paar op het blog zetten en om ze allemaal te bekijken moet je, je adresseren op mijn fotoalbum http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke heel speciaal mijn gemeente Schoten.

Dit was het voor vandaag, nog een prettige zondagavond en tot morgen.

Deneb en Wega zijn de namen van de twee opvallende, fel stralende sterren die in de zomer ’s avonds en rond middernacht hoog aan de hemel staan. Deneb is de helderste ster van de Zwaan, Wega is de helderste van de Lier. Het grote kruisvormige sterrenbeeld Zwaan en de kleine Lier, die er uit ziet als een lier, zijn het onafscheidelijke duo dat ons vertelt dat het zomer is. In de Zwaan kan men, zonder veel fantasie, ook een vliegende zwaan met uitgestrekte vleugels herkennen. Deneb zit vast aan de staart.

Wega is iets helderder dan Denab. In werkelijk is Deneb echter veel groter en lichtsterker dan Wega. Deneb is een superreus die 80.000 keer meer licht uitstraalt dan de zon. Wega is eerder een gewone ster, die toch nog altijd 50 keer zoveel licht geeft als onze zon. Dat sterren die zo verschillend zijn, zo sterk op elkaar lijken, komt door het verschil in afstand. De superheldere Deneb staat op2600 lichtjaar van de aarde, Wega op slechts25 lichtjaar. Wat veraf staat, toont zich zwak en klein. Geen wonder dat Wega de verre Deneb aan de aardse hemel in glans overtreft.

Gerard Bodifée voor de “Druivelaar

Deze morgen even met z’n beide het appartement onder handen genomen, in een wip was dit geklonken en omstreeks het middaguur was alles pikobelo in orde. Anita moest dan nog even naar de groentewinkel om wat fruit en stoofwortelen en na het middageten eventjes uitrusten.

Vandaag om zestien uur of te wel vier uur in de namiddag begon hier in Schoten de feestmarkt en dit was tevens het begin van het volksdansfestival onder de naam “ in Schoten kan men de wereld zien.” Deze feestelijkheden duren tot volgende vrijdag en om jullie een idee te geven welk weer het dan gewoonlijk is, kan ik jullie meedelen dat de kans op goed weer 50 % bedraagt.

Want naast de tribune in het park van Schoten staat er eveneens een hele grote tent, waar men bij regen verder kan gaan met de show. Op de zondagmiddag gaan de deelnemers stoetsgewijs naar het park, goed of slecht weer dan staat er steeds een massa volk langs het parkoers. Hopelijk schijnt dan de zon, dan kan ik zoals elk jaar een hoop foto’s maken van de verschillende groepen.

Hier aan het marktplein recht voor het gemeentehuis stoppen ze telkens om een dansje te doen voor het voltallige gemeentebestuur en achter de laatste groep sluiten de hoogwaardigheidsbekleders mee aan, richting park van Schoten. De klederdracht van vele groepen is meestal prachtig.

Rond vier uur zijn we maar de feestmarkt geweest en voor die gelegenheid was onze dochter met de kleine gasten langs geweest. Wij gaan meestal zo vroeg, want later is het dan niet meer te doen vanwege de massa volk en is het kraampjes kijken niet meer mogelijk. De markt staat opgesteld in de kasteeldreef en dat is de straat die vanuit het centrum naar het park loopt. Langs weerszijde van de straat staan allemaal eeuwenoude beukenbomen en in de schaduw ervan staan mooie villa’s.

Op zulk een markt vindt Anita altijd wel iets wat ze kan gebruiken, maar ja daarvoor dient natuurlijk een markt om de mensen aan te zetten tot kopen. Business is business zo gaat dat in het leven.

Ik ben vandaag wat vroeger begonnen aan m’n dagboek verslag, want hedenavond moet ik samen met Anita naar een voorstelling in de koningin Elisabethzaal voor een optreden van de grote Amerikaanse componist en pianist Burt Bacharach. Hij wordt gerekend bij de nog levende legendes, deze man heeft zoveel mooie compositie’s geschreven voor de grootste crooners uit de legendarische tijd van voor de jaren veertig en er na.

Hij werkte veel samen met Hal David welke een knap tekstschrijver was. Burt heeft praktisch alle grote zangers (essen) aan de piano gegeleidt. Toen Marlene Dietriich voor de eerste maal terug in Berlijn optrad was het Bacharach die het orkest leidde.

Deze avond treedt hij op hier in Antwerpen en het is misschien wel de laatste maal dat we dit kunnen meemaken. Hij is al niet meer van de jongste, hij werd geboren op 12 mei 1928 en zijn wieg stond ( indien hij in een wieg gelegen heeft) in de Amerikaanse stad Kansas City in de staat Missouri.

Eventjes terug naar de actualiteit, we hebben bijna terug een Vlaamse regering. In elk geval ze zijn deze nacht tot een compromis gekomen en nu nog de namen van de heren en dames die een minister portefeuille zullen krijgen en dan hopelijk goed gaan regeren. Maar dat is een ander paar mouwen. Volgens de oppositie is het akkoord maar povertjes en het Vlaams belang spreekt van een dood geboren mus.

Maar ja daar dient de oppositie voor om niet akkoord te zijn met de meerderheid. Voor vandaag houd ik er mee op en ga lekker dromen over het optreden hedenavond.

Nog enkele beelden van ons verlof vorige week, ditmaal uit het dorpje Dalen vlakbij de Duitse grens in de provincie Drenthe. Het is vlakbij het bungalowpark “De Huttenheugte “ gelegen waar wij zeven dagen verbleven en er bevinden zich een paar goede restaurants in dit dorpje. Het telt iets meer dan 3.245 inwoners en het is overwegend agrarisch. Van industrie was er niets te bespeuren en de Hoofdstraat is een drukke verkeersader in de richting van Duitsland, ook in de tijd van de middeleeuwen. Dit is van horen zeggen door inwoners aldaar.