Humor

Ik denk dat gisteren de automobilisten ontsnapt zijn aan een schuifpartij. De dooi is geleidelijk ingegaan en dit zonder brokken te maken, gelukkig maar, er is al ellende genoeg geweest als men op de baan moest zijn.

Wij zijn heel de dag binnengebleven, gewoon omdat we geen zin hadden om buiten te komen. Deze namiddag, na het eten dan zoeken we wel weg te gaan. Niet ver maar gewoon eventjes de winkelstraat in, want Anita heeft nog enkele kleinigheden nodig in het huishouden en dan even naar Scott reizen om brochures van busreizen te halen. We zouden in de maand mei of juni er even met een reisbus erop uit willen trekken.

Een echt doel hebben we nog niet, maar een tweetal weken geleden kregen we een foldertje in de bus met een reis voorbeeld van tien dagen Gardameer in Italië, met bezoek aan Venetië en daar zagen we wel iets. Maar bij een reisbureau zullen ze nog wel andere reis voorbeelden hebben vermoed ik.

Deze ochtend wilde ik naar de dokter gaan voor m’n tweemaandelijks nazichtbeurt, maar ik geraakte niet tijdig uit m’n bedde, dus het zal voor morgenmiddag worden. Ik begin stilaan een lui varkentje te worden, al hoewel ik niet weet waar die vergelijking eigenlijk vandaan komt. Want een varken is toch steeds ijverig in de modder aan het wroeten en een mestvarken kan er toch ook niet aandoen dat hij vaststaat en zich niet kan verplaatsen.

Ik vermoed dat hij wel liever een beetje vrijheid zou willen hebben. Ik ga afsluiten met jullie een fijne blogdag te wensen en misschien kom ik hedenavond nog wel eens terug op m’n blog.. Nu ga ik nog wat lezen tot het tijd is om te eten.

Zo stond het in de krant:
-  De medische wetenschap heeft de laatste jaren zulke vorderingen gemaakt dat het voor een arts niet langer mogelijk is om een patiënt volledig gezond te verklaren.

------------------------------------- 

-  Sommige mensen zoeken het toch wel heel ver, zei Kristoff tegen z'n echtgenote.
-  O ja? Waarom?
-  Wel gisteren hoorde ik een collega naar Cupido verwijzen als zijnde de eerste acupunterist.

Het is vandaag nogeens gebeurt, de zon heeft zich in al haar glorie laten bewonderen. Het resultaat was sneeuw die wanneer ze in de zonnekant gelegen was en uit de scherpe wind begon te dooien. Maar voor heden nacht geven ze nogmaals harde vorst, en voor later in de nacht of eerst morgen vroeg regen en dan weet ge het wel. België als één schaatsoppervlakte.

Ik zou er niet graag in terecht komen, maar de kans is heel klein, dat we er door moeten. Al de boodschappen zijn gedaan en al de rest kan wachten tot het terug beter is. Ik vind het al erg genoeg dat de mensen er door moeten om te gaan werken. Over glad gesproken, toen ik zondagavond huiswaarts moest keren na de uitzending, dat kon ook tellen. Nergens was er gestrooid en op de kruispunten blonk het geweldig.

Maar zonder problemen en blutsen ben ik thuis gekomen, wel met een vertraging van 20 minuten over een afstand van 18 kilometers. Maar ja beter te laat dan nooit meer thuis komen. Gisterenavond was het al veel beter, op een paar stukken na waren de wegen terug berijdbaar. Ergens hoop ik dat we het gehad hebben en dat we stilaan naar de lente toe gaan, want we hebben een lange zware winter gehad. Dat is jaren geleden, voor mij hoeft het volgende jaar niet meer te gebeuren en dat zal wel zo zijn voor het merendeel van de bevolking.

Dan gisteren dat ongeval met die twee treinen, jongens, jongens krijg zo iets te verwerken. Ge zet ’s middags je televisie aan en je komt tot ontdekking dat er op één van die treinen een familielid zit, gewoon om gek te worden. Het zal je maar overkomen, enfin ik ga er maar over ophouden want ik krijg er nog kippenvel van. Volgens de laatste berichten 18 doden en 177 gewonden zwaar en minder zwaar door elkaar genomen. Ik denk dat er mensen zijn die er serieus aan toe zijn en voor heel hun hele leven getekend zijn.

Ideetje.

Bordje in een bloemenwinkel:
-  Stuur bloemen naar de vrouw van je hart,
en nu je toch hier bent,
koop meteen ook een boeketje voor je vrouw.

Valentijnsdag.

Ik vervloekte mezelf,
omdat ik hem wantrouwde,
omdat ik verboden dingen dacht.
Ik vervloekte mezelf,
omdat ik worstelde met mijn gevoelens,
omdat ik jaloers was.
Maar op die ene dag in februari
verdween de mist in mijn hoofd.
Mijn ogen werden geopend,
ik kon niet meer zonder hem.

Castalia

Het carnavalsfeest werd vroeger enkel op de avond of nacht Voor Aswoensdag gevierd.  Doorheen de eeuwen werd de duur van het carnavalsfeest geleidelijk aan uitgebreid van enkele dagen tot een hele week.  In de 19e eeuw begon carnaval in onze streken al op Drie koningen en elders in Europa zelfs al op de dag van Sint Maarten, op 11 november dus.

Nog enkele beelden uit de Market Dome, die een beeld vormen van het tropisch uitzicht aldaar. De plantengroei is aangepast aan het geheel en men kan er genieten onder een gevlochten dak van een koffietje of iets hartigers.

Het is nu zondag en we zijn al helemaal terug aangepast aan het dagelijkse leven op ons appartement en de daar bij horende karweitjes. Zoals onder anderen het terug samenstellen van een playlist voor hedenavond op de radio. Dit is reeds in kannen en kruiken en om iets na zeven kan ik rustig vertrekken voor een drie uur durende uitzending van boeketje op radio Minerva.

Anita had deze middag een lekker stukje rundvlees gebakken met gestoofd witloof en gekookte aardappels. Gewoon weg een zalige maaltijd en voor ik aan de computer ging zitten, eventjes het eten laten bezinken.

Hier in Schoten heeft het heel de morgen lichtjes gesneeuwd en aangezien het gevroren had van de nacht bleef hij wel liggen. Nu begint het een weinig te dooien, maar voor straks spreken ze toch terug van nachtvorst, met al de gevolgen van dien.

Onze gevleugelde vriendjes en vrienden hebben het moeilijk in deze toch wel uitzonderlijke lange en zeer koude winter periode. Zeker omdat de sneeuw al zo dikwijls de grond heeft bedolven en zodoende moeilijk aan natuurlijk voedsel is te komen.

Dit geld ook voor de watervogels, de meeste beken liggen er al heel lang dicht gevroren bij en de ganzen en eenden kunnen niet aan de nodige calorierijke planton geraken.

Tot deze conclusie ben ik gekomen tijdens onze midweek in het bungalowpark. Bij het toekomen in de bungalow viel het ons op dat er geen eenden afkwamen op het brood dat we bij hadden. Elke keer dat we zulke midweek reisjes deden, waren we amper binnen of ze stonden reeds aan de deur te kwaken en nu kregen we geen eend of gans te zien. Wel hoorden we ze kwaken in de verte maar zien deden we ze niet.

Toen we op weg waren naar den Dome en over een bruggetje kwamen zagen we ze zwemmen onder de brug waar het water niet dicht gevroren was. Toen we van de supermarkt weer in de bungalow waren, hebben we direct brood gebrokkeld en het gaan geven. Ze kwamen er op af lijk uitgehongerde leeuwen, bij manier van spreken natuurlijk.

Wat we ook hadden meegebracht was graan voeding voor de kleine vogeltjes en dit strooiden we uit op de tuintafel. De meesjes, roodborstjes, merels en Vlaamse gaaien kwamen heel voorzichtig eens kijken. Vanaf het moment dat ze zich veilig waanden, was het een gefladder van jewelste, ik denk dat ze elkaar verwittigde dat er eten te vinden was.

De eerste keren dat ik me voor de grote raam durfde wagen om foto’s te nemen vlogen ze terug weg, maar na een tijdje was dit niet meer het geval. Ze zullen gedacht hebben, laten we die twee voeter maar doen, als hij er plezier in heeft wat kan het ons schelen. Wij het voedsel en hem de foto’s

Ook de konijntjes hadden het moeilijk, maar ze zijn meer actief in de avond en nacht uren, daarom niet zo gemakkelijk te fotograferen. Maar ‘s avonds gooide ik appel resten buiten maar ’s morgens was alles toch mooi weg.

Tijdens een bootreis werd een meisje voortdurend omringd door vijf knappe jongens, die haar om de beurt het hof maakten.  Zij wist echter niet wie ze moest kiezen.
-  Spring over boord en trouw met de man die u achterna springt, was de wijze raad die de kapitein haar gaf.
En dat was wat ze deed. Vier van de vijf aanbidders sprongen haar achterna. Toen het meisje en de redders weer aan boord waren, vroeg ze aan de kapitein:   Wat moet ik nu doen? Ze zijn zo nat!
-  Neem de droge,zei de kapitein en dat deed ze.

Zo Francis is weer terug verrezen in het bloggeland. Na een weldoende midweek verlof in het bungalowpark De Kempervennen, gelegen in het dorp Westerhoven nabij de stad Valkenswaard. Ik ga hier nu niet orakelen dat we fantastisch mooi weer hebben gehad, want dat zou dan formidabel gelogen hebben. Anita en ik hebben wel bijna vijf mooie en gezellige verlofdagen gehad, maar daar zit het weer voor niets tussen. Want een geslaagde vakantie die maak je zelf en dit op elk zijn eigen wijze.

Bij het vertrek hadden we al dadelijk af te rekenen met het smog alarm en z’n opgelegde maximum snelheidsbeperking. Maar eigenlijk vond ik dat toch niet zo belangrijk. Want ik ben toch zo direct al geen laagvlieger en bij het oprijden van de E 40 ben ik na het voorbij steken van een zware truck ingevoegd en ben dan bij 90 kilometers per uur verder gereden. Bij deze snelheid heb ik geen enkele vrachtwagen meer moeten voorbij steken. Lekker ontspannen verder gegaan.

Zoveel later ben ik eigenlijk niet gearriveerd in het domein. De papieren direct gaan afhalen bij de receptie en na nog eventjes wachten mocht ik om één uur naar de bungalow, want wij behoren tot de goede trouwe bezoekers, daarom deze voordeelsregeling. Maar ditmaal hadden we pech, want bij de bungalow toegekomen was deze nog niet helemaal gereinigd. De kuismadame was er niet voor verwittigd. Maar na een tiental minuten konden we met de bagage onze vakantiewoonst betrekken.

De klederen uitpakken is voor Anita al geen grote opgave en terwijl zij daarmee bezig was ben ik de auto gaan parkeren op parking C en dat is de dichts bij liggende parkeerzone. Toen ik terug bij Anita was, zijn we met de daar aanwezige caddie naar de supermarkt gegaan, voor onze inkopen maar eerst een bezoek aan het Domecafé om de inwendige mens te versterken. Ik had ondertussen grote honger gekregen en daar moest iets aan gedaan worden.

Voor de mensen die nog nooit vertoefd hebben in een bungalowpark van Centerparcs, de Dome is het kloppende hart van de organisatie, het is meestal ingericht als een tropische plaats, bekijk hieronder de bijgevoegde foto’s. Er zijn drie restaurants aanwezig, een café met eveneens eetgelegenheid tot zes uur en het is er lekker vertoeven onder de palmen en andere bomen en de temperatuur is er navenant.. In de vloer zijn er riviertjes gebouwd met grote vissen en schildpadden, ook vogels zijn er aanwezig zoals kraanvogels en papegaaien.

Voor de vrouwen zijn er ook nog boetieks aanwezig en dan kan men langs de Dome ook in het subtropisch zwembad geraken, maar daar gaan we nooit in want Anita is bang in het water, maar dat hindert niet er is nog zoveel andere dingen te doen. Voor de eerste avond terug thuis is dit wel voldoende.

Ik denk dat dit zowat de laatste aanvulling van m’n blog zal zijn voor aanstaande vrijdag, want andere ontspanningsmogelijkheden liggen in het verschiet. Ik heb een tijdje geleden gegeten en nadien een klein hazenslaapje gedaan, want het samenstellen van m’n programma van hedenavond was met een half uurtje uit de hand gelopen.

Maar ja als gepensioneerde heb je de tijd in eigenhand. Dat mag je natuurlijk niet te letterlijk nemen, want vanavond moet ik wel letterlijk om acht uur op antenne gaan. Tien minuten later dat gaat niet, in geval van heirkracht lukt dit wel, maar zo maar later geginnen, dan word het een zottekesspel.

Volgens de weerman(vrouw) wordt het vanaf morgen kouder en woensdag zou er kans bestaan op nieuwe sneeuw. Dit zou dan wel meevallen, want in het domein De Kempervennen waar we volgende week zijn, zou dit mooie plaatjes opleveren, want het is reeds een drietal jaren geleden dat we dat daar nog gezien hebben en die foto’s zijn per ongeluk van de harde schijf verdwenen.

Maar we zullen wel afwachten, want sneeuw is niet voor iedereen een gezellige aangelegenheid. Momenteel is het hier in het Antwerpse, maar weer grijs en mistig. Ik ga er maar een einde aan maken, denk nu niet verkeerd, het is een einde aan dit verhaal maken en naar de koers kijken hoe het met de nieuwbakken wereldkampioen is en onze veldrijders. Tot een volgende keer, na vijf dagen verlof.

Deze avond hebben we het er lekker van genomen, vlug frietjes gaan uithalen uit de fritterie. Deze is gelegen op de hoek van de Kuiperstraat en de Vordensteinstraat. Het was weer een tijdje geleden dat we dit nog eens gedaan hadden en tot m’n verwondering waren het ditmaal Chinezen achter de toog en aan het fornuis.

Weet ge wat er van is bij die Chinezen, bij binnenkomst wordt ge ontvangen met een big smile, dat moet ge hen toch meegeven. Voor mij blijft het al eender,als we maar kunnen eten wanneer we er zelf geen goesting voor hebben om het gereed te maken. Met andere woorden als we er te lui voor zijn.

Na het eten wilden we een wandeling gaan maken in het domein Vordenstein. Maar dat ging lekker niet door, juist voor het eten kregen we telefoon van dochterlief of we na de middag thuis waren, toen hoorde ik de klokken al luiden. Ze wist niet waar ze met onze Sam (kleinzoon) moest blijven, want ze moest met Hilde (kleindochter) nieuwe schoenen kopen. Hij ging liever niet mee, want hij kent z’n zuster, die heeft steeds veel tijd nodig om te kiezen.

Omdat ze dan toch in Schoten was zou ze hier dan boodschappen doen en kon zoontje lief bij oma en opa blijven. Enfin veel last heb je niet met die kleine niet, die zet zich neer met de bak Lego blokjes en die hoor je niet. Heeft de goede eigenschappen van z’n opa geërfd, zal het zelf maar zeggen, want niemand anders zegt het toch niet.

Gisteren avond is het er niet meer van gekomen om m’n dagboek nog bij te werken. Ik was veel te lui geworden van een goede maaltijd die we genoten hadden bij de Chinees. Eigenlijk was het niet voorzien, dat dit zou gebeuren, maar in de namiddag moesten we een cd box ‘Minerva wintert’ gaan afgeven bij een trouwe luisteraar van radio Minerva en.daarvoor dienden we in Borgerhout te zijn.

Natuurlijk werden we boven gevraagd en een babbeltje over de radio valt niet te vermijden. De mevrouw bood ons een koffietje aan met een plakje cake en voor je het weet is het laat. Wat niet echt de bedoeling was, maar ja wat doe je er aan, rond half zes zijn we het er opgestapt en gelukkig was het geen al te druk verkeer op de baan. Iets na zessen waren we terug thuis, maar onderwegen had ik aan Anita gepolst wat ze er van dacht om een Chineesje te doen. Geen probleem was haar antwoord.

We waren nu toch opgekleed en nu zelf nog gaan koken dat vond ik toch te gek. Enfin dat was dan in orde en na even boven geweest te zijn gingen we naar “The Joy King” even wat verder in de straat, het zou nu moeten lukken dat er geen plaats zou geweest zijn. Om het kort te maken, de maaltijd was voortreffelijk en na een koffietje met een cognac, trokken we terug huiswaarts. Het was omstreeks half negen dat we voor de beeldbuis zaten.

Er stond nog een aflevering van “Lily en Marleen” van zondag laatstleden op de dvd speler, die ik nog niet gezien had en dat was het moment om er naar te kijken. Hoe dat een dagindeling kan verlopen, als men dat niet heeft gepland. Het leven zit soms aardig in elkaar en het er van pakken, wanneer het kan.dat is de boodschap.

Op een dag stapt Modest al rokend op de bus.  De chauffeur wijst hem op het bordje 'verboden te roken' en voegt er aan toe:
-  Kunt ge niet lezen?
-  Zeg, doet u altijd alles wat hier staat?  vraagt Modest, wijzend op de recklameaffice met de slogan, 'Draag lingerie van Marie-Jo'. 

----------------

Weet je hoe je een oude sultan kunt herkennen?
-  Aan zijn grijze harem.

Slim.

Na de mis telde de pastoor de opbrengst van de ophaling. Een collega priester zei:
-  Dat is fantastisch! Hoe slaag je erin om zoveel geld om te halen? Wat is je geheim?
-  Ik hou de omhaling voor de preek.
-  Is dat alles?
-  Ja. Ik heb namelijk een stilzwijgende overeenkomst met mijn kudde. Hoe meer zij geven, hoe korter ik preek.

Juich en jubel, de zon is door de grijze smurrie gekomen. Met het zien van de gouden zonnestralen, was het precies of ik kon bergen verzetten. Laat het nu maar kleine heuveltjes zijn, zoals in dat liedje van Bart Van den Bossche met als titel “ De heuveltjes van Erica”. Maar toch knapt een mens er van op, ik heb ooit eens gelezen dat in zulke donkere periode er ook meer zelfdodingen zijn.

In elk geval hebben wij al vast plannen gemaakt om na het middagmaal toch maar al een wandeling te gaan maken. Het park van Schoten was ons eind doel, dat was niet te ver, want na een inactiviteit van enkele weken was dit al ruim voldoende voor onze oude ledematen.. Na even langs de geiten,kippen en herten te zijn geweest, richten we onze schreden naar de “De Riddershoeve” om even iets te gaan verbruiken.

Bij het betreden van de gelagzaal, konden we de reuk van pannenkoeken insnuiven. Anita koos een gezellig gelegen tafeltje uit en zonder de menu te raadplegen, was onze bestelling vlug gemaakt. Tweemaal pannenkoeken met bruine suiker en elk een tas koffie. Eigenlijk waren we dit niet van plan, maar het vlees is zwak en de verleiding groot. Nadien bestelden we nog voor mij een donkere Leffe en voor Anita een jus d’orange in de volksmond.

Terug thuis gekomen nog wat op filmpjes bekeken op “you tube” bekeken over opera zangers die reclame maakten in een grote markt in Valencia voor een bezoek aan de opera. Dit was zeker de moeite waard om eens te bekijken,  Ik ga m’n fotoalbum over ons verlof op de Rijn bij werken, want ik heb nog veel te doen.

Gisterenavond tijdens het naar huis rijden na de uitzending van Mini-boeketje, lag de baan er droog bij. Op de parking van de radio lag er nog een dun laagje sneeuw, maar dat zal er ondertussen ook al wel weggesmolten zijn. Eigenlijk was ik wel blij dat ik terug thuis was, eigenlijk ben ik dat de laatste tijd altijd al wel, ik begin net zograag thuis te zijn als buitenhuis. Zal het begin zijn van oud worden.

Kan ook zijn door die lange winter en een gebrek aan zon, ik denk dat de meeste mensen er last van hebben. Want eigenlijk heeft het een grijze eentonige januari maand geweest. Ik heb het Frank De Boosere deze namiddag nog horen vertellen tijdens z’n weerpraatje en vandaag heeft het de godganse dag geregend.

Warm was het evenmin, want toen we de auto uit de garage gingen halen om naar de supermarkt te rijden, vond ik het een gure koude wind. Eigenlijk hadden we niet veel nodig, maar we zijn het appartement hals over kop moeten verlaten. De reden hiervoor was een scherpe doordringende verfreuk, die drong het appartement binnen. De reuk steeg op langs de inkomhal en was afkomstig van een van de winkeltjes die kortelings zal opengaan.

Bij navraag in het winkeltje, kregen we te horen dat het nog een half uurtje zou duren, want er hadden nog inwoners komen klagen en daarom waren we maar naar de Aldi gereden. Inderdaad toen we terug waren, waren de schilders weg. Maar ja die reuk verdwijnt nu ook weer niet vlug en door de regen konden we niets openzetten om te verluchten. Zelfs nu ruik je het nog een beetje en hopelijk is het morgenvroeg weg.

Ziedaar een dromedaris
en als dat nu niet waar is,
dan is het een kameel
met een bult te veel.

van Paul Roelants.