Verlof Maria Alm.

Enkele weken terug heb ik de volgende foto's genomen.  Ze situeren zich rond en in de kunstmatige aangelegde vijver.  Als men rond de vijver wandeld, wordt men getrakteerd op een kikker gekwaak.  Mooi om te oren, ik persoonlijk vind dit wel één van de mooiste plekjes van de aangelegde tuin palend aan de orangerie van het domein Vordenstein.

Over dit dorpje valt weinig te zeggen, het was er mooi en niet groot en de kerk die we wilden bezoeken, was niet toegankelijk wegens een begrafenis dienst.  Dan maar naar een andere kerk iets verderop, maar daar moesten enkele vrouwen uit onze groep terug buiten, wegens onbedekte schouders.  Dit is de eerste maal dat we dit moesten meemaken, maar ja orders zijn nu eenmaal orders, daar moet iedereen zich aan houden.

Gisteren het eerste deel van ons bezoek aan de kinderboerderij De Mick op het blog gezet. Na het bezichtigen van het boerderijvee, besloten we nog een hele toer rond de eenden en ganzenvijver te doen. Niet te ver want de lucht was weer aan het dicht trekken met regenwolken, we hadden elk wel een regenscherm bij ons, maar het was toch maar best om het natte pak te vermijden.

We waren bijna terug op het grondgebied van de kinderboerderij of het begon toch nog te regenen. Het was maar een lichte bui en niet de moeite om de paraplu open te doen.. Toen we besloten om huiswaarts te keren was de regenbui reeds doorgetrokken naar andere streken en konden we rustig zonder regenscherm naar de wagen op de parking gaan.

Verder had ik nog foto’s genomen van kippen, ezels, pau.  Kijk maar gerust hieronder, wat ik er van gebrouwen heb, want een kampioen ben ik zeker niet.

Gisteren hebben Anita en ik gebruik gemaakt van enkele uren droogte om even de beentjes te strekken. Veiligheidshalve hadden we toch maar twee regenschermen meegenomen, want het weer is toch zo wisselvallig, dat men zonder deze attributen niet meer weg kunt gaan.

Waarom een bezoek aan een kinderboerderij zult u zich afvragen. Ten eerste het is daar gezellig vertroeven en ten tweede er is een verbruikszaal aanwezig wat een pluspunt is als de regen toch zou vallen. Na een wandeling in de omliggende bossen is het altijd goed als men zijn dorst kan lessen.

Ik kan jullie verzekeren dat wij daar niet alleen rond liepen, de parking stond goed vol, maar dat was geen hinder om eerst even naar de hoevedieren te gaan kijken want het is daar genoeg plaats aanwezig.

Voor dat men de hoevegronden betreedt, heeft men een groot rondpunt met middenin een weide, normaal staan daar de schapen in maar nu stonden er vier koeien en toen we er aankwamen werden ze juist eruit gehaald. Let maar eens goed op de eerste foto, daar kun je het officieel verkeerbord op bemerken.

Portofina is een kleine Italiaanse plaatsje aan de Italiaase Rivièra, in de provincie Genua.  Het haventje van dit pitorske plaatsje wordt gezien als een van de mooiste aan de Middellandse Zee.

Wij zijn daar een uur of drie gebleven en de meeste van onze groep zijn met de gids meegegaan om twee intersante gebouwen te bezichtigen.  Maar ik ben samen met Anita terplaatse gebleven en zijn in het dorpje beneden gebleven en daar eens rondgekeken.

Nadien hebben we aan de haven een terrasje gedaan en gewacht tot iedereen terug terplaatsen waren.  Dan was het wachten tot de boot ons terug kwam oppikken om ons weer naar Rapallo te brengen, Want daar wachten onze chauffeur met de touringbus op ons, om terug te rijden naar ons hotel en de maaltijd.  Met al dat wandelen verbrandt men veel calorieën.

Na een wandeling over de boulevard en wat genoten op van de vele zitbanken, werd het tijd om ergens een taverne op te zoeken, zodat we de innerlijke mens te konden bevoorraden. Dit was nu niet eens een moeilijke opgave in Rapallo, want op het plein palend aan de wandeldijk, waren er enkele grote zaken met een spijskaart die er mocht wezen.

We kozen voor een boterham die geroosterd was met kaas en ham. Met andere woorden een croque monsieur. Maar daar heette dit anders, de naam ben ik reeds vergeten. In elk geval we hadden er ruim voldoende aan, want twee dubbele boterhammen met kaas en hesp aangevuld met een slaatje is wel ruim voldoende om een mens z’n maag te vullen.

Na het drinken van een karafje rode wijn, begaven we ons naar de aanlegsteiger want om twee uur vertrok de boot die ons naar Portofina zou brengen. Portofina is een dorpje dat heel bekend is, want het wordt dikwijls gebruikt door de film en televisie makers. De sterren van de soapreeks (mooi en meedogenloos) heeft er enkele jaren terug enkele opnames gemaakt..

Rapallo is de zesde grootste stad in de regio Ligurië, inde provincie Genua. Er is een grote jachthaven, maar een klein strand. De stad is gelegen aan de Middellandse zee aan een grote baai, die omgeven is door een prachtige boulevard met palmbomen en zitbanken. De huizen rond deze boulevard zijn decoratief geschilderd en dit is typisch voor deze streek.

In 1922 werd in Rapallo, het verdrag van Rapallo tussen Duitsland en de Sovjet Unie gesloten. Vanuit Rapallo kan men de overzetboot nemen naar het kleine maar mooie Portofina, waar veel bekende modeontwerpers hun villa bezitten, onder andere Armano en nog enkele andere. Later meer over dit aardsparadijs.

Deze plafondschildering was te bewonderen op de hier boven afgebeelde muziekkiosk

De laatste groep die de revue passeerden was Jakoetë, de grootste autonome replubliek in de Russiche federatie.  Het is ee, zeer groot land met relatief weinig inwoners, iets meer dan 1 miljoen eenheden.  Het is het meest oostelijk gelegen land in de Russische federatie en deze mensen waren dit jaar te gast in het mooie Schoten.












We sluiten af met de vendelzwaaiers en het busje van het Rode Kruis en de wagen van de politie.

Nu de beurt aan de republiek Macedonië, gelegen in de Balkan.  Is afgescheiden van het voormalige Joegoslavië.

Vandaag laat ik jullie kennis maken met een groep uit Paaseiland.  Het is een Polynesch eiland en is gelegen in de Grote Ocraan.  Het is 163,6 km² groot met ongeveer 3800 inwoners.

De dansgroep uit Zuid Amerike, namelijk uit Venezuela

De wat schaars gekleed gaande formatie van Zuid Afrika.






Eén van de mooist geklede groep is die van Spanje en ook de dans die ze uitvoeren is heel sierlijk.

Van 8 tot 15 juli waren er weer volkdansen hier in onze gemeente Schoten. Vanaf dit jaar waren er slechts zes internationale groepen uitgenodigd wegens besparingen op het festivalbujet , plus enkele Vlaamse groepen maar die overnachten niet hier bij pleeggezinnen.

Spijtig genoeg liet vorige week het weer te wensen over. De voorstellingen gaan wel door in een grote feesttent, maar enkele groepen waren maar schaars gekleed tijdens hun optredens. Zoals onder andere het Paaseiland en Zuid Afrika.

Na het middageten op de zondag, gaan de deelnemende groepen stoetsgewijs door het centrum van Schoten, op weg naar het park van Schoten en op enkele punten houden ze halt om enkele dansjes te doen.

Wij gaan altijd kijken en dan staan we gewoonlijk voor het gemeentehuis, want daar wachten dan de burgemeester en schepenen en die sluiten dan aan om mee op te stappen naar de festival tent.

Deelnemende groepen waren dit jaar: Jakoetië, Macedonië, Paaseiland, Spanje, Venezuela, Zuid Afrika en een groep uit Vlaanderen.

Opening van de stoet met de fanfare Sint Cecilia.

Van de groepen mocht een delegatie uit Vlaanderen, de stoet openen.

Vlaanderen en vendel zwaaien dat is nu eenmaal een begrip.

Dit was dan de kop van de afdeling uit Vlaanderen.

De dames mogen het geheel afsluiten.

De dansers van achter gezien.

De dames met transportmiddel.

Na onze middag maaltijd in Dolceacqua, stopten we in het prachtige stadje,enfin zo klein was het nu ook weer niet. Het heeft een oppervlakte van 54 km² en een bewoners aantal van meer dan 50.000 zielen.

Het zou een kort bezoek worden, want we hadden veel tijd verloren , in dat pittige bergdorpje waar we vandaan kwamen. Bij het uitstappen voelden we vlug dat San Remo veel lager gelegen was, want de warmte was er intenser. De bus was verplicht te parkeren op een plaats voor autobussen.

De stad aan de Ligutische kust, die ook wel bloemenstad wordt genoemd, wegens de grote bloemen kwekerijen in de wijde omgeving. Behalve als chique badplaats is deze stad ook bekend van het jaarlijkse festival van San Remo en dit sinds 1951.

Nergens informatie kunnen vinden over deze plant, die volgens mij in het Middellandse zee gebied, ooit werd ingevoerd.  Heeft er iemand wel informatie, dan kan hij hieronder reageren, dank bij voorbaat.
Dankzij de reactie in m'n dagboek van een lieve dame, ben ik uiteindelijk aan informatie  over de hieronder afgebeelde bloem.
De botanische naam is Strelitzia reginae. Nederlandse naam de vogel van het paradijs.
Deze bloem vindt men in de regio van de Oost Kaap in Zuid Afrika. De bloem is genoemd naar prinses Mecklenburg-Strelitz, echtgenote van George de derde van Engeland.

De bougainvillea is waarschijnlijk de bekendste van alle tropische planten. In Brazilie is het een veel voor komende plant en is in de achttiende eeuw in de Middellandse zeegebied ingevoerd door Louis Antoine Bougainville.

Het is een rijk bloeiende, maar vrij rommelig groeiende struik, die lange scheuten vormt met sterke doornen. Deze dienen eigenlijk om de plant steun te geven bij het klimmen. De plant bloeid rijkelijk.

Het zijn vooral de papierachtige schutbladeren die opvallen met hun kleurnuances van violet tot diep rood. De eigenlijke bloemen zijn klein en verschijnen op het nieuwe hout.

Oleander (Nerium Oleander)

Deze bloeiende plant behoord tot de Maagdenpalmfamilie (apocynaceae). Het is een lossige struik die tot 2 à 6 meter hoge struik of boom kan worden, met zeer giftig melksap. Zelfs een paard dat er een kleine hoeveelheid van eet, zal er aan overlijden. De bladeren zijn leerachtig en hebben een grote van 10 tot 22 centimeters.

De oleander komt voor in het hele Middellandse zeegebied, Iran en Oost Azië.

De naam van het dorpje zou afkomstig zijn van enkele eeuwen terug. Een regiment soldaten met aan het hoofd een officier kwam toen het dorpje binnengereden, na een hels lange rit in een hete dag met veel zon.

Toen de kapitein de herberg betrad, vroeg hij de kastelein een groot glas helder zoet water en de herbergier wist niet goed wat te doen en gaf de kapitein een glas zoete witte wijn. Van toen af noemde men het dorpje “ Dolceacqua “.

Wat er van die legende waar is, weet ik niet maar onze gids heeft ze ons voor waarheid verteld. Enfin of het nu echt gebeurd is of niet, leutig is het wel. Een gezellig dorpje was het ook en de wijn die ze er schonken was er heel !!! lekker.

De meerderheid van de inzittende van onze bus is de burcht boven op de heuvel gaan bezoeken, maar met enkele achterblijvers zijn wij een terrasje gaan doen en tegen etenstijd zijn wij naar onze afspraak in het nabij gelegen restaurant gegaan. Het eten was er zeer goed en de specialiteiten van de streek werden er geserveerd.

Dolceacqua.

Dit kleine dorpje op de grens van Italië en Frankrijk, telt ongeveer 2107 inwoners en is gelegen in de provincie Imperia (regio Ligurië.

De oppervlakte bedraagt plusminus 20 km². Er zijn ongeveer 984 gezinnen. Dolceacqua heeft als grensgemeenten, Airole, Apricale, Breil –sur- Royal ( Frankrijk), Camporosso, Isolabona, Perinaldo, Rocchetta Nervina, San Biggio della Cimo en Vertimiglia.