Rapallo

De laatste groep die de revue passeerden was Jakoetë, de grootste autonome replubliek in de Russiche federatie.  Het is ee, zeer groot land met relatief weinig inwoners, iets meer dan 1 miljoen eenheden.  Het is het meest oostelijk gelegen land in de Russische federatie en deze mensen waren dit jaar te gast in het mooie Schoten.












We sluiten af met de vendelzwaaiers en het busje van het Rode Kruis en de wagen van de politie.

Nu de beurt aan de republiek Macedonië, gelegen in de Balkan.  Is afgescheiden van het voormalige Joegoslavië.

Vandaag laat ik jullie kennis maken met een groep uit Paaseiland.  Het is een Polynesch eiland en is gelegen in de Grote Ocraan.  Het is 163,6 km² groot met ongeveer 3800 inwoners.

De dansgroep uit Zuid Amerike, namelijk uit Venezuela

De wat schaars gekleed gaande formatie van Zuid Afrika.






Eén van de mooist geklede groep is die van Spanje en ook de dans die ze uitvoeren is heel sierlijk.

Van 8 tot 15 juli waren er weer volkdansen hier in onze gemeente Schoten. Vanaf dit jaar waren er slechts zes internationale groepen uitgenodigd wegens besparingen op het festivalbujet , plus enkele Vlaamse groepen maar die overnachten niet hier bij pleeggezinnen.

Spijtig genoeg liet vorige week het weer te wensen over. De voorstellingen gaan wel door in een grote feesttent, maar enkele groepen waren maar schaars gekleed tijdens hun optredens. Zoals onder andere het Paaseiland en Zuid Afrika.

Na het middageten op de zondag, gaan de deelnemende groepen stoetsgewijs door het centrum van Schoten, op weg naar het park van Schoten en op enkele punten houden ze halt om enkele dansjes te doen.

Wij gaan altijd kijken en dan staan we gewoonlijk voor het gemeentehuis, want daar wachten dan de burgemeester en schepenen en die sluiten dan aan om mee op te stappen naar de festival tent.

Deelnemende groepen waren dit jaar: Jakoetië, Macedonië, Paaseiland, Spanje, Venezuela, Zuid Afrika en een groep uit Vlaanderen.

Opening van de stoet met de fanfare Sint Cecilia.

Van de groepen mocht een delegatie uit Vlaanderen, de stoet openen.

Vlaanderen en vendel zwaaien dat is nu eenmaal een begrip.

Dit was dan de kop van de afdeling uit Vlaanderen.

De dames mogen het geheel afsluiten.

De dansers van achter gezien.

De dames met transportmiddel.

Na onze middag maaltijd in Dolceacqua, stopten we in het prachtige stadje,enfin zo klein was het nu ook weer niet. Het heeft een oppervlakte van 54 km² en een bewoners aantal van meer dan 50.000 zielen.

Het zou een kort bezoek worden, want we hadden veel tijd verloren , in dat pittige bergdorpje waar we vandaan kwamen. Bij het uitstappen voelden we vlug dat San Remo veel lager gelegen was, want de warmte was er intenser. De bus was verplicht te parkeren op een plaats voor autobussen.

De stad aan de Ligutische kust, die ook wel bloemenstad wordt genoemd, wegens de grote bloemen kwekerijen in de wijde omgeving. Behalve als chique badplaats is deze stad ook bekend van het jaarlijkse festival van San Remo en dit sinds 1951.

Nergens informatie kunnen vinden over deze plant, die volgens mij in het Middellandse zee gebied, ooit werd ingevoerd.  Heeft er iemand wel informatie, dan kan hij hieronder reageren, dank bij voorbaat.
Dankzij de reactie in m'n dagboek van een lieve dame, ben ik uiteindelijk aan informatie  over de hieronder afgebeelde bloem.
De botanische naam is Strelitzia reginae. Nederlandse naam de vogel van het paradijs.
Deze bloem vindt men in de regio van de Oost Kaap in Zuid Afrika. De bloem is genoemd naar prinses Mecklenburg-Strelitz, echtgenote van George de derde van Engeland.

De bougainvillea is waarschijnlijk de bekendste van alle tropische planten. In Brazilie is het een veel voor komende plant en is in de achttiende eeuw in de Middellandse zeegebied ingevoerd door Louis Antoine Bougainville.

Het is een rijk bloeiende, maar vrij rommelig groeiende struik, die lange scheuten vormt met sterke doornen. Deze dienen eigenlijk om de plant steun te geven bij het klimmen. De plant bloeid rijkelijk.

Het zijn vooral de papierachtige schutbladeren die opvallen met hun kleurnuances van violet tot diep rood. De eigenlijke bloemen zijn klein en verschijnen op het nieuwe hout.

Oleander (Nerium Oleander)

Deze bloeiende plant behoord tot de Maagdenpalmfamilie (apocynaceae). Het is een lossige struik die tot 2 à 6 meter hoge struik of boom kan worden, met zeer giftig melksap. Zelfs een paard dat er een kleine hoeveelheid van eet, zal er aan overlijden. De bladeren zijn leerachtig en hebben een grote van 10 tot 22 centimeters.

De oleander komt voor in het hele Middellandse zeegebied, Iran en Oost Azië.

De naam van het dorpje zou afkomstig zijn van enkele eeuwen terug. Een regiment soldaten met aan het hoofd een officier kwam toen het dorpje binnengereden, na een hels lange rit in een hete dag met veel zon.

Toen de kapitein de herberg betrad, vroeg hij de kastelein een groot glas helder zoet water en de herbergier wist niet goed wat te doen en gaf de kapitein een glas zoete witte wijn. Van toen af noemde men het dorpje “ Dolceacqua “.

Wat er van die legende waar is, weet ik niet maar onze gids heeft ze ons voor waarheid verteld. Enfin of het nu echt gebeurd is of niet, leutig is het wel. Een gezellig dorpje was het ook en de wijn die ze er schonken was er heel !!! lekker.

De meerderheid van de inzittende van onze bus is de burcht boven op de heuvel gaan bezoeken, maar met enkele achterblijvers zijn wij een terrasje gaan doen en tegen etenstijd zijn wij naar onze afspraak in het nabij gelegen restaurant gegaan. Het eten was er zeer goed en de specialiteiten van de streek werden er geserveerd.

Dolceacqua.

Dit kleine dorpje op de grens van Italië en Frankrijk, telt ongeveer 2107 inwoners en is gelegen in de provincie Imperia (regio Ligurië.

De oppervlakte bedraagt plusminus 20 km². Er zijn ongeveer 984 gezinnen. Dolceacqua heeft als grensgemeenten, Airole, Apricale, Breil –sur- Royal ( Frankrijk), Camporosso, Isolabona, Perinaldo, Rocchetta Nervina, San Biggio della Cimo en Vertimiglia.

Tussen de onweersbuien door gingen we ons programma trachten af te werken. Eerst richtten we onze schreden naar het prinselijk kasteel, want om twaalf uur was er de aflossing van de wach en dat moet men gezien hebben, als je nu toch in het vorstelijk Monaco bent. Maar helaas door het slechte weer ging de ceremoniële aflossing niet door, ondanks het vele volk dat er stond te wachten in de gietende regen. Zo zonder boe of bah werd de wacht afgelost. Het moet je maar overkomen, als je zover van huis bent.

Het paleis stond dan nog gedeeltelijk in de steigers wegens opknapbeurt, ter gelegenheid van het prinselijk huwelijk nu juli eerstkomende. Dat is nu wel normaal wegens zulke gelegenheid. Na deze niet plaats gevonden ceremonie, was het hoogtijd om de inwendige mens te versterken. Het restaurant was reeds van te voren besteld en eerlijk gezegd de maaltijd was heel lekker en dat was dan na alles wat er voor was tegengevallen een dikke meevaller..

Na nog een bezoek aan enkele kamers van het prinselijk paleis, gingen we een toertje doen met het toeristische treintje door de stad te maken, was het hoogtijd om terug onze reisbus op te zoeken. Dat was wel de moeite waard om dit mee te maken. Rond achttien uur werden we in ons hotel verwacht, maar dit uur was niet haalbaar. Uiteindelijk werd het dicht bij negentien uur dat we arriveerden. Toewijzing van de kamers en uitladen van de bagage en uiteindelijk konden we om half acht aan tafel gaan.

Na een verkwikkende nachtrust werden we omstreeks zes uur telefonisch gewekt. Het ontbijt was voorzien om kwart over zeven, dus nog volop de tijd om de resterende slaap onder de douche weg te spoelen, om daarna te genieten van een uitgebreid ontbijt..

Om acht uur namen we afscheid van het hotel te Orange, maar we komen terug de laatste avond voor de afreis naar huis. Toen hij de motor startte zag onze buschauffeur er fris en monter uit. Dat is maar goed ook, want vanaf vandaag zal hij moeten bewijzen wat hij zoal kan achter het stuur van z’n bus.

Onze eerste stopplaats op zondag 15 mei 2011 was Monaco aan de Côte d’Azur. We bereikte deze mini staat, langs Nice en Monte Carlo en om over smalle weggetjes en baantjes een bus veilig in de parking voor autobussen te brengen, moet je als chauffeur toch wel heel wat ervaring hebben, chapeau.

Maar met het weer hadden we geen succes, boven Monaco hingen donderwolken en met momenten viel er veel regen. Maar ons laten ontmoedigen dat deden we niet. Mijn algemene indruk van deze mini staat was, goed om het eens gezien te hebben. Maar voor nog eens een tweede bezoek, enkel en alleen als ik de Euro Millions eens moest winnen en om dat geld belastingsvrij te beleggen.

Als deze mastodonten van cruiseboten hun lading aan land brengen, is dat telkens een paar duizend toeristen die de stad overspoelen en gewoonlijk liggen er wel een stuk of vier à vijf en soms wel meer.  Toen wij er waren lagen er zeven voor anker. 

Flatgebouwen zijn er genoeg in Monaco te bewonderen, enfin dat is ieders interpretatie natuurlijk. Ik vind het allesbehalve fraai en het is ook een klein land en door de belastingsvriestelling  zijn er vele mensen die er graag een stekje willen kopen, om er hun centjes te mogen beleggen. Ik heb er geen appartementje, want mijn spaarpotje is niet zo groot.

Wat ik er wel mooi vind, zijn de grote cactussen die er zo weelderig groeien, wegens de zachte temperaturen

De jachthaven met zijn kleine tot zeer grote yachten.

Het prinselijke kasteel met de bewaking. Toen we er waren was er geen aflossing van de wacht, wegens het onweder.

Of deze drie kanonnen nog voldoende zullen zijn om een aanval op het kasteel af te slaan. Lijkt me meer op kinderspeelgoed, maar ja het komt stoer over.

Op zaterdag 14/05/2011 moesten we ten laatste om twintig over vijf met de bagage bij reizen Verhoeven zijn in Rijkevorsel, voor onze achtdaagse reis naar de Bloemenriviëre in Italië. Het fijne bij reizen Verhoeven is dat je met de eigen wagen kunt parkeren achter de burelen. De wagen staat daar veilig en er is dag en nacht bewaking.

Vandaar rijdt men dan richting Massenhoven, waar de andere bussen samenkomen en daar worden de reizigers verdeeld over de toerbussen die hen dan naar de verschillende bestemmingen zullen brengen. Heb je geluk dan blijf je rustig zitten en moet je geen andere bus meer op en blijft de bagage rustig staan.

Plusminus zes uur vertrek je naar de u gekozen bestemming. Voor ons dan de Italiaanse Riviëra. Eens op de autostrade maken de chauffeur (s) en de meereizende gids zich bekend en krijg je reeds een korte beschrijving van de route en de eerste stop voor het ontbijt. Voor ons geval was dat Arlon in Belgisch Luxemburg. Daar kregen we drie kwartier om te ontbijten en over Groot Hertogdom Luxemburg naar Frankrijk verder te rijden naar de eerste bestemming.

Nog even vermelden dat we met twee chauffeurs vertrokken waren, want de wet schrijft voor dat één bestuurder maar een x aantal kilometers mag bollen en van Rijkevorsel tot Orange, waar we een tussen overnachting hadden, dat was teveel voor één bestuurder. Tot Luxemburgstad reed de vervangende chauffeur en aan het station van die stad stapte deze man uit en moest met de trein terug naar huis.

De wet schrijft voor dat om de drie uur er een rust pauze van drie kwartier moet ingelast worden en dat komt dan goed uit voor een sanitaire stop en tegelijkertijd de beentjes eens te strekken en een kleine middagmaal te verorberen.

Rond zeven uur ’s avonds bereikten we het hotel Iris in Orange, waar we vergast werden op een heerlijke avondmaaltijd en dan lekker het beddetje in, want ’s morgens moesten we weer vroeg op om de reis te vervolgen.

Een van de vele wegrestaurants, op het Belgische grondgebied namelijk in Arlon.

Onze reisbus en onze vaste vaste chauffeur

Diano Marina is een kleine gemeente of zoals wij het in de volksmond noemen, een dorpje. Gelegen in de Italiaanse provincie Imperia en nader omschreven in de regio Ligurië. Het is een gemeente met plusminus 7500 inwoners en een oppervlakte van amper 6,5 km². De bevolkingsdichtheid wordt gerekend op ongeveer 1030 inwoners per km².

Het dorp vind ik persoonlijk nu niet echt zo denderend, de beroemde boulevard is maar een klein stuk aangelegd en voor de rest is het gewoon een stuk strand met veel stenen en kleien, dat gewoon niet kan tippen aan de Belgische zandstranden. Alleen de temperatuur en de heldere blauwe hemel, maakt veel goed.

Wel hebben we veel mooie plaatsen bezocht, maar later meer hierover.

Eindelijk heb ik een beslissing getroffen over het lot van mijn blog. Ik was reeds een tijdje aan het zoeken wat ik nu eigenlijk van plan was met m’n dagboek blog. Zoals ik enkele jaren bezig was met de dag dagelijkse beslommeringen van huize Franita, zo kon het niet verder, maar een degelijke oplossing zag ik niet direct zitten.

Het blog zomaar vernietigen wou ik ook niet, daarom ga ik verder met het zelfde blog maar dan als foto blog met wat informatie over de al of niet reisfoto’s. Het kunnen reisherinneringen zijn of kiekjes zo maar. Ik ben nu niet bepaald een groot licht als fotograaf, maar dat is niet de bedoeling van de ganse zaak.

Mijn fototoestel is maar een simpel compact kamera, zonder enige technisch snufje. Maar voor mij is het meer dan voldoende. Eerste prijzen zal ik zeker nooit halen, alleen amusement dat telt.

Vorige maand zijn Anita en ik met Verhoeven reizen voor acht dagen naar de Italiaanse Riviera geweest. Tijdens deze reis hadden we als uitvalbasis het hotel Helios in het dorpje Diano Marina. Geregeld zullen over deze reis enkele foto’s verschijnen.
 
Het wapenschild van de gemeente Diano Marina.

De wandelboulvard tussen de Palmen, struiken en beeldhouwwerken

De palmbomen op de wandelboulvard in Diano Marina. Let op de helder blauwe lucht, gewoonweg zalig om te wandelen met z'n tweetjes.

Diano Marino

Toen we vorige week onze dagelijkse wandeling deden langs de jachthaven, zagen we dit ongewoon koppel op de bank zitten. Een mevrouw met haar hond zittend op een bank langs de jachthaven. Het was zo vertederend om te zien dat ik vlug er een foto van heb genomen. Het eigenaardige van heel deze story was, dat het niet de eerste keer was dat we deze mevrouw met haar hond gezien hadden.

Vorig jaar in oktober hebben we dit koppel, meer male zien wandelen. Telkens als de hond op een bank wilde gaan zitten, sprong hij gewoon op deze bank die ze op dat ogenblik passeerden en z’n vrouwtje moest dan maar stoppen en er bij komen zitten. Door het feit dat ze regelmatig gingen wandelen, kwam deze handeling regelmatig voor. Let maar eens op z’n lieve kop, daar kun je toch moeilijk iets aan weigeren