Berichten van 1 november 2010 tot 30 november 2010

Zo af en toe jezelf verwennen, of noem het troosten, mag.
De een doet dat door te gaan shoppen, de ander dompelt zich onder in de romantiek van een boek of film.
Ik vind mijn troost in de muziek.
En er is een liedje waarbij ik me persoonlijk aangesproken voel, omdat mijn naam er in voor komt.

In mijn kinderlijke fantasie dacht ik werkelijk dat het liedje speciaal voor mij gemaakt was!
Telkens ik het het op de radio hoorde liet ik mij meedrijven met die fantasie… want fantasie verdrijft pijn en verdriet.
Nu, zovele jaren later, heeft het liedje nog steeds dat beetje magie in zich dat me als kind zo vaak deed lachen….en hopen.

Zodoende draag ik vandaag dit liedje in de eerste plaats op aan mezelf.
Maar ook aan ieder van jullie die een moeilijke tijd hebben doorstaan, of nog tegemoet gaan. Als troost en als schouderklopje.
Want een potje janken mag…maar daarna moet je weer gaan lachen!

Hopelijk hebben jullie ook een liedje dat jullie troost biedt.
En anders, lach je toch gewoon mee met dat van mij:

KLEINE LUCIENNE
(1959)

CONNY FROBOESS

In het begin van haar carrière stond ze bekend als “Die kleine Cornelia” Later werd dat Conny.

Conny Ftoboess won in Europa aan populariteit door haar deelname aan het songfestival in 1962.
Ze werd zesde met het lied “Zwei kleine italiener” dat een grote hit werd.

Mensenlief! Langs alle kanten komen de ziek meldingen op me af gevlogen. En dat allemaal in mijn kleine persoonlijke vriendenkring.
Het mag nu toch stilaan gaan ophouden hoor!

Nu weer Raoul, de echtgenoot van vriendin Maria.
Hij ligt momenteel in het ziekenhuis en is onder het mes moeten gaan, en het is bang afwachten wat het onderzoek aan het licht brengen.

Raoul is “My Tormended Soulmate in Music”. Want volgens Maria zijn wij “getormenteerde zielen”.
Deze titel kregen we wegens onze muzikale voorkeuren.
Raoul zegt op zijn beurt dan weer dat Maria niets van muziek kent.
Het is een klein plagerijtje tussen ons, een inside joke zeg maar, want wij zijn alle drie grote muziekliefhebbers.

Maar ik denk, en hoop, dat ik met slechts één lied beide vrienden tevreden kan stellen.
Het lied bezit de dramatiek waar Raoul, en ik zelf, zo van houden. En het wordt gezongen door Maria’s favoriete zanger, Elvis Presley.

Hierbij wens ik Maria veel sterkte en gemoedsrust toe. Aan Raoul wens ik een vlug herstel toe en snel weer thuis, zodat jullie beide samen kunnen luisteren naar:

IN THE GHETTO

TEVENS EEN VLUGGE BETERSCHAP GEWENST AAN ALLE ZIEKEN!
AAN ALLE ANDEREN, BLIJF GEZOND!!!

Van de week hoorde ik praten over het ‘Polonaise Festival’. ‘k Had er nog nooit van gehoord.
Toen ik het verslag zag, vroeg ik me af wat het verschil was met een ‘Schlager Festival’?! Niets, zo bleek.
Want op een Schlager festival gaat het publiek aan de polonaise, en op dat Polonaise Festival werden allemaal Schlagers gezongen.

Nu in principe is een schlager een Duitstalig lied en betekent letterlijk 'succeslied'.
Maar de Nederlanders zijn er ook dol op en zo doet de Nederlandstalige Schlager ook zijn duit in het zakje.

Nu ben ik zelf niet echt een Schlager mens, hoewel ik zo af en toe een liedje tussendoor best kan pruimen. En hoewel de meeste muziekfanaten er wat smalend over doen, feit is dat de Schlager een gangmaker is en blijft op feesten of andere leuke bijeenkomsten.

Zelf ben ik, vele jaren geleden, ooit eens op zoek gegaan naar zo een schlager nadat ik het gehoord had op de radio.
Ik heb verdorie nog hard moeten zoeken ook want mijn toenmalige platenboer had er nog nooit van gehoord. En mijn gezang hielp hem ook al geen stap verder! Hahahaha….;))

Om jullie oren niet te erg te teisteren zal ik het vandaag maar laten zingen door iemand met talent.
Ben benieuwd of jullie het nog kennen?
Luister en dein mee op de klanken van:

LA MONTANARA
<(1973)

HEINO

Heino werd geboren als, Heinz-Georg Kramm, op 13 december 1938, te Dusseldorf, Oberbilk.
Hij is een Duitse zanger van schlagers en volksliederen.
Zijn oorspronkelijk beroep is banketbakker.
Momenteel heeft hij een café in Bad Münstereifel, waar zijn zoon Uwe, de honneurs waarneemt.

Heino’s pad liep niet altijd over rozen.
Zijn dochter Petra, pleegde in 2003 zelfmoord.
Zelf lijdt Heino aan een oogziekte, namelijk ‘De ziekte van Graves’ waardoor zijn rechteroog uitpuilt.
Vandaar zijn donkere bril.

Heino begon met zingen op bruiloften en partijen in 1955.
Pas tien jaar later nam hij zijn eerste plaat op.
Zijn grootste hits variëren van berg- en zeemansliederen, marsmuziek en volkswalsen tot echte 'schlager'-krakers.

Heino geniet nog altijd een grote populariteit.
Een bekend onderzoeksinstituut maakte bekend dat Heino bekend is bij 98% van de Duitse bevolking.
Hij behoort samen met Udo Jürgens tot de bekendste Duitstalige zangers.

Hij heeft ook over de hele wereld opgetreden.
Bijzondere optredens vonden onder andere in Las Vegas en Zuid-Afrika plaats.

In juli 2009 trad Heino samen met André Rieu nog op in 't Vrijthof in Maastricht.

HET LIED

La Montanara is het lied van de bergen, en het is geschreven door Toni Ortelli
Ortelli schreef de melodie en de tekst in 1927 tijdens een excursie in de Trentino mountains, alwaar hij het hoorde zingen in een taverne door een jonge herder.

Maar het lied is zeker wel meer dan 80 jaar ouder.
Montanara is een Italiaanse stadje in de provincie Mantua waar tijdens de Onafhankelijkheidsoorlog (1848) een grote slag is geweest.
Het lied wordt beschouwd als een soortement vrijheidslied, als de hymne van de Alpen en is zelfs uitgegroeid tot een heus volkslied.
Het lied is dan ook al ontelbare keren gecoverd door allerlei koren en solo artiesten.

EEN GENEESMIDDEL TEGEN GROTE ZORGEN
ZIJN:  KLEINE VREUGDEN

Ik denk soms met een beetje heimwee terug aan die weekenden waarop we steevast gingen dansen.
Niets kon ons tegenhouden.
We merkten niet eens de blaren op onze voeten wegens te hoge hakken en te smalle tippen. We voelden de pijn pas op maandagmorgen, hahaha.

Er werd toen nog écht gedanst!
Je had de jive, de rock ’n roll, de twist, de cha cha cha….enz.
Het hoogtepunt van de avond kwam met het doven van de lichten en de blacklights die aanfloepten.
Dat was het “trill” moment! Het moment waarop je met je uitverkorene drie minuten lang danste op een tegel, héééél dicht tegen elkaar.
“Ne plakker” zo noemden we het toen.

Maar het overgrote deel van de avond was het zwieren en draaien geblazen.
En wat ook meestal niet ontbrak was, de kuskes dans.
Feest voor de meest gegeerde, sneu voor de muurbloempjes!
Maar die laatste konden zich dan weer uitleven op dat wat ik jullie vandaag laat horen.

Muurbloempje, of niet, we kennen hem allemaal!
En we kunnen het nog steeds, niet dames?!
Dus schuif de stoelen aan de kant en leef je nog es uit op de:

THE HUCLEBUCK
(1963)

CHUBBY CHECKER

Zijn artiestennaam ontstond door het feit dat hij door zijn vrienden al "Chubby" (Engels voor dikkertje) werd genoemd en zijn Fats Domino imitaties, hetgeen de leuke woordspeling Chubby Checker opleverde.

Reeds op jonge leeftijd leerde hij piano spelen, drumde hij en imiteerde diverse zangers.
ijdens zijn middelbare schooljaren verzon hij samen met zijn schoolvriend Fabian Forte dansjes voor schooloptredens.

Chubby Checker staat ongetwijfeld het meest bekend om zijn dans, De Twist.
Maar zijn dansjes zoals, the Pony, the Fly en de Hucklebuck, zijn ook geen onbekenden.

Meer lezen over deze zanger….klik op onderstaande button

Wie het verhaal van de opera Turandot kent of is gaan lezen via de link op mijn vorig logje, zal weten dat de aria ‘Nessum Dorma' getuigt van  ware liefde.

Ieder mens heeft behoefte aan liefde; aan geliefd te zijn en lief te hebben.
Maar liefde is een wisselwerking. Je geeft liefde en je krijgt liefde terug.
 Liefde is evenmin steeds een hellend vlak, rozen hebben doornen weet je wel.

Liefde heeft zo zijn eigen wetten.
De voornaamste wet is het willen wegcijferen van jezelf en de bereidheid om te geven zonder voorwaarden.
En mijn lied van vandaag is een mooi voorbeeld van zulke bereidheid

Het lied werd geschreven en opgenomen in 1997 door, Bob Dylan.
Ondertussen is het al vele malen gecoverd door tal van zangers en zangeressen, zoals o.a. door: Billy Joel, Garth Brooks, Adele en Luka Bloom.
Ik laat jullie vandaag naar de versie luisteren die ik zelf het mooist vind.
Ik hoop dat jullie genieten van:

TO MAKE YOU FEEL MY LOVE.

TRISHA YEARWOOD

Buiten zingen en acteren heeft zij ook een kookboek geschreven, samen met haar moeder.
Ik ben al vele jaren fan van Trisha Yearwood en er valt een hele boel over haar te vertellen want zij heeft in de loop der jaren een mooi palmares opgebouwd.
Voor wie meer wil lezen over deze zangeres, en die moeite is ze zeker waard, verwijs ik jullie graag door. Klik daarvoor op onderstaande button…

Zullen we nog eens een streepje klassieke muziek beluisteren? Ok dan, here we go!

Mijn twee grote favoriete componisten zijn, Verdi en Pucinni. En het is van deze laatste dat ik wat laat horen.
Vandaag een lied, aria moet ik in feite zeggen, waarbij telkens wanneer ik het beluister, de haren op mijn armen rechtop gaan staan.
Oorzaak daarvan is niet enkel de muziek maar eveneens de grootse vertolking van, Luciano Pavarotti.
Ik ken geen enkele operazanger die zijn talent benadert en ik meen dat zijn dood een gigantisch verlies is voor elke klassieke muziekliefhebber.

Hoewel er voor mij, geen enkele zanger is die dit lied op zulke mooie wijze, met zoveel kracht en overtuiging, beter kan vertolken dan, de master himself, kies ik vandaag toch voor een andere zanger die het ook niet onaardig doet.
Oordelen jullie zelf maar!
Maar bovenal, geniet van:

NESSUM DORMA
(1924-26)

PAUL POTTS

Paul Robert Potts werd geboren op 13 oktober 1970, te Bristol, Engeland.
Hij is een operazanger.
Voordat hij beroemd werd was hij verkoper van mobiele telefoons.

Hij zong zijn eerste opera op 28-jarige leeftijd tijdens een karaokewedstrijd.
Daarna trad hij op in Michael Barrymores televisieshow "My kind of Music", waarbij hij £ 8000 won.
Door deze prijs kon Potts naar Italië gaan en daar een aantal operatrainingen volgen, waaronder een masterclass bij Luciano Pavarotti.

Terug in Groot-Brittannië trad Potts op in een aantal semi-professionele opera's.
Daarna kreeg Paul Potts af te rekenen met enkele tegenslagen zoals, een blindedarmontsteking waarbij men tijdens de operatie ook een kankergezwel ontdekte dat meteen verwijdert werd. Nadien kreeg hij een fietsongeval waarbij hij zijn sleutelbeen brak.
Dit alles zorgde voor een terugslag van zijn carrière.

Doordat hij niet meer werd gevraagd voor optredens besloot hij zich op te geven voor het televisieprogramma "Britain's Got Talent" met de gekende en succesvolle gevolgen.

DE OPERA:

Nessum Dorma is de wereldbekende aria uit Pucinni’s laatste opera, Turandot.
De opera Turandot is een Lyrische opera in drie aktes naar het gelijknamige toneelstuk van Carlo Gozzi en de bewerking van Friedrich von Schiller.
Het libretto is van Guiseppe Adami en Renato Simoni.

In de herfst van 1924 werd er kanker bij de componist geconstateerd. Met zijn zoon ging hij naar Brussel om daar een behandeling met bestraling te ondergaan.
De behandeling leek succes te hebben, maar Puccini’s hart kon het niet aan. Op 29 november 1924 overleed hij dan ook nog vóór dat hij Turandot kon voltooien.
Daarom werd de opera (aan de hand van Puccini’s nagelaten schetsen) voltooid door Franco Alfano.
Maar op 25 april 1926, toen Turandot in La Scala van Milaan onder leiding van Toscanini in première ging, stopte Toscanini die avond op het punt waar Puccini gebleven was toen hij overleed, als eerbetoon aan de, volgens mij, grootmeester der opera’s.

HET VERHAAL:

Dat kunnen jullie lezen door op onderstaande button te klikken

Op vrijdag 29 november was ik op uitnodiging van vrienden te gast op een playbackshow.
De show werd uitgevoerd door het amateur gezelschap, ‘Funnery’. En dat die naam niet ijdel gekozen is bewijst het feit dat het grote fun alom was.
De zaal zat overladen vol en zelfs de lokale tv is komen filmen. Ook de burgemeester, een vrouw in dit geval, kwam een kijkje nemen en zag dat het goed was.
Wanneer je daarbij weet dat de ganse organisatie, zoals regie, decor en kleding, allemaal in elkaar wordt gestoken door vrijwilligers die enkel tot doel hebben om de senioren een leuke namiddag te bezorgen, dan kun je daar enkel maar heel veel bewondering voor hebben.

Op een bepaald moment werd Will Tura geplaybackt en een van die liedjes wierp mij jaren terug in de tijd.

Ik denk dat je met recht en reden mag zeggen dat onze Will Tura de Keizer is van het Vlaamse lied!
En ook al ben je misschien geen fan, je kan niet anders dan bewondering hebben voor wat die man allemaal gepresteerd heeft in ons kleine landje. En nog steeds met veel elan brengt, ook al is hij ondertussen 70 jaar!

Maar voor hij die ‘grote meneer’ werd, trad hij op, zoals zovele beginnelingen, in kleine achteraf zaaltjes en/of feesttenten.
En zo gebeurde het dat hij op een keer een optreden gaf tijdens het jaarfeest van mijn korfbalclub.

Op dat moment was ik 11 jaar oud en wist totaal niet wie die jonge knappe man was, want had nog nooit gehoord van Will Tura.
Mijn vriendin daarentegen, twee jaar ouder dan ik, was er wild van hem. En toen hij dan zijn toenmalige nieuwste nummer bracht viel ze dan ook zowat in katzwijm.
Even later moest en zou ze een handtekening laten zetten op het bewuste singeltje dat ter plaatse werd verkocht.
En zo kwam het dat zij haar handtekening kreeg en ik een handdruk met een lieve lach.

En zo simpel kan het zijn om tijdens een ludieke playbackshow weg te dromen naar haast vergeten herinneringen.
Om die herinnering weer nieuw leven in te blazen geef ik jullie (met dank aan mijn lieve vrienden) vandaag het lied dat hij toen zong.
En wanneer jullie eveneens mooie herinneringen hebben aan dit liedje, laat het me dan vooral weten he!
En anders, luister en geniet gewoon van:

JE LIEGT
(1963)

WILL TURA

Reeds op heel jonge leeftijd leert hij mondharmonica, accordeon, piano en drums spelen.
Hij is pas negen wanneer hij voor het eerst geboekt wordt als, 'De jodelende cowboy'.
Al snel ontpopt hij zich als een getalenteerde imitator van Gilbert Becaud en Nat King Cole.
Hij is 15 wanneer hij een job als gitarist krijgt aangeboden bij, 'Freddy’s Dansorkest'.
Op zijn 18e verjaardag treed hij voor het eerst solo op onder de naam, Will Tura, en in juni 1959 doet hij zijn eerste televisieoptreden in het Amerikaans Theater.

In 1957 tekende Tura een platencontract met de grootste Belgische uitgever van dat ogenblik, Jacques Kluger, en die stimuleert hem om eigen liedjes te componeren.

Begin 1960 neemt Jean Kluger, zoon van Jacques, de taak van producer over en 40 jaar later is deze nog steeds zijn producer en uitgever.

In 1962 scoorde Will Tura zijn allergrootste hit met 'Eenzaam zonder jou' en de single ging 60.000 keer over de toonbank.
Vele hits volgden, van kleinkunst en chanson tot vrolijke Nederlandse pop van 'Sinatra-achtige dingen' tot gospel, rock-'n-roll, country en zelfs een streepje rap.
Dertig jaar later verkoos een opiniepeiling in een Vlaamse krant 'Eenzaam zonder jou'als grootste Vlaamse hit aller tijden.
Het is nog steeds het lied waarmee hij het meest geïdentificeerd wordt.

In 1993 zong Tura het lied "Hoop doet leven" op de begrafenis van koning Boudewijn.
In 2001 werd hij door koning Albert II geridderd.

Maar Will heeft tijdens zijn carrière tal van onderscheidingen verzameld, waaronder: Ereburger van Veurne, de gouden erepenning van het Vlaams Parlement voor het genre licht Vlaamse muziek, en won hij driemaal 'Het Gouden Oog' in de categorie 'Beste zanger'.

Momenteel (2009) heeft Will Tura ongeveer 135 albums uitgebracht.

(Bron:Wikipedia)

Het is vandaag Allerzielen en dat is de dag waarop we onze dierbare overledenen herdenken.
Maar we hebben die speciale dag heus niet nodig want onze dierbaren leven alle dagen verder in ons hart en zullen nooit vergeten worden.
En een mooi gezegde daarbij is: Zolang jij aan me denkt zal ik nooit dood zijn. En zo is het maar net, toch!

Maar op een speciale dag als deze hoort een speciaal lied.
Mijn lied van vandaag is een Frans strijdlied uit 1866 dat sindsdien uitgegroeid tot een evergreen.
De tekst is van Jean-Baptiste Clément, en de muziek is van, Antoine Renard.

Het lied wordt sterk geassocieerd met de Commune van Parijs in 1871, een periode waarin Jean-Baptiste Clément opgroeide en mee vocht aan de zijde van de ‘Communards’.
Overmoedig grepen de revolutionairen de macht en verklaarden de hoofdstad onafhankelijk. De Commune duurde slechts een tweetal maanden en kostte het leven aan meer dan twintigduizend opstandelingen en zo’n achthonderd soldaten.

Volgens het verhaal ontmoette Jean-Baptiste Clement tijdens de laatste dag van de strijd op de barricade een arbeidster, Louise.
Zij was ter hulp gesneld om de gewonden te verzorgen.
Clément droeg zijn vijf jaar oude gedicht ‘Cerises’ aan haar op.
Later groeide het lied voor de onbekende verpleegster op de barricade uit tot een zinnebeeld

Op deze dag, en samen met het verhaal, vind ik dat dit lied vandaag op mijn blogje behoort te staan.
Bekende coverversies zijn onder andere van, Charles Trenet, Patrick Bruel, Nana Mouskouri en ook onze eigen Bobbejaan Schoepen heeft het gezongen.
Vandaag echter kies ik voor de versie van, Yves Montand.
Luister en geniet van:

LES TEMPS DES CERISES

YVES MONTAND

Yves Montand werd geboren als Ivo Livi op 13 oktober 1921, te monsummano Alto, Italie.

Hij bracht zijn jeugd door in Marseille, waar hij later ging werken, onder andere als kapper in de kapsalon van zijn oudere zus, als havenarbeider en als nachtclubzanger.
Tijdens deze optredens nam hij de naam "Yves Montand" aan.

In Parijs, 1944 werd hij ontdekt door de beroemde Franse zangeres, Édith Piaf, die hem onder haar hoede nam.
Ze kregen een relatie en samen speelden ze in de film 'Etoile sans Lumière' (1946).
Internationale roem kwam met de hoofdrol in de film 'Le Salaire De La Peur' (1953) van Georges Clouzot.

Montand huwde in 1951 met de actricee, Simonne Signoret. Ze zouden tot haar dood in 1985 bij elkaar blijven

In 1959 trok hij naar de Verenigde Staten. Hij had een one man show op Broadway en speelde in enkele films.
Op een van de sets kreeg hij een relatie met Marilyn Monroe.

In de jaren tachtig speelde Montand een memorabele rol als een hebzuchtige, listige boer in de tweedelige filmsaga 'Jean de Florette' (1986) en 'Manon des Sources' (1986) van Claude Berri.
In 1992 kwam zijn laatste film uit, 'IP5'.

Montand stierf in 1991 op 70-jarige leeftijd aan een hartaanval.
Hij ligt begraven op de begraafplaats, Père-Lachaise.