Zaterdag 13 maart.

Voor alle zekerheid.

Dokter: Neem me niet kwalijk dat ik de rekening op voorhand aanbied. U kunt niet geloven hoeveel moeite ik heb om mijn geld van de erfgenamen te krijgen.

**********

Janssens stapt uit z'n slee van een auto en botst op zijn vriend.
-  Waar heb jij die gehaald? vraagt hij
-  Van een tombola.
-  Het grote lot gewonnen?
-  Neen, de tombola georganiseerd.

**********
De dokter doet zijn ochtendronde.
In het verslag van de nachtverpleegster over patiënt x leest hij het volgende: 'LEG'
-  Wat betekent dat vraagt hij.
-  Lastig en grijpgraag!

**********

Hoe ingewikkeld het leven tegenwoordig wel is, bewijst een verkeersbord op de kruising van twee snelwegen in de buurt van Keulen.
-  Links afslaand verkeer tweemaal rechts afslaan.

*******

_  Wat is het verschil tussen een psycholoog, een psychoanalyticus en een psychiater?
-  Een psycholoog bouwt luchtkastelen, een psychoanalyticus woont er in en een psychiater haalt de huur op

*******

Ik heb het enkele dagen geleden reeds gezegd dat m’n blauwe inkt op was en afprinten zonder inkt is natuurlijk lastig. Laat ons stellen dat het eigenlijk in het geheel niet te doen is. Daarom dat ik heden morgen het besluit nam om naar Merksem te rijden, naar de burelenspeciaalzaak ‘Retro’. Want thuis loop ik de donderdag toch maar in de weg, wanneer Leentje komt kuisen. Vlug de etiketten in m’n zaak gestoken, dag tegen de twee vrouwtjes gezegd en weg wezen.

Begrijp me nu niet verkeerd, ik bedoel niet dat ik twee vrouwen heb hé. Tegen de kuisvrouw mag ik ook wel dag zeggen zeker hé. Ik moest zwarte inkt zeker hebben en ter gelijker tijd, eveneens de drie kleuren meebrengen, nu ik toch in de speciaalzaak ben. De winkel is gelegen op de Bredabaan, maar op dat stuk waar er wel parkeergelegenheid is. Maar het zat me vandaag helemaal niet mee, geen zwarte inkt voor de printer in voorraad.

De drie andere kleuren waren geen probleem, alleen geen zwarte inkt. Het verkoopstertje beloofde me, dat als ik morgen wilde terugkomen, zou ze dadelijk een bestelling doen. Ze heeft m’n telefoonnummer genoteerd en zou me morgen bellen vanaf het moment dat hij zou binnenkomen. Hopelijk vergeet ze het niet, want voor m’n programmalijsten van zondag zou ik toch graag terug kunnen afprinten.

Om m’n ontgoocheling weg te spoelen ben ik dan maar in de ‘Salamander’ in Schoten een koppel palmen gaan drinken. Het was ook min of meer omdat ik niet te vroeg thuis zou zijn, dat ik dat deed. Tegen half twaalf was ik terug bij de vrouwtjes thuis en Leen moest alleen nog de living stofzuigeren.

Bieke staat te huilen bij een brug.
Een oudere heer ziet haar staan en vraagt:
-  Wat scheelt er aan, kindje? Waarom huilt je?
-  De jongens hebben mijn boterham in het water gegooid, snikt zij.
-  Was het met opzet?
-  Neen met speculoospasta.

Deze morgen moest ik op tijd het bed uit, want vorige week had ik een afspraak gemaakt met Rudy, mijn garagist. Deze ochtend mocht ik de wagen zo vroeg mogelijk in de garage afleveren, maar liefst niet voor acht uren. Dat maakt dat ik als de eerste aan de poort stond en moest daarvoor wel naar Borgerhout rijden.

Bij ons in Schoten zijn natuurlijk ook garages, maar ja ik ben al bijna 30 jaar cliënt bij de Rudy en altijd heel tevreden geweest. Gewoonlijk mag ik hem na de middag terug komen halen. Om terug thuis te komen, neem ik daar de tram tot de Victor Rooseveltplaats en daar dan bus 61 of 62 naar Schoten.

Iets voor negen uur was ik terug thuis bij ons Anita, die me nog niet zo vroeg terug had verwacht. Ik was juist op tijd om met haar nog een tas thee te drinken en een stukje cake te eten. Ik had niets meer te doen tot het middagmaal, want dan moest ik terug naar Borgerhout. Eerst voor ik de wagen ging oppikken nog even bij m’n huisarts op bezoek, want de laatste keer dat ik bij hem op consultatie was, ben ik twee medicijnen vergeten te laten voorschrijven en van eentje hiervan had ik enkele dagen geleden, het laatste pilletje genomen.

Zo nu is alles terug in orde en ben ik gerust dat er niets kan gebeuren tot de volgende afspraak. Nu nog de auto afhalen en de woensdag is goed gevuld en bij de Rudy was ook alles in kannen en kruiken en bij de volgende onderhoudsbeurt zal het ditmaal om een grote onderhoudsbeurt gaan. Maar dat is voor in de toekomst, want zoveel kilometers doe ik nu niet met de auto. Het is nu vijf uur gepasseerd en straks begint Anita aan het avondeten.

Advocaat tijdens zijn pleidooi:
-  U moet bedenken, edelachtbare dat de verdachte als hij veroordeelt zou worden, geen ambtenaar meer kan zijn. Hij zal dan moeten werken!

------------------------------

De echtelijke ruzie galmt door het huis. Verwijten over en weer. Bij gebrek aan verdere argumenten roept de echtgenote tenslotte:
-  En je mag van geluk spreken dat ik wees ben! Anders ging ik terug naar mijn moeder! 

Gisterenavond heel in het laat nog even een kleinigheidje gepost op dit blog, nadat Anita en ik terug waren van onze uitzending op radio Minerva. In de namiddag waren we zoals alle weken weer op de shownamiddag geweest in zaal Bart. Ondanks het miezerige weer van gisteren, met regelmatig een sneeuwbuitje, die gelukkig niet bleef liggen, was de zaal zogoed als volledig uitverkocht.

Misschien lag het aan de goede keuze van artiesten die uitgenodigd waren, of wel waren de mensen het moe om regelmatig thuis te zitten wegens het weer. In elk geval was het weer een gezellige namiddag, met drie prima showmensen.

De eerst artiest was Marc Hofman, die tevens instond voor de aankondiging van de twee andere zangers en Marc is een geboren conferencier. Hij zingt goed en z’n moppen getuigen van z’n vakmanschap. Ze getuigen tevens van z’n fijnzinnige uitstraling en z’n moppen zijn nooit op het randje van vulgariteit.

Daarna was het de beurt aan een zangeresje met als naam Yanni. Zij brengt hoofdzakelijk Amerikaanse muziek en af en toe ook eens een Nederlandstalig nummer. Het spijtige bij haar is dat men bijna steeds weet welk liedje er gaat komen. Z ijtige bij haar is dat men bijna steeds weet welk liedje er gaat komen.ende twee andere zangers en Marc is een geboren confereij heeft geen afwisseling in haar liedjeskeuze en dat is een spijtige zaak. Hopelijk staat ze nu niet meer te vlug op de lijst, maar ja ik kan Romain Callé, de samensteller van deze shows wel begrijpen, want hij moet binnen een betaalbaar budget blijven wat betreft artiesten keuze.

De derde was Gert De Schepper, een fantastische vertolker van het musicalgenre en werkelijk hij is er ongelofelijk in. Dat moet wel om tijdens z’n twee maal twintig minuten zijn publiek te begeesteren. Chapeau als je dat kunt in zijn muziekgenre, is iedereen niet gegeven om dat te doen en zeker niet met liedjes uit de musical “ Jesus Christ super starr”

Enfin om zes uur bij het einde zag ik niets anders dan gelukkige gezichten en bij de uitgang hoorden we niets anders dan, tot volgende week en nog een prettige week.

Dubbel.

Een identieke tweeling ging een café binnen en bestelde een borrel.
Een man die iets verderop aan de toog zat en al een en ander op had, keek het tweetal uitvoerig aan, schudde het hoofd en bestelde nog een borrel.
-  Geen paniek, man, zei een van de broers, wij zijn geen spookverschijning, maar gewoon een identieke tweeling.
De man keek de twee nog eens aan en vroeg:
-  Wat alle vier.

Zo de zondagvoormiddag werkzaamheden zitten er alweer op, m’n programma staat alweer op z’n pootjes. Om kwart na zeven kan ik vanavond rustig vertrekken en hopen dat alles rustig zal verlopen. Ik heb er vandaag een beetje langer over gedaan, want ik heb geen zwarte inkt meer, zodoende heb ik m’n speellijsten niet kunnen afprinten.

Ligt natuurlijk aan me zelve, enkele dagen terug heb ik al een verwittiging gekregen en toch geen nieuwe inkt gaan kopen. Nu heb ik m’n lijsten met de hand moeten vervaardigen, maar moeilijk gaat ook natuurlijk. Morgenvroeg sta ik voor het zelfde feit, maar dinsdag, eerste werk nieuwe inkt halen.

Daar juist naar de stomme film met Charlie Chaplin en het bloemen verkoopstertje gekeken. Eigenlijk zaten die filmen wel mooi in elkaar en kon je de draad goed volgen. Met de middelen die ze toen hadden zaten die wel goed in elkaar en ergens waren de beelden in zwart wit wel heel mooi.

Meer valt er niet meer te vertellen en wens ik jullie allemaal een fijne namiddag toe en een hele gezellige avond toe en veel blog plezier.

Een Antwerpenaar rijdt door de polders en heeft een aanrijding met een veewagen met een paard erin. Een paar maanden later onderneemt hij een poging om de kosten van zijn letsels op de bestuurder van de veewagen te verhalen.
-  Waarom beweert u nu opeens dat u toen al die verwondingen opgelopen hebt? vraagt zijn verzekeraar. Volgens het politierapport zei u na het ongeval dat er u niets mankeerde.
-  Jamaar, ja zegt de Antwerpenaar, ik lag op het wegdek en verging zowat van de pijn. Toen hoorde ik iemand zeggen dat het paard een been gebroken had, waarop de politieagent zijn revolver trok en het dier dood schoot. Daarna kwam hij naar mij toe en vroeg:  met u alles goed?.

*  een schipper die het hoofd niet boven water kan houden.
*  een bakker die slechts met moeite zijn brood verdient.
*  een slager wie het niet om den vleze gaat.
*  een verpleegster die er geen doekjes om windt.
*  een ruiter die zich over het paard laat tillen.
*  een geheelonthouder die eist dat men hem klare wijn schenkt.
*  een kaalhoofdige die met z'n handen in z'n haar zit.
*  een muzikant die zich van de wijs laat brengen. 

Een man die ouder is dan 55
begaat
geen stommiteiten meer.
Denkt hij...

Maurice Chevalier

De onderwijzer tijdens de godsdienstles:
-  Vroeger was onze stad nog beroemd. We hadden onze Mechelse catechismus... en ons seminarie...
-  Wat een geluk dat onze kardinaal er nog is, nietwaar meester? zegt Jantje.

Anita had nog een aankoopbon van 39 euro liggen, op te kopen bij Damart. Volgende week hebben we helemaal geen tijd om hem te gaan verzilveren, eigenlijk is dit een niet geslaagde uitdrukking (hem verzilveren) want klinkende munt krijg je er niet voor. Dus is het eigenlijk opkopen dat de juiste uitdrukking is.

We moesten wel wachten tot de vuilkar geweest was, want deze week is de week van de restafval en soms durven die mannen van de reinigingsdienst wel eens laat komen. Ik kan me niet op voorhand klaar maken want de afvalcontainers moeten nog uitgekuisd worden en dat doe je niet met je uitgangskledij. Vandaag had ik geluk, want kwart over tien waren ze er al.

Om kort te zijn rond half twaalf waren Anita en ik klaar om te vertrekken en in het Shoppingscenter toegekomen bleek het nog niet druk te zijn. Toen we beiden in de grote toegangshal kwamen stond er een grote antieke paardenmolen. Volgens de affiche was het deze week, de week van de kermis en verspreidt over de ganse oppervlakte van het winkelcentrum stonden er artikelen die met kermis verband hielden.

Gelukkig had ik vandaag m’n fototoestel bij me en na een foto van de draaimolen genomen te hebben, gingen we verder naar de winkel van Damart en dat is niet ver van de ingang. Toen we daar aangekomen waren bleek daar een antieke zwiermolen te staan en daar moest natuurlijk ook een foto van gemaakt worden dat is goed voor het nageslacht.

Er bleek niet veel volk in de winkel te zijn, gelukkig maar,dan moest ik niet te lang buiten op de bank blijven wachten en inderdaad na nog geen tien minuten kwam Anita terug buiten met haar aankoop.

We zouden vandaag in het shoppingscenter blijven eten, maar eerst nog wat rond kijken naar de kermisattributen en het volgende dat we tegen kwamen waren holle en bolle spiegels.  U weet wel vroeger tijdens de kermis was er steeds een spiegelpaleis, waar je een vervormd lichaam had naar gelang of je voor een holle of een bolle spiegel stond

Op een affiche stond dat er op het eerste verdiep een overzicht stond van een kermis gebouwd in miniatuur.  Dus wij met de roltrap naar boven en werkelijk in de verschillende gangen had je een tentoonstelling van alle aspecten van het kermisleven.  Hierna volgend enkele beelden van deze mooie verzameling kermis van vroeger.  Spijtig dat dit een leven dat gedoemd is om uit te sterven.  De kinderen hebben zoveel andere ontspanningsmiddelen ter hunne beschikking, dat het foorleven er stilaan uitgaat.  Door de vele taksen en belastingen door de diverse gemeenten geheven, wordt het stilaan onbetaalbaar, als je enkele kinderen hebt.

Na die mooie tentoonstelling bekeken te hebben, restte ons niets anders dan te gaan eten.  Want anders zou ik het niet lang meer volhouden, want m’n buik begon duchtig te rammelen en knorren.  Gewoonlijk gaan wij altijd in het restaurant “El Plaza” eten en daarvoor dienden we terug naar de benedenverdieping te gaan.

Dit restaurant ligt zo een beetje uit de grote wandelroute en daarom kalmer dan de andere eetgelegenheden.  Anita en ik hadden geen menukaart nodig, want we wisten al vooraf wat we gingen eten, namelijk “Vol au Vent met frieten” die is daar heel lekker en van al dat rondlopen had ik grote dorst gekregen.  Na verzadigd te zijn werd het stilaan tijd om huiswaarts te keren.

Zoals ik gisteren heb meegedeeld was Anita jarig, maar als gentleman zeg ik lekker niet hoe jong ze geworden is. Dat doe je als man niet, zo ben ik niet opgevoed. Langs Anita’s kant is het de gewoonte om die zelfde avond, de naaste familie uit te nodigen. Zodoende hadden we gisteren vier personen en een kleuter op bezoek.

Een groot feest hoeft dat niet te zijn, gewoon wat patisserie en een kop koffie en meer moet dat niet zijn. De genodigden waren broer en schoonzus van Anita, hun zoon en schoondochter, met kleindochter Elena.

Rond zeven uur was iedereen aanwezig en kon de taart aangesneden worden, want Elena zat er al met grote ogen naar te kijken en aangezien ze nogal veel mag, zal het geen probleem geven om haar een groot stuk te laten eten.

De taart was gegarnierd met slagroom en vruchten en Elena had graag de tak met rode bessen gehad en die heeft ze ook gekregen. Maar ik moet zeggen dat ze iedereen heeft laten proeven, gulzig was ze zeker niet.

In elk geval was het een gezellige avond, maar natuurlijk konden Patrick en Veerle niet te lang blijven, want de kleinste van de hoop moest natuurlijk op tijd in haar bedje liggen. Dat is het spijtige aan kleine kinderen, maar ja daar hebben we allemaal voorgestaan.

Greta en Leo die zijn huiswaarts gekeerd omstreeks elf uur, want ze moesten nog naar Sint Lenaerts. Nadien nog even de boel opgeruimd en dan konden wij er ook aandenken om ons beddetje op te zoeken.

Taart van fijne biscuit met slagroom en vruchten. Met een fijne dunne chocolade boord. Verder nog een rijstvla en eclaire met chocolade op de bovenkant.

Nu eventjes wat werk maken van m’n blog, want al enkele dagen geen tijd gehad om even wat te melden. Kan zijn dat m’n leven de laatste dagen zonder gebeurtenissen is verlopen. Maar ik denk dat het de tijd is geweest die me ontbrak.

Zondagnamiddag zijn Anita en ik naar de voorstelling van de nieuwe cd van Dennie Damaro geweest. Deze voorstelling ging door in de zaal “Trance Vision” gelegen op de Kalmthoutse Baan in Wuustwezel. M’n programma voor de zondagavond had ik grotendeels de zaterdag reeds gemaakt zodat ik de zondagochtend vroeg klaar was. Normaal ga ik op zondag niet gemakkelijk weg, maar Dennie had ons vrijkaarten gestuurd en dan kon ik er niet te buiten, dan er naar toe te gaan.

Wuustwezel lag nu niet echt zo ver uit de richting en als het om vijf uur gedaan was had ik nog ruim de tijd om thuis iets te gaan eten en dan tijdig in de studio te zijn. Enfin het was werkelijk de moeite waard om zijn show eens bij te wonen, één min puntje was er wel, zijn nieuwe cd was niet klaar gekomen, met wat geluk zou hij vandaag van de persen komen.

Het voornaamste was dat we al weten wat er zoal op zal staan en dat is ook al iets. Tijdens de pauze kwamen ze rond met lootjes en ik dacht kom ik zal er maar eens een paar kopen. Iedereen had prijs en een pakje chips winnen was ook al iets. Groot was m’n verwondering toen ik aan de prijzenstand bij het inleveren van m’n twee lootjes zag dat ik een kleine koffiezet machine had gewonnen. Het was een machientje om ter gelijker tijd twee kleine tasjes koffie op te schenken.

M’n tweede prijs was iets om te werken, namelijk een rolmeter plus een breekmes om balatum te leggen. Omdat ik nu een hekel heb aan werken, zal ik die wel eens iemand cadeau die dat kan gebruiken.. Het was vijf euro per lootje, dus ik heb er m”n broek niet aan gescheurd. De rest van het verhaal is voor morgen, want straks krijgen we bezoek, want Anita is vandaag jarig en dat vieren we met taart en koffie.