Donderdag 30 juli 09.

Karate: Japanse gevechtsport.

Net als in karaoke betekent "kara" ook in karate simpelweg 'leeg'. De laatste lettergreep van het woord "te" betekent 'hand'. Bij karate vecht je niet met een mes, zwaard, knuppel of pistool, maar met je lege hand.

Ik ga vandaag eventjes terug in de tijd, namelijk naar zondag laatstleden. Toen was het 26 juli en dan vierde de kerk twee heiligen, ten eerste de heilige Anna en die is met de rapte gebombardeerd tot de patrones van alle huismoeders en ik denk dat ze daar haar handen wel vol zal mee hebben. Dus beste moeders aan de haard, nu weten jullie van waar de hemelse bijstand komt en jullie behoeden voor leed en diensmeer.

Ik ben zeker dat de meeste ouderen niet weten wie hun beschermer hierboven is en dat ga ik eens vlug uit de voeten doen. Het is de heilige Joachim patroon van de bejaarden en die zorgt dat alle maanden ons pensioen wordt uitbetaald. Ho sorry ik denk dat ik verkeerd ben, wordt ons pensioen niet betaald door de pensioenenkas?

Nu vragen jullie je af hoe ik nu ineens op die twee heilige kom. Denk nu niet direct dat ik een geestelijke opflakkering heb gekregen, de ware reden is dat ik daar juist een blaadje in m’n handen had van de afscheurkalender (De Druivelaar). Daar wordt telkens de heilige van de dag vermeld en zulk een blaadje had ik juist in de hand en daar stond een klein artikel op de achterkant dat ik zo dadelijk eveneens op m’n blog ga zetten.

 Vaak laat
het gezond verstand
ons in de steek,
wanneer het
om onze gezondheid gaat.

Gerhard Uhlenbruck

Na wat huishoudelijke karweitjes deze voormiddag, maakten we na de middag gebruik van het goede weer om er even op uit te trekken. We gingen op bezoek bij onze beide kinderen die elk een caravan hebben staan in Rijkevorsel op de terreinen van Breebos. Dat is gemakkelijk voor ons, dan vangen we twee vliegen in één klap en hebben we de kinderen en kleinkinderen ter gelijkertijd gezien.

Dit is ongeveer een vijf en dertig minuten rijden van Schoten en we kunnen dan eens lekker genieten van de zon, wel te verstaan zittend onder een parasol. We kwamen juist op tijd om van een ijsje te genieten, want m’n schoonzoon betaalde en dan smaak dat eens zo lekkerder.

Tot ongeveer half zes zijn we er gebleven, om dan de terugweg aan te vatten. Want vooraleer we dan weer in Schoten zijn is het ruim een kwart uur na zessen en word het stilaan etenstijd. Spijtig dat zulke uren toch oh zo snel voorbij vliegen. Het was ruim een maand geleden dat we nog eens met z’n allen te samen geweest waren en dat kan toch deugd doen.

Morgen moet ik toch eens m’n kapper een bezoekje gaan brengen, want eind van de week vertrek hij voor veertien dagen in verlof en zolang kan ik toch niet blijven lopen met m’n haar. Dus morgenochtend moet ik zeker gaan en hopen dat er niet teveel volk zit en zo ja, dan zal ik m’n beurt moeten afwachten.

Gisterenavond met het laatste weerbericht was onze weervrouw Sabine zeker van haar zaak, in de voormiddag nog wolken met weinig of geen neerslag.  Hoe schoon zij dat toch noemt he, hier of daar een bui mogelijk maar geen neerslag van betekenis.

Hopelijk was haar voorspelling juist, want vandaag zaterdag om veertien uur begon de kermis hier in Schoten en voor de mensen van de foor is het financieel beter als het niet regent.  Voor 50% had mooie Sabine gelijk, hier heeft het geregend, maar de buien hadden wel betekenis want ik durf zelfs te beweren dat het twee stortbuien waren.  Maar tegen het opengaan van de foor was er al meer blauwe lucht dan donkere regenwolken.

Wij zijn dan maar naar de feestmarkt gereden op de wandeldijk van het Sint- Anneke.  Beter bekend zoals ze dat in Antwerpen zeggen “ oap de plaasj van sint Anneke”.  Ook daar was het mooi weer en bij rondvraag vernamen we dat het er zelfs van heel de dag nog niet geregend had.  Hier in Schoten wel, daar op de wandeldijk niet.  Zo zit het leven nu eenmaal in elkaar.

De echte reden voor deze verplaatsing was eigenlijk, een pot zalf op basis van ginseng.  Twee jaar terug had Anita zo’n pot op die feestmarkt voor mij gekocht, want die zalf was goed tegen droge huid en daar had ik veel last van aan m’n twee benen.  Als ik de zalf er niet vergeet aan te doen helpt het heel goed.

Maar ik vergeet het al wel eens regelmatig aan te doen, maar nu was de pot toch bijna leeg.  Om de uitstap af te sluiten in het Minervacafé een palm gaan drinken en met de aanwezige collega’s een praatje doen en over wat babbelen wij presentators meestal, inderdaad over muziek op onze seniorenzender radio Minerva.

Hieronder de molen van het Sint- Anneke.

Bloemen op ons terras.

Onze rozelaar heeft dit jaar wel bloem gegeven. Vorig jaar liet hij het afweten wegens een luizenplaag en heb hem goed behandeld tegen luizen en nu hadden we 13 rozen.


Een hortansia die we reeds voor het derde jaar in de bloei hebben, maar heb hem na de winter niet zo erg goed bij gesnoeid. Daarachter een bijna uitgebloeide margrietenplant.

Hortensiabloem in close-up.

Onze eenjaarse bloeiers.  Vijf hangpotten aan de ladder met petunia's

Twee gerariumplanten met middenin nog een petunia die ik teveel had. Rechts één van de vier buxusstruiken en dan nog plaats genoeg om een tafel en twee terrasstoelen te zetten.

Gisterenavond heb ik me een kriek gelachen en dit met de ontsnapping van alweer drie zware criminelen. Enkele dagen terug op 21 juli nationale feestdag waren we allemaal zo fier met die nieuwe eenheid die het leger er bij gekregen heeft en die volgend jaar naar Somalië wordt gestuurd om de kapers op te speuren.

Om je crimineel (ziek) te lachen, hier in België zijn ze reeds opgepakt en laten ze terug voor hun neus vliegen. Een helikopterpiloot word gedwongen om met zijn toestel in de gevangenis van Brugge te landen en daar drie zware gangsters op te pikken. Ik vermoed dat dit toch wel enkele minuutjes in beslag neemt, maar toch kunnen ze ongehinderd er van door gaan.

Daar is mijn verstand te klein voor, maar wat ik heb probeer ik toch zogoed mogelijk te gebruiken. Helaas het gaat er niet in en ondanks alle interventies van de politie, zijn ze nog steeds spoorloos.

Genoeg over ellendige dingen vertelt nu over het weer gesproken. Zo slecht was het nu weer niet, want tussen de vlagen door kregen we toch de zon te zien en toen we boodschappen waren gaan doen stond de wagen heel die tijd in de zon en toen we wilden instappen was het er snikheet in en verbrandde ik bijna m’n handen aan het stuurwiel.

De regen stuurde de baas van hier boven om alles binnen de perken te houden, ge moet het maar kunnen. Deze namiddag eventjes een bestelde Minerva swingt drie cd box bij een dame hier uit Schoten weg gebracht, maar helaas we stonden voor een gesloten deur, niet thuis en daar stonden we dan. Vergeten te verwittigen, maar zo erg was dat nu ook weer niet, ik had toch dorst en de rest vertel ik lekker niet.

Nog eventjes tijd om nog eens iets van me te laten horen (lezen) vanavond. Wat heb ik goed gegeten, het was gewoon zalige kip en dit met een slaatje er bij met gebakken aardappeltjes. Ik lust er wel pap van, enfin bij manier van spreken. Ondertussen naar het nieuws van zeven uur gekeken, misschien beter niet gekeken met al die kommer en kwel. Moorden, zelfdodingen, dodelijke ongevallen zoals die trucker die zich te pletter reed tegen een brugpeiler op de E 40 en dan levend verbrand.

Is misschien niet allemaal goed voor een goede spijsvertering, maar wat doe je er aan, niet kijken naar de televisie dat is het toch ook niet ze gebeuren toch de feiten. Na de maaltijd even de vuilbakken buiten gezet van ons zelve en van de medebewoners van het appartement gebouw(tje). Ik doe dit omdat er twee weduwe zijn die er moeilijkheden mee hebben en op tijd en stond een goede daad is goed voor de afrekening later.

Dit laatste was natuurlijk een grapje en nu ga ik maar eindigen heb al teveel van jullie tijd in beslag genomen, moet nog wat inspiratie overhouden voor ingeval ik morgen kan terug komen.

Anita kwam gisteren namiddag tot ontdekking dat de diepvries schuif voor het vlees bijna leeg was en om dit te verhelpen moesten we vandaag natuurlijk naar de beenhouwerij Renmans te Merksem. Bij deze beenhouwerij hebben we al altijd goed en prijs vriendelijk vlees gehad. Waar men tevreden is blijft men komen, zo is dat nu eenmaal Terwijl Anita naar de beenhouwerij gaat, ga ik een gebraden kip met gebakken patatten halen voor heden avond.

Dat is gemakkelijk en dan heeft ons vrouwtje weinig werk aan het avondeten. De kip enkele minuten in de microgolfoven terwijl de patatten nog even in een pan op het vuur bakken. Wat salade, tomaten, maïs en gesnipperde ajuin en de feestmaal is klaar. Meer moet dat niet zijn voor mij, maar ja ik ben nu eenmaal een gemakkelijke man en als ik dat zelf zeg dan moet niemand anders het zeggen.

Gelukkig hadden we alle twee een regenscherm bij, want de regen kende er iets van en de lucht zag asgrauw, het leek wel avond zo donker was het hier. Maar onversaagd trokken we er op uit, door zo een bui lieten we ons niet afschrikken.

Nadat ik de kip gaan kopen was en die in het autokoffer gelegd had ben ik naar de taverne “Butterfly “ gegaan om een palm te drinken en Anita zou me daar komen oppikken. Uiteraard zou ik voor haar daar ook iets te drinken betalen en voor mij een tweede palm want op één been kan men niet staan. Zo zegt het spreekwoord toch.

Nadien zijn we dan maar niet meer buiten geweest ondanks het feit dat het gestopt was met regenen, daarom al vroeg m’n blog bijgewerkt

40 jaar geleden, op 20 juli 1969 zette de eerste mens voet op de maan. Wereldwijd keken 600 miljoen mensen toe hoe gezagvoerder Neil Armstrong uit de maanlander ”The Eagle” van het moederschip “Columbia” stapte, zich via de ladder naar het maanoppervlak toe bewoog en de historische woorden sprak “That’s one small step for man, one giant leap for mankind”. (Dit is een kleine stap voor de mens, maar een reuzesprong voor de mensheid.).

Armstrong en zijn collega Buzz Aldrin bleven meer dan twee uur op de maan. Ze lieten niet alleen hun voetafdrukken achter, maar ook een Amerikaanse vlag, een olijftak als symbool voor vrede, een minidisk met de namen van 72 staatshoofden en beroemheden en heel wat meet- en registratieapparatuur.

Gisteren bij het bekijken en beluisteren van de weersverwachtingen, besloten Anita en ik om een toertje met de auto te doen. Maar waar naar toe, dat was het probleem. Anita stelde voor om naar het Veerse meer te rijden, maar daar waren we in het verleden reeds enkele malen geweest en ik stelde voor om eens terug te proberen in Domburg te geraken. Vorig jaar was ons dat niet gelukt door in een boog rond Middelburg te rijden.

Hoe ik dat gedaan heb weet ik nog altijd niet, maar heb het toen toch gepresteerd ge moet het maar kunnen. Wij zijn er vandaag wel in geslaagd om in Domburg te geraken, maar niet voor lang. Veel te veel volk en geen parkeerplaats te vinden voor de wagen. Tijdens het doorkruizen van het stadje waande ik me wel in België, al Belgische nummerplaten wat de klok sloeg.

De steven gewend naar het stadje Vere en daar van het zelfde laken een pak. Daar konden we zelfs het centrum niet meer in met de wagen en uiteindelijk hadden we geluk dat er in Middelburg wel parkeerplaatsen waren, anders moesten we huiswaarts keren met een lege maag en een volle waterblaas.

Uiteindelijk hadden we beter een bezoek gebracht aan onze kinderen die alle bij in hun caravan op de camping Breebos waren, in plaats van in die hitte naar Nederland te rijden. We zouden bijlange na niet zo moe geweest zijn en Anita niet ziek van de warmte..

Vorige week tijdens de wandeling in domein Vordenstein hebben we eventjes wat langer stilgestaan bij deze eigenlijk lelijke vervormde boom. Zeker in de winter als al de bladeren van de boom zijn is het een gedrocht van een over de grond voortkruipende boom met twee stammen die ieder hun eigen weg gaan.

Dit is de eerste maal dat ik er een foto van gemaakt heb en hij staat volop in bloei en voor hen die al in Vordenstein gewandeld hebben zullen hebben zien liggen op de weide aan de achterkant van de Orangerie.

Hij is afkomstig uit oost en noord Amerika en hij kan in boom vorm wel 12 meter hoog worden, dis niet geschikt om in een huistuintje te houden.

De volledige naam is Catalpa trompetboom familie Bignoniaceae.

Hoffelijkheid.

In een Brussels café hangt volgend bordje beven de toog:
-  Wij weten wel dat uw cheque goed is, maar wij vertrouwen de bank niet.

------------------------------------

-  Mijn hele leven heb ik tegenslag gehad en in mijn huwelijk nog niet het minst.
-  Hoezo?
-  Ik trouwde met een lelijke vrouw voor haar geld en een week later won ik 50 miljoen met de lotto.

--------------------------------------

Dokter:  hoe komt u aan die blauwe plekken op uw been?
 Patiënt:  We hebben kaart gespeeld.

Het is bij mij van de zaterdagavond geleden dat ik nog eens m’n blog bijgewerkt had en in al die tijd tot vandaag maandagmiddag veertien uur zijn er slechts vijf blogs bijgewerkt. Dit fenomeen is reeds een tijdje aan de gang bij de onderverdeling dagboekblogs. Er komen er bijna alle dagen nieuwe bij, maar hoogst zelden worden ze bewerkt.

Zien deze mensen het mooie niet van het hobby of is het alleen maar om te doen hem op te starten want het is toch gratis. Het bezoekerstal loopt ook drastische terug sinds dit geval van achteruitgang bezig is. Ik spreek enkel van de dagboeken, dit kan ik persoonlijk meemaken en volgen. Als er andere dagboek bloggers zijn die dat ook meemaken laat eens iets weten. Meld het bij een reactie onder dit schrijfsel.

Gisteren had ik eigenlijk niet veel te melden, daarom heb ik maar geen aanvulling gedaan. Alleman kent zo stilaan m’n zondag bezigheden en ook met de maandag is dit het geval. Van middag geen artiestengala in de zaal Bart en het programma voor hedenavond is reeds enkele uren klaar. Nu is het wachten op zeven uur en een kwart om naar de radio te rijden.

Gisteren was er dan toch wat spanning gekomen in de ronde van Frankrijk en hebben we de renners zien lijden op die laatste beklimming van eerste categorie en vandaag mogen ze eventjes rusten om dan morgen hun tocht door de Alpen verder te zetten. Hopelijk krijgen we dan nog wat sensatie, op resultaat van onze aanwezige Belgen moeten we niet meer rekenen, want Tommetje Boonen is gisteren ziek terug huiswaarts, als het maar geen Mexicaanse griep is.

Een gevecht der titanen is er nog niet geweest in deze ronde van Frankrijk. Dat zie je aan het klassement van de eerste vier, alle vier staan ze binnen de tien seconden van elkaar en dit bij het begin van de derde en laatste week. Het is de slechtste en eentonigste ronde die ik me maar kan indenken en in geen enkele bergrit is er een gevecht geweest om minutenwinst te maken. Voor mij is het gedaan met kijken.

Begrijp me niet verkeerd hé, ik vind dat fantastisch als er een groepje renners vlak na de start kan ontsnappen en dat er ééntje daarvan als winnaar over de streep bolt. Maar tussendoor eens een zware bergrit, met aankomst boven op de top dat moet er toch bij kunnen. Laat ons hopen op de Alpenritten.

Deze namiddag moesten we even naar het Minervacafé om kaarten te bestellen voor een optreden van Patrick De Deken binnen enkele weken. Dit optreden gaat door in de Minerva feesttent op een zondagnamiddag in augustus. Hij is een virtuoos op de keyboards en kan ook nog een stukje zingen.

Toen we terugkwamen van het Sint-Anneke stelde ik voor om frietjes in de frituur te gaan uithalen, maar Ho wee toen ik aan de frituur kwam bleek ze gesloten te zijn wegens verlof. Wat nu gezongen potverdorie en toen kwam Anita met de schitterende oplossing van het probleem. We hadden van de Aldi deze week een pak van acht pistolets meegebracht die we nog een tiental minuten moesten bakken op 225 graden.

Dat was natuurlijk de oplossing voor ons probleem. Waarvoor ge een vrouw als Anita toch maar in huis hebt? Als beleg kaas en hesp en men heeft een schitterende maaltijd, zo simpel kan het leven zijn. Als je natuurlijk de nodige hersenen in huis hebt in de vorm van een vrouw.