Donderdag 15 oktober 09.

Goudkorrel.

Plant jouw blik in mijn blik.
Dan gloort voor ons beide
een toekomst
waar geen hindernis
beletsel voor vrede kan zijn
en ontij slechts voorbode
van zonneschijn is

Joris Leuridan.

Bij de handelaar in tweedehandswagens:
-  Wat krijg ik nog voor deze wagen?
-  Is hij volgetankt?
-----------

Een dokter wist geen goed woord te vertellen over advokaten.
-  Waarom bent u zo tegen ons beroep? vroeg een advokaat hem tenslotte.
-  Geef toe dat jullie beroep nu niet bepaald engeltjes maakt van de mensen.
-  De klopt, zei de advokaat, dat is het voorrecht van u.

Gisteren was het weer motoren draaidag in het museum Stampe en Vertongen aan de luchthaven Deurne. Dit gebeurd twee maal per jaar, eenmaal in het voorjaar en eenmaal in het najaar. Dat betekend dat de oude vliegtuigen uit het museum ruimte worden getrokken en op de tarmac geplaatst. Daar worden ze een voor een gestart om ze een tijdje te laten draaien. In de lente worden de vliegwaardige in de lucht gebracht door ervaren piloten en dat is de moeite waard om dat te kunnen zien.

Ik heb dit al driemaal meegemaakt maar gisteren heb ik forfait moeten geven omdat ik in Blankenberge was en eerst laat terug huiswaarts ben gegaan. Maar toch wil ik jullie even wat foto’s laten zien die getrokken waren in betere weersomstandigheden in de lente van dit jaar. Zeker de moeite waard om dit eens meegemaakt te hebben.

_  Wij zullen ervoor zorgen dat u het hier héél leuk vindt, zo leuk zelfs dat u niet eens zult beseffen dat u niet meer thuis bent, zei de pensionhoudster.
_  O nee, juffrouw. Dat is precies de reden waarom ik hier ben. Ik wil juist mijn gevoel van thuis zijn een poosje kwijtraken, antwoordde de nieuwe gast.

-------------------------------------

In een Antwerps antiquariaat hingen een paar oude  Hollandse portretten. Een klant vroeg aan de handelaar welke personen op die portretten afgebeeld waren.
_  Het zijn voorouders, antwoordde de antiquair.
_  Voorouders? Van wie? vroeg de klant.
_  Van iedereen die ze kopen wil, was het antwoord.

Amaai wat was er veel wind aan de kust en aan de straat en de eerste parking daar zijn ze veranderingswerken aan ’t uitvoeren. Door de lange droogte kregen we telkens,met iedere windstoot precies een Sahara zandstorm te verwerken. Deze voormiddag ging het nog wel maar later op de dag kon je bijna de overkant van de jachthaven niet meer zien door het voorbij vliegend zand.

De ochtendwandeling voerde ons naar het centrum van de stad, enfin zoveel centrum heeft Blankenberge nu ook weer niet te bieden, maar je voelde er de wind toch wat minder. Eventjes een bezoekje gebracht aan het station, maar de juist aangekomen trein loste geen grote lading reizigers. De cafétaria was open en we hebben van de gelegenheid even gebruik gemaakt om er een tas koffie met een gebakje te nuttigen, vooraleer we terug richting jachthaven trokken.

Na het middageten hebben we er een luie namiddag van gemaakt, want rond vijf vertrokken we terug naar huis, want morgenavond en eveneens maandagavond moet ik m’n radioprogramma’s presenteren. Want een ganse maand niet op post zijn dat kan natuurlijk niet, als je iets doet moet je het ook goed doen. Want uiteindelijk verwachten je luisteraars dat je er voor hun klaarstaat zelfs al doe je dit volledig belangloos.

Toen we aan de auto gekomen waren, dan schrokken we nog geen klein beetje, wat een zand lag daarop, gelukkig dat er bij die stormwind ook geen regen gevallen was. Dan weet ik niet of ik dan dadelijk had kunnen vertrekken, zonder er eerst een emmer of twee, drie water over te kieperen. Maar toen ik enkele kilometers had gereden was al het zand er terug afgevlogen.

Nu zitten we lekker in ons eigen appartement en Anita is televisie aan ’t kijken en dat ga ik seffens ook doen.