Archief

Een half uurtje geleden ben ik voldaan van de tafel gekomen. Anita heeft vanavond één van m’n lievelingsgerechten gereed gemaakt. Er lag in de diepvries nog een halve gebraden kip en werd die terug warm gemaakt en daarbij een koude schotel en gebakken petatjes er bij. Mensenlief wat heb ik goed gegeten, dat kun je al beter vreten! noemen en het was nog snel gereed ook. We waren in de vooravond tamelijk laat thuis en dan is het wel gemakkelijk wanneer er niet veel werk aan het gereedmaken van de maaltijd is.

Deze namiddag moesten we voor Anita nog bij de optieker zijn. Vorig jaar had ze bij optieker “ Ten Eeckhoven” een nieuwe zonnebril gekocht en op het einde van vorige zomer bemerkte ze dat er twee glinster steentjes waren afgevallen. Met het feit dat het tamelijk goed zichtbaar was, had ze toch graag dat de open plekken terug opgevuld werden. Maar helaas waren dit model van steentjes niet voorradig en moesten ze bij de verdeler van dit merk besteld worden.

Het duurt nog wel even, vooraleer het lente is, zodoende kan ze hem nog wel even missen. Anita heeft hier of daar nog wel ergens een reserve zonnebril liggen. Vanuit Deurne noord moesten we dan verder naar Merksem, want in de Laaglandlaan aldaar moesten we bij “Mode De Deken zijn. Op dertien maart is het er modeshow en als je niet tijdig besteld is er al vlug geen plaats meer voorradig. Tegelijkertijd kon ons Anita al eens zien wat de zomermode zoal in peto heeft.

Ze heeft me zover gekregen dat ik die zondag, voor de eerste maal eens meega naar die mode defilé. Hopelijk verveel ik me niet te erg, want nu moeten jullie niet denken dat dit top mannequins zijn, want het is mode voor mensen met een maatje meer. Zal bij mij wel twee maatjes meer zijn, als het daarbij blijft. Ik ga maar afsluiten want zodadelijk komt inspecteur De Cock ( met COCK) op het scherm en daar ben ik een geweldige fan van.

Ik val al direct met de deur in huis. Gisterenavond was het groot feest, de jaarlijkse bijeen komst van de neven en nichten langs Anita haar kant. Voor ons was het drie jaar geleden dat we daar nog eens aan deelgenomen hadden, het wordt ingericht telkens op die voorlaatste zaterdag van februari hadden, we hadden dit jaar niets anders om handen . Namelijk in verlof gaan naar het bungalowpark “ De Kempervennen,” maar dit jaar hebben we er van afgezien en daarom konden we er gisteren wel aanwezig zijn.

Het gezellige samenzijn begon om plus minus zestien uur met aperitief uurtje en de begroeting van de familie. Wij waren er als de eerste bij, ik vind dat altijd gemakkelijker, dan is er nog niet veel volk en is de handjes kusjes geven vlugger gedaan. Nadien moeten de daarna gekomen familieleden de hele ronde doen. Het moeilijkst vind ik de namen onthouden, zeker nu dat het zolang geleden was,

Ik ga het heel kort houden, het eten was perfect en de ambiance (met elkaar praten) was gezellig en het duurde tot twee en twintig uur dertig, vooraleer we terug huiswaarts reden. Eigenaardig wat een mens op die tijd allemaal te vertellen heeft tegen elkaar, ongelofelijk maar toch waar. Anita en ik zien er weer al naar uit voor het feest van volgend jaar.

Ik ga maar afsluiten, want zo dadelijk is het etenstijd, want rond zeven uur moet ik alweer m’n programma gaan verzorgen en sinds vorige week rijdt Anita mee naar de studio, om de telefoon op te nemen. Het is niet meer alleen te doen, want de mensen willen dikwijls informatie over het programma en dit is niet altijd gemakkelijk. Morgen zal er ook niet veel tijd overschieten om wat te bloggen.

Hello iedereen, na een afwezigheid van een tweetal weken, laat ik weer eens van me horen. Ondertussen is de lift in orde met de wettelijke verordeningen en kunnen we gerust op en neer rijden met ons liftje. Van 26 januari tot gisteren 17 februari heeft het geduurd vooraleer de twee liften hier in de dubbele appartementsblok, reglementair in orde was. Gisteren zijn ze door een officiële instantie goedgekeurd.

Dat wil niet zeggen dat wij al die tijd, zonder lift hebben gezeten, maar toch regelmatig hing er een briefje op de deuren, buiten gebruik. Anita en ik hebben ondertussen een drietal dagen in een hotelletje in Blankenberge verbleven, om niet in het lawaai van het boren en zagen te moeten zitten. Enfin we zijn vanaf gisteren terug uit de problemen.

Voor de rest is het hier heel rustig geweest, wat betekend dat er weinig te vermelden was. Gisteren met die prachtige zonnige namiddag, zijn we nog eens na lange tijd een wandeling gaan maken in domein Vordenstein. Mensenlief wat was het zalig wandelen in de zonneschijn en door het feit dat de bomen er maar kaal bij stonden, had de zon geen moeite om het ganse domein in het zonnetje te zetten. Eigenlijk deed het ons toch goed om de beentjes eens te strekken.

Mijn liefje, wij voeren eens tesamen
al op de lieve Lei.
’t Was op een mooie avond
en in de maand van mei.

Reeds zonk de zon in het westen,
Met roserood geboord.
Jij keek naar mij, ik keek naar jou,
we zeiden niet één woord.

Toe, laat mij een kusje geven,
Kom, mijn Siske, kom.
Maar ‘k was nog aan jouw lippen niet,
Of ’t bootje kantelde om.

Zo lagen wij in ’t water.
Ik zwom met jouw naar de kant.
Je mooie kleed was helemaal vernield,
Je strikjes en je kant.

Je kreeg van je moeder
Een verschrikkelijke straf.
Mijn vader sneed drie maanden lang
Mijn levensmiddelen af.

Zo eindigde onze liefde,
Mijn teerbeminde bruid.
O, minnaar, kus je meisje,
Toch nooit in een schuit.

Rene Cardoen, Beselare 1910

Als een meisje
haar hoofd verliest,
vindt zij het meestal terug
op de schouders van
een jongeman

Onderstaande uitspraken werden gesprokkeld uit authentieke ongevalsaangiften.

* Er is een kalkoen uit mijn boerderij geslopen, zo de straat opgelopen en zo tegen een auto aangebotst. De schade is aan de voorkant.

* Mijn cliënte heeft bij het ronddragen van lidboekjes bij de tegenpartij tegen de kabel van het strijkijzer gelopen en is ontploft.

Theo Steegen,
" Mijn verzekering werkt niet meer voor mij "

Om aan de wettelijke normen te voorzien, zal vanaf volgende week maandag 24 januari, de lift voor veertien dagen buiten gebruik zijn. Dit leuke briefje hing vorige week in de lift. Wij wonen nu wel maar op het tweede verdiep, maar als je slecht te been bent, is dit geen goed bericht. Het is dan ook nog een heel slechte draaitrap en tamelijk gladde treden. Als dat maar goed afloopt, want eigenlijk zijn al de bewoners van ons appartementsgebouw slecht te been. Enfin er over zagen helpt ons niet verder, gelukkig zijn veertien dagen normaal vlug voorbij.

Ergens hoopten we allemaal, dat de lift tijdens de weekeinde zou vrij gegeven worden. Maar deze hoop werd al vlug de grond ingeduwd, toen de werklui vorige maandag bij de opstart van de werkzaamheden, onze vraag hier omtrent negatief beantwoorden. Maar ja deze mensen moeten hun job doen en kunnen geen rekening met onze verzuchtingen houden.

Alleen kunnen we maar wensen dat het werk goed opschiet en dat de werken misschien één of twee dagen vroeger kunnen beëindigd worden. We zullen maar aan wonderen geloven, ze gebeuren weinig, maar volgens de Roomse katholieke kerk zijn er al vele wonderen gebeurd. deze namiddag toen Anita en ik boodschappen waren doen en thuis kwamen, kregen we al een klein goed berichtje. Namelijk als alles bleef evolueren zoals nu, zou het mogelijk zijn om in het weekeinde te kunnen beschikken over de lift.

Dit zou kunnen tot volgende week maandagmorgen. We zullen niet te vroeg juichen, maar de werkman was bijna zeker van zijn zaak, want de werken schoten goed op. Want met netzakken de trap op sleuren is niet leuk, er zijn andere leuke dingen in het leven zou ik durven beweren. Het is alleen spijtig dat we dit berichtje er niet vroeger hing, anders hadden we naar Blankenberge kunnen trekken voor een dag of vier.

Volgende week zit de kans erin om voor drie dagen een kamer te boeken, morgenvroeg weten we meer hierover.