Ik hoef de laatste tijd niet eens meer in mijn herinneringen te duiken om op zoek te gaan naar een leuk muziekje voor op mijn blog. Tegenwoordig vind ik mijn inspiratie via de tv. Hoezo? Awel…
…Het is al geruime tijd een trend om reclamespots, trailers van tv programma’s en/of films te ondersteunen met liedjes uit de oude doos.

Mijn liedje van vandaag is er ook zo eentje. Ik hoor het nu al een ganse week tijdens de uitnodigingen om te kijken naar het tv programma “Al you need is love”.
En je kent dat wel he, zo’n liedje blijft dan maar in je hoofd hangen tot je er tuureluurs van wordt.
Daarom zet ik het vandaag op mijn blog in de hoop dat het in jullie smaak zal vallen.
Luister en geniet van:

A GOOD HEART
(1985)

In 1984 startte hij vervolgens een solo carriere, en met succes.
In 1985 kwam zijn grote doorbraak met “A Good Heart”. Dat werd meteen een internationale hit. In de Nederlandse Iop-40 stond dit nummer wekenlang op nummer 1.
Enkele van zijn bekenste nummers zijn: Listen to Your Father (1984), Loving You (1985), A Good Heart (1985), You Little Thief (1986), Someone to Somebody (1986), More Love (1988I, 've Got News for You (1991).
Meer lezen over deze zager…klik op onderstaande button

Niks speciaals te vertellen bij mijn liedje van vandaag.
Of het moest zijn dat ik gisteravond telefoon kreeg van mijn “zussie” die me vroeg om nog eens een liedje te laten horen voor “getormenteerde zielen”, een inside joke van ons.
Niet zozeer voor haar, maar voor haar lieve echtgenoot die tevens ook mijn dikke vriend is.

Vermits ik voor lieve vrienden graag een eforteke doe, wel zij worden op hun wenken bediend.
Jullie krijgen een tranentrekker van formaat.
Luister en geniet van:

A BOY FROM NOWHERE
(1987)

Wanneer ik door mijn platen-koffertje met 45-toeren plaatjes struin, kom ik vaak liedjes tegen waarvan ik niet meer weet waarom ik ze ooit heb gekocht.
Maar heel soms kom ik ook plaatjes tegen waarvan ik totaal vergeten ben dat ik ze bezit.
Zo ook met mijn liedje van vandaag.

Ik heb altijd al graag geluisterd naar allerhande kleinkunst muziek, met Boudewijn de Groot en Rob de Nijs voorop. Dat is duidelijk merkbaar in mijn 45-toeren plaatjes collectie.
Vele van die singeltjes werden later vervangen door LP’s, en nog later dan weer door CD’s. Maar mijn liedje van vandaag vind op geen enkele Lp of Cd terug.
Ik vermoed dat het ook niet zo heel erg bekend is. Je zou zelfs kunnen twijfelen of het wel degelijk de zanger is waarvan, dixit het label, wordt beweerd dat hij het is. De weergave kwaliteit is dan ook niet optimaal, waarvoor mijn excuses.

Hangt er een herinnering vast aan dit liedje? Ja.
Aan een liefde die er is geweest, maar die ik niet kon, niet wilde beantwoordden.
Een gemiste kans? Ik vraag het mij af terwijl ik luister naar:

WATER EN VUUR.
(1993)

Meest bekende hits zijn: Ritme van de regen (1963) Jan Klaasen de trompetter (1973) Dag zuster Ursula (1973) Malle Babbe (1975) Het werd zomer (1977) Hou me vast (1981) Bo (1983) Alles wat ademt (1985) het land van Maas en Waal (1988) Banger hart (1996)…..en nog zoveel meer….
In 2010 ontving Rob de Nijs de Gouden Eeuw Award voor zijn ganse carriere. Hij staat nog steeds in de top tien van meest gedraaide Nederlandse artiesten op diverse radiozenders.
Meer lezen over deze zanger…klik op onderstaande button

Waar was dat feestje? Daar was dat feestje! En met “dat feestje” bedoel ik het huwelijk van Prins William en Kate Middleton.
Zelf heb ik het niet rechtstreeks gevolgd op tv, enkel de samenvatting gezien op het late journaal.
Menslief, wat was daar een hoop volk naartoe gestroomd! Heel veel schoon volk dan ook nog! Maar liefst 1.900 genodigden waren er in totaal en waarvan zowat 300 familieleden en intieme vrienden mee mochten aanzitten tijdens het diner en achteraf disco party.
Kostenplaatje van dit alles? Een slordige 11,7 miljoen euro. Maar dat is slechts een raming. Want reken daarbij het feit dat de huwelijksdag meteen ook een nationale feestdag was, en je zult wel niet verbaasd zijn dat de rekening nog wat hoger oploopt.

Op mijn huwelijksdag/feest was iets minder volk aanwezig en het was ook een stuk goedkoper. Ik durf wedden dat dit bij jullie ook het geval was.
Maar ja, wij moesten ons feestje wel uit eigen zak betalen he, en dan ga je wel iets minder gul met je centen omspringen, toch.

Wat ik niet te weten ben gekomen, en waar ik toch benieuwd naar was, is welk lied het bruidspaar koos voor hun openingsdans.
Zelf koos ik voor de openingsdans van mijn tweede huwelijk voor een lied dat vandaag nog steeds overeind staat als een dijk.
Helaas viel mijn huwelijk na enkele jaren ineen als een kaartenhuisje.

Het bewuste lied werd vele malen gecoverd door een verscheidenheid aan artiesten. Maar ik koos toen, en ook nu, voor de originele versie die ik nog altijd het mooist vind. Hoewel Celine Dion het lang ook niet onaardig doet.
Ik hoop dat jullie kunnen genieten van mijn keuze van vandaag en met plezier zullen luisteren naar:

THE POWER OF LOVE
(1984)

Mijn favoriete nummers zijn: Destiny, I See A Shadow (Not A Fantasy), Rain Coming Down On Me, Heart Over Mind, Now That It´s Over, My Heart Is Still Young, Ave Maria (Survivors Of A Different Kind), Never Gonna Turn Back Again, en natuurlijk, The Power of Love.

Nu hebben jullie wel heeeeeel veel geduld moeten hebben voor er hier een ander muziekje te beluisteren viel hè! Maar ik had er een goede reden voor.Wat die reden is kunnen jullie lezen op mijn ander blogje. Mocht je daar al goesting in hebben of curieus naar zijn dan.
Het verklaard alvast de reden waarom ik er vandaag een beetje met mijn klak naar gooi. Geen fut meer over en daarom ook geen inspiratie om hier een verhaal neer te zetten.

Maar het gaat hem tenslotte om de muziek, nietwaar?! En ik weet voor een feit dat ik met mijn liedje van vandaag alvast een iemand blij ga maken.
Al hoop ik natuurlijk op meer. Want de zanger in kwestie is een heus fenomeen en niet weg te denken uit onze jonge jaren.
Rock ’N Roll, ballades, gospel, country, hij had het allemaal op zijn repertoire staan.

En uit zijn country album laat ik jullie vandaag een liedje beluisteren.
Het lied is een verhaal op zich en dus hoef ik het niet te doen.
Ik hoop dat jullie genieten van:

HIS LATEST FLAME
(1961)

Voluit luidt de titel van het lied “Marie’s the Name Of His Latest Flame”. Het lied werd geschreven door Doc Pomus en Mort Shuman.
Doc Pomus was een Amerikaanse bleus-zanger, maar wasj beter bekend als tekstschrijver van vele Rock n roll hits.
Mort Shuman was eveneens een Amerikaans zanger, pianist en co-tekstschrijver van vele ’60-er jaren rock ’n roll hits, waaronder o.a. het bekende “Viva Las Vegas”.

”His Latest Flame” werd oorspronkelijk opgenomen in juni 1961 door Del Shanon op zijn album “Runaway with Del Shanon”. Het kende echter veel meer succes toen het twee maanden later werd gebracht door Elvis Presley.
Elvis bereikte er de 4e plaats mee op de Billboard top honderd en een nummer 2 op de Easy Listening grafiek.

Merkwaardig feit is ook dat het singeltje van Elvis in feite twee A-kanten had. Want “Little Sister” dat aanvankelijk als B- kant bedoeld was, kende een even groot succes als de A-kant.

Vandaag vond ik mijn inspiratie op het blog van ANI.
Zij schreef over “oude liefdes”. En uiteraard gaan dan je gedachten naar vroegere tijden en je eigen vroegere liefdes. Ik kan het dan niet laten om te vergelijken met de tijd van nu.
Lieve deugd, wat zijn de tijden toch veranderd!

Onlangs zag ik een tv programma over tienermoeders. Meisjes van amper veertien jaar met een baby. Moeders die zelf nog bemoederd moeten worden.
Was ik nu zo dom, of was ik simpelweg naïef, maar op die leeftijd dacht ik er nog niet aan om met een jongen het bed in te duiken. Op die leeftijd had ik al wel de klok horen luiden maar wist ik de klepel niet hangen.
Onze voorlichting ging al wel zo ver dat we wisten waar de kinderen vandaan kwamen, maar naar de techniek hadden we het raden. Die know how liet men over aan onze fantasie.
Natuurlijk kenden we onderzoekende jongens en natuurlijk werd er al eens gefrunnikt. Maar veel meer dan dat werd het toch niet, dat kwam pas enkele jaren later.
En dan vraag ik mij af of al die openheid en uitgebreide voorlichting niet aanzet tot experimenteren? En dit met alle gevolgen van dien.

Nee hoor, geef mij maar de romantiek van vroeger!
Waar een jongen nog aarzelend je hand vast nam en met je meewandelde tot aan je deur. Waarna je door de afscheidskus met blozende wangen naar binnen liep.
De tijd waarin een jongen nog vroeg of je verkering met hem wilde en waarna je dan beide verwachtingsvol naar de climax toe leefde.
En daarom weer mijn vraag: Waren wij naïef, dom of preuts? Of hadden wij meer besef van normen en eigenwaarde?

Nu ja, wat er ook van is, het bracht een liedje in mijn hoofd.
Een liedje waar ik altijd vrolijk van wordt. Ook omdat ik vind dat de zangeres een blijheid uitstraalt die doorklinkt in al haar liedjes.
Luister en geniet van:

A GUY IS A GUY
(1952)

DORIS DAY

Doris Day heeft haar grote populariteit te danken aan haar rollen in romantische komedies: Zij zong mooi, danste mooi en was mooi. Maar vooral was zij een ster zonder allure, The girl next door zeg maar.
Doris Day had altijd een zonnige glimlach op haar snoet en dat klonk door in haar licht en zilverige stem. Men zei dat ze speciale knobbels op haar stembanden had wat haar timbre uniek maakte. Maar ook jazz kon ze aan. Ik denk dan vooral aan het lied, “Lullaby of Broadway” waarop ze moeiteloos naar mijn idee heel ingewikkelde noten zong.

Doris Day zal altijd vereenzelfigd worden met het lied “Que sera, sera” uit Alfred Hitchcocks “The man who knew too much” uit 1956.
Maar zij heeft zoveel meer op haar repertoire staan. Teveel om op te noemen voor mij.

In 1975 verschenen haar memoires onder de titel “Doris Day: her own story”.
Van 1968 tot 1973 speelde ze in de televisieserie “The Doris Day Show”, die in de jaren zeventig ook in Nederland op het scherm kwam.

Wanneer ik zo zit te snuffelen in mijn koffertje met 45-toeren plaatjes, dan valt het me op dat er vaak eendagsvliegen tussen zitten.
Zangers, zangeressen of groepen die slechts een monster hit hebben gescoord en waar je nadien niets meer van hoort. Althans toch niet in onze contreien.

Zo iemand is ook de zanger waar jullie vandaag kunnen naar luisteren.
Het lied schopte ons een geweten en waarschuwde ons jaren geleden al dat we onze natuur naar de verdoemenis aan het helpen waren. Het lied vertelde ons dat door ons toedoen de wilde dieren zouden uitsterven door hun habitat in te palmen, of door hen te doden voor grof geldgewin.

Het is helaas een gegeven dat ook vandaag, zesendertig jaar later, ook nog van kracht is, en misschien zelfs nog meer dan toen.
Luister maar naar de woorden van:

THE ELEPHANT SONG
(1975)

KAMAHL

Door een ontmoeting met Nat King Cole tijdens een van diens concerten besloot Kamahl zijn droom om artiest te worden waar te maken. Hij maakte kennis met zowel popmuziek als klassieke muziek.
Al snel viel hij op door zijn donkerbruine warme stemgeluid (barriton) en tekende zijn eerste platencontract bij Phonogram.

Zijn doorbraak kwam in 1969 met het lied “Sound of Goodbye” dat naar de top van de Australische hitlijst steeg.
In 1972 vertegenwoordigde hij Australië op het internationale songfestival in Rio de Janeiro en bereikte hij met “Nothing More” de finale.

Het was in 1975 dat Kamahl doorbrak in Nederland met “The Elephant Song.
Het lied was te horen in een tv-documentaire over het Wereld Natuur Fonds. Producer Hans van Hemert (vice-president van Polygram) schreef het lied voor Kamahl en de tekst is van Gregor Frenkel Frank.
De opname werd een enorm succes in Europa en de plaat stond 5 weken op de eerste plaats van de Top 40 en de Nationale Hitparade.

Weetjes: In Amsterdam trad Kamahl op voor Prins Bernhard en Prinses Juliana.
Voor zijn vele liefdadigheidswerk kreeg hij in 1994 een hoge onderscheiding. Hij werd geëerd tot lid van de Orde van Australië.
In 1998 kreeg hij de Australian Father Of The Year award.
Frank Sinatra werd benaderd door Van Hemert om “The Elephant Song” te zingen, maar die sloeg het aanbod af.

ENJOY LIFE,
ENJOY THE MUSIC!

Als er iets is dat in mijn vege lijf niet aanwezig is, dan is dat een reismicrobe. Niet dat vreemde culturen of mooie plaatsen mij niet interesseren, maar ik bekijk ze liever vanuit mijn luie zetel.
En toch…er zijn twee plaatsen die ik heel graag had bezocht. Wat het tweede is vertel ik jullie wel eens op een andere keer. Wat het eerste is kunnen jullie misschien al wel raden wanneer je weet wie mijn supergroot idool is.

Inderdaad! Het is de Cimetière Pere-Lachaise, de begraafplaats van Parijs. En dan meer bepaald het graf van Edith Piaf.
Nu ben ik veertig jaar geleden wel in Parijs geweest maar de tijd ontbrak ons om tot daar te geraken. Ik vind het nog altijd een spijtige gemiste kans en sindsdien droom ik ervan om er ooit nog eens terug naartoe te gaan. Al vrees ik dat het bij een droom zal blijven.

Nu is het zo dat verleden weekend mijn schoondochter naar Parijs is geweest en daarbij wel de tijd vond om het graf van die grote dame te bezoeken. Zij heeft in mijn naam een roos op haar graf neergelegd. Dat moment werd vastgelegd met de camera en zo was ik toch een beetje aanwezig.

Nu graf of geen graf, voor mij blijft Edith Piaf onsterfelijk.
En om die reden vandaag nog eens een lied van haar op mijn blog. Mijn keuze valt vandaag op een lied dat ik bij dit alles toepasselijk vind. Omdat het verhaalt over de vergankelijkheid van het leven.
Ik hoop dat jullie zullen genieten van:

LES TROIS CLOCHES
(1946)

De groep werd gevormd tijdens de tweede wereldoorlog in 1941 te Lyon, Frankrijk.
De groep bestaat uit negen jonge mannen onder de leiding van Louis Liebard die tevens ook de oprichter is.
De zangstemmen zijn netjes verdeeld in, drie tenoren, drie baritons en drie bassen.
De mannen zingen folkloristische oude Franse liedjes. Zij zingen ook voor de Franse soldaten en trekken mee met het leger.

Hun grote doorbraak komt er wanneer zij in 1946 Edith Piaf ontmoetten op een gala in Parijs.
Datzelfde jaar nemen ze samen met Piaf het nummer “Les Trois Cloches” op van de Zwitserse componist Jean Villard , beter bekend onder het pseudoniem Gilles. Met dit lied toeren zij vier jaar lang samen met Piaf.
Het grote succes dat zij met dit lied behalen geeft hen de mogelijkheid om overal ter wereld op te treden.
Ook maken zij een muzikale film samen met Piaf, “Neuf Garçons, Un cœur”.
In de V.S. maken zij een Engelstalige versie van “Les Trois Cloches” (The tree Bells) met Frank Sinatra.

In totaal heeft de groep meer dan 350 opnames gemaakt waarvan 50 opnames ongepubliceerd bleven.
In de loop der jaren veranderde de bezetting van de groep meermaals door ziekte en/of overlijden van de leden, maar zij bleven actief tot het midden van de jaren ’80.

’k Heb vandaag mijn eigen muziek koffertje met 45-toeren plaatjes nog eens boven gehaald. Kon ik meteen ook mijn pc-platendraaier nog eens aan het werk zetten.
Goh, lieve deugd, wat daar nog allemaal tussen steekt! Ik geloof het zelf niet! Maar vooral begrijp ik bij sommige liedjes niet waarom ik ze ooit gekocht heb? Nu ja, ooit zal ‘k er wel eens plezier aan beleeft hebben zeker.

De keuze was wederom niet gemakkelijk. Want buiten enkele draken zitten er ook pareltjes tussen. Althans, volgens mij dan.
Eén van die leuke melodietjes is mijn liedje van vandaag. Van de tekst moet je niet veel verwachten. Maar het heeft wel een swingend ritme en dat past wonderwel bij ons huidige mooie lente weertje Ik kan enkel hopen dat jullie het met mij eens zijn.
Luister en geniet van:

LOVE A RAINY NIGHT
(1981)

FIJN WEEKEND!