San Remo

Nergens informatie kunnen vinden over deze plant, die volgens mij in het Middellandse zee gebied, ooit werd ingevoerd.  Heeft er iemand wel informatie, dan kan hij hieronder reageren, dank bij voorbaat.
Dankzij de reactie in m'n dagboek van een lieve dame, ben ik uiteindelijk aan informatie  over de hieronder afgebeelde bloem.
De botanische naam is Strelitzia reginae. Nederlandse naam de vogel van het paradijs.
Deze bloem vindt men in de regio van de Oost Kaap in Zuid Afrika. De bloem is genoemd naar prinses Mecklenburg-Strelitz, echtgenote van George de derde van Engeland.

De bougainvillea is waarschijnlijk de bekendste van alle tropische planten. In Brazilie is het een veel voor komende plant en is in de achttiende eeuw in de Middellandse zeegebied ingevoerd door Louis Antoine Bougainville.

Het is een rijk bloeiende, maar vrij rommelig groeiende struik, die lange scheuten vormt met sterke doornen. Deze dienen eigenlijk om de plant steun te geven bij het klimmen. De plant bloeid rijkelijk.

Het zijn vooral de papierachtige schutbladeren die opvallen met hun kleurnuances van violet tot diep rood. De eigenlijke bloemen zijn klein en verschijnen op het nieuwe hout.

Oleander (Nerium Oleander)

Deze bloeiende plant behoord tot de Maagdenpalmfamilie (apocynaceae). Het is een lossige struik die tot 2 à 6 meter hoge struik of boom kan worden, met zeer giftig melksap. Zelfs een paard dat er een kleine hoeveelheid van eet, zal er aan overlijden. De bladeren zijn leerachtig en hebben een grote van 10 tot 22 centimeters.

De oleander komt voor in het hele Middellandse zeegebied, Iran en Oost Azië.

De naam van het dorpje zou afkomstig zijn van enkele eeuwen terug. Een regiment soldaten met aan het hoofd een officier kwam toen het dorpje binnengereden, na een hels lange rit in een hete dag met veel zon.

Toen de kapitein de herberg betrad, vroeg hij de kastelein een groot glas helder zoet water en de herbergier wist niet goed wat te doen en gaf de kapitein een glas zoete witte wijn. Van toen af noemde men het dorpje “ Dolceacqua “.

Wat er van die legende waar is, weet ik niet maar onze gids heeft ze ons voor waarheid verteld. Enfin of het nu echt gebeurd is of niet, leutig is het wel. Een gezellig dorpje was het ook en de wijn die ze er schonken was er heel !!! lekker.

De meerderheid van de inzittende van onze bus is de burcht boven op de heuvel gaan bezoeken, maar met enkele achterblijvers zijn wij een terrasje gaan doen en tegen etenstijd zijn wij naar onze afspraak in het nabij gelegen restaurant gegaan. Het eten was er zeer goed en de specialiteiten van de streek werden er geserveerd.

Dolceacqua.

Dit kleine dorpje op de grens van Italië en Frankrijk, telt ongeveer 2107 inwoners en is gelegen in de provincie Imperia (regio Ligurië.

De oppervlakte bedraagt plusminus 20 km². Er zijn ongeveer 984 gezinnen. Dolceacqua heeft als grensgemeenten, Airole, Apricale, Breil –sur- Royal ( Frankrijk), Camporosso, Isolabona, Perinaldo, Rocchetta Nervina, San Biggio della Cimo en Vertimiglia.

Tussen de onweersbuien door gingen we ons programma trachten af te werken. Eerst richtten we onze schreden naar het prinselijk kasteel, want om twaalf uur was er de aflossing van de wach en dat moet men gezien hebben, als je nu toch in het vorstelijk Monaco bent. Maar helaas door het slechte weer ging de ceremoniële aflossing niet door, ondanks het vele volk dat er stond te wachten in de gietende regen. Zo zonder boe of bah werd de wacht afgelost. Het moet je maar overkomen, als je zover van huis bent.

Het paleis stond dan nog gedeeltelijk in de steigers wegens opknapbeurt, ter gelegenheid van het prinselijk huwelijk nu juli eerstkomende. Dat is nu wel normaal wegens zulke gelegenheid. Na deze niet plaats gevonden ceremonie, was het hoogtijd om de inwendige mens te versterken. Het restaurant was reeds van te voren besteld en eerlijk gezegd de maaltijd was heel lekker en dat was dan na alles wat er voor was tegengevallen een dikke meevaller..

Na nog een bezoek aan enkele kamers van het prinselijk paleis, gingen we een toertje doen met het toeristische treintje door de stad te maken, was het hoogtijd om terug onze reisbus op te zoeken. Dat was wel de moeite waard om dit mee te maken. Rond achttien uur werden we in ons hotel verwacht, maar dit uur was niet haalbaar. Uiteindelijk werd het dicht bij negentien uur dat we arriveerden. Toewijzing van de kamers en uitladen van de bagage en uiteindelijk konden we om half acht aan tafel gaan.

Na een verkwikkende nachtrust werden we omstreeks zes uur telefonisch gewekt. Het ontbijt was voorzien om kwart over zeven, dus nog volop de tijd om de resterende slaap onder de douche weg te spoelen, om daarna te genieten van een uitgebreid ontbijt..

Om acht uur namen we afscheid van het hotel te Orange, maar we komen terug de laatste avond voor de afreis naar huis. Toen hij de motor startte zag onze buschauffeur er fris en monter uit. Dat is maar goed ook, want vanaf vandaag zal hij moeten bewijzen wat hij zoal kan achter het stuur van z’n bus.

Onze eerste stopplaats op zondag 15 mei 2011 was Monaco aan de Côte d’Azur. We bereikte deze mini staat, langs Nice en Monte Carlo en om over smalle weggetjes en baantjes een bus veilig in de parking voor autobussen te brengen, moet je als chauffeur toch wel heel wat ervaring hebben, chapeau.

Maar met het weer hadden we geen succes, boven Monaco hingen donderwolken en met momenten viel er veel regen. Maar ons laten ontmoedigen dat deden we niet. Mijn algemene indruk van deze mini staat was, goed om het eens gezien te hebben. Maar voor nog eens een tweede bezoek, enkel en alleen als ik de Euro Millions eens moest winnen en om dat geld belastingsvrij te beleggen.

Als deze mastodonten van cruiseboten hun lading aan land brengen, is dat telkens een paar duizend toeristen die de stad overspoelen en gewoonlijk liggen er wel een stuk of vier à vijf en soms wel meer.  Toen wij er waren lagen er zeven voor anker. 

Flatgebouwen zijn er genoeg in Monaco te bewonderen, enfin dat is ieders interpretatie natuurlijk. Ik vind het allesbehalve fraai en het is ook een klein land en door de belastingsvriestelling  zijn er vele mensen die er graag een stekje willen kopen, om er hun centjes te mogen beleggen. Ik heb er geen appartementje, want mijn spaarpotje is niet zo groot.

Wat ik er wel mooi vind, zijn de grote cactussen die er zo weelderig groeien, wegens de zachte temperaturen

De jachthaven met zijn kleine tot zeer grote yachten.

Het prinselijke kasteel met de bewaking. Toen we er waren was er geen aflossing van de wacht, wegens het onweder.

Of deze drie kanonnen nog voldoende zullen zijn om een aanval op het kasteel af te slaan. Lijkt me meer op kinderspeelgoed, maar ja het komt stoer over.

Op zaterdag 14/05/2011 moesten we ten laatste om twintig over vijf met de bagage bij reizen Verhoeven zijn in Rijkevorsel, voor onze achtdaagse reis naar de Bloemenriviëre in Italië. Het fijne bij reizen Verhoeven is dat je met de eigen wagen kunt parkeren achter de burelen. De wagen staat daar veilig en er is dag en nacht bewaking.

Vandaar rijdt men dan richting Massenhoven, waar de andere bussen samenkomen en daar worden de reizigers verdeeld over de toerbussen die hen dan naar de verschillende bestemmingen zullen brengen. Heb je geluk dan blijf je rustig zitten en moet je geen andere bus meer op en blijft de bagage rustig staan.

Plusminus zes uur vertrek je naar de u gekozen bestemming. Voor ons dan de Italiaanse Riviëra. Eens op de autostrade maken de chauffeur (s) en de meereizende gids zich bekend en krijg je reeds een korte beschrijving van de route en de eerste stop voor het ontbijt. Voor ons geval was dat Arlon in Belgisch Luxemburg. Daar kregen we drie kwartier om te ontbijten en over Groot Hertogdom Luxemburg naar Frankrijk verder te rijden naar de eerste bestemming.

Nog even vermelden dat we met twee chauffeurs vertrokken waren, want de wet schrijft voor dat één bestuurder maar een x aantal kilometers mag bollen en van Rijkevorsel tot Orange, waar we een tussen overnachting hadden, dat was teveel voor één bestuurder. Tot Luxemburgstad reed de vervangende chauffeur en aan het station van die stad stapte deze man uit en moest met de trein terug naar huis.

De wet schrijft voor dat om de drie uur er een rust pauze van drie kwartier moet ingelast worden en dat komt dan goed uit voor een sanitaire stop en tegelijkertijd de beentjes eens te strekken en een kleine middagmaal te verorberen.

Rond zeven uur ’s avonds bereikten we het hotel Iris in Orange, waar we vergast werden op een heerlijke avondmaaltijd en dan lekker het beddetje in, want ’s morgens moesten we weer vroeg op om de reis te vervolgen.

Een van de vele wegrestaurants, op het Belgische grondgebied namelijk in Arlon.

Onze reisbus en onze vaste vaste chauffeur

Diano Marina is een kleine gemeente of zoals wij het in de volksmond noemen, een dorpje. Gelegen in de Italiaanse provincie Imperia en nader omschreven in de regio Ligurië. Het is een gemeente met plusminus 7500 inwoners en een oppervlakte van amper 6,5 km². De bevolkingsdichtheid wordt gerekend op ongeveer 1030 inwoners per km².

Het dorp vind ik persoonlijk nu niet echt zo denderend, de beroemde boulevard is maar een klein stuk aangelegd en voor de rest is het gewoon een stuk strand met veel stenen en kleien, dat gewoon niet kan tippen aan de Belgische zandstranden. Alleen de temperatuur en de heldere blauwe hemel, maakt veel goed.

Wel hebben we veel mooie plaatsen bezocht, maar later meer hierover.

Eindelijk heb ik een beslissing getroffen over het lot van mijn blog. Ik was reeds een tijdje aan het zoeken wat ik nu eigenlijk van plan was met m’n dagboek blog. Zoals ik enkele jaren bezig was met de dag dagelijkse beslommeringen van huize Franita, zo kon het niet verder, maar een degelijke oplossing zag ik niet direct zitten.

Het blog zomaar vernietigen wou ik ook niet, daarom ga ik verder met het zelfde blog maar dan als foto blog met wat informatie over de al of niet reisfoto’s. Het kunnen reisherinneringen zijn of kiekjes zo maar. Ik ben nu niet bepaald een groot licht als fotograaf, maar dat is niet de bedoeling van de ganse zaak.

Mijn fototoestel is maar een simpel compact kamera, zonder enige technisch snufje. Maar voor mij is het meer dan voldoende. Eerste prijzen zal ik zeker nooit halen, alleen amusement dat telt.

Vorige maand zijn Anita en ik met Verhoeven reizen voor acht dagen naar de Italiaanse Riviera geweest. Tijdens deze reis hadden we als uitvalbasis het hotel Helios in het dorpje Diano Marina. Geregeld zullen over deze reis enkele foto’s verschijnen.
 
Het wapenschild van de gemeente Diano Marina.

De wandelboulvard tussen de Palmen, struiken en beeldhouwwerken

De palmbomen op de wandelboulvard in Diano Marina. Let op de helder blauwe lucht, gewoonweg zalig om te wandelen met z'n tweetjes.

Diano Marino

Toen we vorige week onze dagelijkse wandeling deden langs de jachthaven, zagen we dit ongewoon koppel op de bank zitten. Een mevrouw met haar hond zittend op een bank langs de jachthaven. Het was zo vertederend om te zien dat ik vlug er een foto van heb genomen. Het eigenaardige van heel deze story was, dat het niet de eerste keer was dat we deze mevrouw met haar hond gezien hadden.

Vorig jaar in oktober hebben we dit koppel, meer male zien wandelen. Telkens als de hond op een bank wilde gaan zitten, sprong hij gewoon op deze bank die ze op dat ogenblik passeerden en z’n vrouwtje moest dan maar stoppen en er bij komen zitten. Door het feit dat ze regelmatig gingen wandelen, kwam deze handeling regelmatig voor. Let maar eens op z’n lieve kop, daar kun je toch moeilijk iets aan weigeren

Na meer dan een maand niets meer aan m’n blog te hebben gewerkt, ben ik weer terug. Waarom deze stop periode zullen jullie zich afvragen en eerlijk gezegd weet ik het zelf ook niet. Mijn boogie leek opgebrand te zijn, ik had er gewoon geen zin meer in en ook had ik m’n nieuwe aanwinsten van Cd’s, gedurende maanden niet meer ingegeven in de cataloog hier op de computer. Dit was op z’n eigen al een hele boterham, maar ik ben nu toch blij dat ik er aan begonnen ben.

Komt daarbij nog het presentatiewerk bij radio Minerva, die steeds maar groter wordt en zodoende meer aandacht moet krijgen en was ik een beetje opgebrand. Vorige week zijn Anita en ik nog een drietal dagen naar Blankenberge geweest om eens goed uit te waaien en echt waar dat heeft ons goed gedaan. Daarom is misschien de drang terug gekomen om m’n dagboek bij te werken.

Ik heb enkele foto’s genomen van de jachthaven, want dat is m’n lievelingsplaats in Blankenberge, echtwaar. Niet dat ik zelf een zeil of een motorboot heb gehad, maar dat stilletjes deinen van die schepen aan de aanlegsteigers vind ik zo rustgevend, ik kan daar uren naar zitten kijken. Het weer was behalve de donderdag mooi en zonnig en ik had spijt dat we de zaterdag namiddag reeds huiswaarts moesten rijden, maar ja mooie liedjes blijven niet eeuwig duren.

Zo maar een boeketje rose rozen, mee gebracht tijdens het winkelen in de supermarkt.

Als je momenteel door parken en bossen wandelt, valt het je op dat de struiken en kleine boomsoorten, getooid zijn met van dat mooi helder lentegroen. Dit kom je alleen maar tegen in de lente maanden. Het is werkelijk een genot om de stijve winterspieren eens te strekken in een park of domein.

Dit hebben we vandaag eens gedaan in domein Vordenstein. Natuurlijk mag men zijn compact fototoestelletje niet vergeten en dat is dan ook niet gebeurd. Het zijn er niet veel, maar toch enkele om jullie te tonen hoe mooi dat eerste groen toch is. De beuken en eikenbomen staan er nog maar mistroostig bij en niet waard om er tijd aan te verdoen. Binnen een dikke maand gaat dit ook wel veranderen en zeker de zomereik staat dan ook te pronken met zijn donker rode bladeren.

Ook de waterplanten laten ook zien dat ze ontwaakt zijn uit hun winterslaap.  Hier onder twee foto's van de waterlissen



Om de waterhuishouding op peil te houden is er in het domein een sluis gebouwd om het hoger gelegen stuk van het domein van water te voorzien

Vorige vrijdag heb ik m’n beklag nog gemaakt dat het begin van ons verlof zulk een slecht begin had genomen. Maar vanaf de zaterdag nam het plots een goede wending, vanaf ‘s morgens scheen de zon hier in Blankenberge en van de kinderen heb ik vernomen dat ook in het Antwerpse de zon was verschenen. In tussentijd zijn we al in de helft van de nieuwe week en nog steeds is het hier volop zonneschijn.

Deze morgen zijn we zelfs niet buiten geweest en zijn we na de huishoudelijke karweitjes met een leesboek op het terras gaan zitten. De zonnetent een beetje afgelaten en met zicht op een zon overgoten jachthaven hebben we genoten van een ochtend zonder verplichtingen. Dit hebben we volgehouden tot het tijd was voor de middag boterham.

Anita en ik hebben van dit rustig ochtendje op het terras, een rood hoofd overgehouden. Hopelijk vervellen we binnen een paar dagen niet, want dat zou geen mooi zicht zijn. Na de middag zijn we dan een grote strandwandeling gaan doen, want een mens moet toch in beweging blijven. Op het strand heerste al volop bedrijvigheid, want de mensen van de strandstoeltjes zij al met man en macht bezig hun plaatsen af te bakenen en de cabinetjes te plaatsen.

Van een stevige strandwandeling krijgt de mens dorst en is het moment aangebroken om ergens iets te drinken te vinden. Maar eerlijk gezegd op de wandeldijk zijn nog niet veel horecazaken open, dus moesten we terug naar de jachthaven want daar is alles open. Ik moet er ook bij vertellen dat het aan de jachthaven ook warmer was, want op de wandeldijk voelde de wind maar koud aan. In café “De Noordzee” was er op het terras nog plaats voor ons en met enkele palmen werd het tijd om terug te keren naar ons appartement.

U zult zich misschien afvragen, waarom we terug moesten en daar volgt een simpel antwoord op: etenstijd en Anita heeft vandaag loze vinken met gekookt witlof en aardappelen klaar gemaakt en de vermoeidheid is alweer verdwenen. De weersvoorspelling is alweer positief, dat wil zeggen weer volop genieten morgen.

Gisteren zijn we nog gaan wandelen, maar deze namiddag na het middagmaal hebben we het voor bekeken gehouden. Dit zou echt te gek geweest zijn om ons te laten nat regenen. Na het ontbijt wilde Anita even naar de markt om druiven te gaan halen en eveneens een gebraden kip mee te brengen. Dat is gelukt om dit droog af te handelen en ook nadien toen we onze inkopen boven in het appartement hadden gedeponeerd en terug buiten waren gegaan om ergens nog iets te gaan drinken, hadden we onze paraplu niet nodig.

Na de beslissing om binnen te blijven, hebben we beide een platte rust genomen en dat heeft ons goed gedaan en nu zit Anita te lezen en ik zit te tippen op het toetsenbord van m’n laptop. Veel inspiratie heb ik niet en ik denk van de boeken vlug toe te doen en hopen op betere tijden. Voor morgen hebben ze beter weer voorspelt en dat is te hopen. Morgen komt er een eerste gedeelte van onze kroost op bezoek en dan is het te hopen dat we dan buiten kunnen om eens een serieuze wandeling te maken.

Morgen komt onze Willy met vrouw en twee kindertjes, enfin zeg maar kinderen de oudste is al boven mijn hoofd gegroeid en de jongste is al flink op weg om me te overgroeien. Je kunt het stellen dat de kindertjes niet klein blijven en wij worden oud. Maar gelukkig nog gezond en wel. Zondag is het dan de beurt aan Daniëlla en echtgenoot en drie kinderen, maar de oudste kleindochter brengt haar vriendje mee. Dat wordt direct al een grote hoop om ze samen te vragen, daarom hebben we de gewoonte aangenomen om ze steeds apart uit te nodigen.

Ik kijk even door het raam en de lucht is nog altijd even grijs en de regent nog altijd even hard en laat ons duimen dat het weer tegen morgen zal omslaan.

Sinds gistereren middag zitten we weer op ons vakantieadres. Inderdaad woensdag kort na twaalf zijn we weer in Blankenberge gearriveerd, voor een verlof van een veertiental dagen. Ik ga nu niet vertellen dat het weer hier goed is, want liegen is een zware overtreding van de welvoeglijkheid en voor het gerecht is het zelfs een strafrechtelijke daad.

Toen we hier de vorige dag aankwamen, scheen de zon in al zijn glorie, maar dat deed ze in Antwerpen ook toen we vertrokken. Maar ja vandaag speelde het weinig rol, omdat we toch boodschappen moesten doen. We moeten die veertien dagen ook kunnen eten, want alle dagen op restaurant gaan dat zouden we financieel niet aankunnen. Ontbijt, middagsnack en avondeten en dit maal veertien en dit van ons pensioentje gewoon niet haalbaar.

Deze namiddag rond half drie hebben we beide een korte wandeling gemaakt op da wandeldijk tot de trappen van de kerkstraat en daar naar beneden gegaan en bij “ Mama Tommy” iets gaan drinken, vooraleer we terug keerden naar ons appartement aan de jachthaven. Beneden de wandeldijk was het al veel warmer, omdat daar geen wind meer te voelen was.

In het terug wandelen heeft Anita natuurlijk haar tijd genomen, om wat etalages te bekijken en natuurlijk vond ze iets van haar keuze. Een mooie handtas en ruim genoeg om er veel gerief in te steken en als compensatie voor mij een pak babelutten waar ik verzot op ben. Momenteel zit ik hier te schrijven, terwijl ik op een babelut ziet te knabbelen en het ergste is dat ze constant aan je gehemelte kleeft. Maar dat ongemak neem ik er graag bij