Donderdag 27 november 08.

Ik wilde gisterenavond nog een posting doen maar we kregen plots bezoek en uiteindelijk liep dit een beetje uit de hand.  Maar eigenlijk was er niet veel te vertellen.  Gisteren ochtend ben ik met Anita mee naar de kinesist geweest omdat ik vermoede dat het nog wel eens glad op de voetpaden kon zijn en ik weet dat Anita dan bang is om te vallen

Inderdaad de voetpaden hier in Schoten lagen er op sommige plaatsen maar gladjes bij.   Zonder kleerscheuren zijn we bij de kinesist aangekomen en nog juist op tijd ook.  Ik had een leesboek meegenomen en aangezien het een spannend boek was, waren de drie kwartiertjes zo voorbij en stond Anita terug voor m’n neus in de wachtzaal.

Het terug huiswaarts keren ging al veel beter, op die tijd was er al veel ijs weg gesmolten.  Op de terugweg kwamen we voorbij een krantenwinkel en dachten eraan dat we vandaag het weekblad Humo moesten kopen.   Want daarin stond een reportage over radio Minerva en een interview met zeven presentators, waaronder uw dienaar Francis.

Omdat ik dit nu vermeld moeten jullie niet op staande voet eveneens een weekblad gaan kopen hé, dit mag maar is niet levens noodzakelijk.  De familieleden heb ik natuurlijk opgebeld en ik ben zeker dat die er wel één gekocht hebben.  Dat is natuurlijk een goede zaak voor de uitgever.

Voor de rest heb ik het in de namiddag rustig gehouden tot onze bezoekers kwamen en ik kan jullie verzekeren dat er een paar potten koffie soldaat gemaakt zijn.  Misschien niet heel gezond  om zoveel koffie te drinken in de avondlijke uren, maar ik heb toch goed geslapen.  Jullie zullen misschien denken, hij zal er wel iets sterkers in gedaan hebben, maar ik kan jullie verzekeren dat er bij ons thuis geen alcoholische  dranken voorradig zijn.

Uitspraak van een dierenoppasser.

_  een oppasser moet van dieren houden,
zoals hij van zijn vrouw houdt.
maar hij hoeft er niet bang voor te zijn.

---------------------------

de opa van kleine Bart is een half jaar geleden overleden. Op Allerheiligen bracht hij met zijn ouders en broertje een bezoek aan het kerkhof.
_  Waar is opa nu? vroeg Bart, terwijl ze met de auto naar het kerkhof reden. 
_ In de hemel, jongen, zei pa. Even later stonden ze voor het graf van opa en Bart vroeg:
_  Papa, zijn we nu in de hemel?

Oktober zou de maand van de verliefden moeten zijn,want hij verenigt alle seizoenen in één maand en onthult daarmee wat belangrijk is in het leven van een man en een vrouw: lange dagen vol zonneschijn, duistere mist, hevige windvlagen, spetterende regenbuien en alles bedekkende witte rijm.

De druivelaar

Gisteren had ik zoals gewoonlijk op maandag geen tijd om m’n dagboek bij te werken.  De regelmatige bezoeker van dit blog weet ondertussen wat m’n problemen op maandag zijn.  Ten eerste programma maken ‘s morgens, ten tweede om drie uur het artiesten gala bij wonen en ten laatste om acht uur een programma afwerken op de radio.  Dus een drukke agenda zou ik zeggen.

Toen we vertrokken had het opgehouden met sneeuwen en dat was al een grote geruststelling, dacht ik toen.   Maar als ik had geweten dat het ’s avonds zo glad zou worden, denk ik niet dat ik uit mijn appartement gekomen zou hebben.  Gelukkig weten we niet wat er boven ons hoofd hangt en dat alles voorspelbaar is, het leven zou eentonig zijn.

We zijn een beetje afgeweken van de volgorde.  Ik vermoedde reeds dat het wel eens kalm zou kunnen zijn in de zaal en m’n vermoedens kwamen uit. Zeker veertig percent minder bezoekers en voor de inrichter Romain Callé is dat natuurlijk een ontgoocheling.  Dat kan iedere inrichter al wel eens overkomen.

De affiche was dan ook niet echt denderend, kwestie van artiesten.  Wat mij betreft was alleen Francis Guntler een zanger die mij kon boeien.  Diana en Alex Gommers twee artiesten die een klassiek programma brengen, was nu eenmaal niet mijn ding.  Eenmaal per maand dat kan ik nog wel appreciëren  maar drie van de vier optredens is mij toch wel wat teveel van het goede.  Teveel goed eten dat kan een indigestie veroorzaken en daar kun je heel slecht van zijn.

De klap op de vuurpijl kwam toen we om kwart na zeven vertrokken en onze wagen helemaal aangevroren stond en ik het ijs van de ruiten moest krabben.  De weg lag er ook maar gladjes bij en boven op de brug aan de Noorderlaan was er een ongeval gebeurd.  Gelukkig was ik tijdig vertrokken en kon ik nog op tijd in de studio aanwezig zijn.

Het huiswaarts rijden gebeurde probleemloos en was er al overal voldoende  zout gestrooid.

Uit een brief, gericht aan een verzekeringsmaatschappij.
_ Rijwiel was in fout. Kwam zonder enig teken of waarschuwing het fietspad opgestapt met rijwiel in de hand.

----------------------
Toppunt van durf.

_  Een ambtenaar op het ministerie die zijn kaak verrekt tijdens het gapen
en het aangeeft als een werkongeval.

----------------------
In Hollywood.

_  U doet me echt aan iemand denken.
_ Dat verbaast me niet! Ik was toch je eerste man!

Wel iets vroeger opgestaan deze morgen dan de vorige, had natuurlijk de traditionele zondagmorgen opdracht te vervullen. Plus minus 54 liedjes bij elkaar toveren voor het programma van hedenavond. Daar moet je toch minimum drie uur en half voor uittrekken.

Als je dan in je bed blijft liggen tot half tien, ja dan is je zondag al bijna voorbij voor je het weet. Kort na twaalven was de klus geklaard en Anita was al met de potten en pannen aan het rammelen. Het was vandaag zalm met een spinazie sausje en tagliatelle, vooraf gegaan van juliennesoep met balletjes. Niet dat ik jullie het water in de mond wil laten komen, maar het was verdomt lekker zeker weten. Terwijl ik dit zit te schrijven loopt bij mij het vocht al langs m’n kin, erg hé!

Momenteel is het goed aan’t sneeuwen en de dakens hier rechtover zien al mooie wit. Ik hoop dat het niet te lang blijft doorgaan, anders kan ik misschien vanavond er nog niet door geraken en dat zou ik spijtig vinden voor de luisteraars. Het is nog meer dan vier uren vooraleer ik moet vertrekken en het heeft nog nooit blijven sneeuwen.

Zo dadelijk ga ik nog eventjes genieten van de televisie en ik wens jullie nog een fijne zondag avond en veel leesgenot met de verschillende blogs bij seniorennet.

Deze morgen had ik een dringende boodschap, waar door ik hoegenaamd niet verder kon slapen. Het was ondertussen reeds kwart na zeven, toen ik nadien eventjes aan het raam ging kijken, vielen er sneeuwvlokjes en de mensen die toen al vroeg bij de bakker recht over ons brood gingen halen hadden allemaal hun paraplu open.

Toen dacht ik bij me zelve,(dat doe ik regelmatig en het eigenaardige hiervan is dat ik altijd gelijk krijg) enfin waar was ik nu gebleven, ho! Ja ik dacht waarom zou ik opblijven met zulk mistroostig weer. Ik terug voor een uurtje en dat uurtje werd een rekbaar begrip, toen ik m’n ogen terug opende was het twintig minuten na negenen. Terwijl ik dit zit te tippen op het klavier word ik nog rood van schaamte.

Bij Anita werd het nog een tikkeltje later, zij kwam te voorschijn omstreeks tien uur. Maar ja de dag te voren waren we voor dag en dauw wakker. Zij die niet weten waarom we zo vroeg op waren gisteren, die lezen best het verslag van de vorige dag hier op dit blog.

Voor de rest is er niet veel te melden, we zijn voor de gehele dag lekker warm thuis gebleven. Een paar huishoud klussen van een niemendalletje. Ik heb vandaag ook veel last van m’n linker schouder wat een gevolg is onoordeelkundig gebruik van die arm tijdens je jongere beroepsjaren en daarvoor moet je nu de tol betalen. Werken heeft weinig goede kanten alleen is het noodzakelijk om later goed te kunnen leven.

Vroeg dag was het vandaag, om half zeven liep de wekker af. Moest hij aflopen, maar een half uur voor tijd was ik reeds wakker. Dit is zo’n slechte gewoonte van me, als ik ’s avonds ga slapen met het idee dat ik me niet mag overslapen wees dan gerust dat ik voortijdig ontwaak.

Nog eventjes blijven liggen om me eens lekker te rekken en dan bedje uit, Anita nog enkele minuten laten genieten. Jullie zullen nu de vraag stellen, waarom moesten Anita en Francis zonodig voor dag en dauw uit hun lekker bed. Ik zou zeggen goede vraag en zulke vraag heeft recht op een eerlijk antwoord. Wij moesten om 8 uur 30 aanwezig zijn in de school van Hilde en Sam wegens grootouderdag.

De ontvangst was in de refter met een tas koffie of thee en een koekje. Daarna mochten we naar de klas van onze kleinkinderen, waar we de lessen mochten volgen. Aangezien we er eentje in het eerste studiejaar en een andere in het tweede jaar hadden moesten we onze tijd verdelen. In elk geval het was wel aangenaam om eens mee te maken.

Nadat de bel voor de speeltijd had gegaan moesten we de klassen verlaten en nog een laatste kop koffie in de refter en terug huiswaarts. Spijtig dat de belangstelling heel laag was, maar de rede was heel aannemelijk. De school heeft een grote populatie allochtonen en de belangstelling vanwege de grootouders was dan ook beperkt.

Na de middag op familie bezoek geweest in Sint Lenaerts bij Greta en Leo om wat te keuvelen, want het was lang geleden dat we elkaar nog ontmoet hadden. Dan kan het wat uitlopen, een uur is dan zo voorbij en onze volgende afspraak is op 25 december voor het kerstfeest. Dit doen we elk jaar de ene keer bij Greta en de volgende kerst is dan bij ons te doen. Dit jaar is het de beurt aan schoonzus en broer.

Zo dat was het dan voor deze vrijdag en morgen hebben we nieuwe inspiratie opgedaan voor een nieuwe posting op m’n blog. Misschien nog enkele foto’s van onze wandeling van gisteren in het oudste deel van Antwerpen.

Deze morgen hebben we voorbehouden aan enkele huishoudelijke klussen. Klussen die in ieder huishouden voorkomen en die alle weken wederkeren en na een half uurtje rust na het middageten, zijn we de auto gaan parkeren aan het eindpunt van tram drie aan de Carrefour te Schoten.

Daar hebben we de tram genomen naar de Groenplaats in hartje Antwerpen om een paar uurtjes te kuieren en enkele foto’s te nemen. Meer hier over bij het tonen van de daar genomen beelden.

De eerste foto die ik nam nadat we uit de metro kwamen, was het standbeeld van Pieter Paulus Rubens. Misschien wel de bekendste kunstschilder die Antwerpen gehad heeft, maar of dat juist is laat ik over aan mensen die daar meer verstand van hebben.

Anita en ik zijn dan verder gegaan langs de grote markt, met het indrukwekkende stadhuis en ronddom de huisjes met die trapgeveltjes en vergulde versierselen. De Hofstraat in gewandeld om langs de kleine Koraalberg naar de Zirkstraat te gaan, waar een mooie binnenplein is het vroegere het Spaans consulaat.

Door straatje in en straatje uit te lopen belanden we uiteindelijk in de Hoogstraat en van voren daar in bevindt zich de Vlaaikensgang. Waar een heel bekend restaurant gevestigd is, namelijk het restaurant “Sir Anthony Vandyck. Het gangetje is nu niet bepaalt een toonbeeld van klasse, eerder onverzorgd zou ik het noemen. In één van de café’s op de Vrijdagmarkt maakten we een sanitaire stop.

Langs de kade wandelden we naar het kasteel “Het Steen” om daar ook nog een foto van te maken. Toen was het al tamelijk donker geworden en besloten we terug huiswaarts te keren, maar een tussenstop op de Groenplaats kon er nog net bij. Van daar terug de metro in om de auto op te pikken op de parking aan het eindpunt van tram drie.

Gisteren kregen we in de late namiddag een telefoontje van de maatschappij Telenet dat er op woensdag omstreeks elf uur, een technieker langs zou komen om over te schakelen op digitale televisie. Dat was goed nieuws natuurlijk, dan moesten we niet extra vroeg opstaan en konden nog rustig ontbijten.

Vijf minuten na tien uur ging de bel en daar was de technieker reeds met een uur voorsprong op de voorspelde tijd. Beter te vroeg dan te laat en de man was amper bezig of de telefoon ging alweer met de mededeling dat de wagen onderweg was. Dat noem ik service van de bovenste plank.

Na een klein uurtje werken stond onze tv afgesteld op digitaal beeld. Natuurlijk de bediening is niet eenvoudiger opgeworden, maar dat leer je wel al doende en alle opgesomde voorbeelden in de begeleidende gebruiksaanwijzing, gaan we hoogst waarschijnlijk toch niet allemaal gebruiken.

Na de middagpauze eventjes naar het winkelcentrum “ De Winkelstap” want Anita wou nog een winterjas met kap kopen en ze vermoede die daar te kunnen vinden. Maar ze had verkeerd gegokt in de “ C&A” vond ze haar gading niet. Ik was ondertussen een donkere Leffe gaan drinken in de taverne “The Butterfly”. Daar is ons Anita me komen halen en na nog een consummatie keerden we gezellig huiswaarts.

De dag was alweer bijna om en morgen mogen we de donderdag begroeten en wat die voor ons in petto heeft dat weten we morgenavond wel.

Een professor was uitgenodigd om een lezing te geven tijdens de week van de senioren.
Hij had het over de stichting van Rome in 753 vóór Christus.
Na afloop vroeg een dame hem in alle ernst:
_ Hoe wist men in die tijd dat het 753 jaar vóór Christus was?
Christus was in die tijd toch nog niet geboren?

----------------------------

Een Schotse bakker wou geld uitsparen door de gaten in zijn donuts groter te maken.
Uiteindelijk moesy hij zujn plan toch opgeven, want hoe groter hij de gaten maakte, hoe meer deeg hij nodig had om er rond te leggen. 

Deze morgen hadden we weer prijs, toen ik buiten keek zag ik de straatstenen glinsteren van de vochtigheid en het is zo heel de dag gebleven.

We keren eventjes terug tot de dag van gisteren e n de maandag is eigenlijk een traditionele dag kwestie van dag indeling. De eerste daguren zijn voorbehouden aan de samenstelling van m’n radioprogramma en na het middageten is het hals over kop ons klaar maken voor ons bezoek aan het artiestengala.

Eigenlijk had ik niet echt veel zin om te gaan, want het genre lag me niet zogoed, maar ik weet dat het voor Anita heel belangrijk is om daar aanwezig te zijn. Dan maar zonder morren me klaar maken. Bij aankomst bleek de opkomst onder het pijl van andere maandagen te liggen. Maar alle vrienden aan onze tafel waren van de partij en dat levert regelmatig een gezellige keuvel op.

Een overzicht van de drie artiesten, de eerste die optrad was Johan Van Mechelen een man die alles zowat aankan, evergreens, Frans en Nederlandstalige muziek en heeft er nog een aangename stem bij ook. Tot daar voor mij geen probleem, maar dan kwam Annina aan de beurt. Haar muzikale voorkeur is de musical en voornamelijk Barbra Streisand is haar grote liefde. Nu is Barbra een heel grote dame en ik ben ook een fan van haar, maar tweemaal 25 minuten vind ik toch wat veel van het goede. Enfin het is een heel lief mensenkind en dat is ook al iets, vinden jullie ook niet.

Dan kwam de grote akte en daarvoor was Gert De Schepper uitgenodigd. Gert is een fantastische zanger daar niet van, maar hij kiest telkens voor de zwaardere versies van de musicals. Zoals o.a Jesus Christ superstar, the phantom of the opera en de musical Cats, maar die is dan al luchtiger van structuur. Maar Gert is en blijft voor mij een geweldige zanger in zijn specialiteit.

Hiermede ga ik besluiten met jullie een prettige nachtrust te wensen en morgen fris te ontwaken.

BLIKSEMAFLEIDER

Sommige mensen denken dat een bliksemafleider bedoeld is om de bliksem aan te trekken.  Niets is minder waar.  Het is juist bedoeld om, als de bliksem dan toch in een gebouw zou dreigen in te slaan, een geleider te vormen met een zo laag mogelijke weerstand, die de stroom naar de aarde kan afvoeren zonder schade aan te richten.  De bliksemafleider zorgt er dus voor dat de bliksem een veilige route naar de aarde kan nemen.

Seniorenweek.

In de herfst van het leven zijn we dankbaar voor:

_ de belastingen die we betalen, omdat dat betekent dat we een goed inkomen hebben;

_ het opruimingswerk na een bezoek, omdat dat betekent dat we vrienden over de vloer hadden;

_het eeuwig tekort aan tijd, omdat dat betekent dat we nog plannen hebben voor de toekomst;

_ de agendaproblemen met de kinderen, de familie en de vrienden; omdat dat betekent  dat wij er nog bijhoren;

_de vermoeidheid en de stramme spieren, omdat dat betekent dat we nog in staat zijn te lopen en te werken;

_onze partner en het geluk om samen wakker te worden;

_ de vele mooie herinneringen,….

Ui t de Druivelaar