Archief

Dubbel.

Een identieke tweeling ging een café binnen en bestelde een borrel.
Een man die iets verderop aan de toog zat en al een en ander op had, keek het tweetal uitvoerig aan, schudde het hoofd en bestelde nog een borrel.
-  Geen paniek, man, zei een van de broers, wij zijn geen spookverschijning, maar gewoon een identieke tweeling.
De man keek de twee nog eens aan en vroeg:
-  Wat alle vier.

Zo de zondagvoormiddag werkzaamheden zitten er alweer op, m’n programma staat alweer op z’n pootjes. Om kwart na zeven kan ik vanavond rustig vertrekken en hopen dat alles rustig zal verlopen. Ik heb er vandaag een beetje langer over gedaan, want ik heb geen zwarte inkt meer, zodoende heb ik m’n speellijsten niet kunnen afprinten.

Ligt natuurlijk aan me zelve, enkele dagen terug heb ik al een verwittiging gekregen en toch geen nieuwe inkt gaan kopen. Nu heb ik m’n lijsten met de hand moeten vervaardigen, maar moeilijk gaat ook natuurlijk. Morgenvroeg sta ik voor het zelfde feit, maar dinsdag, eerste werk nieuwe inkt halen.

Daar juist naar de stomme film met Charlie Chaplin en het bloemen verkoopstertje gekeken. Eigenlijk zaten die filmen wel mooi in elkaar en kon je de draad goed volgen. Met de middelen die ze toen hadden zaten die wel goed in elkaar en ergens waren de beelden in zwart wit wel heel mooi.

Meer valt er niet meer te vertellen en wens ik jullie allemaal een fijne namiddag toe en een hele gezellige avond toe en veel blog plezier.

Een Antwerpenaar rijdt door de polders en heeft een aanrijding met een veewagen met een paard erin. Een paar maanden later onderneemt hij een poging om de kosten van zijn letsels op de bestuurder van de veewagen te verhalen.
-  Waarom beweert u nu opeens dat u toen al die verwondingen opgelopen hebt? vraagt zijn verzekeraar. Volgens het politierapport zei u na het ongeval dat er u niets mankeerde.
-  Jamaar, ja zegt de Antwerpenaar, ik lag op het wegdek en verging zowat van de pijn. Toen hoorde ik iemand zeggen dat het paard een been gebroken had, waarop de politieagent zijn revolver trok en het dier dood schoot. Daarna kwam hij naar mij toe en vroeg:  met u alles goed?.

*  een schipper die het hoofd niet boven water kan houden.
*  een bakker die slechts met moeite zijn brood verdient.
*  een slager wie het niet om den vleze gaat.
*  een verpleegster die er geen doekjes om windt.
*  een ruiter die zich over het paard laat tillen.
*  een geheelonthouder die eist dat men hem klare wijn schenkt.
*  een kaalhoofdige die met z'n handen in z'n haar zit.
*  een muzikant die zich van de wijs laat brengen. 

Een man die ouder is dan 55
begaat
geen stommiteiten meer.
Denkt hij...

Maurice Chevalier

De onderwijzer tijdens de godsdienstles:
-  Vroeger was onze stad nog beroemd. We hadden onze Mechelse catechismus... en ons seminarie...
-  Wat een geluk dat onze kardinaal er nog is, nietwaar meester? zegt Jantje.

Anita had nog een aankoopbon van 39 euro liggen, op te kopen bij Damart. Volgende week hebben we helemaal geen tijd om hem te gaan verzilveren, eigenlijk is dit een niet geslaagde uitdrukking (hem verzilveren) want klinkende munt krijg je er niet voor. Dus is het eigenlijk opkopen dat de juiste uitdrukking is.

We moesten wel wachten tot de vuilkar geweest was, want deze week is de week van de restafval en soms durven die mannen van de reinigingsdienst wel eens laat komen. Ik kan me niet op voorhand klaar maken want de afvalcontainers moeten nog uitgekuisd worden en dat doe je niet met je uitgangskledij. Vandaag had ik geluk, want kwart over tien waren ze er al.

Om kort te zijn rond half twaalf waren Anita en ik klaar om te vertrekken en in het Shoppingscenter toegekomen bleek het nog niet druk te zijn. Toen we beiden in de grote toegangshal kwamen stond er een grote antieke paardenmolen. Volgens de affiche was het deze week, de week van de kermis en verspreidt over de ganse oppervlakte van het winkelcentrum stonden er artikelen die met kermis verband hielden.

Gelukkig had ik vandaag m’n fototoestel bij me en na een foto van de draaimolen genomen te hebben, gingen we verder naar de winkel van Damart en dat is niet ver van de ingang. Toen we daar aangekomen waren bleek daar een antieke zwiermolen te staan en daar moest natuurlijk ook een foto van gemaakt worden dat is goed voor het nageslacht.

Er bleek niet veel volk in de winkel te zijn, gelukkig maar,dan moest ik niet te lang buiten op de bank blijven wachten en inderdaad na nog geen tien minuten kwam Anita terug buiten met haar aankoop.

We zouden vandaag in het shoppingscenter blijven eten, maar eerst nog wat rond kijken naar de kermisattributen en het volgende dat we tegen kwamen waren holle en bolle spiegels.  U weet wel vroeger tijdens de kermis was er steeds een spiegelpaleis, waar je een vervormd lichaam had naar gelang of je voor een holle of een bolle spiegel stond

Op een affiche stond dat er op het eerste verdiep een overzicht stond van een kermis gebouwd in miniatuur.  Dus wij met de roltrap naar boven en werkelijk in de verschillende gangen had je een tentoonstelling van alle aspecten van het kermisleven.  Hierna volgend enkele beelden van deze mooie verzameling kermis van vroeger.  Spijtig dat dit een leven dat gedoemd is om uit te sterven.  De kinderen hebben zoveel andere ontspanningsmiddelen ter hunne beschikking, dat het foorleven er stilaan uitgaat.  Door de vele taksen en belastingen door de diverse gemeenten geheven, wordt het stilaan onbetaalbaar, als je enkele kinderen hebt.

Na die mooie tentoonstelling bekeken te hebben, restte ons niets anders dan te gaan eten.  Want anders zou ik het niet lang meer volhouden, want m’n buik begon duchtig te rammelen en knorren.  Gewoonlijk gaan wij altijd in het restaurant “El Plaza” eten en daarvoor dienden we terug naar de benedenverdieping te gaan.

Dit restaurant ligt zo een beetje uit de grote wandelroute en daarom kalmer dan de andere eetgelegenheden.  Anita en ik hadden geen menukaart nodig, want we wisten al vooraf wat we gingen eten, namelijk “Vol au Vent met frieten” die is daar heel lekker en van al dat rondlopen had ik grote dorst gekregen.  Na verzadigd te zijn werd het stilaan tijd om huiswaarts te keren.

Zoals ik gisteren heb meegedeeld was Anita jarig, maar als gentleman zeg ik lekker niet hoe jong ze geworden is. Dat doe je als man niet, zo ben ik niet opgevoed. Langs Anita’s kant is het de gewoonte om die zelfde avond, de naaste familie uit te nodigen. Zodoende hadden we gisteren vier personen en een kleuter op bezoek.

Een groot feest hoeft dat niet te zijn, gewoon wat patisserie en een kop koffie en meer moet dat niet zijn. De genodigden waren broer en schoonzus van Anita, hun zoon en schoondochter, met kleindochter Elena.

Rond zeven uur was iedereen aanwezig en kon de taart aangesneden worden, want Elena zat er al met grote ogen naar te kijken en aangezien ze nogal veel mag, zal het geen probleem geven om haar een groot stuk te laten eten.

De taart was gegarnierd met slagroom en vruchten en Elena had graag de tak met rode bessen gehad en die heeft ze ook gekregen. Maar ik moet zeggen dat ze iedereen heeft laten proeven, gulzig was ze zeker niet.

In elk geval was het een gezellige avond, maar natuurlijk konden Patrick en Veerle niet te lang blijven, want de kleinste van de hoop moest natuurlijk op tijd in haar bedje liggen. Dat is het spijtige aan kleine kinderen, maar ja daar hebben we allemaal voorgestaan.

Greta en Leo die zijn huiswaarts gekeerd omstreeks elf uur, want ze moesten nog naar Sint Lenaerts. Nadien nog even de boel opgeruimd en dan konden wij er ook aandenken om ons beddetje op te zoeken.

Taart van fijne biscuit met slagroom en vruchten. Met een fijne dunne chocolade boord. Verder nog een rijstvla en eclaire met chocolade op de bovenkant.