Vrijdag 20 maart 09.

Ik heb er gisteren weer een zootje van gemaakt op m'n blog, het is te zien dat ik in verlof ben.  Gelukkig kan ik rekenen op het thuisfront die er voor zorgen dat de schade tussen de perken blijft.  Mijn dochter heeft op m'n posting gereageerd en me op mijn fouten gewezen.

Op het einde van dat artiekel heb ik het over het feit dat we door de grote dorst in een horecazaak moesten binnen gaan om die dorst te lessen.  Ik schrijf dan: De dorstige laven is een werk van barmhartigheid en tevens één van de tien geboden.

Daar zat dat addertje verscholen, want volgens m'n dochter moet het zijn:  De dorstige laven is één van de zeven daden van barmhartigheid, maar wat de zes andere zijn weet ik veel.  De honger stillen zal er ook wel bij zijn zeker.  Dus heeft dat met de tien geboden niets te maken en ik zit hier met rode kaken van schaamte.  Kan ook zijn dat die kaken rood zien van te lang in de zon en de wind te lopen vandaag.

Einde van deze rechtzetting.

Ik ben toegekomen aan het verhaal van de eerste volledige verblijfsdag aan de kust. Maar eerst moet ik een rechtzetting doen bij het verhaal van gisteren, het is de kwestie van het aantal kilometers dat ik vermeld had op de terugweg naar huis. Ik vermelde 270 km, maar het moesten er maar 170 zijn en die heb ik ondertussen reeds veranderd.  De lezers zullen gedacht hebben binnen de twee uur over 270km doen die heeft laag gevlogen en dat is niet waar een snelheidsmaniak ben ik heus niet.

Zo dat is dan rechtgezet en kan ik beginnen met het echte werk.  De dag begon vrij mooi en de zon was al vroeg van de partij.  Om negen uur kon ik van voor al lekker in de zon staan genieten en dit zonder trui aan.  Gewoon in een hemd met korte mouwen, maar we hebben hier aan de jachthaven ook de hele dag de zon als ze schijnt.

Vandaag zullen we niet veel hebben aan deze verlofdag, want we moeten de voorraad inslaan en daarvoor moeten er boodschappen gedaan worden.  Even naar de Aldi want die is er het dichtste bij en daar kunnen we het meeste kopen van wat er nodig is om deze veertien dagen zonder honger door te komen.  Er zijn nog altijd restaurants genoeg hier aan de haven, maar alle dagen op restaurant dat kan de portmonnée ook niet blijven volgen.

Tussen de bedrijven door eventjes de grote dorst gaan lessen en daar zijn natuurlijk de horecazaken voor en de dorstige laven is een werk van barmhartigheid.  Ik dacht dat dit één van de tien geboden waren, kan verkeerd zijn maar dat doet er ook niet toe. 

Ik heb al wat foto's getrokken maar helaas kan ik "Adobe fotoshop elements 6.0" niet meer openen met deze laptop, ik denk dat dit te maken heeft het model Vista.  Enfin ik ga er niet van wakker liggen en de foto's zal ik wel verkleinen en bewerken als ik terug thuis ben.

Dinsdag na de middag waren we van plan om nog een kleine wandeling naar het oosterstaketsel te maken.  Toen we klaar waren en naar beneden waren gegaan, maakten we iets eigenaardig mee.  Op die korte tijd was er een geweldige mist opgekomen, zodat we de appartementsgebouwen aan de overkant niet meer zagen.  Toen we steeds dichter bij het strand kwamen werd hij altijd maar dichter en dichter en zagen we praktisch niets meer en het was ook veel kouder geworden.

We keerden onze schreden en wandelden terug naar het appartement en dronken daar maar onze koffie die we zelf opgeschonken hadden.  Nog geen uur later scheen de zon weer vrolijk en blij en was er van de mist geen spraken meer en hebben de rest van de middag op ons terras gezeten in de zon.  Dit vond ik toch maar iets raars, misschien gebeurd dat hier aan de kust wel meer.

Wat ik op die dinsdag ook niet mocht vergeten was te telefoneren naar onze kleinzoon Kenzo, die werd die dag elf jaar en ik heb de loffelijke gewoonte om verjaardagen te vergeten.  Dat is niet altijd plezierig voor de jarige zelf, in elk geval nu was ik het niet vergeten en zijn geschenk krijgt hij natuurlijk zogauw we terug in Antwerpen zijn. 

Een goede avond wordt jullie gewenst vanuit een zonovergoten Blankenberge, uiteraard in de loop van de dag dat die zon schijnt en niet nu om kwart over acht 's avonds. Het is reeds enkele dagen geleden dat ik nog iets van me heb laten horen, van vorige week vrijdag tot maandag laatst leden vertoefden we in het bungalowpark" Centerparcs Heyerbos", maar op een verslag daarvan dienen jullie nog eventjes te wachten.

De dagelijkse verslagen liggen nog thuis, want bij het overladen van de bagage voor ons verlof in Blankenberge zijn de verslagen op m'n bureau blijven liggen.  In elk geval ben ik nu dan toch van start gegaan.  Want om met de laptop op het internet te geraken, moest ik een draadlooze verbinting vinden en daarvoor diende ik op de dienst toerisme een ticket kopen.  Met dit ticket kan ik dan inlogggen bij "Citymesh" een dienst die tegen betaling een aansluiting regelen op het internet.

 Voor 25 euro om zeven dagen op het net te surfen, dat valt nog mee, zo kan ik tenminsten m'n blog terug bijwerken.  Want ik heb in de top 20 een val van zeven plaatsen gedaan en die zou ik graag terug verdienen.  Ik begrijp wel dat dit niet gemakkelijk zal zijn want de collega's zullen mij geen geschenken geven, maar iedere avond enkele berichten schrijven en dan zien we wel waar we terecht komen.

Ik zit hier rustig te schrijven aan de tafel en heb uitzicht op een mooi verlichte jachthaven en dat is heel rustgevend en ik denk dat ik het eerste artiekel ga beeindigen, anders wordt het te lang om vlot te lezen.

Tot m’n groot ongeloof waren de regenwolken verdwenen heden morgen en de te zon deed alle moeite om door het ochtendgrijs te breken en het lukte haar voor honderd procent. Dit is hoopgevend voor wat ons heden te gebeuren valt.

Daarom ben ik nog even op het blog te komen om m’n vreugde kenbaar te maken. Wij zijn bijna vertrekkens klaar, nog enkele ogenblikken en dan is het zover. De bagage in laden en dan wegwezen.

De groetjes van Anita en Francis en veel blogplezier en vergeet ons niet.

Enkele dagen na de jaarwisseling is onze Patrick voor enkele dagen naar Wenen geweest voor zijn werk, vanwaar hij een twaalftal mooie foto’s heeft doorgemaild. Ik was ze tot op heden vergeten klaar te maken voor den blog en dat is niet mooi van mij ten opzichte van Patrick. Hij doet zo z’n best om me van foto’s te voorzien en dat wordt moeilijker vanwege de crises, hij moet minder op verplaatsing. Ja dat is zowat overal het zelfde liedje.

Enfin vandaag ga ik er jullie een viertal laten bewonderen en fotograferen kan hij, dat heeft hij reeds enkele keren bewezen.

Donderdag ochtend zeven uur éénendertig, met nog de slaap in de ogen verschijn ik in de woonkamer en werp een blik buiten. Vaarwel zon en wees niet welkom miezerige regen. Hoe is dat toch mogelijk, gisteren warm zonnig weer en nu alweer regen. Het ergste aan de zaak is dat ik hoogdringend met de wagen naar de carwash moet, want vorige maandag hebben katten groot feest gehouden op het dak en de motorkap van m’n wagen.

Ik denk dat ze groot bal populaire gehouden hebben, hoeveel kattepootjes er daar opstonden was niet te schatten. De voor en achterruit die hadden ze als glijbaan gebruikt, met zulk een vuile wagen kon ik toch niet in verlof gaan. Dan maar vlug naar de self carwash gereden om hem vlug wat te reinigen.

Terug thuis gekomen was ons Anita reeds naar de kapper om de haren te laten soigneren en tegen het middaguur waren we weer terug verenigt en konden we een boterham verorberen. Ondanks de regen zijn we tussen de druppels door iets gaan drinken in” Ons Huis” over de vaart bij den Dirk en daar hebben we ieder een spaghetti gegeten ook. Dat scheelt morgen een heel stuk minder afwas te doen.

Nu rustig gezellig thuis, naar die klucht gekeken op het nieuws over het onderzoek naar de Fortis affaire. Volgens mij hebben de politiekers allemaal boter op het hoofd, maar regeren ho nee moe daar hebben ze de tijd niet meer voor, ruzie maken dat is veel gezelliger.

Het weerbericht heb ik niet gehoord vanavond, hopelijk wordt het in her weekeinde beter maar we zien wel. Goed of slecht weer mijn vakantiestemming is niet stuk te krijgen. Veel blogplezier voor iedereen en duim een beetje mee met ons en dan krijgen jullie van mij een stevige pakkerd.

Vasten was bij de joden al bekend. In het oude testament is er sprake van de "Grote Verzoendag", Jom Kippoer, die tot op vandaag nog steeds wordt gevierd.  Op die dag is het voor de joden verboden om te eten en te drinken,zich te wassen en zich te zalven, schoenen aan te trekkken en echtelijke gemeenschap te hebben.

---------------------------
                                              
Goede mensen kunnen slechte dingen doen.

Zij:  Schat, je ziet er de laatste tijd toch zo goed uit. Ik ben zo trots op je!
Hij:  Vind je het ook niet vreemd dat ik er altijd zoveel beter uitzie, kort voor je verjaardag?

---------------------------------

Een arbeider van een brouwerij viel onlangs in een groot vat bier.
Na veel moeite en heftig gespartel stond hij ten slotte toe dat hij gered werd. 

Het zijn fijne mensen die ongezien het goede doen.  Hun linkerhand weet niet wat hun rechterhand geeft.  Hun enige ambitie is dat mensen gelukkig worden.  Het is potsierlijk wanneer iemand poogt steeds op de voorste rij te staan en wanneer hij zich uitslooft om zijn prestaties ruim bekend te maken.  Mocht waardering uitblijven, dan voelt hij zich onrechtvaardig behandeld en dagenlang blijft hij doodongelukkig.

Valeer Deschacht

Wat een prachtige ochtend om wakker te worden, volop zon en een mens gaat helemaal opleven. Zon oh gij heerlijk wezen, wat is het fijn om ons te koesteren in jouw stralen, een mens zou er zowaar poëtisch van worden. Dichten ligt me nu echt waar niet en het word tijd dat ik terug normaal ga doen. De normale gang is dat ik vandaag voor de twee maandelijkse check-up naar de huisarts moest. Ik vermoed dat alles nog normaal is enfin als je mij nog normaal kunt noemen, maar dat is een ander paar mouwen en ik heb het wel degelijk over mijn lichamelijke conditie, niet over m’n geestelijk welzijn.

Dus deze middag na de maaltijd eventjes naar Borgerhout gereden, met de auto tot aan het eindpunt van tram 10 en dan met die tram naar Borgerhout. Zoals ik vermoedde was m’n bloeddruk nog in orde en de medicijnen werden verlegd voor twee maanden.

Er waren tamelijk veel zieken vandaag bij de arts en dus was het wachten geblazen en toen ik buiten kwam voelde ik een geweldige druk op m’n blaas en dat was het teken dat ik zo nodig in een taverne moest binnengaan. Zo gezegd zo gedaan en nadien was de druk al veel minder dan voor ik de zaak binnen kwam.

Na het drinken van twee palmen kon ik mijn reis naar huis verder zetten en hopelijk zonder verdere sanitaire stop. Op de terugweg kon ik gelijk Anita oppikken bij de kinesist, want daar moest ze om half vijf zijn om haar wekelijkse behandeling.

Zo het verslag van het artiestengala is reeds gebeurt en we zijn toe gekomen aan ons avondeten in de cafetaria. Zoals gewoonlijk is een grote tas soep met twee bruine boterhammen voldoende voor Anita en ik heb gekozen voor frietjes met stoofvlees en ik kan jullie melden dat het stoofvlees weer lekker was.

Na de maaltijd hadden we nog even de tijd om wat na te babbelen met enkele aanwezigen, maar dan werd het hoog tijd om te vertrekken naar de Antwerpse linkeroever. Want tussen 20 en 22 uur moet het mini-boeketje nog op antenne. Nog ruim op tijd waren we in de studio aanwezig.

Alles klaar maken om op antenne te gaan, neemt wat tijd in beslag omdat er voor mij niemand aanwezig is. De zogenaamde non-stop staat dan ingeschakeld. Alle toestellen in werking stellen is nu ook geen grote job. Na het tijdsein van 20 uur en de broodnodige reclame kan ik om drie minuten na acht uur op antenne.

Met de woorden “ goeden avond van harte welkom in mini-boeketje….enz, enz. Dan de eerste vocale plaat en we zijn gestart en hopelijk vanavond geen stroomonderbreking zoals vorige maandag. Me zelve oppeppen dat dit nu niet kan gebeuren en ondertussen heeft Anita haar eerste telefoon al te pakken en het spelonderdeel moet nog beginnen.

Zo gaat het verder tot omstreeks half negen, dan is het moment aangebroken om de drie kandidaten op de luisteraars los te laten. Drie artiesten mogen hun nummertje brengen en de luisteraars kunnen er één uitkiezen dat de volgende aflevering mag terug komen. Een spelletje dat de luisteraars graag spelen.

Anita heeft dan haar handen goed vol om de telefoon te beantwoorden, gemiddeld krijgt ze toch een 35 oproepen te verwerken tussen half negen en kwart voor tien wanneer de winnaar bekend wordt gemaakt. Enfin zonder kleerscheuren haalden we het einde van het programma. De auto in en terug naar huis, de dag was lang en thuis nog een tasje koffie en dan het bed in.

De hoofdbrok was deze namiddag was voorbehouden aan de Italiaanse Belg Pino Baresi. Dit is reeds de derde maal dat Anita en ik deze persoon hebbe zien en horen optreden in deze zaal en het is telkenmale een openbaring. Is het nu omdat deze man van Italiaanse afkomst is maar hij legt zoveel gevoel in z’n liederen, gewoon om koude rillingen te krijgen. Hier in het Antwerpse zeggen ze ‘k krijg er kiekevlees van.

Hij begon met dat geweldige nummer “Caruso” dat we kennen van de grote Luciano Pavarotti. Hij brengt het op zijn manier met een wat hese stem en heel de zaal was muis stil. Ik denk dat er iemand een briefje van twintig euro zou laten vallen toen, het zou overgekomen zijn als een aardbeving, zo slin was de zaal. Alleen de vele flashlampen doorkliefde de zaal als bliksemschichten.

Het resultaat was een staande ovatie bij het einde van zijn laatste lied na de pauze. We kunnen alweer stellen dat de afwezigen ongelijk hadden.

Het applaus zinderde nog na als de enige dame in het gezelschap het podium betrad. Een zangeres die al meerdere keren dit podium mocht bestijgen. Zij staat bekent om haar genre van muziek, dat we vinden tijdens de tweede wereldoorlog tot een decennia later. Laat ons het stellen en zeggen de jaren 40 en 50, voor ons 65 plussers de gouden jaren van de Amerikaanse naoorlogse muziek.

Niet alleen de Amerikaanse muziek was populair, ook onze Vlaamse muziek mocht er zijn evenals de Nederlandse muziek (denk maar aan de Ramblers en vele andere). Iets dat me nu te binnen schiet is de toen zo populaire Avro dinsdagavond trein, die ook bij ons te beluisteren viel en zeker bij de mensen die toen aangesloten waren op radiodistibutie.

Ik ben geweldig afgedreven van het onderwerp artiestengala, waar was ik nu gebleven ah ja Liz Larsen. Deze dame kent ook de klappen van de zweep, zij brengt haar ding voortreffelijk maar naar mijn smaak, helt ze te veel over naar het jazz ritme en dat is nu niet echt mijn ding. Maar ik ben zeker dat veel mensen er van genoten hebben.

De eerste artiest die het podium mocht bestijgen was de Gentenaar Ritchie Paris, vorig jaar had hij hier in de feestzaal voor de eerste maal opgetreden en dit was geweldig meegevallen. Dus de verwachtingen waren hooggespannen, wat hij er dit jaar zou van bakken.

Ik kon me nog herinneren dat hij de vorige keer veel Nederlandstalige liederen heeft gezongen en nu begon hij eveneens met een Vlaams nummer en tijdens het eerste deel bleef hij bij het Nederlandse lied. Enkel na de pauze kwam het Engels aan de beurt en zeker zijn uitvoeringen van succes nummers van Cliff Richard waren fantastisch.

Ik ga er niet verder over uitweiden; wie kan moet het volgende seizoen maar eens afkomen. De vooruitzichten zijn rooskleurig genoeg om aan te nemen, dat ze in oktober zullen verder gezet worden maar dan in een andere zaal in het Antwerpse. Meer hier over zogauw er meer nieuws over te melden is.

Zoals ik gisteren reeds met de rapte heb komen melden, was er weer een aflevering van het artiestengala in de feestzaal Schijnpoort. Om kwart na tweeën stonden wij gepakt en gezakt(weet niet of dit wel een goede uitdrukking is) klaar om te vertrekken naar de Antwerpse wijk Schijnpoort.

De show begint om stipt drie uur, maar Anita is er graag tijdig, want vooraleer we iedereen goede dag hebben gezegd en drie kussen hier en drie kussen daar hebben gegeven zijn we direct zo’n tien minuten verder.  Het is net één grote familie onder elkaar, echt wel gezellig om te zien.

De belangstelling was niet overdreven groot maar het kon er mee door.  Alle plaatsen waren niet in genomen.  Tijdens de pauze kon ik onderstaande foto nemen met de zanger Ritchie Paris en ons Anita.