Berichten van 1 januari 2010 tot 31 januari 2010

Morgen begin ik dan aan de klusjes die heel wat van mijn geduld (dat niet mijn sterkste kant is) en zenuwen gaan vragen, namelijk het vermaken van vitrage en overgordijnen voor drie kamers.
Niet dat ik dat niet kan, maar ik ben zo slechtziend dat het toch heel wat inspanning van me vergt.
Komt bij dat gordijnstof nu niet het makkelijkste materiaal is om mee te werken.
Best is dat ik dit liedje herhaaldelijk en luidkeels meezing.
Misschien dat ik er dan weer ga in geloven.
Hoop dat jullie ook genieten van:

“LA VIE EN ROSE”
(1952)

Telkens ik naar het muziekstuk luister dat ik vandaag hier op mijn blog zet, dan zie ik voor mij een kenau.
Zo een groot, fors manwijf, dat boos met haar vuisten op tafel roffelt telkens manlief weer in de kroeg is blijven plakken, om hem vervolgens alle hoeken van de kamer in te slaan.
“Lap me dat nog een keer en ik sla je morsdood, jij ellendig stuk vreten, en daarna geef ik je lamentabele resten te vreten aan de honden.”
Also sprach Sara Toestra!

Ik geef grif toe dat mijn versie ‘ietwat’ afwijkt van het echte verhaal. Maar zo gaat dat nu eenmaal met fantasieën.
Ik zou ook graag eens geweten willen hebben wat, Friedrich Nietzsche, van mijn versie zou gedacht hebben?
Misschien had hij er dan wel een 'slapstick' van gemaakt a la, 'Comedy Capers.'

Enfin, een mens mag al eens lachen met diepzinnige en serieuze zaken hè.
Want hoewel het echte verhaal, een filosofische roman, geschreven is in  1885, is het ook in deze tijd nog heel relevant en biedt het veel stof tot nadenken over het mensdom.
Wie iets meer over Nietzsche wil lezen…klik op onderstaande button:

Richard Straus zette het gedicht op muziek in 1896.
Maar het begin van het muziekstuk, ‘Sonnenaufgang’ kreeg pas wereldbekendheid toen filmregisseur, Stanley Kubrick, het in 2001 gebruikte in de openingsscène van zijn film: ‘A Space Odyssey.’
Ook oa, Elvis Presley, gebruikte het vaak bij de opening van zijn concerten.

En vandaag dus op mijn blog, het korte maar krachtige:

“ALSO SPRACH ZARATHOESTRA”

PLING PLONG, THIS IS PETRA SPEAKING!
Ik ga noodgedwongen een sabbat weekje moeten nemen.
Teveel klusjes die dringend moeten gebeuren.
Neem daarbij de dagelijkse huishoudelijke manoeuvres, de bezoekjes aan de dokter, een poetsvrouw met een tenniselleboog waar, Kim Clijsters en konsoorten U tegen zeggen, en jullie begrijpen dat ik geen tijd over houd om dit blogje naar behoren te onderhouden.
In de mate van het mogelijke blijf ik uiteraard jullie blogs volgen.

HEB EEN RELAXED WEEKEND EN VERVOLGENS EEN PRETTIGE WEEK!
LIEFS VAN PETRA, EN IK ZIE JULLIE HIER HEEL GRAAG SNEL WEER.

Tegenwoordig moet ik veelal gaan zoeken.
Dat is mede te danken aan plaatsgebrek waardoor alles zo’n beetje verspreid ligt, maar ook omdat ik niet meer dagelijks twaalf uur lang met muziek bezig ben.
Maar dat heeft ook zo zijn voordelen heb ik al vaker ondervonden, want je komt al wel eens iets tegen waarvan je vergeten bent dat je het had.

Zo was ik van de week nog heel aangenaam verrast toen ik een cd opzette waarop liedjes staan die waarschijnlijk niemand kent, of enkel kent in een modernere versie.
Leuk voor op mijn blogje, dacht ik meteen.

En zodoende laat ik jullie vandaag luisteren naar de originele versie van een liedje dat jullie ongetwijfeld kennen van de groep, ‘Blondie’.
Ben eens benieuwd wat jullie van deze uitvoering vinden van:
“DENISE”
(1963)

R ANDY & THE R AINBOWS

De tekst van het lied werd geschreven door Neil Levenson, en werd geïnspireerd op diens jeugdvriend, Denice Lefrak.
Het nummer klom tot nr 10 in de, Bilboard Top 100.

Hun volgende single was, “Why Do Kids Grow Up”
Dat strandde echter op nr 97 in de hitlijst, en de groep heeft nooit meer het succes kunnen evenaren van zijn debuutsingle.

Meer lezen over deze groep…..klik dan op onderstaande button.

Ik leerde mijn zeeman en toekomstige vader van mijn kinderen kennen rond de feestdagen in december.

Op 15 maart was hij jarig.
We kenden elkander op dat moment drie maanden waarvan we amper 1 maand effectief tezamen waren geweest.
Dus zo heel veel wisten we van elkaar nog niet af.

Het probleem stelt zich, wat moet ik voor hem kopen?
Zo heel veel centen kon ik in die tijd niet spenderen.
Ik denk: “Zeeman…zee…varen…zeeliederen…en eureka!”
Ik kom op het idee om hem een Lp met zeeman's liedjes te kopen van de zingende zeeman bij uitstek, Freddy Ouin.

Nou moe!
Hij kieperde die Lp nog net niet door het raam, maar zijn misprijzende blik sprak boekdelen.
Hij had een grote hekel aan de zanger en aan Duitstalige schlagers in het algemeen.
”Bovendien” zo liet mijn zeevaarder weten, “die man is helemaal geen zeeman, het diepste water dat die vent ooit gezien heeft zat in zijn voetbad.”

Luttele seconden later werd ik toch uitbundig bedankt.
De Lp echter verdween naar een donker hoekje in de platenkast alwaar hij enkel stof stond te vergaren.

En nu zit hij in een valies op een stoffige zolder.
Maar, for old time’s sake, vandaag op mijn blogje:

“SEEMANN”
(1957/1959?)

F REDDY QUINN

Met liedjes als: “Heimweh, Junge komm bald wieder, Die Gitarre und das Meer, Unter fremden Sternen, La Paloma, Der Legionär und Heimatlos”, had Freddy Quinn tussen 1956 en 1966 tien nummer-1-hits en was hij Duitslands absolute nummer 1.

Quin stond bekend voor zijn melancholieke zeemansliederen over afscheid en weerzien en reizen naar verre landen.
Hij had echter nooit op zee gevaren.
Zijn voorkeur ging immers uit naar het circus.
En hij is zelfs acrobaat eerste klas geworden.

Met de komst van de Beatles en Rolling Stones die de Duitse markt veroverden deemsterde het succes van Quinn.
Hij bleef echter nog jarenlang optreden voor een live publiek, alsook voor televisie.

In 1997 werd hem de, ‘Paul-Lincke-Ring’ voor zijn buitengewone verdiensten voor de Duitstalige amusementsmuziek toegekend.
Voor het brengen van Duitse volksliedjes kreeg hij de hoogste onderscheiding die met dit genre te verdienen valt, namelijk de, ‘Herman Louns Award’ .

Wanneer je op -en met- een zeeman verliefd, verloofd en gehuwd bent, dan zie je elkaar niet zo vaak.
Alvast een pak minder als was je getrouwd met bijvoorbeeld, een kantoorbediende.
(Ik wou eerst schrijven, boekhouder, maar ik weet uit goede bron dat die ook vaak onderweg zijn.) Grapje, Lipske!
En dus schrijf je elkaar vaak.
Al wie verkering heeft gehad met een dienstplichtige soldaat zal wel begrijpen wat ik bedoel.

Die brieven over en weer stonden dan bol van, “ik hou van jou, ik mis je!”
Telefoneren van op zee ging ook, maar dat was zeer duur toentertijd en werd dus enkel in noodgevallen gedaan.
Kwam bij dat die verbindingen steeds via de compagnie moesten gaan en iedereen kon meeluisteren.
Dus werden alle sensualiteithen in een blauwe enveloppe met rood/wit randje gestoken.

Hoe kom ik op deze gedachten?
Door een liedje dat ik vandaag op mijn favoriete vrije radiozender hoorde.
Ik laat jullie er graag van meegenieten, misschien dat jullie dan ook wel aan het mijmeren slaan.
Laat het me dan vooral weten want ik ben heel benieuwd aan wie jullie denken wanneer je luistert naar:

“LA LETTRE”
(1973)

M ARC A RYAN

Als jongeman wordt Marc Aryan enorm aangetrokken tot literatuur en talen, poezie en uiteindelijk het chanson.
Op twintigjarige leeftijd besluit hij componist te worden.
Op eigen houtje en op enkele jaren tijd, bekwaamt hij zichzelf in piano, notenleer, harmonie en contrapunt.

In 1959 neemt hij in Parijs als allereerste nummer:"Ballade" op, met zichzelf als zanger en op eigen kosten uitgebracht.
Omdat hij door het Belgische publiek goed wordt ontvangen en hij bij een Brusselse firma een platencontract krijgt aangeboden, besluit Marc Aryan zich definitief in België te vestigen.

Hij bereikt in 1964 een hoogtepunt met zijn grootste hit:"Katy".
Dit nummer behoorde in 1965 tot de 10 bestverkopende singles in Belgie en stond zowel in Wallonië als Vlaanderen op hetzelfde moment op nummer 1.

Zijn succesperiode duurt hierna enkele jaren voort, met liedjes als: "Volage, volage", "Tu es le n° 1 au hit-parade de mon coeur"en "La Lettre"

Marc Aryan overleed op 30 november 1985 aan een hartaanval.
Hij ligt begraven in Ohain.
Alles bij elkaar liet hij ongeveer 200 songs na.
Meer lezen over deze zanger….klik op onderstaande button

Met zijn warme stem, waaruit je de liefde voor de licht klassieke muziek kon horen, presenteerde, Marc Brillouet, dit programma.
Helaas, voor ons dan, besloot Marc om op vervroegd pensioen te gaan.
Op zondag 19 december 2009 viel het doek voorgoed.

Ondertussen is er het vervangend programma, ‘Avondpost’.
Dat programma slecht noemen zou een leugen zijn, maar het kan toch mijn geliefd programma niet evenaren.
Bijgevolg zullen mijn zondagavonden nooit meer hetzelfde zijn.

Derhalve om tweeërlei redenen zet ik vandaag een stukje licht klassiek op mijn blog.
De eerste kon je hierboven lezen.
De reden dat ik voor dit bepaalde muziekstuk kies is wederom van nostalgische aard:

Bij het beëindigen van een schooljaar in het middelbaar onderwijs, heb ik samen met enkele klasgenoten op deze mooie melodie gedanst.
We beeldden het sprookje van Fabiola uit, waterlelie’s die openen, dansen en weer sluiten.
Onze danspakjes waren gemaakt van crêpepapier en al bij de generale repetitie scheurden die dingen langs alle kanten door onze...kuch-kuch... ‘sierlijke’ bewegingen.
Dus kregen we de opdracht om, wél soepel en elegant dóch heel voorzichtig, onze dans uit te voeren.
Ik kan jullie vertellen dat dit geen sinecure was.
En bovenop dit alles kregen we op het moment suprème ook nog eens de slappe lach door die krampachtig ‘gracieuze’ bewegingen van ons.
Maar het applaus was overdonderend en dat maakte dat moeder-overste ons niet in de ban sloeg, zoals haar blikken vanachter de coulissen ons in eerste instantie beloofden.

Luister en geniet samen met mij van:

“BARCAROLLE”

En omdat het zondag, rustdag is, mogen jullie helemaal zelf uitzoeken van wanneer, waaruit en van wie, dit lied afkomstig is.

HEB EEN FIJNE ZONDAG!
LIEFS VAN PETRA

En waarom ook es geen lied waarvan je weet dat je er iemand heel blij mee maakt?!

Gelukkig ben ik hier in de gelegenheid om zulks te doen.
Hopelijk maakt mijn liedje van vandaag iedereen een beetje blij.

Maar ik weet zeker dat alvast een bezoeker heel opgetogen zal zijn met deze onvergetelijke zanger.
Geniet van:
“A GOOD LUCK CHARM”
(1961)

E LVIS P RESLEY

Neem nu in mijn geval de afgelopen acht jaar.
Ik was gelukkig en zorgeloos en voelde mij alsof ik de hele wereld aankon.
Die jaren zijn voorbijgevlogen!

Toen kwam het moment dat aan dat geluk een einde kwam.
Ik had te veel hartzeer om het gewoon maar wat ‘tijd’ te geven.
Verdriet, verslagenheid en een gebroken hart leken de tijd te doen stilstaan.

En nu, na wat zes eindeloze maanden leken, begint de wond te helen en telt een etmaal weer gewoon vierentwintig uur.
En daarom vandaag dit lied op mijn blog.

Het lied is geschreven door, Willie Nelson en werd origineel gezongen door, Billy Walker.
Maar vandaag laat ik jullie mijn favoriete versie horen van:

“FUNNY HOW TIME SLIPS AWAY”
(1961)

B RENDA  LEE

1. Volledige naam: Brenda Mae Tarpley
2. Bijnamen: Little Miss Dynamite
3. Geboren op: 11 december, 1944.
4. Geboorteplaats: Atlanta, Georgia.
5. Geboorteland: Verenigde Staten.

6. Jaren actief: Van 1955 tot heden.

Bekende nummers tussen 1958 en 1965: “I'm Sorry”, “Rockin' Around the Christmas Tree”, "Jambalaya," "Sweet Nothin's", "I Want to Be Wanted", "All Alone Am I", "Break It To Me Gently" "Fool #1" en "Dum Dum".
Wie meer wil lezen over deze artieste kan dit door op onderstaande button te klikken.

Kortom, verliefd zijn snijd je de adem af.
En een lied dat al die emoties heel goed weergeeft is dit waarnaar ik jullie vandaag laat luisteren.
Benieuwd of jullie het met me eens zijn.
Geniet van:
“TAKE MY BREATH AWAY.”
(1986)

T ERRI N UNN

Berlin bestond tussen 1980 en 2001.
De bandleden waren, Terri Nunn (zang), John Crawford (keyboards) en David Diamond (keyboards).

Enkele markante feiten uit de film “Top Gun” zijn:
De film is berucht om zijn vele fouten.
Zoals raketten die meerdere keren afgeschoten worden, niet bestaande vliegtuigen, verkeerd gebruik van militaire terminologie en het overtreden van de wetten der natuurkunde, om slechts een aantal te noemen.
Dit alles ondanks het feit dat er militaire adviseurs aan de film hebben meegewerkt.

Tijdens opnames van manoeuvres stortte het toestel van piloot en cameraman Art Scholl neer die daarbij omkwam.
Het is nooit bekend geworden wat de oorzaak van het neerstorten was.
Doordat hij in de Grote Oceaan neerstortte, is zijn lichaam en het vliegtuig nooit teruggevonden.
De film is aan hem opgedragen.

Eén van pa’s favoriete zangers was, Rudi Schurike.
En dan meer bepaald met het lied, “Heimat Deine Sterne.”
Keer op keer vertelde hij hoe dat lied zijn leven had gered tijdens zijn krijgsgevangenschap.

Het was namelijk zo dat pa een hele mooie tenorstem had.
Toen de Duitsers hem op een keer tijdens het werken op de velden hoorden zingen, verplichten ze hem om in de vrije uren voor hen te zingen.
Dus zong pa de liederen die hij kende en daar was natuurlijk bovengenoemd lied bij.
Zodoende kreeg pa beetje bij beetje meer vrijheid en won hij het vertrouwen van zijn bewakers.
En in een onbewaakt ogenblik is pa dan kunnen ontsnappen.

Twee dagen na zijn ontsnapping is op dat kamp een bom gevallen die het merendeel van de krijgsgevangen doodde.
Vandaar dat hij altijd beweerde dat dit bewuste lied zijn leven had gered.
Wij hebben dit lied dan uiteraard ook op zijn begrafenis gespeeld.

Maar er was nog een lied dat hij dolgraag hoorde en dat hij zo mooi kon zingen.
En toen ik er gisteren weer naar luisterde, besloot ik om het op mijn blog te zetten.
Ik hoop dat jullie er evenveel van kunnen genieten als ik.
Hier is:

“WOLGALIED”

Het Wolgalied is een van de bekendste Duitse operetteliederen.
Het lied komt uit de operette “Der Zarewitsch” van Jenbach en Reichert, met muziek van Franz Lehár.

De operette, die in 1927 in Berlijn in première ging was speciaal geschreven voor hét idool van die dagen, de Joodse operettezanger Richard Tauber.

Het Wolgalied dankt hoogstwaarschijnlijk zijn bekendheid vooral aan het feit dat het een prettig in het gehoor liggend lied is.

Ik zit hier momenteel met een dikke oude joggingbroek, dito fleecetrui en geitenwollensokken nog steeds de bibberen van de kou.
De verwarming staat op volle toeren te draaien en ik zit er met mijn kont zowat bovenop, en toch krijg ik het maar niet warm.
Dat voorspelt niet veel goeds want waarschijnlijk betekent dit dat ik wat onder de leden heb zitten.

Enfin, ik heb nog tot 17u de tijd om de koudegolf te trotseren en alsnog om mijn tv blad te gaan.
Tenzij er natuurlijk iemand is die me liefdevol tegenhoud.
Zo iemand met de woorden zoals in mijn liedje van vandaag:
“BABY IT’S COLD OUTSIDE”
(1959)

D EAN M ARTIN

Meer lezen over deze zanger…klik op onderstaande button

Lieve mensen deugd, wat hebben mijn lamentabele spieren mij parten gespeeld van de week!
Maar dat heb ik dit keer volledig aan mezelf te danken.
Hoe dat komt?
Wel dat zal ik jullie eens haarfijn uitleggen zie…..

Al lange tijd wilde ik mijn meubelen in de woonkamer anders zetten.
Ik vroeg hulp aan mijn lief, die mijn lief niet meer is, om het met de woorden van LOEWIESA te zeggen, maar die moet gedacht hebben, foert.
Dus bleef ik me ergeren.
Van de week kreeg ik dan het lumineus idee om het maar alleen te doen, want wanneer ik iets in men kop heb zitten, dan zit het niet in mijn, puntje puntje puntje.

En dus sleurde ik op mijn eentje mijn volle eiken hoge dressoir, die zelfs leeg nog loodzwaar is, dwars door de kamer van de ene muur naar de andere.
Anderhalf uur heeft het mij gekost, en daarna moest ook de salon nog versleurd worden.

Terwijl ik zo aan het sleuren en beulen was, en wreed medelijden had met mezelf omdat ik alles alleen moest doen, speelde er plots een liedje op de radio waarbij de woorden me kracht gaven.
Je een beetje kwaad maken wil wel eens helpen om een zware karwei te volbrengen he!
En dat liedje laat ik jullie vandaag horen.
Want als er nu één ding is dat ik me voorneem voor dit jaar, dan is het om me niet meer verdrietig te voelen om feiten die onomkeerbaar zijn.

“IK BEN GELUKKIG ZONDER JOU!”
(1966)

CONNYVANDENBOS

Onder het motto dat attitudes belangrijker zijn dan feiten, neem ik het goede voornemen om in het nieuwe jaar geen goede voornemens meer te hebben.
Het is ook verloren moeite, hoogstens eind februari liggen ze allemaal al overboord.

Dus houd ik lekker mijn slechte gewoontes aan, zonder spijt.
Zo zal ik blijven roken.
Ik zal ook niet meer bewegen dan nodig is.
Ik ga dus in geen geval sporten of fitnessen.
Ik zal, tegen alle regels van gezonde voeding in, op regelmatige wijze blijven smullen van alle lekkere dingen die te koop zijn.
Ik blijf minstens een keer per maand die kroeg bezoeken waar ik zo graag kom omdat mijn vrienden er ook komen, desnoods drink ik er ook een stuk in mijn kraag.
Voor de rest lap ik alle dingen die ‘moeten’ zoveel als mogelijk aan mijn laars.
En last, but not least, zal ik blijven hopen dat mensen me ondanks alles toch leuk zullen vinden en iets goeds in mij zullen ontdekken.

En om mijn woorden kracht bij te zetten, met wat beters dan met mijn lijflied kan ik het oude jaar afsluiten, en het nieuw vol goede moed binnenstappen?!
Want alles klopt aan de tekst, alleen de ‘toi’ ontbreekt.
“NON, JE NE REGRETTE RIEN”
(1956)

IK KLINK OP MIJN KINDEREN!
IK KLINK OP MIJN KLEINDOCHTER!
IK KLINK OP MIJN VRIENDEN!
IK KLINK OP JULLIE!
IK KLINK OP HET NIEUWE JAAR!
VAARWEL </2009>
WELKOM <2010>
PROOST!!!